De septemberverklaring

   Vorige week werder er in Wallonië zes basisscholen in brand gestoken, vier in Charleroi en twee in Luik. De reden is een protest tegen het zgz 'Evras*-decreet' in het francofone onderwijs, dat een reeks verplichte lessen seksuele opvoeding oplegt. Zo'n 110.000 leerlingen uit het zesde leerjaar en het vierde middelbaar krijgen de lessen twee uur per jaar. Niet zo heel veel, maar genoeg voor een open brief tegen het decreet vanwege zeven islamitische verenigingen. De brandstichters zullen meer dan waarschijnlijk in die hoek gezocht moeten worden. Dit heeft eerder iets te maken met terreur dan met democratie en komt waarschijnlijk niet van andere groepen die er ook tegen zijn, maar niet op die manier gewend zijn te reageren.
Misschien wel opletten als we in Vlaanderen iets dergelijks zouden willen regelen. Het gaat er naar 't schijnt hier niet om hoe je bv van geslacht verandert, wel hoe je baby's maakt. In een wereld die aan het verloederen is, is niet veel meer nodig om heibel te veroorzaken...
--
* Evras staat voor 'Éducation à la vie rélationelle, affective et sexuelle'

   In onze media maakt men er zich regelmatig druk over dat de Westerse politieke wereld steeds meer naar rechts zou overhellen en probeert men tegelijkertijd de mensen daarvoor te waarschuwen. Als het moet met een cordon sanitair, zoals dat bij ons al enkele decennia gebeurt. Alsof het beleid van centrumlinks, dat we kennen, goede resultaten zou gegeven hebben. Verre van zelfs.

Het voorbeeld van Italië, waar centrumrechts zelfs de regering vormt, zou tot nadenken moeten stemmen. De regering van Giorgia Meloni, de eerste extreemrechtse premier in West-Europa sinds WOII, doet het verre van slecht en ligt (voorlopig?) nog steeds niet overhoop met de E.U., zelfs niet op het gebied van immigratie, abortus, homofilie en de oorlog in Oekraïne.
In Scandinavië maken Finnen en Zweedse demokraten ook al deel uit van de laatste regeringsvormen en in Duitsland is de Afd-partij de tweede grootste partij geworden.
Redenen te over om dat ook hier te doen en er - na het waarschijnlijk behalen van een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement - de andere regio's te overhalen ook hier dat ondemocratische cordon op te heffen. Pas daarna zal men openlijk kunnen praten over de toekomst van België, het land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist).

    In de discussie over de verkoop van de Delhaize-winkels aan particulieren, dreigen de overwegend Franstalige vakbonden hun slag niet thuis te zullen halen. De privatisering van de 128 betrokken Delhaize-winkels zou al voor een kwart gerealiseerd zijn (ook in mijn woonplaats, Kasterlee) en de Nederlandse eigenaar is niet zinnens nog verdere toegevingen te doen.
Op de luchthaven van Charleroi gaan de Belgische piloten voor de vierde (of is het de vijfde?) keer staken, wat het Ierse Ryan Air een zorg zal zijn. De staking van de Belgische piloten bij de lage kosten maatschappij blijkt nl de enige te zijn in Europa. In de andere landen is het bij Ryan Air business as usual en om dat duidelijk te maken zal de luchtvaartmaatschappij twee extra vliegtuigen stationeren op Charleroi én haar aantal vluchten op die luchthaven verhogen.
Van een afgang gesproken, zeker voor de overwegend linkse Franstalige vakbonden die nog altijd dachten in België te kunnen doen wat ze willen.

Op het N-VA-partijdag op Plopsaland brak Bart De Wever nog maar eens een lans over zijn intentie om na de volgende verkiezingen een confederaal gesprek aan te gaan met de PS, terwijl ondertussen een afgeslankte federale regering de Lopende Zaken blijft behartigen, Dat is nog maar eens het vel van de beer verkopen vóór hij geschoten is.
Om te beginnen zou een afgeslankte regering in Lopende Zaken niets meer zijn dan een Vivaldi II. Ten tweede is het nu al bijna zeker dat de N-VA in Vlaanderen niet als grootste partij uit de bus zal komen. De PS in Wallonië misschien wel, al is dat verre van zeker want links dreigen zowel Ecolo als de communisten vooruit te zullen gaan . Een Wallonië linkser dan ooit, zeg maar.
Om daartegen iets te kunnen beginnen moeten na de verkiezingen de Vlaamsnationalisten één front vormen om vanuit een sterke positie eventuele gesprekken aan te kunnen gaan. Door het cordon sanitaire aan te houden, worden ze echter met de helft gereduceerd en worden ze – electoraal gesproken - een minderheid.
Mochten de francofonen dat gesprek weigeren, dan zal er ook geen gesprek meer mogelijk zijn tussen de deelstaten,
Vergeet de retoriek van De Wever over de Catalanen, Hoe goed die het ook bedoelen, zij zijn in Spanje een minderheid. Wij Vlamingen zijn in België een meerderheid met 60% van de bevolking, 70% van de economie, meer dan 80% van de export en tegen 2030 ook gegarandeerd meer dan 80% van de werkzaamheidsgraad, zoals Europa dat vraagt. Een cijfer dat België – laat staan Wallonië – nooit zal halen.
Datzelfde Europa, dat Tsjechië en Slovakije hun zelfstandigheid gaf, kan die straks ons niet weigeren.

    Het is me wat met onze partijvoorzitters. Amper bekomen van het uit de kast komen van ons mateke, krijgen we te doen met een dragqueen prestatie waar men - zeker bijh cd&v - niet goed van geworden is. Waar halen ze het uit?

   Bart De Wever blijft gelukkig zichzelf, al zullen heel wat Vlamingen niet gelukkig zijn met zijn uitspraak op de partijdag op Plopsaland, waarbij hij herhaalde na de volgende verkiezingen weer te gaan klappen met Magnette. Ik blijf erbij dat we alleen nog met onze Waaltjes en Brusselaars kunnen gaan praten als die bereid zullen zijn het cordon af te schaffen. Simpel zal dat niet zijn, want ze beseffen maar al te goed dat het cordon ervoor zorgt dat de Vlaamsnationale meerderheid daardoor gehalveerd wordt en de Vlamingen van een meerderheid een minderheid worden.

  ---    

   Even ook mededelen dat mijn Internet problemen nog niet helemaal van de baan zijn. De blikseminslag - uitgerekend op de verjaardag van 'nine eleven' - heeft heel wat schade aangebracht in Kasterlee en Lichtaart.

Zo, we zijn er weer!

   Maandagavond tijdens een kort maar hevig onweer, sloeg de bliksem in bij een notariaat uit mijn buurt. Mijn PC viel uit en toen ik hem weer aanzetten, kreeg ik geen Internet meer. Het heeft dagen geduurd vóór men mijn  probleem – provisorisch – kon oplossen…

---

    België zal vanaf 01.01.2024 voor de dertiende keer het voorzitterschap van de EU-Raad opnemen. De laatste keer dat ons land dat deed was in 2010, uitgerekend in een  periode waarin het liefst 589 dagen zelf zonder (federale) regering zat.

   De kans is groot dat het op 01.01.2024 weer ‘van dattem’ zal zijn, misschien zelfs erger. Met een staatsschuld om ‘U’ tegen te zeggen – de grootste na het zo goed als failliete Griekenland - en die behoorlijk boven het door de EU zelf bestelde bedrag ligt, voorspelt het weinig goeds.

   Feitelijk zou men dat zesmaandelijks veranderen van E.U.-voorzitterschap beter afschaffen en er iets meer praktischer voor uitvinden. Momenteel is Spanje aan de beurt en dat land zit ook in een politieke malaise waarbij ook daar nog steeds geen nieuwe regering gevormd is kunnen worden. Na België, vanaf 01.06.2024, wordt de nieuwe voorzitter het Hongarije van ‘Viktator’ Orban. Die zowat als enige het een tweede keer mag doen. De eerste keer was 13 ½ jaar geleden, toen hij nog niet het zwarte beest van de Unie was. En vanaf 01.01.25 is Polen aan de beurt. De lol zal niet op kunnen!

     Het Belgisch federaal begrotingstekort stijgt volgend jaar naar 5% van het bruto binnenlands product (bbp). Dat is 30 miljard euro. In mei van dit jaar beloofde onze federale regering aan Europa dat het ‘maar’ 4,2% zou zijn (25 miljard), terwijl Europa vraagt dat het niet meer dan 3% mag worden.

   Dat het qua staatsschuld in dit land dweilen met de kraan open  is, weten we al langer, in de eerste plaats voor wat Wallonië en zeker Brussel betreft. Nu blijkt echter ook Vlaanderen een extra schuld te hebben van één miljard.

   Bovenop de stijgende loonkosten - +26% in 4 jaar vooral door de automatische indexering (‘Only in  Belgium’) - moet  de overheid veel meer uitgeven aan ambtenarenwedden. De sterke gezinsconsumptie en het onverwachte succes van de staatsbon doen vergeten dat de handelsbalans verslechtert, de industrie krimpt en de competitiviteit verzwakt.

    Volgens Geert Noels, topman van Econopolis, objectieve expert ter zake,  heeft België – om ons systeem van herverdeling te kunnen blijven dragen – 1 miljoen banen te weinig en 100.000 overheidsjobs teveel… 

      In deze rubriek heb ik al meer dan eens geschreven dat België, mocht het niet bestaan, nooit meer zou worden uitgevonden. Geen vaststelling van mij, maar van The Economist, momenteel het meest succesvolle economisch-financieel weekblad ter wereld (± 1 miljoen kopieën).

    België is waarschijnlijk ook het enige democratische land zonder echte parlementaire oppositie. Met uitzondering van het Vlaams Belang en de communisten van de PvdA/PTB zijn alle overige partijen er betrokken bij de machtsuitoefening en zitten ze al dan niet gewestelijk of federaal (of allebei) in alle overlegorganen. Door het aantal parlementen te vermenigvuldigen heeft men in principe de parlementaire oppositie – op enkele uitzonderingen na – afgeschaft.

   Daar komt nog bovenop, dat de PvdA/PTK daar dan wel nergens bij is, maar ondertussen het Waalse ABVV in handen heeft en de PS onder druk blijft zetten. Het Vlaams Belang leidt in Vlaanderen alle electorale peilingen en zou als eerste aan bod moeten komen na de volgende verkiezingen. Zo iets heet democratie.

   Om een einde te maken aan deze hopeloze situatie, moet men artikel 35 van de Grondwet activeren, (bijna) alle bevoegdheden aan de gewesten geven (zoals in Zwitserland aan de kantons) en slechts enkele beperkte bevoegdheden aan de federale regering laten. In feite het tegenovergestelde van wat nu gebeurt.

   Om dat laatste te verwezenlijken is er een is er een institutioneel akkoord nodig, waarbij de Vlamingen ofwel hun nieuwe bevoegdheden voor de zoveelste keer zullen moeten afkopen, ofwel weigeren nog mee te werken aan welk overlegcomité ook en verder sukkelen in Lopende Zaken tot onze francofonen het helemaal niet meer zullen zien zitten. Vergeten we  niet dat Wallonië reeds een halve eeuw geen vooruitgang meer heeft geboekt t.o.v. Vlaanderen, ondanks tien Marshallplannen, die dan nog grotendeels gefinancierd werden met Vlaamse middelen…

   Zone 7

   Terwijl ik donderdagavond bezig was mijn blog over het drugsfonds* te schrijven, waarbij ik stelde dat men Brussel dat geld alleen maar mocht geven als er daar eerst serieus gerestructureerd (zeg maar: bespaard) werd, kwam er via de media het bericht dat er een akkoord zou zijn tussen de federale, de gewestelijke en de stedelijke politie om de buurt van de ‘Midi’ constant schoon te houden en te controleren, met een politiekantoor ter plaatse. Zowat het tegenovergestelde van wat zou moeten gebeuren.

   Als dat zo doorgaat, creëert men in Brussel nl een zevende politiezone. En, zoals ik in mijn blog van gisteren reeds meldde, zullen de problemen zich dan verplaatsen naar de andere delen van de stad (in de eerste plaats het Brusselse Noordstation) en zal het dweilen blijven met de kraan open én extra geld blijven kosten.

   Brussel lijkt steeds meer op een doorslag van het huidige België, waar straks niemand nog iets fatsoenlijk opgelost zal krijgen. Het akkoord, waarvan hierboven sprake, moet trouwens nog worden uitgewerkt. We laten ons verrassen.

--

* Mijn blog nr 5.555 !

     Vanwege Ine Van Wymeersch, recentelijk benoemd in de nieuwe functie van ‘nationaal drugscommisaris’, is er de vraag een drugsfonds op te starten naar analogie met wat in Spanje gebeurd is. Daar wordt nl het geld dat gerecupereerd worden uit drugprocessen in een fonds gestort dat moet dienen om die misdaden beter op te sporen en slachtoffers ermee te steunen. In verband daarmee stelt zij dat dat o.m. zou kunnen helpen in de bestrijding van de drugscriminaliteit in Brussel.

   Van Wymeersch kan daarin gelijk hebben, op voorwaarde echter dat er eerst iets gedaan wordt aan de versnippering van bevoegdheden en financiering van het Brusselse politieapparaat, zeker als men weet dat dat kan gebeuren zonder weer extra geld te moeten storten in de zes politiezones, daar waar de stad het ook met één  zone zou kunnen doen. Zoals ik al meermaals heb geschreven doet bv New-York, met tien keer meer inwoners dan Brussel, het met één politiezone en kan Brussel anderzijds het wel doen met één brandweercorps. Ik verwijs hierbij naar mijn blog van 27 augustus (‘Hellhole theatre)’, waarin ik stelde dat met het reduceren van zes naar één politiezone men geen extra medewerkers zal moeten aanwerven - men zou er zelfs teveel zou kunnen hebben – en zou een probleem dat men in één nu bestaande zone oplost, zich niet meer naar een andere verplaatsen.

    Zoiets kan niet van vandaag op morgen, maar de eerste stap moet wel genomen worden door wat ik het Brusselse gedrocht noem, met zijn 19 gemeenten, zes politiezones, apart stad én gewest plus de ongrondwettelijke “Fédération Bruxelles-Wallonie’, een entiteit zonder inkomsten die alleen maar geld opmaakt.

      Vorig jaar was één op de twee verkochte personenwagens in Europa een SUV (Sport Utility Vehicle), een verbeterde jeep, zeg maar. Die voertuigen zijn echter een stuk zwaarder dan de normale auto’s en men hoopte daarmee komaf te maken door ze te elektrificeren, omdat een elektrische motor lichter is dan de verbrandingsmotor. Dat verhaal blijkt niet te kloppen. De elektrische motor is inderdaad wel een stuk lichter dan de verbrandingsmotor, maar het gewicht van de batterijen maakt dat het totaal gewicht van de elektrische voertuigen heel wat hoger blijft.

   Die SUV’s zijn nl hoger en groter en bieden zo meer plaats  voor de batterijen, terwijl men toch genoeg ruimte overhoudt voor passagiers en bagage. Dat geldt echter niet voor de kleine wagens en zo maakt men mee dat een Volkswagen Golf van bouwjaar 2021 bijna dubbel zo zwaar is als het model van de jaren 1970.

   Het extra gewicht van de SUV’s, die stilaan de helft van het wagenpark zullen vormen, maakt het effect van zuinigere motortechnologie grotendeels ongedaan. Terwijl het olieverbruik van gewone personenwagens (exclusief de SUV’s) ruwweg hetzelfde bleef,  steeg dat van de SUV’s met liefst 500.000 vaten per dag in de laatste twee jaar. Om dat terug te dringen hoopte men op de elektrificatie. Door het plaatsen van de nodige batterijen worden die voertuigen echter 200 tot 300 kilo zwaarder, wat de veiligheid bij ongevallen niet ten  goede komt. Daar komt nog bij dat die batterijen heel wat zgz ‘kritieke’ grondstoffen nodig hebben om gemaakt te worden, wat ze niet alleen duurder, maar ook onrechtstreeks vervuilender maakt.

  ‘Het is al geen goud dat blinkt’, zegt het gezegde. Dat geldt ook voor het elektrische wagenpark. Ik denk dat we daarmee nog e.e.a. gaan meemaken.

    Quicky zal zich de viering van zijn vijftigste verjaardag nog lang kunnen herinneren, ongeacht of hijzelf of zijn vrienden alle regels van fatsoen hadden overtreden door te gaan plassen tegen een combi van de politie, die daar met opzet stond om eventuele personen met slechte bedoelingen af te schrikken. Als stank voor dank kon dat tellen, zelfs letterlijk.

   Straks mag hij het komen vertellen in een speciaal daarvoor bijeengeroepen vergadering ter zake. Het is me wat met onze Vlaamse liberalen. Eerst de zaak De Bleekere, dan Lachaert, nu Quicky en dat terwijl alle peilingen de partij richting de kiesdrempel verwijzen. Voor een partij die de laatste vijf verkiezingen telkens achteruit is gegaan, wordt dit moordend. Zelfs een bonus voor premierschap zal er deze keer niet meer in zitten, hoe graag Crootje het ook nog eens zou willen doen. Straks zal hij nog van armoe de eerste de beste job elders moeten aanvaarden.

--

   Voor zover het de Vlaamse liberalen een troost mag zijn, ons mateke heeft bij zich de laatste twee bijeenkomsten van de Vlaamse partijvoorzitters niet laten zien. Eerst niet in De Zevende Dag, daarna ook niet op een uitnodiging van VOKA, de organisatie van Vlaamse werkgevers, waar hij zich liet vervangen door Bruno Tobback. Nog moe van de Pride, waarschijnlijk…

--

   Dank zij de staatsbonstunt van Van Peteghem zou cd&v zich nog wel eens kunnen redden, al blijft ook dat gebakken lucht nu zijn belastinghervorming er niet komt. Met nog dit jaar een  mogelijk nieuwe overschrijding van de spilindex (de achtste in twee jaar, met loonsverhogingen van in totaal 18%) riskeert de inflatie immers weer te zullen stijgen, met nog meer verlies en minder winst als gevolg zowel bij de banken als bij de Staat die nu al niet meer weet wat aan te vatten met al dat geleende geld.

      Ik kom even terug op mijn lang verhaal van gisteren en meer bepaald over de nieuwe geplande voorzitterverkiezing bij Open VLD. De partij telt nl, ondanks alles, nog zo’n 45.000 leden. De vorige keer brachten 16.000 van hen  hun stem uit (waarvan de meerderheid koos voor Lachaert, die daarna zijn woord niet hield en hen voor de gek).

   Op het partijcongres, in een zaal van de VUB, zullen hooguit 1.200 mensen aanwezig zijn. Erg democratisch is dat niet, waarop Els Ampe, Brussels Open VLD-lid terecht reageerde met de vraag waar die ‘D’ in Open VLD nog goed voor was., nu de partij  de basisdemocratie bij het huisvuil lijkt te zetten?

--

   In mijn blog schreef ik o.a. ook over de perfect tweetalige voorzitter van PvdA/PTB, Raoul Hedebouw, zoon van een koppel  West-Vlamingen die – zoals zoveel Vlamingen (Denk maar aan Cools en Onkelinx) - om den brode waren uitgeweken naar Wallonië. In ‘De Zevende Dag’ geraakte die in debat met Tom Van Grieken en kon dat plaats vinden in een perfect Nederlands. Een verschil met wat vroeger eens gebeurde toen Tom met MR-voorzitter Bouchez in debat ging, de echte Belg die wel Nederlands verstaat, maar het nog altijd niet spreekt.

    Raar maar waar, Bouchez werd destijds aangevallen door de gezamenlijke Waalse media en politiek, omdat hij dat gesprek aanging (het Franstalige ‘cordon médiatique’ weet je wel), terwijl er nu tegen Hedebouw geen enkel protest was. Wat misschien wel aanduidt, dat men bij onze zuiderburen flink wat schrik krijgt van de Parti des ‘Travailleurs’ Belges, die het Waalse ABVV al in haar macht heeft en straks misschien wel de PS voorbij steekt…

   De komkommertijd zit erop en het politieke leven zou moeten hervatten. ‘Zou’, want de kans is groot dat we vanaf deze maand al in de verkiezingsmodus zullen zitten en dat de periode tot de verkiezingen van 2024 één lange periode van Lopende Zaken zal worden, Daar komt nog bij dat dit land vanaf 01.01.2024 het voorzitterschap van de E.U zal hebben en iedereen die zich zal geroepen voelen – Crootje in de eerste plaats – er zijn beste beentje zal voor zetten om zich Europees te profileren. Voor de traditionele Vlaamse partijen zal dat ook nodig zijn want ze stellen steeds minder voor.

- Open VLD zit in zak en as na het vertrek van Lachaert, die er inderdaad een ‘Lachaertje’ van gemaakt had en in navolging van Verhofstadt zijn woord niet had gehouden t.o.v. de eigen blauwe achterban. Opvolger Tom Ongena, (nog) niet verkozen maar aangeduid door Crootje himself, ziet er een te brave man uit om orde op zaken te stellen in de blauwe postjespakkerij, zeker nadat gebleken is dat de traditionele open voorzittersverkiezingen niet zullen doorgaan.

- Vooruit heeft een ‘transprobleem’ sinds ons mateke uit de kast is getreden en men niet meer gelooft dat hij van België (niet van Vlaanderen alleen) het beste land van de wereld gaat maken. Zelfs voor kaviaarsocialisten zijn er grenzen.

- Het tot kleine lettertjes gereduceerde cd&v stelt voor de rest ook niet veel meer voor en zal al blij zijn met enkele

samenwerkingsakkoorden om hier en daar nog een burgemeestersjerp te kunnen behouden. De staatsbonactie van Van Peteghem kan de pijn misschien wat verzachten, maar zeker is dat niet.

   En de andere partijen?

-   Bij Groen zullen ze al blij zijn stand te kunnen houden, al is ook die kans klein na hun debacle in de affaire van de kernuitstap.

-   Behoudens onverwachte gebeurtenissen, zal de  N-VA niet meer de grootste Vlaamsnationale partij zijn en dan ook niet als eerste de kans krijgen om enig initiatief te nemen. Als de peilingen blijven wat ze zijn, wordt dat het Vlaams Belang en krijgt Vlaanderen een unieke kans om een eerste stap te zetten naar meer zelfstandigheid. Raar genoeg zal dat mede afhangen van de N-VA-kiezers die aangeraden zal worden althans tenminste gewestelijk VB te stemmen.

-   O ja, er is nog de PvdA/PTB, maar dat is geen Vlaamse, maar een Belgische partij, met één perfect tweetalige voorzitter (niet toevallig van Vlaamse afkomst), wat het eveneens Belgische, niét Vlaamse Groen/Ecolo niet eens kan zeggen, maar daar houdt het ook bij op. Vlaanderen wil geen nieuwe DDR worden..

Voor de verandering, eens iets culinair.

     Lezer Walter, die bijna elke dag reageert, schrijft terecht dat wie zelf een tuin heeft iets kan doen aan de prijzen die men aan groenten tegenwoordig betaalt. Toen wij ons stukje grond kochten voor de woning, hadden we te maken met de Kastelse zandgrond, die grotendeels uit zavel bestond. We kregen later echter de kans om een stukje van zo’n 100 m² bij te kopen dat anderhalve meter lager lag en echte grond was, geen zand. Ik ben daar een moestuin begonnen en koop in de winkel alleen nog groenten in de winter, in de eerste plaats voor de soep, maar ook witloof uit volle grond, die ik eet als sla met tartaarmayonaise. Ik heb die ooit zelf proberen te telen, maar dat was geen succes. Dat is iets voor specialisten. Men is er een heel jaar mee bezig en één nacht serieuze vorst is er soms teveel aan. Die witloof is trouwens ook van hier.

   Voor de rest weck ik alles wat kan, zoals diverse (staak)boontjes, tomaten (uit de serre), warmoes, rode bietjes en labbonen, die ik oogst op halve grootte*  zodat men ze kan eten mét de schil. En wat ik daaraan over hou, gaat naar de kippen. Die krijgen van mij elke dag ook vers groen, wat de kleur van de eieren roziger maakt en de kwaliteit beter.

--

*Lab- of tuinbonen was vroeger arme-mensen- eten. Men liet ze helemaal uitgroeien, waarbij ze wel heel voedzaam waren, maar niet lekker en men de schil eraf moest halen alvorens ze te kunnen eten. Ze oogsten op halve grootte heb ik geleerd toen ik in Eindhoven ben gaan werken.

      Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 28 augustus, is het voorbarig te denken dat de financiële problemen in dit land minder zullen worden door het succes van de staatsbon-uitgifte. Wie die koopt ziet zijn geld niet meer waard worden, alleen minder waarde verliezen zolang de inflatie hoger blijft. Zelfs mocht die uitgifte straks de 20 miljard euro overtreffen, met overheidsuitgaven van zo’n 300 miljard per jaar is dat nog maar goed voor het dekken van de staatsuitgaven met minder dan één maand.

   Ondertussen is het succes van de staatsbon – men zou het een rage kunnen noemen - mede een excuus om de financiële hervorming niet verder af te werken en vergeet men gemakshalve dat er op die staatsbon door de belastingbetaler rente moet worden betaald en dat het ook de gewone burger zal zijn die de vergoedingen betaalt die de banken krijgen voor het verkopen van die staatsbon. De banken zijn in deze immers één van de tussenpersonen en die doen dat niet gratis. Ze blijken nl een premie te krijgen op elke euro aan staatsbonnen die ze verkopen. Die ligt hoger dan de basisrente en zal ervoor zorgen ze er ook goed aan zullen verdienen, dé reden waarom onze banken zich in deze zaak gedeisd houden.

   Misschien redt Van Peteghem hiermee wel zijn CD&V van de dreiging van de kiesdrempel – een kinderhand is snel gevuld -  maar daar zal het wel bij blijven…

      Van de financiële hervorming die Paarsgroenplus zou doorvoeren, komt voorlopig niets in huis en zal die waarschijnlijk over de verkiezingen van 2024 geheven worden. Het ‘kiesvee’ wordt ondertussen gesust met de staatsbon. 

   Ook voor de overeenkomst van de federale regering met Engie over de herstart van Doel 4 en Tihange 3, is er nog altijd geen definitief akkoord over de berging van het nucleaire afval. Het gaat erom dat Engie wel bereid is daarvoor 15 miljard euro (!) op tafel te leggen, maar er dan ook vanaf te zijn. Dat betekent dat die enorme som geld in e.o.a. fonds zal moeten gestort worden en alleen voor die berging zal mogen gebruikt worden en niet eerder of voor iets anders. Daar dit nog jaren kan duren, zal de verleiding van toekomstige regeringen groot zijn om er ondertussen wél iets anders mee aan te vangen. We hebben daarvan al enkele beruchte voorbeelden van Verhofstadts regeringen, toen die het geld van het Belgacom pensioenfonds opmaakten, om nog te zwijgen van de sale-and-lease-back operaties en het Zilverfonds van Vande Lala dat tenslotte een lege doos bleek te zijn.

--

   Tijdens het bezoek van Pasbon aan Di Pippo in Namen, werd het probleem aangekaart van de Waalse werklozen die liever stempelen dan in  Vlaanderen te komen werken. Di Pippo wist daarbij te vertellen dat zijn streekgenoten beter Nederlands zouden leren als tweede taal, maar hij spreekt het zelf niet, evenmin als Bouchez, die andere hardroeper, die al twee jaar zegt Nederlands aan het leren te zijn, maar waarvan we nog het eerst woord moeten horen.  ‘Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden’ is hier wel op zijn plaats.

      In het Engels noemt men frietjes doorgaans ‘French fries’, tot grote ergernis van onze culinaire sector, die vindt dat het een oer-Belgisch product is. De laatste tijd wordt dit argument evenwel serieus afgezwakt doordat enkele grote  Vlaamse frietreuzen de grens met Frankrijk zijn overgestoken.

   In mijn blog van 15 juli ll. had ik het reeds over het feit dat steeds meer West-Vlaamse bedrijven investeren in Noord-Frankrijk, gewoon omdat ze in de eigen  provincie geen medewerkers meer vinden en die van de aangrenzende provincie Henegouwen – waar de grootste werkloosheid heerst in dit land – het vertikken in West-Vlaanderen te komen werken. Dit laatste heeft niets met de taal te maken, want de Noord-fransen komen wel in West-Vlaanderen werken. Door het feit dat Frankrijk echter steeds meer investeert in de Noord-Franse werkgelegenheid, vooral rond Duinkerke, zit het er dik in dat er steeds minder Noord-Fransen naar West-Vlaanderen zullen komen. Met als resultaat dat West-Vlaamse ondernemers zelf de grens oversteken en  gaan investeren in Noord-Frankrijk.

   Dit laatste wordt nog bevestigd door het nieuws dat het West-Vlaamse voedingsbedrijf Agristo 350 miljoen euro gaat investeren in een nieuwe aardappelfabriek in Cambrai. Dit alles in het kader van wat Macron de ‘re-industrialisatie’ van het departement Pas-de-Calais* noemt. Vergeten we niet dat de doorsnee inwoner – de Frans-Vlaming, zeg maar -  daar ook van Vlaamse afkomst is, ‘die ook het werken in de genen zal hebben’, zoals Magnette het ooit verwoordde.

   Agristo is trouwens niet het eerste Vlaams bedrijf dat investeert in ‘Les Flandres’ zoals de Fransen Frans-Vlaanderen noemen. Ook Clarebout, een andere West-Vlaamse aardappelreus, bouwt er een nieuwe fabriek en begin deze zomer nam het West-Vlaamse familiebedrijf De Brabandere in één klap zes betonfabrieken over in Noord-Frankrijk en zijn er nog een paar die er ernstig aan denken de stap te zetten.

   En dat alles o.m. omdat ze in Henegouwen ‘levensgenieters’ willen blijven (weer dixit Magnette’) die liever tot hun pensioen leven van ‘den dop’ (betaald door Vlaanderen).

--

* Nog een mopje dat erbij past. Een vrachtwagenchauffeur uit ‘de Vlaanders’ moest zijn lading naar Calais brengen. Hij vertrok ’s morgens vroeg, maar was na enkele uren reeds terug, mét zijn lading. ’Ja, zei hij, opeens zag ik daar staan ‘Pas de Calais’ en ben ik dan maar teruggekomen’.

     Van een ‘Bourgondische’ coalitie N-VA en Vooruit voor de mogelijke vorming van een volgende Vlaamse regering (eventueel aangevuld met Open VLD en/of CD&V), lijkt niets meer in huis te zullen komen. Sinds het uit de kast komen van Transconnah, gelooft zelfs stratego-meester Bart De Wever er niet meer in. Ook het kaviaarsocialisme heeft blijkbaar zijn grenzen.

   Wat dan wel? Volgens De Wever moet het dan maar ergens van rechts komen, meer bepaald van de rechterflank van CD&V en/of Open VLD, twee partijen die straks misschien met de kiesdrempel geconfronteerd kunnen worden.. In West-Vlaanderen denkt Bart daarenboven nog de LDD-troefkaart te hebben met Deckerken. Die heeft als onafhankelijke al eens mogen genieten van een N-VA-lijstduwerplaats in de vorige verkiezing en haalde toen 40.000 voorkeurstemmen, amper 4.000 minder dan N-VA- lijsttrekker Sander Loones. De belangrijkste reden waarom de ex-judocoach nog geen beslissing heeft genomen om weer met een LDD-lijst op te komen, zou niets met de Vlaamse zaak te maken hebben, maar dat hij een plaatsje opeist voor zoon Dimitri. It’s all-in the family…

    De Wever zegt te hopen in elk geval straks geen nieuwe Vlaamse regering te moeten oprichten met vier partijen. Alsof hij het maar voor het zeggen zal hebben, terwijl de grootste partij – volgens alle laatste peilingen - meer dan waarschijnlijk deze keer niet de zijne zal zijn, maar die van Tom Van Grieken, aan wie geen vragen worden gesteld, maar die – als het zo zal zijn  - wel de eerste wordt die aan bod zal komen.

   Het leven kan hard zijn voor een historicus die het niet aan durft zelf geschiedenis te schrijven als hij er eens de kans toe krijgt…

   Usque tandem?