De werkzaamheidsgraad

      In deze rubriek heb ik al meermaals geschreven dat ik niet geloof dat er ooit een Vivaldi II zal komen. De bevestiging daarvan door Bart De Wever op het verkiezingscongres van zijn partij in Gent is een bijkomend bewijs. Nu nog hopen dat hij zijn woord houdt. De 75% van zijn N-VA-kiezers, die al meermaals in de peilingen te kennen heeft gegeven dat ze bereid is om op Vlaams gebied samen te werken met het Vlaams Belang als beide partijen, N-VA en VB, de meerderheid zouden halen in het eigen parlement, heeft wel een stok achter de deur. Die kiezers doen er best aan op 9 juni voor het VB te stemmen, al was het alleen maar regionaal. Ze kunnen dan nog federaal en Europees voor de N-VA stemmen. Op die manier zal De Wever het zich niet kunnen veroorloven een ‘Lachaertje’ te doen.

   Wat de Open  VLD betreft wordt het een gegarandeerd een drama en niet alleen door de woordbreuk van Lachaert t.o.v. de diepblauwe achterban, maar ook door bv het opkomen van de nieuwe Brusselse partij van Els Ampe, die op enkele weken tijd 350 kandidaten – meestal liberaal, neem ik aan -  vond om mee te doen.

   Zonder N-VA en VB, met een Open VLD die in de touwen hangt, een Vooruit dat zijn Transconah-wonden likt, een Groen dat in Vlaanderen niet aanslaat en cd&v dat denkt stemmen te winnen door weer met haar Waalse familie aan te pappen, zit het laatste seizoen Vivaldi er op en zal die verzameling het hoogstens nog een tijdje uitzingen in Lopende Zaken.

.

   Het zal misschien niet iedereen zijn opgevallen, maar er was vorige week nogal wat te doen over een hoorzitting met VRT-CEO Delaplace die moest doorgaan in het Vlaamse parlement, maar waar tenslotte niets van terecht kwam omdat de N-VA het daarmee niet eens was en Vlaams Belang evenmin, Beide partijen zonden hun  kat, waardoor er niet genoeg aanwezigen waren en er niet over kon gestemd worden.

   Nu gaat het er mij niet zozeer over wat daar tegen die CEO moest gesteld worden, Met de VRT zal het altijd wel iets zijn,  de VTM is trouwens tegenwoordig al niet veel beter tenzij het om sensatie gaat. Belangrijk vind ik wel dat de twee Vlaamsnationale partijen voor één keer met elkaar akkoord gingen, iets wat we hopelijk in het vooruitzicht van de verkiezingen en meer nog daarna nog zullen meemaken. Meer dan ooit zullen we dan een Vlaamsnationale samenwerking nodig hebben om definitief een einde te maken aan een tijdperk van traditioneel partijoverwicht dat ervoor gezorgd heeft dat we dit land naar de bliksem helpen, met Vlaanderen als kind van de rekening.

       Wij zijn niet het enige land waar de gewone burger straks geen fatsoenlijke auto meer zal kunnen kopen als er alleen nog elektrische zullen kunnen worden aangeboden, die drie keer meer kosten dan de vroegere modellen op benzine of diesel. Straks wordt een FIAT 500 – de ‘cinquecento’ – hier nog het standaardmodel.

   Er is echter hoop dat men er iets op gevonden heeft. In Frankrijk, waar men streken heeft zonder regulier openbaar vervoer, is men begonnen met ‘solidaire garages’, waar men oude auto’s niet meer verschroot,  maar een nieuw leven geeft. Op die manier kunnen mensen met een beperkt inkomen die op het platteland wonen en een wagen nodig hebben om zich naar hun werk te begeven, zich voor enkele duizenden euro’s toch nog een wagentje kopen dat in orde is en wordt goedgekeurd. Voor heel Frankrijk had de Franse regering voor 2024 gehoopt op 20.000 tot 25.000 ‘gerecycleerde’ auto’s,  maar dat aantal is nu al bereikt en men mikt volgend jaar op meer dan 25.000.

    Daarmee wordt in la douce France een vicieuze cirkel doorbroken. Geen werk betekent immers geen geld. Geen geld betekent geen auto. Geen auto betekent geen werk.

   In Frankrijk zijn er al een honderdtal van die ‘solidaire garages’ en er zullen er nog bijkomen. Hopelijk maken we dat straks ook hier mee. Het zou ook een oplossing kunnen zijn voor garagisten die nu al niet meer aan personeel geraken dat voldoende elektrisch geschoold is.

.

-

   En dan nog dit,  n.a.v. de reacties op mijn vorige blog:

Die ‘Marokkaan’ van cd&v is een Irakees, door onze media een ‘tweetalige Brusselaar’ genoemd en volgens Kaaiman ‘dragqueen Cindy Envy’. Geweldig, zo’n partijvoorzitter!

  ‘België is geëvolueerd tot een land met drie duidelijk onderscheiden economieën. Er is de volwassen, door innovatie en kmo’s gedreven Vlaamse economie. Daarnaast heb je de sterk verstaatste Waalse economie die haar relance van kolen en staal nooit helemaal heeft waargemaakt en je hebt de Brusselse diensteneconomie. Hoe die laatste een voorspelde politieke doorbraak van de PvdA in het gewest moet doorstaan, is overigens een open vraag.’

   Bovenstaande tekst is niet van mij, maar van Mw Claire Tildekaerts, alhoewel voormalig CEO van ‘Flanders Investment and Trade’ (FIT) niet meteen een Vlaamsnationaliste, en dateert reeds van enkele jaren geleden. Ondertussen is, volgens de laatste peilingen, de communistische PvdA/PTB inderdaad de grootste partij geworden in het Brusselse ‘hellhole’ (dixit The Donald) en komt het voor Brussel nooit meer goed als men daar niet drastisch ingrijpt en bezuinigt. Een slechte en kostelijke zaak  voor België in het algemeen én voor Vlaanderen in het bijzonder als men deze situatie laat aanmodderen.

      Trouwe lezers van mijn blogs weten dat ik een abonnement heb op o.m. The Economist. Het gebeurt zelden dat daar nieuws in staat over België, maar vorige week was dat uitzonderlijk wel eens het geval, i.v.m. de bijeenkomst van de National Conservative Conference (NatCom) in Brussel, die door drie Brusselse baronnen (officieel ‘burgemeesters’ genoemd) werd verboden om daarna – na klacht van de organisatoren bij de Raad van State - toch door te kunnen gaan. The Economist was het eens met die Raad van State en gaf Crootje zowaar een pluimpje omdat hij daartegen ook geprotesteerd had. Dat gebeurde pas nadat de Britse premier Sunak het verbod ‘extreem verontrustend’ had genoemd en nadat de Italiaanse collega Giorgia Meloni zei ‘verbijsterd’ te zijn, maar hij deed het tenslotte. Als het goed is, zeggen we het ook.

   Ik schrijf al langer dat men van die 19 gemeenten districten moet maken en van Brussel één stadgewest, geen stad én gewest. Dit niet alleen o.w.v. de kosten, maar ook omdat die gemeenten steeds meer bestuurd worden door linkse moslims. Om even de woorden van Filip Dewinter te lenen: ‘Het zijn niet meer onze wetten die hun handleiding vormen: zij ageren als burgemeester volgens andere normen en regels. Hun grondwet is de Koran, hun strafwetboek de sharia. Hun kiezers zijn de moslims, hun ultiem referentiepunt is Allah.’

   Om maar te zeggen, dat die moslimburgemeesters in Brussel, maar ook elders, hun macht misbruiken om alles wat in hun gemeente islamkritisch is te boycotten.

       De stad Turnhout  - voor mij de dichtstbij zijnde - komt niet zo vaak in  het nieuws. Het is dan ook de kleinste centrumstad van Vlaanderen (een kleine 50.000  inwoners). Het heeft wel enkele primeurs, maar die zijn  niet om opgewekt van te worden.

    In verhouding tot het aantal inwoners heeft Turnhout nl in Vlaanderen de meeste van vreemde origine. 40% a.u.b., dat is percentsgewijs meer dan Antwerpen, aan wie het de eerste plaats moet laten voor de grootste Vlaamse werkloosheid. Turnhout, met 11% staat op die lijst tweede. Het een zal wel met het andere te maken hebben.

    Bovengenoemde cijfers zijn er ook mede de reden voor dat heel wat ‘Binken’, zoals de echte Turnhoutenaars zich noemen, verhuizen naar de omliggende gemeenten Oud-Turnhout, Beerse, Vosselaar en Kasterlee.

    De stad wordt sinds 2018 bestuurd door een centrumlinkse coalitie van Groen, Vooruit en N-VA die er de burgemeester mocht leveren: Paul Van Miert, neef van Karel Van Miert zaliger gedachtenis, ooit voorzitter van de Vlaamse socialisten. Of Paul dat zal blijven na de komende gemeentelijke verkiezingen, is zeer twijfelachtig, tenzij misschien in een andere coalitie. Het Vlaams Belang stond al sterk in Turnhout en zal er waarschijnlijk nog sterker worden, zoals op vele plaatsen in  Vlaanderen trouwens. Ook in Turnhout bestaat er een kans op een Vlaamsnationale meerderheid, als de N-VA daarmee zou instemmen.

--

      De N-VA is dinsdag afgekomen met haar nieuw plan voor Brussel, waarbij ze de 19 gemeenten wil herleiden tot 1 (één), met daaronder 19 districten, zoals nu al het geval is in Antwerpen en de zes politiezones tot één, zoals elke grote internationale stad dat heeft (denk maar aan New-York en Londen).

   Eindelijk!, zou ik zeggen, want het is precies wat ik in deze rubriek al enkele jaren schrijf. Brussel moet één stadsgewest worden en niet – zoals nu – stad én gewest, waarbij men een nodeloze verdubbeling heeft van bijna alle functies. Op dat stadsniveau kunnen dan ook de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC), de Vlaamse gemeenschapscommissie (VGC) én de Franse Gemeenschapscommissie (Cocof) worden opgedoekt. Een miljardenbesparing!

   De meeste Vlaamse partijen gaan daar min of meer mee akkoord, met uitzondering van de Belgicistische PvdA/PTB en – raar genoeg – ook het Vlaams Belang, dat Brussel – hopelijk voorlopig – blijft zien als ‘de tweetalige hoofdstad van een onafhankelijk Vlaanderen’. Met zijn 186 nationaliteiten en zijn minachting voor het Nederlands, blijft dat in mij ogen een utopie, waarover nog een hartig woordje zal moeten gesproken worden met het Brussels Gewest, maar dan liefst na 9 juni en met een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement, die eerst nog de Vlaamse soevereiniteitsverklaring zal hebben afgelegd, die een conditio sine qua non blijft vóór men met de andere regio’s gaat praten.

   Als dat allemaal opgelost zou geraken, blijft er nog één knelpunt: wat met  de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie?’een ongrondwettelijke Franstalig beleidsniveau zonder inkomsten maar met veel uitgaven. Door het feit dat die Fédération’ niet eens in de Belgische Grondwet vernoemd wordt, kan dat worden opgelost zonder Grondwethervorming  (én zonder Vlaamse centen!).

   Onze eerder linkse media hebben iets nieuws gevonden om België te redden: de stemtest. ‘Vul de stemtest in en je zal te weten komen welke partij  u het best ligt’, is de slogan. Daarmee maken ze van hun stemtest een Tv-spelletje. Zouden onze mensen echt zo dom zijn om dat te geloven? 

   Het kan veel eenvoudiger. Bij de verkiezingen van 2019 hebben de meeste Vlaamse partijen hun eigen kiezers verraden door de centrumrechtse regering, waar een Vlaamse meerderheid voor was, te vervangen door een centrumlinkse die in Vlaanderen geen meerderheid had. Niets garandeert dat ze dat na 9 juni weer niet zullen doen, ondanks de puinhoop die ‘Vivaldi’ er ondertussen van gemaakt heeft. Daartegen is er een eenvoudige remedie: stem gewoon niet meer voor die partijen. Met cd&v, Vooruit, Open VLD en Groen wordt het na 9 juni waarschijnlijk weer van hetzelfde.

   Blijven dan over: N-VA en Vlaams Belang. Die eerste partij houdt zogezegd een stok achter de deur door die op een kier te houden voor een eventueel samengaan, maar wil dat pas beslissen na 9 juni. Zolang het daar bij blijft, is er maar één oplossing, nl dat alle N-VA-kiezers met het Vlaamse hart op de juiste plaats bij de regionale verkiezingen Vlaams Belang stemmen, al was het alleen maar gewestelijk. Een raad die ik trouwens eveneens wil geven aan de kiezers van de andere partijen.

  ‘En wat met de communistische PvdA-partij?’, hoor ik al zeggen. Wel, dat is voor mij geen Vlaamse, maar een Belgische partij. Wie daarvoor stemt, stemt überhaupt tegen Vlaanderen.

    De magistraat voor wie Quicky ontslag nam na de  moordpartij op de Zweedse supporters in Brussel, lijkt dan toch geen schuld te treffen. De man blijkt bij Justitie in Brussel zowat de enige te zijn die voldoet aan de taalwetten en was met vakantie toen het gebeurde. Er was toen al heel wat heisa over Laurence Massart, de eerste voorzitter van het Brusselse Hof van Beroep en die heisa is er nog steeds. Het mens spreekt nl geen woord Nederlands en zou moeten worden opgevolgd door een Nederlandstalige. Dat is nog altijd niet gebeurd. Meer nog, het ziet er naar uit dat die Massart nog een tweede term van 5 jaar krijgt.

   Om dat laatste geregeld te krijgen, wil men de taalvereisten in Brussel nog wat versoepelen zodat er daar straks nog niemand zal zijn die fatsoenlijk onze taal zal verstaan of spreken. ‘Pour les Flamands la même chose’

   Wat daar nog bij komt is, is dat ook Vlaams-Brabant deel uitmaakt van het rechtsgebied van het Brusselse Hof van Beroep, het meest problematische Hof van Beroep van heel België, met veruit de meeste achterstand. Hoog tijd dus om een einde te maken aan de zoveelste discriminatie van Vlamingen in dit land en een reden temeer om Brussel in de staat waarin het zich nu bevindt niet meer bij Vlaanderen te rekenen.

     In mijn blog van 16 dezer (‘2050?’) had ik het er reeds over dat, volgens mij, we er tegen 2030 nooit in zullen slagen genoeg elektriciteit te hebben voor alles wat men tegen die tijd geëlektrificeerd wil zien: alle auto’s, warmtepompen, de economie en het digitaal gebeuren (denk maar aan AI).  Dit werd bevestigd in De Afspraak van 18 dezer door niemand minder dan journalist Luc Pauwels, VRT-specialist ter zake. En daar houdt het niet bij op.

   Volgens twee brieven in de brievenrubriek van ’t Pallieterke van 18 april wegen de batterijen van een elektrische auto minstens 250 kg, wat vijfmaal meer is dan de brandstof in een klassieke auto. Voor de grotere auto’s kan dat gaan tot 500 kg en bevat zo’n batterij o.m. 12 kg lithium, 30 kg nikkel, 20 kg mangaan, 15 kg kobalt, 100 kg koper en 200 kg aluminium. Om één enkele autobatterij te maken, moet je 10 ton zout verwerken om genoeg lithium te produceren, 15 ton erts voor het kobalt, 2 ton voor de nikkel en 12 ton voor het koper.

   Wat dat allemaal gaat betekenen voor een schonere klimaattoekomst – denk alleen nog maar over de afval bij de winning van die grondstoffen en  de latere vervanging van de batterijen – is bij benadering niet te schatten, maar dat het zal leiden tot een beter klimaat blijft voorlopig wishful thinking.

   ‘ Het Waals gewest zit met een schuldratio van boven de 200% van de inkomsten. Dat wil zeggen dat ze nu twee jaar van hun inkomsten nodig hebben om de schulden af te betalen. Brussel van hetzelfde laken een broek. De enige deelstaten die nog gezond zijn, zijn de Vlaamse en de Duitstalige gemeenschap. Wat Vlaams Belang voorstelt – eerst een Vlaamse meerderheid vormen met de N-VA, dan federale onderhandelaars een nauw tijdsvenster geven om een staatshervorming te onderhandelen , en – als dat niet lukt – alsnog de Vlaamse onafhankelijkheid uitroepen. Strikt juridisch kan dat’.

   Bovenstaande uitspraak is niet van mij, maar van grondwetspecialist Hendrik Vuye, voormalig N-VA-parlementslid, prof aan de universiteit van Namen, die zelf  in Wallonië woont, maar komt perfect overeen met wat ik in deze rubriek al jaren schrijf. Hij zegt er wel bij dat het politiek gesproken een fictie blijft, omdat de linkse Vlaamse partijen daarbij niet betrokken worden en momenteel de Vlaamse onafhankelijkheid niet breed genoeg gedragen is.

   Het zal dus nog niet voor morgen zijn, maar men moet ergens beginnen. Dus eerst de volgende verkiezingen winnen, dan een Vlaamsnationale meerderheidscoalitie vormen en pas daarna federaal onderhandelen. En niet andersom.

   Politiek België is deze week een regering armer geworden en telt er ‘maar’ vijf meer die min of meer werken.  De zesde, die de francofonen de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’  en ook wel eens de ‘Franse Gemeenschap’ noemen, is in lopende zaken gegaan (*‘affaires courantes’ in het Frans) en zal in deze legislatuur niets meer doen.

   Reden voor de heisa is een aanpassing van het zgz ‘décret paysage’, dat niets met de natuur te maken heeft, maar met de hervorming van het Franstalig hoger onderwijs. Wij, Vlamingen, klagen regelmatig over dat van ons, maar dat staat nog altijd mijlenver boven dat van het Franstalige.

   Dat ‘décret paysage’ dat de facto ‘trissen’ (driemaal buizen) verbiedt, wou men in Francofonië ‘aanpassen’ zodat men daarna ook nog een diploma kreeg ondanks een paar buizen en  met alle extra kosten en subsidies. Men kan zich voorstellen hoeveel slimme doctors daaruit zouden voorkomen in het land van de ‘levensgenieters’ , zoals Magnette ze noemt. (Demagoog Hedebouw noemt ze liever ‘travailleurs’).

   Om een lang verhaal kort te maken. De MR van baardman Bouchez was het daarmee niet eens, maar toch ging de zaak door dank zij een linkse wisselmeerderheid (PS, Ecolo en de communisten van de PTB, de ‘Parti des Travailleurs Belges’ ), een voorspiegeling van de volgende francofone gewestregeringen in Brussel en Wallonië.

   Het is niet de eerste keer dat Bouchez het bij het rechte eind heeft, maar tot nu toe was hij daarna nooit consequent. Vraag is of het nu daarbij gaat blijven en of het geen ‘Lachaertje’ gaat worden, Tenslotte gaat het hier om een constructie – die Fédération’, die ongrondwettelijk is – waarvan in Vlaanderen geen kopie bestaat; de Vlaamse Gemeenschap is reeds lang opgenomen in het Vlaams Gewest - en waarbij het alleen om de postjes gaat, waaraan de liberalen – ook in Vlaanderen – zo gehecht zijn.

       Ooit heb ik eens een blog geschreven over het feit dat de Nederlanden, Nederland én Vlaanderen,  samen beschikken over een hele reeks grote en kleine havens aan de meest bevaren zee ter wereld – de Noordzee – en dat Vlaanderen de mogelijkheid had om, samen met Nederland, de logistieke draaischijf van Noordwest Europa te worden.

   Die mogelijkheid bestaat nog steeds en is zelfs actueler geworden na een gesprek tussen de CEO’s van de havens van Rotterdam, de North Sea Port (Gent en Terneuzen), de ‘Port of Antwerp-Bruges’  (Antwerpen en Zeebrugge), en - wat nieuw is - de haven van Duisburg in het Duitse Ruhrgebied, het natuurlijke achterland.

   Boven vernoemde CEO’s willen het voortouw nemen om het investeringsklimaat  te verbeteren, niet enkel voor de havens zelf, maar ook voor de aanwezige en toekomstige industrie. Ze roepen de Europese regeringsleiders op daarvoor een oplossing te vinden.

    Het houdt trouwens niet alleen op bij de boven genoemde grote havens. De Nederlanden hebben daarenboven nog enkele kleinere havens die niet stil zitten. Denk maar aan Ieper, dat een nieuw Knokke lijkt te worden, Oostende dat zijn haven heeft heringericht en plant opnieuw ferries in te richten naar de U.K., Amsterdam en Den Helder.

   We moeten dus nog niet wanhopen. Eerst even zien hoe we van dit België vanaf geraken…

        Het blijft aftellen naar 9 juni en hopelijk naar de dag dat de Vlaamsnationalisten – de ‘gematigd rechtsen’ én de ‘minder gematigd rechtsen’ - dan een meerderheid zullen behalen in het eigen parlement. Voor Vlaanderen de eerste echte kans sinds 1830 om iets wezenlijk te veranderen in dit land dat niet meer zou worden uitgevonden als het niet bestond.

    Ik blijf erbij dat we die meerderheid alleen zullen behalen als we ervoor zorgen dat het VB na 9 juni ‘incontournable’ wordt. M.a.w. dat er geen nieuwe Vlaamse regering zal komen zonder het Vlaams Belang. Daar we weten dat een overgroot deel van de N-VA-kiezers met het VB dan wél zal willen samenwerken, kunnen we het risico niet nemen dat De Wever & Co, die er nu geen uitspraak over durven doen, na 9 juni van gedacht zouden veranderen, raad ik sindsdien dan ook alle N-VA-kiezers, die het Vlaamse hart op de juiste plaats hebben, bij de volgende verkiezing voor het VB te stemmen, al was het alleen maar voor het gewest. Datzelfde raad ik trouwens ook de kiezers van de traditionele partijen aan, die Vlaanderen nog een kans willen geven.

   Die traditionele partijen hebben ondertussen begrepen dat ze de kiezer niet meer zullen kunnen verleiden door te zeggen dat  het met hen alles beter gaat worden. Die gelooft hen niet meer, evenmin als de waarschuwingen niet voor de ‘verkeerde partijen’ te stemmen. Verkiezingen wint men niet door te wijzen op de ‘gevaren’ van de andere partijen, maar door een eigen verhaal en dat hebben cd&v, Vooruit en Open VLD niet meer. Sinds de vorige verkiezingen hebben alle drie hun voorzitters er de brui aan gegeven en zijn ze vervangen door trouwe, maar onbelangrijke partijmilitanten, die niet tot de verbeelding van de kiezers spreken.

.

      Ik heb in deze rubriek al een paar keer geschreven dat, moest heel Europa straks elektrisch rijden, we vijf keer meer elektriciteit nodig zouden hebben. Dat lukt niet, ook niet tegen 2030, omdat de elektrische auto’s maar een deel van het probleem blijken te zijn.

  Men wil nl ook dat de verwarming van de gebouwen tegen die tijd grotendeels elektrisch zal zijn via op elektriciteit werkende warmtepompen en dat de datacentra, die als paddenstoelen uit de grond blijven rijzen en waarbij alle servers gekoeld dienen te blijven, de volgende jaren nog verveelvoudigd zullen worden. Denk maar aan de AI-toepassingen allerhande. Tenslotte heeft men ook steeds meer energie nodig voor het ‘aanmaken’ van de cryptomunten,  een vorm van zwart geld die populair blijft ondanks de vele faillissementen.

   In  Noorwegen en Ierland staan er o.w.v. het koeler klimaat  al enkele van die massieve servers, die er reeds met 20% van het totale energiegebruik gaan lopen.

   2030 ? Maak er maar 2050 van.

    Zaterdag 13 april plukte ik de eerste meiklokjes van het jaar. ‘aprilklokjes’, zeg maar  (de echte naam is ‘Lelietjes van dalen’). De nog onbewerkte stukken in mijn tuin staan vol fleurige lichtblauwe vergeet-me-nietjes. Het is ooit anders geweest.

    Ik herinner me nog dat in mijn kinderjaren (1940/50) men zei nooit bonen te planten vóór 10 mei. Als het weer gunstig was, kwamen die nl na 5 dagen boven en toen was de regel dat het tot 15 mei kon vriezen (tot vlak na de ‘ijsheiligen’). Bij ons in de familie is die 10^de mei bekend gebleven,  omdat die dag de Duitsers België binnenvielen en voor ons de Tweede Wereldoorlog begon. Mijn  grootvader langs vaders kant, een zelfstandige schoenmaker, had – zoals velen toen – ook een eigen moestuin (‘groentenhof’ heette dat bij ons) en stond erop die tiende mei zijn bonen te planten, ‘oorlog of geen oorlog’, zoals hij het verwoordde.

   Sindsdien is het klimaat wel degelijk veranderd. Mijn staaksnijbonen en labbonen (‘tuinbonen’ in goed Nederlands) heb ik nu al uitgeplant. ‘Het kan verkeren’, wist Bredero al.

    Paarsgroen+ strompelt naar 9 juni. Onze eerder linkse media vinden dat de federale ploeg een goed parcours heeft gereden. De zevenkoppige regering  met daarin vier ideologieën, twintig regeringsleden en achthonderd kabinetsmedewerkers (800!). overleefde enkele grote internationale crises, zoals Corona, de inval van Rusland in Oekraïne, de energiecrisis, de inflatieschok en een nieuwe bewapeningswedloop.

   Probleem is, dat het daarbij niet ophoudt. Onze maakindustrie kreeg flinke klappen en dreigt er nog meer te krijgen. Er was het faillissement van Van Hool,  er is nog het probleem voor Audi-Vorst, er hangen donkere wolken over de toekomst van Arcelor-Mittal met een mogelijke verhuis naar Noord-Frankrijk en Umicore dat met zelfde problemen zit.

   Om een lang verhaal kort te maken: deze federale regering heeft voorlopig de meubelen gered, maar schuift alle nog hangende problemen – en dat zijn er niet weinig – door naar de volgende. Enkele voorbeelden blijven de overbevolking van de gevangenissen, de opvangcrisis op asiel, de problemen bij het Spoor, de Waalse (niet)werkzaamheidsgraad en het groeiende (ook grotendeels Waalse) probleem met de langdurig zieken.

   En dat alles met een  staatsschuld die – zonder sterk  gewijzigd beleid -  tegen 2029 liefst 45 miljard euro zal bedragen …

      ’t Pallieterke verschijnt elke week op donderdag. De teksten voor die week moeten vóór maandagavond ingeleverd worden en zo gebeurt het dat het nieuws dat  pas na die maandagavond bekend geraakt, diezelfde week niet meer in het weekblad kan verschijnen. Dat is al meer dan eens gebeurd en was ook weer het geval deze week met de bevestiging dat ons mateke weer gaat meedoen met de verkiezingen.

  Wie dat voorzien had ,was prof Rik Torfs, kerkjurist en ex-politieker, die het nog net op tijd een mailtje verstuurde waarin hij voorspelde dat Transconnah zijn terugkeer zou aankondigen. Waarop ’t Pallieterke, die het toen ook nog niet wist, gokte op: ‘he’s back bitches’, exact dezelfde uitspraak die ik woensdagavond als titel van mijn blog gebruikte. ‘He’s back, bitches’, was de uitspraak van ons mateke zelf toen hij op de (a)sociale media de terugkeer in de politiek van Brouckie de geldverbrander meldde.

    Ondertussen krijgen de markten er in Oost-Vlaanderen een attractie bij, want ons mateke is zinnens ze allemaal af te doen. Op de openbare debatten zegt hij niet aanwezig te zullen zijn. We laten ons verrassen!

     De uitspraak van CM-voorzitter Luc Van Gorp maandag in Het Nieuwsblad om euthanasie mogelijk te maken bij levensmoeheid van ouderen, heeft heel wat reacties teweeggebracht. Het opmerkelijkste daarbij is dat het hier gaat om een organisatie die zich (nog) christelijk noemt. Zelfs cd&v liet, bij monde van zijn ook niet onbesproken voorzitter, er zich negatief over uit.

   Het is een feit dat we met zijn allen langer leven. De wetenschap en de geneeskunde hebben ons de laatste eeuw zo’n 30 jaar extra levensverwachting bezorgd. De helft van de mensen die de dag van vandaag geboren worden loopt het ‘risico’ 100 jaar te worden. Dat zou dan betekenen dat er straks evenveel mensen boven de 50 al onder de 50 zullen leven.

    De vraag zal worden: ‘Wie zal dat betalen?’, zeker in een land als het onze met zowat de grootste belastingdruk van de wereld. En waar een deel van de oplossing – langer werken – niet alleen niet wordt aanvaard, maar zelfs het tegenovergestelde gebeurt als het van meneer Magnette en zijn PS zou afhangen. Tegenwoordig studeert men langer, begint men later te werken, maar wil men vroeger stoppen. Utopia ten voeten uit.      

    Vroeger zei men: 20 jaar groeien, 20 jaar bloeien, 20 jaar blijven staan en 20 jaar achteruitgaan. Een  leven in vier kwartalen, zeg maar. Wie dat overleeft, heeft een leven gehad. Hoe gaan we dat 'kwintaal' straks noemen? De laatste rechte lijn?