De nieuwste peiling

    Er wordt dit weekeinde weer onderhandeld over de regeringsvormingen. Voor de Vlaamse is er nog altijd een waterkansje dat er iets van zal komen zonder Vlaanderens schuld te verhogen en tegen 2027 met een sluitende begroting te zitten, maar voor de federale zal het wel oorverdovend stil blijven. Hoofdreden daarvoor is dat men voorlopig geen oplossing vindt voor de Belgische staatsschuld die men aan de kiezers vóór 13 oktober zou verkocht krijgen. Dat is ook de reden waarom Crootje aan Europa gevraagd heeft de Belgische begroting pas eind oktober te mogen indienen, zodat dat probleem over de lokale verkiezingen kan getild worden. Dat men daardoor straks riskeert maar 3 jaar i.pl.v. 7 jaar te krijgen om orde op zaken te stellen, zal onze politiekers worst wezen. ‘Na ons de zondvloed’…

   Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah in Libanon heeft gezworen dat hij de beeperaanval op zijn sekte zal wreken. Dat was te verwachten. Waar echter minder aandacht aan besteed wordt, is het feit dat hijzelf mee aan de basis lag van die aanval. Na enkele door Israel geslaagde uitschakelingen van enkele van zijn medewerkers – die door de Mossad ontdekt werden via hun gsm -  had hij zijn aanhangers aangeraden geen gsm’s meer te gebruiken en ze te vervangen met ‘piepers’, die alleen kunnen ontvangen, niet uitzenden, en daardoor moeilijker te traceren zijn . Als gevolg daarvan werden die piepers massaal aangeschaft met als gevolg een tragedie die geen enkele sciencefictionschrijver tot dusver had kunnen bedenken. De Mossad is zowat de sluwste  geheime inlichtingendienst ter wereld. Denk maar aan de redding van de 100 joodse passagiers van dat vliegtuig in  het Oegandese Entebbe in 1976 waar het enige joodse slachtoffer de Israelische commandant was, de broer van huidig premier 'Bibi' Netanyahu, die dat nooit vergeten is.

   Het enige wat de islam en het jodendom gemeen hebben, is dat ze -  in tegenstellig tot bv het Christendom - geen vergiffenis kennen. Het is bij hen ‘oog om oog, tand om tand’.

       De tweede uitgave van de speciale staatsbon is feitelijk een flop geworden. Het federaal agentschap van de schuld voelde al nattigheid toen het vooropstelde ditmaal te rekenen op zo’n 4 miljard euro. Het werden er tenslotte maar 400 miljoen, één  tiende! In verhouding tot de 22 miljard van 2023, was dit een habbekras.

   Het is misschien  best dat het zo verlopen is en alles weer een beetje normaal wordt in de banksector, waar de staat beter af blijft. Al dat geleuter over percentjes hoeft niet. E.e.a. duidt trouwens nog maar eens aan dat België een arm land is met rijke mensen, dat ondanks al die miljarden, en ondertussen bij Europa een uitstel moet vragen voor het indienen van zijn begroting tot eind 2024. Dit gebeurde door Crootje, die officieel nog altijd de eerste minister is in Lopende Zaken .

      Straffe kost wat daar in Libanon  gebeurd is met het gelijktijdig ontploffen van duizenden ‘beepers*’, uitgerekend de toestelletjes die voor meer veiligheid hadden moeten zorgen. Men vermoedt dat de Mossad, de geheime  inlichtingendienst van Israel, er achter zit en dat zou wel eens kunnen. Een tiental jaren  geleden, toen iedereen begon met zich een gsm aan te schaffen, kwam een leider van Hesbollah op eenzelfde manier om het leven nadat zijn gsm het niet meer deed en  hij hem had laten ‘repareren’.

*Beepers waren zo’n beetje de voorlopers van de gsm. Ze konden echter alleen ontvangen. Destijds werden ze bij DAF gebruikt door de man van dienst na de gewone uren. Wij van ITS ‘beepten’ hem op en als hij dat signaal kreeg, wist hij dat hij ITS moest bellen.

   De reden waarom men voor die aanslagen beepers en  geen gsm’s heeft gebruikt, is waarschijnlijk omdat de eersten iets groter zijn en dus meer plaats bieden voor het toevoegen van springstof en/of iets anders.

  --

   Ondertussen blijken er ook slachtoffers te zijn gevallen in het hopeloos verdeelde Syrië, niet alleen door ontploffende beepers, maar evenzo door walkie-talkies, die nog iets groter zijn en dus nog meer springstof zouden kunnen bevatten….

   Niet alleen blijft het vormen van een regering een probleem in Vlaanderen en op federaal gebied, in Brussel is het al niet veel beter. Brussel lijkt zo steeds meer een België in het klein*, met dit verschil dat federaal de Franstalige minderheid wordt beschermd, terwijl dat in Brussel de Vlaamse niét is. Die laatste krijgt in de Brusselse gewestregering drie leden die daarvoor de steun moeten krijgen van minstens 9 van  de 17 Nederlandstalige Brusselse parlementsleden (op een totaal van 89), hetgeen blijkbaar niet wil lukken. De Franstalige partijen hebben in het Brussels parlement een meerderheid, waardoor ze zowat alles goed- of afgekeurd kunnen krijgen zonder ook maar één Nederlandstalige stem daarvoor nodig te hebben.

   Om daaraan te verhelpen zou men in Brussel tweetalige kieslijsten willen maken, maar dan riskeren de Vlamingen, die nog maar 10% van de Brusselse bevolking uitmaken, er helemaal uit de boot te vallen

--

*Zoals Europa steeds meer een België in het groot lijkt  te worden.

   Kleindochter Laura, diëtiste, werkt als productontwikkelaar bij de firma Foreverland, een startup met o.m. een vestiging in Herentals, die een alternatief maakt voor chocolade uit de peulen van de Johannesbroodboom. Die worden daar op een speciale manier gefermenteerd. Dat gebeurt niet alleen in Vlaanderen. De firma heeft ook een vestiging in Milaan en een eigen plantage van Johannesbroodbonen in de regio Puglia, onderaan in de hak van de Italiaanse laars, in de buurt van de Pugliese  hoofdstad Bari. Momenteel bouwt  Foreverland daar een nieuwe vestiging en is het de bedoeling dat Laura er naartoe trekt zodra die klaar zal zijn. Ondertussen zal ze een zestal maanden verblijven op de Milanese zetel.

   De peulen van de Johannesbroodboom zijn zeer voedzaam en werden vroeger in de Middellandse Zeelanden zo’n beetje beschouwd als ‘de chocolade voor de arme mensen’. Een passage uit de Heilige Schrift leert ons dat Johannes De Doper ze meenam als hij de woestijn introk. Vandaar de Nederlandstalige naam. In het Italiaans heet de boom ‘carubo’ en in de plantkunde staat hij ook bekend om zijn donkergroen gebladerte.

  Het is de bedoeling dat Foreverland van de peulen een product maakt dat gelijkaardig is aan chocolade en er een even gezonde variant van wordt.

   De meesten onder ons zullen het nu wel stilaan wel weten, maar voor alle zekerheid geef ik het nog even door. Bij de nu  volgende gemeentelijke verkiezingen zal er geen opkomstplicht meer zijn. Verder zal de partij met het grootste aantal stemmen het initiatiefrecht krijgen en wordt de stemmenkampioen van de grootste coalitiepartner de nieuwe burgemeester.   E.e.a. heeft ervoor gezorgd dat het vroegere gesjachel ná de verkiezingen nu vervangen is door gesjachel ervoor en dat meer dan ooit partijen niet meer onder de eigen naam aan die  verkiezingen zullen deelnemen,

   Als gevolg van deze veranderingen, zal het uitkijken zijn hoeveel mensen er nog zullen  gaan stemmen en evenzeer hoeveel er nog bereid zullen zijn te stemmen voor een partij die niet meer onder zijn eigen  naam opkomt. Op de regionale en federale politiek zal dit alles echter weinig of geen invloed hebben, tenzij er in e.o.a. grotere stad een verrassing zou te noteren vallen.

     Er werden over de naam DAF wel eens meer grapjes verteld, zoals o.m. volgende:

In  Duitsland: ‘DAF Auch Fahren’

In Denemarken: ‘ Danske Alkohol Forening’

In Frankrijk: ‘Déplorable Assemblage de Ferraille’

In de tijd toen de oude DAF dreigde failliet te gaan: ‘Door Automatisering Failliet’.

   In mijn tijd maakte DAF misschien niet de beste trucks van het ogenblik. De firma had wel de naam de beste service te hebben (wij garandeerden o.m. de levering van gelijk welk te vervangen onderdeel  - zelfs een hele vrachtwagenmotor - binnen de 24 uur op het dichtstbij gelegen vliegveld waar ook in Europa) en daartoe ben ik fier mijn steentje te hebben bijgedragen.

--

      Donderdag 12 dezer kreeg ik een reusachtige poster (± 60 op 90 cm) toegestuurd door DAF-Trucks, de firma waarbij ik zo’n 32 jaar heb gewerkt, zowel in de Vlaamse vestiging van Oevel/Westerlo als in het hoofdkwartier in het Noord-Brabantse Eindhoven. Die poster kwam er naar aanleiding van het feit dat DAF de 75^ste verjaardag viert van zijn truckproductie. Het was een complete verrassing, al moet ik er bij zeggen dat ik nog steeds – na bijna 20 jaar pensioen (ik stopte op mijn 65^ste)  - het personeelsblad krijg, een blad waar ik trouwens een tijdje mee in de redactie zat.

   De gebroeders Hub en Wim van Doorne startten het bedrijf in een kleine smidse in Deurne bij Eindhoven en maakten daar in eerste instantie aanhangwagens. De naam DAF betekende toen ‘van Doorne’s Aanhangwagen Fabriek’. In 1949 kwamen er ook de vrachtwagens bij en werd het ‘van Doorne’s Automobielfabriek’. In 1978, toen ik pas in Eindhoven werkte bij de afdeling Bezoeken, heb ik de viering van het 50-jarig bestaan meegemaakt en de beide stichters nog in levende lijve gezien. Hun succesverhaal was een combinatie van  de vindingrijkheid van Hub en het commercieel talent van Wim di erin slaagde het verkocht te krijgen. Hub vond o.m. ook de Variomatic uit, de eerste traploze overbrenging waarmee het eerste ‘Dafje’ werd uitgerust.

    De klucht van de Vlaamse regeringsvorming loopt verder. Na het derde en zgz laatste voorstel van NV-A’er Van Diependaele kwam er een vierde en zelfs dat was nog niet het laatste want zaterdag wordt er nog eens verder gepraat. Het blijft dus wachten op het allerlaatste.

   Ik heb al eens geïnsinueerd dat als één van de twee andere kandidaat partijen toch af zou haken, het Vlaams Belang ook zou kunnen voorstellen verder te doen met een Vlaamse minderheidsregering die dan vanuit de oppositie haar gedoogsteun zou krijgen.

   Voor een staatshervorming, waarbij federaal moet gerekend worden met een tweederdemeerderheid, zou mét het VB erbij   de coalitie zo 102 zetels op 150 kunnen hebben. Dat steeds op voorwaarde dat alle partijen die nog iets te betekenen willen hebben in Vlaanderen, ook eens over hun eigen schaduw zouden stappen.

      Het is niet alleen in België dat het allemaal zo stilaan bergaf gaat; Europa doet het al niet veel beter. Men zou kunnen zeggen dat het huidige Europa, meer bepaald de E.U., een België in het groot aan het worden is. De Unie verliest zienderogen invloed t.o.v. China en de USA.

   Om aan bovenstaande – de agressieve Chinese staatssubsidies en het Amerikaanse IRA-plan -  iets te kunnen doen zijn er al een paar plannen op de Europese tafel gekomen. Een eerste door de Italiaanse ex-premier Enrico Letta en een tweede door niemand minder dan ‘Super Mario’ Draghi, ook een Italiaanse ex-premier maar tevens ex-voorzitter van de Europese Centrale Bank. Die laatste heeft een rapport geschreven van zo’n 400 bladzijden (!) met daarbij de maatregelen die zullen moeten genomen worden als we straks nog serieus zullen genomen willen worden. Dat plan wordt nu al vergeleken met het Amerikaanse Marshallplan dat Europa er weer bovenop bracht na WO II.

   Waaraan in deze discussie minder aandacht wordt besteed is, dat het plan van Super Mario Europa jaarlijks tot 800 miljard extra zal kosten. Dat is viermaal meer* dan het Amerikaanse Marshallplan  dat destijds door de States werd betaald, terwijl het Super Mario-plan door Europa zelf zal betaald moeten worden…

--

*De States betaalden destijds 13,6 miljard dollar in vier jaar. In geld van vandaag bedroeg dat minder van 200 miljard dollar.

   Ook de derde poging van Matthias Diependaele om met cd&v en Vooruit een nieuwe Vlaamse regering te vormen is mislukt, daar die laatste twee partijen zaken blijven eisen die de Vlaamse schuld alleen  maar groter maken, daar waar de N-VA zich wil houden aan  een Vlaamse begroting in evenwicht tegen 2027.

   Zoals de zaken er nu bijstaan zal ook de vorming van de Vlaamse deelregering over de lokale verkiezingen getild worden. Eens iets anders proberen lijkt er niet bij te zijn.

   Dat anders zou een gesprek met het Vlaams Belang kunnen zijn. Alleen al zo’n gesprek aanknopen zou genoeg kunnen zijn om de traditionelen te laten weten dat er ergens grenzen zijn. Stel eens voor dat N-VA en VB  het doen en misschien zelfs Open VLD de kans geven  mee te spelen, desnoods via een gedoogsteun. De liberale partij, die tegen de kiesdrempel aankijkt, zou misschien wát graag meedoen en het federale centrumrechts zo federaal versterken. ‘Politiek voor gevorderden’, zoals ik het al eens genoemd heb.

   Het wordt moeilijk om nog over federale en gewestelijke politiek te schrijven, nu alles in het teken komt van de lokale verkiezingen die m.i. weinig of geen invloed zullen hebben op wat hogerop in de politiek gebeurt.

   Het wordt wel echter hoe langer hoe duidelijker dat dit land een zoveelste (en hopelijk laatste) staatshervorming nodig heeft, waarbij het federaal niveau enkel nog over toegewezen bevoegdheden zal beschikken en al de rest gewestelijk zal worden.  Dit kan volgens artikel 35 van de Belgische Grondwet. Op die manier zal elk gewest meer bevoegdheden, krijgen, maar ook meer verantwoordelijkheid en zal iedereen  moeten leren de tering naar de nering te zetten,.

   Een eerste stap zou dan ook moeten zijn dat de Vlaamse partijen, ook de traditionele, zouden eisen dat de nieuwe federale regering haar financiën in orde brengt. Als dat niet gebeurt worden we straks allemaal armer.

      Wat er de volgende weken en/of maanden ook gebeurt, enkele van de oude problemen zullen blijven terugkomen en moeten worden opgelost,  al was het maar om de staatsschuld terug te dringen.

   In de eerste plaats moet de Senaat worden afgeschaft. Die is volledig nutteloos geworden en kost alleen maar geld. Datzelfde lot zou men ook best de provincieraden  laten ondergaan. De provincies zelf kunnen blijven bestaan, desnoods met alleen nog een gouverneur en een kleine hofhouding voor het beheren van onvoorziene omstandigheden (rampen bv) en voor culturele zaken.

   Hét probleem zal Brussel blijven, dat ver boven zijn stand leeft en  drie keer meer uitgeeft dan het ontvangt. Ik verwees hierover reeds in  mijn blog van 23 juni n.a.v. een artikel in De Standaard van Walter Zinzen, voormalig VRT-journalist en – uiteraard – even links als belgicist. Even ter opfrissing nog eens zijn tekst ter zake:

   ‘Om Brussel efficiënt te besturen, is de oplossing er een echt stadsgewest van te maken, met één enkele burgemeester, die we minister-president noemen, één enkel gemeentebestuur, dat we regering noemen, één enkele gemeenteraad die we parlement noemen en uiteraard ook één enkele politiezone. De gemeenten worden, naar Antwerps voorbeeld,  districten’.

   En dan hebben we het nog niet gehad over die ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, de zogezegde Franse Gemeenschap, die – in tegenstelling tot de Nederlandse Gemeenschap – nier geïntegreerd werd in de gewesten, grondwettelijk zelfs niet eens bestaat, geen eigen inkomsten heeft, maar wel een bijkomende minister-president, bijkomende regionale ministers én kabinetten en die jaarlijks een paar miljard euro kost. Hopelijk doet ‘Pagliaccio’ ook daar iets aan…

   Enkele dagen na de verkiezingsdag had de Duitstalige gemeenschap van België – de zgn ‘Oostkantons’ - al een nieuwe gewestregering. Binnen de maand daarop was er ook een nieuwe gewestregering in Wallonië, uitgerekend op 11 juli, Vlaanderens gewestfeestdag en ditmaal voor de eerste keer in 30 jaar zonder de PS.

   Voor de vorming van de Vlaamse én de federale regering kwam er een princiepsakkoord tussen de N-VA,  Vooruit, cd&v, MR en Les Engagés met Bart De Wever als formateur. Die duidde partijgenoot Matthias Diependaele aan als formateur van een nieuwe Vlaamse regering met N-VA, Vooruit en cd&v en zorgde er meteen voor dat, voor wat het federale betrof, Sander Loones moest uitzoeken wat de mogelijkheden op gewestelijk gebied waren. Daardoor werd het communautaire gescheiden van het federale en kon het desgevallend in de frigo belanden zoals ten tijde van de regering Michel.

   Van een federaal akkoord bleek al snel geen sprake meer en het duurde niet lang voordat op gewestelijk vlak hetzelfde gebeurde. De Wever gaf zijn mandaat als formateur terug en Maxime Prévot, de promotor van les Engagés, werd mediateur. Die laatste zorgde er alleen voor dat de eerste plannen behouden bleven, maar zonder definitieve oplossing. De Wever werd opnieuw formateur maar kan niets anders dan de hele zaak over de lokale verkiezingen tillen, verkiezingen waarin de traditionele partijen bang blijken te zijn  van hun eigen schaduw.

   Ondertussen komt 20 september eraan, de dag waarop België moet beslissen hoe het denkt zijn staatsschuld van meer dan 28 miljard euro kwijt te geraken. Daar zal dan Vivaldi in Lopende Zaken voor moeten zorgen.

Oef !

     Centrum-rechts heeft in Vlaanderen de verkiezingen gewonnen. N-VA en VB kwamen echter één zetel tekort om de meerderheid te halen, waarna Bart De Wever het probeerde met cd&v en Vooruit. Dit lijkt niet te lukken, zoals ik al in mijn vorige blogs insinueerde, omdat de partijen van Cindy Envy (dixit Kaaiman) en de kaviaarsocialisten steeds eisen blijven stellen die de Vlaamse deelregering diep in het rood zouden helpen en een gezonde begroting tegen 2027 onmogelijk maken. De Vlaamse schuld bedraagt ± 2, 5 miljard euro t.o.v.  meer dan 28 voor de Belgische federale schuld.

   De oplossing, die ik ook al eens vooropgesteld heb, is dan  dat de Vlaams-nationalisten een deelregering vormen met de vernieuwde Open VLD of desnoods een minderheidsregering met de gedoogsteun van diezelfde vernieuwde Open VLD*

*

   Onder ‘vernieuwde Open V LD’ versta ik een rechtse liberale partij, geen afkooksel van het Nederlandse D66. Een partij zonder de postjespakkersfamilies Verhofstadt, De Gucht, De Croo en Declerq.

      Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 31 augustus (‘De Verkiezingskoorts’) zijn de kandidaat-partijen ’voor een Arizona-coalitie het nog maar over één zaak eens geraakt, nl de benoeming van een  kandidaat voor Eurocommissaris. België was het laatste land dat daartoe besliste en krijgt daarom waarschijnlijk maar een tweederangs-post. Dat er een akkoord over kwam, had ermee te maken dat de partij die ermee ging lopen in een mogelijke volgende federale coalitie een minister minder zou hebben. Dat noemen ze een ‘regeringspariteit’, maar is in feite een zoveelste discriminatie van de Vlaamse meerderheid.

   De keuze voor die Europese topjob ging tenslotte tussen de huidige Europese commissaris voor Justitie Didier Reynders, die zijn mandaat wou verlengd zien en de huidige federale minister van Buitenlandse Zaken,  Hadja Lahbib, beide MR.  

Het werd tenslotte deze laatste, wat Reynders begrijpelijkerwijze niet leuk vond. Tijdens haar mandaat op Buitenlandse Zaken had Lahbib trouwens enkele serieuze flaters gemaakt, waarbij ze o.a. op uitnodiging naar De Krim was getrokken toen die al door de Russen was ingenomen en had ze ook o.m. een visum gegeven aan de burgemeester van Teheran voor een conferentie in  Brussel. Lahbib wordt zo’n beetje een tweede Sofie Wilmes – ook al MR -  die eveneens  omhoog bleef vallen bij gebrek aan gewicht.

   Kortom, het is daar bij de MR zo’n beetje een ‘Commedia dell’arte’ aan het worden, met Bouchez (zoon van een Italiaanse moeder) als Pagliaccio. Wat gaan we nog meemaken?

      Hét probleem waarmee dit land te kampen heeft, is de Belgische staatsschuld. Die bedraagt reeds meer dan 28 miljard euro en is, in verhouding tot het aantal inwoners, de grootste van Europa. Zonder ingrepen zal dit tekort tegen 2029 oplopen tot zo’n 45 miljard.

   Mede door die staatsschuld, die voor 90% door Vlaanderen  gedragen wordt (voor ± 10%door Brussel en 0% door Wallonië*) zal het een mission impossible blijven voor de aan  de gang zijnde regeringsvormingen, zeker zolang cd&v en Vooruit voor de dag blijven komen met extra eisen waarvoor niet eens een compensatie is voorgesteld. Als er vóór 20 dezer geen degelijk plan ter zake aan de E.U. wordt voorgesteld, krijgt België nog 4 jaar de tijd dat te doen, anders wordt het 7 jaar.

*De nieuwe Waalse regering beloofde al er iets aan te doen, maar vraagt daarvoor twee legislaturen (10 jaar). Als bij een  volgende regionale verkiezing – over 5 jaar -  de PS daar weer  regionaal aan de m:avcht zou komen, mogen we het helemaal vergeten.

    Als de N-VA en het Vlaams Belang op 9 juni samen een meerderheid hadden behaald in het eigen Vlaams parlement, dan had De Wever geen excuus gehad om niet samen iets te proberen met het VB. Nu ze die meerderheid niét behaalden en er geen derde partij bereid was met het VB samen te werken, kreeg  De Wever de kans om het met andere partijen te proberen en moest hij zich daarvoor niet eens excuseren. Dat is nu eenmaal politiek.

   Het ziet er niet naar uit dat we snel aan een nieuwe Vlaamse of federale regering zullen zitten  Vergeet 23 september en 13 oktober. Mocht het ook daarna niet lukken, dan is er nog altijd  de Senelle-doctrine die ik hier al uitgebreid heb uitgelegd. Maar ook dan zal er een derde Vlaamse partij nodig zijn om mee een meerderheid te vormen die de soevereiniteitsverklaring zou afleggen en Vlaanderen zou uitroepen tot deelstaat van een federaal België, een eerste stap naar meer zelfstandigheid.