Verboden te lachen !

   Ondertussen zijn ook de laatste fusiegemeenten samengesteld. En dat betekent in Antwerpen dat Bart De Wever voor een derde termijn zal gaan als burgemeester. Dat zal hij ook blijven, mocht hij er straks in slagen de federale Arizona regering van start te laten gaan. In dat geval zal schepen Els van Doesburg hem opvolgen als waarnemend burgemeester. Als Els, die in verwachting is,  straks haar eerste ‘Rooverke’ op de wereld zal zetten, mag schepen Koen Kennis de taak van burgemeester van de koekenstad tijdelijk overnemen. Antwerpen blijft een plezante stad.

 --

   Gisteren, uitgerekend op de dag dat ik het artikel schreef over 80 jaar ’t Pallieterke, kreeg ik via Bpost van Wart Van Schel, de huidige hoofdredacteur van het blad en tevens voorzitter van de PAL-Academie, het nieuws dat ik op zondag 18 mei zal worden uitgenodigd op het verjaardagsfeest van mijn lijfblad. Bij de brief zat een unieke penning met kaarthouder,  met de beeltenis van stichter Bruno De Winter.  Iets om te bewaren, samen met het origineel blad van 2 juni 1955 én de doodsbrief van Jan Nuyts, Bruno’s opvolger tot het jaar 2.000, liefst 45 jaar later.

   Nota bene: die brief van de hoofdredacteur was al verstuurd vóór 1 januari, dus vóór mijn blog over 80 jaar Pallieterke. Brief en mail hebben elkaar gekruist.

   ’t Pallieterke, ‘het weekblad voor mensen met een goed hart en een slecht karakter’ zal dit jaar zijn  80^ste verjaardag vieren. Ik zal het dan 70 jaar gelezen hebben. Ik kreeg in juni 1955 op college het blad van vader toegestuurd, waarin het overlijden van stichter Bruno De Winter werd gemeld. Dat blad bezit ik nog steeds. Ik had indertijd ook een abonnement toen ik mijn militaire dienstplicht vervulde, ook de negen maanden in Duitsland, en later de negen jaar dat ik met vrouw en kinderen op Sardinië woonde.

   Ik stam uit een schoenmakersfamilie. Mijn vader was de oudste van zeven en was voorbestemd om zijn vader op te volgen als schoenmaker. Rond de jaren 1940 had hij zijn eigen schoenmakerij in Kalmthout. In dezelfde buurt was er ook een houthandel wiens grote loods op een gegeven ogenblik werd aangeslagen door de Duitse bezettingsleger. Die hadden hun eigen schoenmakers bij en kwamen bij ons de schoenen van de mede-soldaten repareren. Dat werd vader na de oorlog kwalijk genomen, toen hij daarvoor van collaboratie werd beschuldigd. Hij is daarvoor nooit vervolgd of veroordeeld, maar ons huis werd wel volledig geplunderd, schoenmakerij inbegrepen. Dat verhaal stond in het repressienummer van ’t Pallieterke van 11 september 2019.

   Bij de eerste verkiezing na WO II stemde mijn familie op de advocaat Hermans Wagemans, die in Antwerpen opkwam voor Amnestie. Toen diezelfde Wagemans later mede aan de wieg stond van de Volksunie, stemden wij voor die partij en zijn wij Vlaams blijven stemmen tot en met de laatste verkiezingen van vorig jaar. Na de ‘overwinningsnederlaag’ van 9 juni ll is het maar de vraag of ik ooit een zelfstandiger Vlaanderen nog zal meemaken - volgende maand word ik 85! – maar ’t Pallieterke zal ik blijven lezen tot mijn laatste snik.

   De miserie met de Belgische begroting is begonnen tijdens de regeringen Verhofstadt. Om de begroting in evenwicht te houden, vonden die er niets beter op dan pensioenfondsen (zoals bv die van de NMBS) over te nemen en staatseigendommen te verkopen, om ze daarna terug te nemen aan woeker-huurprijzen (het zgn ‘sales & lease-back system’). Als tegenprestatie kwam de toenmalige minister van begroting, de socialist Vande Lanotte (‘Vande Lala’, zoals ik hem noemde), op het idee een zilverfonds op te richten, dat zou gespijsd worden door begrotingsoverschotten die zouden ontstaan door een daling van de rente-uitgaven. Die dalingen zijn  er echter nooit gekomen, zodat dat zilverfonds een lege doos bleef. Sindsdien is het Belgische begrotingstekort blijven stijgen en is het nu, in verhouding tot het aantal inwoners, zowat het grootste van de hele E.U.

   Het gevolg van dit alles is dat 2025 zich aankondigt als een grote stresstest, die niet zal worden opgelost door de honderden simplistische voorstellen van ons mateke en zijn kaviaarsocialisten. Het wordt ‘fasten seat belts’, zoals ik ooit ook al eens geschreven heb en zal alleen lukken als elke regio van dit land verantwoordelijk wordt voor zijn eigen begrotingstekort, zoals dat in Zwitserland bestaat voor de kantons (mijn  blog van 24.12.2024).

      En daarmee zit 2024 erop. Een vrij bewogen jaar met over de hele wereld verkiezingen voor alles samen zo’n klein miljard mensen. Verkiezingen die hier en daar nog niet tot resultaten hebben geleid, zoals in Roemenië,  Georgië en in dat landje van ons dat, volgens The Economist, niet meer zou uitgevonden worden als het nog niet zou bestaan. Jammer genoeg bestaat het nog wel en dat in een vorm die niet langer werkbaar is. Of Arizona daaraan iets zal veranderen, blijft meer dan twijfelachtig als men ziet wat voor gekibbel er al maanden aan de gang is tussen de vijf toekomstige regeringspartners. Als het klopt wat De Tijd in een titel van haar weekeindeditie schreef, zou ons mateke al met ‘honderden’ amendementen zijn  afgekomen en lijkt het er steeds meer op dat het kaviaarsocialisme van Vooruit een verzameling van ‘jochies en miepies’ is geworden, om het eens op zijn Hollands te verwoorden.

Men zou voor minder de moed verliezen.

   Jimmy Carter, oud-president van de VS, is overleden. De man is 100 jaar geworden. Ik herinner me nog een artikel bij zijn nominatie voor de democraten in 1976 in ’t Pallieterke met als titel ‘Jimmy Who ?’’. Men kende hem hier gewoon niet. Carter was een brave pindaboer uit de staat Georgia, een man wiens grootste verdienste als president was, dat hij een vredesbestand regelde tussen Israël en Egypte, de zgn  Camp David-akkoorden, waarvoor hij o.m. later de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Op economisch gebied maakte hij niet zo’n goede beurt en werd hij bij de volgende verkiezingen, in 1981, verslagen door de republikein en ex-Hollywood-acteur Ronald Reagan. De democraten hadden het ondertussen wel begrepen. Bill Clinton won later de verkiezingen met de slogan ‘The economy, stupid!’

   Carter is niet te vergelijken met Trump, tenzij als het tegenovergestelde van The Donald.

   De directeur van Paradigm, de Brusselse gewestelijke ‘operator voor digitale transitie’, een zekere Nicola Locoge, moest in oktober 10% van zijn royaal salaris afgeven voor drie maanden, nadat was gebleken dat hij tijdens de werkuren was gaan golven én voor 70.000 euro golfmateriaal had ingebracht. Buiten die Locoge ‘werken’ er bij Paradigm nog 663 anderen.

   En deze affaire blijkt nog maar het topje van de Brusselse ijsberg te zijn. Het ‘gewest’ telt een derde meer personeel in  vijf jaar tijd. Het zorgt niet alleen voor de stedelijke vervoersmaatschappij (MIVB), maar ook voor leefmilieu, netheid (of wat daarvoor moet doorgaan), begeleiding van werkzoekenden (Actiris), Safe, een dienst die instaat voor de veiligheid (en niet werkt) en God weet wat nog allemaal.

   Alles opgeteld ging het van bijna 18.000 personeelsleden in 2018 naar bijna 23.000 in 2023. Bijna één derde meer. Stad en Gewest hebben wel een schuldenberg om U tegen te zeggen. Raar, hé?

   Ondertussen blijft het uitkijken of er van het initiatief van formateur De Wever nog iets terecht zal komen. Een werkzame regering zal het nooit worden met partijen die boven hun gewicht spelen, zoals Vooruit en cd&v,  terwijl het Vlaams Belang aan de zijlijn moet blijven, omdat de traditionele partijen er niet mee willen samenwerken en anderzijds het VB alleen federaal wil meerspelen aan de vorming van een federale regering als het de allerlaatste zou zijn. Daartussen zit dan de N-VA van Bart De Wever die het cordon eigenlijk niet onderschreven heeft – dat gebeurde nog door de Volksunie - maar die het het meest hardnekkig toepast. Dezelfde De Wever die alle communautaire problemen onder de mat veegt, terwijl hij  tijdens de verkiezingscampagne steeds stelde niet te zullen toetreden tot een regering zonder confederalisme. Een Lachaertje,  zeg maar.

-        *Usque tandem, Catilina, abutere patientia nostra ?’ Hoelang nog, Catilina, ons geduld op de proef stellen ? (een bekend gebleven uitspraak van Cicero tijdens een van zijn vele debatten in het Oude Rome)

      Voor  Els van Doesburg (35), waarover ik op 26 november al een blog schreef (‘premier of burgemeester?’), is 2024 een boerenjaar* geworden. Ze trouwde met Peter De Rover (62!), de nieuwe voorzitter van het federale parlement én verlengt haar termijn als schepen in Antwerpen, waar ze zelfs waarnemend burgemeester kan worden mocht Bart De Wever het tot federaal premier brengen. Dat laatste volgens de nieuwe wet op de lokale verkiezingen, omdat ze - na Bart - de meeste stemmen behaalde. Als kers op de taart heeft ze ondertussen laten weten dat ze in verwachting is!  Zo krijgt de grootste stad van Vlaanderen mogelijk een jonge moeder als burgemeester. En dan nog een die in  Nederland geboren is, wat men nog kan zien aan de kleine ‘v’ van de ‘van’ in haar achternaam. Ik heb die ook, maar pas sinds ik ontdekt had dat mijn betovergrootvader uit Noord-Brabant kwam**.

   En zeg dan nog dat er hier in de politiek niets gebeurt…

   *Een boerenjaar is een fantastisch goed jaar waarin alles lukt en er goede resultaten worden bereikt. Kortom, een jaar waarin er goed geboerd wordt. 

   **Tot 1830 werden ook in Vlaanderen de tussenwerpsels bij achternamen met kleine letter geschreven. Dat veranderde  onder invloed van het Frans, dat op dat moment de enige officiële taal was in België en waarin  het met hoofdletter gebeurde.

      In deze dagen van politieke windstilte kunnen we alleen maar hopen dat e.e.a. beter wordt. Het deed me denken aan een gedichtje uit mijn studententijd, Engelse les:

‘ In hope a king does go to war.

In hope a lover lives full long.

In hope a merchant sails full far.

In hope just men do suffer wrong.

In hope the ploughman sows his seed.

Thus hope helps thousands in their need.

Then faint not heart among the rest:

Whatever chance, hope Thou the best.’

      Grote titel in de weekeindeditie van 21 december in De Tijd: ‘Van depanneur-voorzitster tot Vlaamse nummer één’.

   Arm Vlaanderen !

      ‘Vrede op aarde aan de mensen van goede wil’ blijft een vrome Kerstwens, al heeft het er steeds meer van weg dat deze wereld aan het verloederen is. De eerste de beste hond met een hoed op kan tegenwoordig voor eender wat de orde verstoren, er daarenboven nog fier op zijn en het via de (a)sociale media openbaar maken.

   Wat de politiek betreft zitten we in dit land nog altijd zonder een nieuwe federale regering. Na de heisa van vrijdag bracht een volgende vergadering weinig aarde aan de dijk en hebben de ruziemakers zichzelf enkele dagen Kerstvakantie gegeven.  Dat dezelfde ruziemakers straks een serieuze federale regering gaan vormen gelooft zo stilaan niemand meer. En dan hebben we het nog niet gehad over Brussel, waar er helemaal niets meer gebeurt. De PS weigert elke samenwerking met de N-VA, maar werkt hier en daar al wel samen met de communisten van de PvdA/PTB.

   Internationaal blijft het afwachten tot 20 januari 2025 om te weten wat The Donald en fantast Musk nog gaan  bedenken.  Groenland kopen en het beheer over het Panamakanaal overnemen doet eerder aan sciencefiction denken. Misschien blijft dat wel zo en kunnen we alleen hopen  dat men eerst de oorlog in Oekraïne en de onrust in  het Midden-Oosten onder controle krijgt.

   Toch maar beste wensen aan al mijn lezers en  hun dierbaren.

      En zo zijn we weer bij een weekje Kerstmis beland waarbij we elkaar het beste toewensen en meer specifiek voor Vlaanderen dat het zelfstandig(er) zou worden. Dat zal nog niet voor morgen zijn, zeker niet nu we na de verkiezingen van 9 juni de verhoopte Vlaams-nationale meerderheid in het eigen parlement nipt niet gehaald hebben. Het beste dat we kunnen hopen is, dat er e.o.a. vorm van confederatie van komt, waarbij de regio’s meer eigen verantwoordelijkheid krijgen,

    In mijn blogs heb ik al enkele malen geschreven dat we in eerste instantie tot een federatie zouden moeten komen zoals Zwitserland. In De Tijd van het weekeinde stond daarover een artikel van Peter De Keyzer en Axel Smits, twee  managing partners bij respectievelijk Growth Inc en Pwc Europe, die daar e.e.a. over bevestigen.

    Zwitserland is een land dat qua grootte vergelijkbaar is met België. Het heeft evenmin olie noch gas en heeft zelfs geen zeehaven. Het heeft ook een complexe structuur met meerdere talen, kantons en culturele gevoeligheden. Maar daar houdt elke gelijkenis bij op.

   Zwitserland heeft nl een overheidsschuld van 32%, België een van 105%. De overheidsuitgaven  bedragen in Zwitserland 31%, in België 53%. De regio’s hebben er een grotere fiscale autonomie, waardoor ze de tering naar de nering moeten zetten, iets wat bij ons (nog) niet gebeurt.

   Mocht De Wever erin slagen toch nog een federale regering te vormen en zijn confederatieplannen te verwezenlijken, dan kan  hij best eens naar het land van Willem Tell kijken  om het land van L.amme Goedzak vooruit te helpen.

      Deze blog is mijn zesduizendste (6.000ste !) sinds ik ermee begon bij mijn pensionering in februari 2005. Na de ‘overwinningsnederlaag’ van de Vlaams-nationalisten op 9 juni dacht ik even ermee te stoppen, maar dat ga ik toch nog niet doen  daar de politieke en vooral de financiële situatie zo precair is dat we, zeker in 2025, nog e.e.a. zouden kunnen meemaken. Mét of zonder Trump.

   Wat ik wel ga doen is al mijn lidmaatschappen en abonnementen opzeggen met uitzondering van ’t  Pallieterke, dat ik al lees sinds 2 juni 1955, het nummer dat het overlijden meldde van stichter Bruno De Winter en waarin diens columns en uitspraken stonden. In de rest van de Vlaamse Beweging ben ik eerder teleurgesteld. We kunnen wensen dat die federale regering, waarvoor De Wever het zoveelste uitstel heeft gekregen, er niét zal komen. Het zal anders weer veel van hetzelfde zijn, met Vlaanderen als kind van de rekening..

*

‘Strijden eeuwig, strijden leeuwig.

Strijden, makkers, ’t is ons lot.

Strijdt het heden, strijdt ’t verleden,

Strijdt de toekomst. Rust bij God.

(Albrecht Rodenbach)’

      Ik kom nog even terug op het feit dat wij het enige democratische land ter wereld zijn waar de meerderheid het niet voor het zeggen heeft. Hieronder een kopie van een tekst die zopas verscheen in het ‘Vlaanderen Vlagt’ van Luc Dhondt en waaraan ik niet veel aan toe te voegen heb; de ‘vetjes’ zijn wel van mij:

  ‘ De GROENEN, met hun 7,29%, kunnen niet klagen want zij hebben hun extreme dure standpunten er met Europese steun door gejaagd (Sluiting van kerncentrales, beperking van het autoverkeer door LEZ-zones en dergelijke plagerijen, peperdure klimaatbeslissingen…). Ander LINKS (Vooruit met 13,85% en PVDA met 8,31% = samen nog geen 30%!) beheerst de media, de vRT op kop, blijft het geld van de belastingbetaler langs Vlaamse deuren en vensters buiten gooien en stelt onze grenzen voor iedereen open. De vroegere machtspartij CD&V (Wat daar nog christelijk en Vlaams aan is mag God/Allah weten!) met haar schamele 13,04% tracht nog altijd in het midden van het bed te liggen en de Open VLD haalde nog amper 8,33%... En dan komt de REUS OP LEMEN VOETEN: De Vlaams-Nationalisten met hun 22,66% + 23,88% = samen 46,56% (of bijna de helft van de stemmen en zetels in het Vlaams Parlement) weten geen vuist te maken tegen de verlinksing, de aanslag op onze portemonnee en de terugkerende ver-België-sering… ‘

--

   Ondertussen blijken de onderhandelaars voor de vorming van een nieuwe federale regering het gisteren weer eens niet met elkaar eens zijn kunnen worden, dit keer eens niet na een kortsluiting in de Nieuwe Vooruit Alliantie, maar  tussen MR en cd&v, en zo  blijft men maar aanklooien

   Eerder toevallig ben ik een dezer dagen al zappend terecht gekomen op de VTM waar op dat ogenblik de film van Paul Jambers over Bart De Wever werd uitgezonden, ‘BDW-Politiek Beest’. Daarin zegt Bart tot tweemaal toe dat hij niet met het Vlaams Belang kán samenwerken omdat die partij weigert federaal mee te doen. Zolang de andere partijen, de francofonen op kop, echter weigeren het cordon sanitaire op te heffen kan die partij inderdaad niets anders doen en dat geldt niet alleen voor het federale, maar ook voor het Vlaamse niveau, waar Vooruit, Open V LD en cd&v evenmin met het VB willen samenwerken. Het cordon sanitaire en het feit dat N-VA en VB net niet de meerderheid haalden in het eigen parlement geeft De Wever een excuus om het VB uit te sluiten. Daardoor geven de Vlaamse partijen hun meerderheid in België op en zal dit België steeds moeilijker bestuurbaar worden, laat staan de grote schuldenberg kwijt te geraken. Pas als alle regio’s de tering naar de nering zullen zetten, is er nog kans op een confederaal België, type Zwitserland zeg maar, waar elk gewest verantwoordelijk wordt voor een eigen sluitende begroting.

   Probeer maar eens aan buitenlanders uit te leggen dat Vlaanderen in  België 60% van de bevolking telt, 70% van de economie en meer dan 80% van  de export, maar voor de rest voor alles maar 50% krijgt. Ze lachen u uit!

   Ik ben niet alleen Rik Van Looy tegengekomen - in de pers meestal vernoemd als ‘Rik II – maar ook Rik I, Van Steenbergen voor de buitenstaanders. Die laatste eindigde zijn wielercarrière halfweg de jaren 1960 en werd daarvoor gehuldigd in het Antwerpse sportpaleis, waar hij ettelijke zesdaagsen had gewonnen met zijn maatje Miel Severijns. Tijdens die huldiging kreeg Rik I allerlei cadeaus. Mijn vader, die er ook was, vond niets beter dan Rik ook een cadeau te geven en liet omroepen dat hij Rik 10 hectaren zou geven op Sardinië! Ik was daarover niet geraadpleegd en stond voor een voldongen feit. Die 10 hectaren lagen gelukkig niet aan de zee, maar in het bergland erachter. Toen Rik wat later, met vader en manager Jean Van Buggenhout (‘Mister 10%’ voor de ingewijden) naar Sardinië kwam overgevlogen, liet ik hem niet alleen zijn 10 hectaren in de bergen zien, maar ook de kustgronden aan de Costa Rei (een naam die ik zelf aan de baai had kunnen geven) en vond Rik dat hij liever één hectare aan de kust had dan tien in het binnenland. We geraakten tenslotte daarover akkoord. Rik I kreeg één hectare op Costa Rei en liet er meteen drie bungalows op bouwen die hij later verhuurde, een praktijk die toen gangbaar was bij beroepsrenners die stopten…

      Gisteren stierf Rik Van Looy, een paar dagen vóór zijn 91^ste verjaardag. Ik heb de man persoonlijk gekend.

   In de jaren 1960 woonde ik met vrouw en kinderen zo’n negen jaar op Sardinië, waar we een stuk grond aan de kust gekocht hadden. In die tijd werd er jaarlijks nog een Ronde van Sardinië gereden, voorafgegaan door de klassieker Sassari-Cagliari. Halfweg de jaren zestig won Rik die koers. De dag daarop startte de Ronde met een eerste rit vanaf de hoofdstad Cagliari, helemaal in het zuiden van het eiland, naar Olbia, in het noordoosten. Het was een vrij vlak parcours, maar na ± 3/4de koers was er wel een vals plat dat de renners van het zeeniveau naar ± 1.000 meter hoger bracht. Ik wist dat Rik geen echte klimmer was, maar wel een lastig vals plat aankon. Onderweg, iets buiten Cagliari, hadden we een groot plakkaat naast de weg laten zetten, met daarop in het Nederlands: ‘Win vandaag en win de Ronde’.

   Uitgerekend op de plaats waar dat vals plat begon, plaatste Rik die dag een demarrage, waarbij slechts één tegenstander aan zijn wiel kon blijven, de Italiaan Romeo Venturelli. Rik won de rit met zo’n 7 minuten voorsprong en gaf zijn eerste plaats niet meer af.

  Toen wij begin der jaren 1970 weer naar Vlaanderen kwamen en gingen wonen in Kasterlee, in de streek van Van Looy, nam ik mij voor als de gelegenheid zich voor deed, hem toch eens te vragen of hij ons plakkaat destijds gezien had. Die gelegenheid kreeg ik in Molenstee, een van de vele restaurants van  Kasterlee, waar ik Rik aantrof met zijn Nini. Rik herinnerde zich niets van dat plakkaat, maar kende nog wel de naam van Venturelli.

 ‘Mijn beste’, zei hij ‘ge moest eens weten hoeveel plakkaten renners onderweg tegenkomen. Toch bleef het voor mij frappant dat hij demarreerde uitgerekend op de plaats die ik voorspeld had…

      Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank (NBB), ziet geen achteruitgang voor het met schulden beladen België en vindt de toekomst roziger in dan de meeste economen voorspellen. In de dienstensector ziet hij zelfs nog vooruitgang, maar zegt er niet bij of dat zal gebeuren in de privésector of in de overheidsdiensten. En laat dat laatste nu toch hét grote probleem van dit land zijn, doordat de dienstensector maximaal profiteert van de automatische loonindexering, die ervoor zorgt dat de stijging van de levensduurte afgewenteld wordt op de bedrijven en de overheid, terwijl de inkomens op peil blijven. De vraag is maar hoe lang dat nog vol te houden zal zijn. Het is een systeem dat de koopkracht beschermt, maar tegelijkertijd ook knabbelt aan de concurrentiekracht van onze bedrijven.

   Verder is het af te wachten welke invloed het aantreden van de Donald Trump administratie in The States zal hebben. Persoonlijk kijk ik uit naar wat dat nieuwe Ministerie van Overheidsefficiëntie onder Elon Musk ervan terecht zal brengen. Het zou wel eens een voorbeeld kunnen worden voor het afslanken van ons overaanbod aan administratie en ambtenarij.

      In Antwerpen is er dan tenslotte toch het lang verwachte akkoord gekomen tussen N-VA en Vooruit en zal De Wever als burgemeester opgevolgd worden door Els van Doesburg, mocht Bart Belgisch premier worden in de Arizona coalitie.

  Zover zijn we echter nog niet, maar na het akkoord in de Vlaamse regering én in Antwerpen, kan De Wever geen kant meer op zonder ons mateke. Als er straks een federaal akkoord komt, zal dit grotendeels van die afhangen en ziet het er niet naar uit dat we van de Belgische staatsschuld verlost zullen geraken. Als er géén federaal akkoord zou komen, zal er immers de vraag zijn waarom N-VA en Vooruit dan nog wel verder samen zouden werken op regionaal en gemeentelijk vlak en zou er wel eens een voortijdig einde kunnen komen aan de Nieuwe Vooruit Alliantie.