Het Midden-Oosten

      Op federaal niveau heeft de Belgische regering nog maar eens uitstel gekregen om de maatregelen om het terugdringen van de staatsschuld, die bij de hoogste van Europa is, nog maar eens uit te stellen. Ondertussen blijft men op datzelfde  niveau maar bekvechten over punten en komma’s voor wie straks misschien wat langer zal moeten werken of al dan niet wat minder zal krijgen. Het doet zo’n beetje denken aan het einde van het Byzantijnse Rijk, toen men ook daar geen oog had voor de actualiteit – de Turken stonden  vóór de poorten van Constantinopel - en men in het parlement discussies voerde over het geslacht der engelen…

--

   En dan nog dit:

   Volgens de laatste cijfers hebben de Vlaamse steden en gemeenten – met de steun van de Vlaamse deelregering - de laatste jaren bijna voor 13.500 leefloners (zowat één op vijf) werk gevonden. Voor Wallonië en Brussel zijn er geen cijfers bekend, wat laat vermoeden dat het aantal daar wel eens rond de nul zou kunnen liggen. Volgens een uitspraak van Magnette hebben de Vlamingen immers hard werken in de genen. Zijn Walen blijkbaar niet…

    Er is de laatste week heel wat te doen geweest omtrent het drama dat zich heeft afgespeeld in Ganshoren, waar een knaap van 11, die met een elektrische step reed, is omgekomen nadat hij in een park werd aangereden door een politievoertuig dat hem achterna zat omdat hij niet wilde stoppen. Ik wil me in heel die discussie niet verder mengen, maar alleen vertellen dat dit fait divers, hoe erg ook, een zoveelste reden is om in Brussel tot één politiezone te komen. De zes die er nu zijn zorgen alleen maar voor versnippering, ook voor de dagelijkse routine. Het is daar overal wel wat.

   Van de gelegenheid maak ik gebruik nog eens te wijzen op het feit dat wij, Vlamingen, die de meerderheid vormen in dit land, in Brussel nog amper in onze eigen taal geholpen worden. Dat terwijl Brussel officieel nog steeds onze Vlaamse hoofdstad is. Hoelang nog?

     Onlangs verscheen ‘The Party’s Interests Come First’, een biografie door de Amerikaanse schrijver Joseph Torigian over Xi Zhongxun. Xi wie? Wel, over de vader van Xi Jinping, de huidige president van China.  De schrijver had er tien jaar onderzoek aan gedaan bij Chinese, Engelse en Russische bronnen en kwam daarbij tot een verrassend resultaat.

            De ouders van de huidige Chinese president waren arme boeren, die het slachtoffer werden van  Mao’s culturele revolutie, die het leven kostte aan, naar schatting, anderhalf miljoen Chinezen. De vader werd aangehouden en verbleef jaren in de gevangenis. Hij kwam vrij na Mao’s dood en de komst van Deng Xiaoping, die hem niet alleen rehabiliteerde maar zelfs benoemde tot hoofd van de Guandong provincie en hem belaste met de hereniging met Taiwan. Ondertussen was er echter heel wat onheil geschied: twee van zijn zussen stierven de hongerdood  en een dochter stapte uit het leven. Twee tantes en een zuster dus van de huidige president.

            Men kan zich afvragen hoe zoiets mogelijk, maar ondanks alles was vader Xi communist gebleven en is zoon Xi dat nog steeds. Anderhalf miljoen doden later. Voor Taiwan ziet het er niet goed uit…

      Straks heeft men geen luchtmacht meer nodig. Als men ziet wat de Oekraïners bereikt hebben met hun drones, waarbij ze zo’n 40-tal  zware bommenwerpers, waaronder een radarvliegtuig van een half miljard euro, beschadigd tot vernield hebben, waarom zou men dan nog F-35’s kopen?  Tot in Oost- Siberië, duizenden kilometers voorbij de Russische grens, simpelweg door FPV-drones over de grens te smokkelen en te verbergen in het plafond van een vrachtwagen en eender welke nabijgelegen basis aan te vallen.

      FPV staat voor ‘First Person View'. Daarmee kunnen de piloten vanop afstanden van zelfs duizenden kilometer  live beelden van het terrein doorgestuurd krijgen.

           Oorlog voeren wordt straks een game, een computerspelletje…

   Het eerste van acht onderdelen voor de Scheldetunnel, het pronkstuk van de Oosterweelverbinding, is vrijdag vertrokken van het bouwwerf in Zeebrugge naar de haven van Antwerpen. Elk stuk is 160 meter lang, 42 breed en weegt liefst 60.000 ton. De tocht van 1200 kilometer duurt zo’n 30 uur, met een tussenstop in Terneuzen. Er ging drie jaar voorbereiding aan vooraf. Ondertussen zou het eerste deel moeten zijn aangekomen in  Antwerpen.

   Wat dat allemaal gaat kosten weet voorlopig niemand. We kunnen ons alleen troosten met de gedachte dat het ten bate zal gaan van Antwerpen en dus ook van Vlaanderen, dat met zijn gunstige ligging in noordwest Europa met een uitloper naar de Noordzee – de drukst bevaren  zee van de wereld – de logistieke draaischijf kan worden van de regio en een zekerheid voor een toekomstige welvaart.

      Terwijl hier in België de vakbonden al maanden staken en betogen tegen o.m. het verhogen van de wettelijke pensioenleeftijd, heeft het Deens parlement met een ruime meerderheid die leeftijd  tegen 2040 gekoppeld aan de stijgende levensverwachting en die verhoogd tot liefst 70 jaar. Eigenlijk is het de logica zelf. De mensen worden gemiddeld steeds ouder en het aantal geboortes blijft dalen, wat inhoudt dat straks steeds minder mensen voor steeds meer gepensioneerden zullen moeten afdragen. Komt daar nog bij dat jongeren steeds langer studeren en later gaan werken, en het dan niet verantwoord is vroeger ermee op te houden zoals onze vakbonden het stellen.

   Dat er op die maatregel in Denemarken zelf nauwelijks kritiek komt zou te maken hebben met een aangenamere werksfeer dan bij ons. De Standaard, die daar een onderzoek naar deed bij landgenoten die in Denemarken werken, kwam althans tot die bevinding, al moet erbij worden gezegd, dat de bevraging uitsluitend om Vlamingen ging. Wij staan nu eenmaal bekend als hardere werkers dan bv onze zuiderburen, om over de Brusselaars nog te zwijgen, al spelen bij die ook andere factoren.

--

   En dan nog dit: PSG (Paris Saint Germain), de steenrijke club uit de Franse hoofdstad, heeft voor de eerste keer in haar geschiedenis de finale van de Champions League gewonnen. Dat is ‘gevierd’ met winkelplunderingen en het in brand steken van auto’s en straatmeubilair, waarop heel wat gewonden en één dode vielen.

   Voetbal, een feest !

      Het overlijden van Ludo Dierckxsens deed me terug denken aan halfweg de jaren 1970, toen ik bij DAF ging werken in Oevel. Ik had gereageerd op een DAF- annonce voor iemand die de bezoekers kon rondleiden in vier talen – Nederlands, Frans, Engels en Duits - en tegelijk ook de supervisie van de kantine kon doen. Met mijn talenkennis – ik sprak ook nog Italiaans - en twee jaar hotelervaring op Sardinië was dat zo geregeld.

   Nu rijdt men de bezoekers met een treintje door de fabriek,  maar toen gebeurde dat nog te voet, waarbij bezoekers overal directe vragen konden stellen terwijl zij de medewerkers aan het werk zagen. Ik kreeg zes weken de tijd om alles te leren, want ik had geen technische achtergrond. Gebeurde het toch dat ik iets nog niet wist, dan vroeg ik uitleg aan de man of vrouw die op die plek aan het werk was. Bij de lakstraat was dat gewoonlijk de Ludo die dat met zijn breedste glimlach kwam vertellen. Het was steeds een plezier hem bezig te zien en zo zal ik hem ook herinneren..

   Het federaal parlement heeft zijn bijnaam van ‘Praatbarak’* weer alle eer aangedaan. Aanleiding was een uiteenzetting door de kabinetschef van Justitie die op eigen houtje beslist had een uiteenzetting te geven over wat er op gebied van Justitie zat aan te komen. Om dit te doen had hij Jan en klein pierke uitgenodigd en vroeg hij daarvoor een bijdrage, iets wat meer leek op een bijverdienste.

   Dat laatste is natuurlijk niet zoals het hoort, maar toen bleek dat dat betalend publiek dingen te horen kreeg die zelfs in het parlement nog niet aan bod gekomen waren, zat het spel op de wagen. De oppositie had daarin grotendeels gelijk, want zo hoort het niet, maar de vraag blijft of er geen andere problemen zijn in dit land dat, op Frankrijk na, de grootste staatsschuld en het grootste tekort op de begroting heeft van de hele E.U.

  Voor Jan Pasbon was er echter geen vuiltje aan de lucht bij Justitie. Tout va très bien, madame La Marquise…

--

 *Voor zover ik me herinner was het Bruno De Winter, de stichter van ’t Pallieterke, die de term ‘Praatbarak’ het eerst gebruikte.

--

   En dan nog dit:

  Elon Musk heeft ondertussen ontslag genomen als adviseur van DOGE (Department Of Government Efficiency), net zoals ik al voorspeld had in mijn blogs van 4 april (’Het Peter Principe’) en 27 mei.

      40 jaar geleden, op 29 mei 1985, was er het Heizeldrama, de grootste ramp in de Belgische voetbalgeschiedenis. Supporters van de finalisten Liverpool en Juventus vertrappelden elkaar, nadat een hekken, dat hen scheidde, doorbrak. 39, waarvan 32 Italianen, overleefden het niet.

   Dit verhaal heeft iedereen dezer dagen nog eens kunnen lezen en/of zien. De reden waarom ik er ook nog over schrijf is,  omdat ik mij toen met mijn vrouw in Californië bevond bij familie van haar en we daar het drama zagen op het Amerikaanse Tv-journaal. Ook daar was de verbijstering groot bij wat men te zien kreeg. Dat zijn data die men niet vergeet, zoals we dat later ook meemaakten op Sardinië, toen we op het Tv-journaal van RAI Uno in het bergstadje Laconi de moord op John F. Kennedy vernamen, 22 november 1963…

--

   En dan nog dit: donderdag 29 mei stierf ex-wielrenner Ludo Dierckxsens tijdens een fietsmarathon ten voordele van ‘Kom op tegen kanker’. Hij kreeg een beroerte en kon niet meer gereanimeerd  worden door de hulpdiensten die nochtans meteen ter plaatse waren. Ik heb  Ludo persoonlijk gekend toen hij nog pistoolschilder was in de lakstraat van de DAF-fabriek in Oevel, waar ik de bezoekers rondleidde. Ludo was de vriendelijkheid zelf en toen hij wat later, pas op 29-jarige leeftijd beroepsrenner werd, Belgisch kampioen en zelfs een rit won in de Ronde van  Frankrijk, kon de lol niet op. Hij woonde zelfs een tijd in mijn eigen Kasterlee, stel u voor. Ludo zou dit jaar 61 worden. Velen zullen zijn altijd aanwezige glimlach missen.

   Catalonië mag dan geen onafhankelijkheid krijgen, de Catalanen zijn ondertussen wel op weg om hun taal, het Catalaans, herkend te krijgen als officiële taal van  de E.U.  Na de verkiezingen van september 2023 werd het Catalaans reeds erkend als ‘werktaal’ in het Spaanse parlement, nu gaat de nationale Spaanse regering van Pedro Sanchez de taal ook bij Europa voordragen als officiële taal, net zoals trouwens het Baskisch en het oud-Keltische Galicisch. Sanchez’ coalitie van sociaaldemocraten en het progressieve Sumar kan maar bestaan dank zij de gedoogsteun en het Catalaanse Junts en andere regionalistische partijen, vandaar.

   Mocht Sanchez daarin slagen zou het een voorbeeld kunnen zijn voor onze Vlaams-nationalisten. Dan moeten die bij een volgende regionale verkiezing wél in de eigen regio de meerderheid behalen, iets dat op 9 juni 2024 net niet lukte.

   Ook hier doet hoop leven.

--

   In Middelkerke gaat schepen Marc Descheemaecker (N-VA),  ex-CEO van o.m. de NMBS, bus en tram gratis maken voor jongeren. Daarmee doet hij een ‘Stevaertje’,  die daarmee stuntte in Hasselt. Burgemeester Deckerken (‘onafhankelijke’ op de N-VA-lijst) zou het daarmee eens zijn.

   Duren is een mooie stad. Blijven duren, dát is wat…

      Groot nieuws in muziekwereld: Helmut Lotti, die na zijn debuut als doublure van Elvis Presley overschakelde naar de klassieke muziek, maar er daarna weer mee stopte, gaat het  een tweede keer klassiek proberen, na 25 jaar a.u.b.

   Als liefhebbers van klassieke muziek waren mijn vrouw en ik destijds fans van Lotti, niet zozeer van hemzelf, maar van de man in zijn schaduw die de arrangementen zo aanpaste dat Lotti ze gezongen  kreeg zonder zich ervoor te moeten schamen. Lotti was nl niet klassiek geschoold, waardoor men meestal geen hele carrière op klassieke niveau kan zingen. Denk maar aan Franco Corelli of Andrea Bocelli.

   Of het straks met Lotti beter zal zijn is helemaal niet zeker. Ook voor Lotti staat de tijd niet stil. De man  is ondertussen zoals wij allemaal 25 jaar ouder geworden en dat zal zijn stem ook niet verbeterd hebben. In het beste geval krijgen we straks een afkooksel van André Rieu en zeker niets beters.

--

    En dan nog dit: er is dezer dagen nogal wat te doen geweest over Tom (d)Waes. De man bekent dat hij fout was en belooft het nooit meer te zullen doen. Hopelijk houdt hij woord, tenminste voor wat het rijden onder invloed betreft. Meteen stoppen met alcoholische dranken te drinken als men dat steeds gedaan heeft, is echter geen goed idee. Hij moet eerder wat minder drinken. ‘Regelmässig, aber mässig’, zoals de Duitsers zeggen, Als hij dat kan volhouden zal hij geen bloed meer tekort hebben in zijn alcohol...

      Vorige week geraakten de cijfers bekend van een zoveelste peiling. Men kan zich afvragen wat dat nog kan betekenen op minder dan een jaar na de verkiezingen en amper twee maanden na de vorming van een nieuwe federale regering. Wel, deze peiling, ‘De Stemming’ genoemd, die werd uitgevoerd door de Universiteit Antwerpen, had het dit keer over een andere boeg gegooid. Terwijl de onbesliste stemmen normaal proportioneel verspreid worden over alle partijen, beschouwt  De Stemming nu de onbeslisten als aparte partij, wat per partij dan drie resultaten i.pl.v. twee opleverde.

   De eerste nieuwe vaststelling daarbij is dan dat de N-VA verder wegloopt van het VB, in elke formule zowat 6%,  en dat het vijf  jaar geleden is dat dat nog gebeurd is.

   Opmerkelijk daarbij is dat de populariteit van de premier, in casu Bart De Wever, verdubbeld is t.o.v. 2024. De belangrijkste reden daarvoor zou zijn dat Bart de zwakke plekken van zijn begroting erkent, dit in  tegenstelling tot zijn voorgangers die het licht van de zon ontkenden en  bleven zeggen dat alles goed ging.

   Of het allemaal veel zal uithalen is een ander verhaal. Daarvoor wachten we beter op een nieuwe peiling als we een jaartje verder zijn.

--

   En dan nog dit:

    In mijn blog van 4 april (‘Het Peter Principe’) schreef ik reeds dat Elon Musk vroeger dan eerst gedacht zou aftreden als tijdelijk verantwoordelijke van DOGE (Department Of Government Efficiency). Dat is nogmaals bevestigd nu hij ook bij ‘X’(het vroegere Twitter) de nodige extra problemen blijft krijgen.

     Wie zonnepanelen heeft liggen riskeert, wanneer er teveel zon is, er extra voor te moeten betalen voor de stroom die je zelf niet nodig hebt. Ondertussen blijkt ook de warmtepomp uw elektriciteitsrekening niet goedkoper te maken en mag je al blij zijn dat uw elektrische auto niet meer verbruikt dan uw vorige wagen met brandstofmotor. Als je die elektrische wagen niet via uw werkgever hebt, mag je rekenen dat hij aardig wat duurder is dan uw vroegere auto in de aankoop. In de reclame voor elektrische wagens zegt men meestal hoeveel u die wagen maandelijks kost, meestal exclusief BTW, maar men zegt er nooit bij hoeveel maanden je ervoor zult moeten opdraven.

   Daarmee zouden we dan het klimaat gaan redden, al blijkt niet de hele wereld daaraan mee te doen en men elders, in de zgz ‘derde wereld’ volop blijft rijden met de door brandstof aangedreven auto’s. We geraken er zelfs onze afgedankte tweedehands auto’s mee kwijt.

--

   En dan nog dit:

   Zoals ik al eens meer heb  geschreven, blijf ik me afvragen waarom Hamas die laatste Israëlische gijzelaars niet vrij laat , dood of  levend. Voor de eigen Palestijnse bevolking kan het niet erger meer worden. Het zal misschien de houding van Israël niet veranderen, maar wel die van de rest van de wereld.

   Een van de maatregelen van Arizona is dat langdurig werklozen voortaan na twee jaar werkloosheid die werkloosheidsvergoeding zullen kwijtspelen. Dat stelsel zou stapsgewijs ingaan vanaf 2026 en zou als gevolg kunnen hebben dat heel wat van die langdurig werklozen bij hun gemeente een leefloon zullen aanvragen, iets wat veel gemeenten in een precaire financiële situatie zou kunnen brengen.

   De Tijd maakte daar een oefening over op basis van cijfers van de Rijksdienst Voor Arbeidsbemiddeling (RVA) en kwam tot het besluit dat gemeenten die nu al relatief veel leefloongerechtigden hebben er vaak nog meer zullen bijkrijgen omdat ze al veel langdurig werklozen hebben.

   Voor lezers van mijn blogs zal het geen verrassing zijn te vernemen dat de gemeenten die de hervorming het sterkst zullen voelen in Wallonië en Brussel liggen. In de top vijf staan alleen maar Brusselse gemeenten. 16 van de 19 Brusselse gemeenten staan in de top dertig. Daarin staan ook de Waalse steden Luik, Charleroi (Magnette), Bergen (Di Rupo) en La Louvière. De eerste Vlaamse stad is Antwerpen,  maar die staat pas op nummer 52! Nog verder volgen Gent, Kortrijk, Turnhout en Hasselt.

   Arizona hoopt dat een derde van wie zijn werkloosheidsvergoeding kwijt speelt weer aan het werk zal gaan, een derde geen uitkering nodig heeft en een derde een leefloon zal aanvragen.

   Hoop doet leven…

      Eind vorig jaar kreeg ik een schrijven van Wart Van Schel, momenteel hoofdredacteur van ’t Pallieterke en voorzitter van de  PAL Academie, die me de unieke penning met kaarthouder stuurde van Bruno De Winter, de stichter van mijn  lijfblad, dat ik reeds lees sinds 3 juni 1955, het nummer met het nieuws van Bruno’s overlijden. In datzelfde schrijven werd me gemeld dat er op 18 mei 2025 een verjaardagsfeest zou zijn ter gelegenheid van 80 jaar Pallieterke,  waarop ik zou worden uitgenodigd, iets waarvoor ik hem meteen bedankte.

   Vorige week was er een extra uitgave ter gelegenheid van die 80 jaar Pallieterke, maar van die uitnodiging heb ik niets meer gehoord. Meer nog, in het laatste Pallieterke, dat van deze week  (22 mei), stond er geen enkele letter meer over die viering en neem ik aan die niet is doorgegaan. Zoiets kan gebeuren, maar dan verwacht ik – en waarschijnlijk nog heel wat andere lezers – daarover enige uitleg, maar die is er niet gekomen. Ondertussen had ik naar de lezersrubriek een mailtje gestuurd met mijn foto, een kopie van de eerste bladzijde van het blad van 3 juni 1955 en van een artikel over mijn familie dat in ’t Pallieterke verscheen in het repressienummer van 5 september 2019 en waarvoor ik toenmalig hoofdredacteur Karl Van Camp nog altijd dankbaar ben. Ook op mijn mailtje kreeg ik geen enkele reactie.

   In de brievenrubriek van hetzelfde Pallieterke  van 22 dezer schrijft lezer Erik De Boeck dat de nieuwe professionele stijl die het weekblad zich heeft aangemeten ten koste is gegaan van menig ‘ironische opmerking’. Dat is, braaf gezegd, dat ’t Pallieterke steeds minder Pallieter is geworden, zeker in  de geest van de stichter.

Waarvoor mijn innige deelneming.

      Volgens de laatste berichten zou het Belgisch begrotingstekort dit jaar kunnen stijgen tot 5,4 procent van het bruto binnenlands product (BBP) en volgend jaar zelfs tot 5,5 procent. Dat voorspelt de Europese Commissie. Daarmee zou ons land na Frankrijk het diepste in het rood gaan in de eurozone. 4,5 procent: zoveel bedroeg het begrotingstekort in 2024.

   Na het indienen door de federale Arizona-regering van hoe die denkt het tekort op de begroting terug te brengen tot 3%, krijgt ze van Europa daarvoor nu zeven jaar de tijd. Dat is drie jaar meer dan eerst was vooropgesteld en is ook langer dan de huidige federale legislatuur. Deze of eventueel een andere federale regering zal daar later ook rekening mee moeten houden. En ook nog met iets anders, nl dat in 2030 dit land, dat nooit meer zou uitgevonden worden, 200 jaar zal bestaan. Dat zal ook extra geld kosten en, als we niet oppassen, zal dat weer grotendeels betaald worden door de bevolkingsgroep die er het minste profijt aan heeft gehad: de Vlamingen.

   Volgens een recente peiling van de VRT zou Bart De Wever nog steeds het vertrouwen van zijn kiezers hebben. Vraag is maar of dat in 2029/32 nog zo zal zijn.

      De gedrukte pers krijgt het steeds moeilijker in de aan de gang zijnde digitale transitie. De Gazet Van Antwerpen (Het ‘Frutje’ voor de Sinjoren) is opgeslorpt door Het Nieuwsblad, zal nog wel onder de eigen naam verschijnen, maar Liesbeth Van Impe, nu nog hoofdredacteur van dat Nieuwsblad, wordt algemeen hoofdredacteur.

   Ook De Tijd gaat met zijn tijd mee en hervormt. Vanaf vorige week pakt ze uit met een nieuwe weekeindkrant, iets wat me persoonlijk interesseert. Ik heb sinds enkele jaren  geen krantenabonnement meer, maar koop elke zaterdag de weekeindeditie van De Standaard en De Tijd; De Standaard voor het verhaal, De Tijd voor de cijfers.

   Niet dat er in de nieuwe weekeindkrant van De Tijd zoveel verandert. Voor mij is het al belangrijk dat Rik Van Cauwelaert er zijn column (‘Het paleis der Natie’) blijft publiceren. Rik is zowat dé eminence grise van de Belgische politieke journalistiek. Wat ik bij Rik ook apprecieer is dat hij, net zoals ik, met zijn zestiende uit de school is gestapt en daarmee bewezen heeft dat men niet noodzakelijk een diploma moet hebben om te slagen in het leven. Het volstaat trouwens eens een paar keer ‘Blokken’ te zien, waar de meeste van die ‘interloctuele’ mensen met diploma’s hogere studies zonder hun smartphone niet eens meer weten waar de Alpen of de Pyreneeën liggen, in welke oceaan Haïti en aan welke stroom de stad Londen…

   En daarmee hebben we gisteren de 24^ste stakingsdag bij de NMBS gehad tegen de hervormingsplannen van de federale regering. Die afkortingen worden voortaan ‘Niet Meer Bij Staking’. Dat stakingssignaal raakte stilaan uitgeblust omdat alleen de socialistische ACOD er nog toe opriep.

  E.e.a. betekent niet dat het protest zal stilvallen. Alleen zal het voorlopig – waarschijnlijk tot ergens in het najaar – alleen nog maar gaan om manifestaties en betogingen…

  Al dat vakbondsprotest heeft trouwens tot nu toe weinig uitgehaald. Volgens de laatste peilingen blijft de N-VA op haar score, won zelfs Vooruit terrein en verloor alleen cd&v één procentje.

--

   Ondertussen blijft het zorg en kwel bij de Open VLD, waar voorzitster Eva De Bleeker er steeds bleker uitkomt. Dat zal er niet beter op worden als de partij blijft speculeren op Quicky, Gwendolientje en Lachaert, die elk op hun manier de diepblauwe achterban in de steek lieten. Het enig blauwe lichtpuntje blijft Frédéric De Gucht, weliswaar de zoon van zijn vader, maar die tenminste bewezen heeft ook buiten de politiek zijn mannetje te kunnen staan als ondernemer.

   The Economist publiceert elke week op haar laatste bladzijde een ‘Orbituary’ oftewel overlijdingsbericht van een of andere bekende persoon. Twee weken geleden was dat van Paus Benedictus, vorige week van Álvaro Angino (71). Álvaro wie?  Wel, dat was een van de leden van een jong Uruguayaans rugbyteam dat in de winter van 1972 het vliegtuig nam naar Chili om daar een match te spelen. Het crashte in het onder de sneeuw bedekte Andesgebergte. Een deel van de jongelui, die de crash overleefde, werd pas levend teruggevonden na … 72 dagen. De wereld vroeg zich af hoe zij hadden kunnen overleven, op een hoogte van 5.000 meter, waar eten noch vogels te vinden waren in de winter. Wel, ze hadden elkaar opgegeten…

   Een geluk bij dat ongeluk was dat twee van de overlevenden  geneeskunde studeerden, de gewonden wisten te verzorgen, ook beseften dat het enige voedsel voorhanden zich in de lichamen van de overledenen bevond en dat de daar aanwezige proteïne zich kon omzetten in suikers. Tussendoor maakten ze nog een sneeuwstorm mee die nog enkele slachtoffers eiste, zodat er een lijst diende te worden opgemaakt van wie de crash had overleefd, wie ook de sneeuwstorm en wie er over bleef.

   Zij sneden de overledenen in kleine stukjes, zo klein dat men niet kon zien waarvan het een deel was.  Eerst aten zij alleen de spieren, daarna zowat alles: de nieren, de lever, het hart. Daarna openden zij de schedels (met een bijl…) en aten zij de hersenen.

   Twee maand na de crash konden 16 overlevenden contact maken met enkele herders en gered worden met helikopters. Geen sciencefiction, een vreselijk, écht gebeurd verhaal…