Herman Wagemans
Trouwe lezers van mijn blog weten dat mijn familie het slachtoffer werd van de repressie na WO II. Het verhaal daarvan kwam ooit in een bijlage van het repressienummer van 5 september 2019 van ‘t Pallieterke (‘Nooit veroordeeld, wél alles kwijt’). Het was dan ook de logica zelf dat mijn familie bij de eerste verkiezing na die oorlog stemde voor de Antwerpse advocaat Herman Wagemans, die opkwam voor amnestie. Diezelfde Herman Wagemans stond ook bij de wieg van de Volksunie, werd niet alleen verkozen als eerste naoorlogs Vlaams-nationaal gemeenteraadslid, maar ook als eerste naoorlogse Vlaams-nationale volksvertegenwoordiger.
Het was voor mij dan ook een aangename verrassing in ’t Pallieterke van 2 dezer een uitgebreid artikel (mét foto) over Wagemans te vinden, aan de hand van Jan Huijbrechts die zich in het blad gespecialiseerd heeft in historische Vlaamse verhalen. Een reden temeer om het spotblad, dat ik lees sinds 3 juni 1957 (het nummer met het bericht van de dood van stichter Bruno De Winter), ben blijven lezen. Samen met The Economist is ’t Pallieterke het enige blad waarop ik nog een abonnement heb.

