De Syndicale 'actie'-dag

   Op 7 dezer werd de inval van Hamas in Israël herdacht, waarbij drie jaar geleden meer dan duizend Joden het leven verloren en honderden werden gekidnapt. De reactie van Israël is al drie jaar bezig, kostte meer van 70.000 Palestijnen het leven en is nog verre van gedaan.

   Zoals ik al eens meer geschreven heb, hebben het Jodendom  en de Islam gemeen dat ze – in tegenstelling tot het Christendom en enkele oosterse godsdiensten - geen vergiffenis kennen. Het is er nog steeds oog om oog en tand om tand. Binnenkort zijn er in Israël verkiezingen die daar iets aan zouden kunnen veranderen, maar zeker is het allerminst, alle protesten, ook uit het buitenland, ten spijt.

--

   En dan nog dit: volgens het wereldnatuurfonds neemt het aantal wilde dieren op aarde af. De reden is, volgens mij, dat dat komt omdat het aantal wilde mensen toeneemt.

     Er heeft inderdaad een Vlaming een Nobelprijs gewonnen. Nog niet die voor de Literatuur – dat weten we pas vandaag – maar die voor de Fysica. De gelukkige heet Francis Halzen, die rond 1970 promoveerde in Leuven en via het Cern, het Europees onderzoekcentrum voor deeltjesfysica in Zwitserland, in 1972 naar Wisconsin vertrok, in de States. Hij was toen 28, nu 82, en is heel die tijd met dat onderzoek bezig geweest tot hij ontdekte dat de plaats waar hij dat misschien best kon ontdekken de Zuidpool was. Hij bleek nog gelijk te hebben ook en werd daar nu voor bekroond met een Nobelprijs. Chapeau, in de eerste plaats voor hemzelf natuurlijk, maar ook voor zijn medewerkers en De KULeuven, waar Halzen zijn wetenschappelijke vorming begon. Leuven blijft nog altijd actueel, denk maar aan Imec, dat nog steeds brandend actueel is en bewijst dat mensen die daar gestudeerd hebben, internationale faam kunnen bereiken.

   De schrijver Georges Rodenbach, waarvan sprake in mijn vorige blog, was een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges werd bekend met zijn boek ‘Bruges la Morte’ nadat Erich Korngold er een opera over maakte onder de naam ‘Die Tote Stadt’.

   Diezelfde Korngold moest vluchten voor de Nazi’s en trok naar Amerika, waar hij het lumineuze idee had filmmuziek te gaan schrijven. Wat aan zijn muziek speciaal was, was dat hij er het Leitmotiv in verwerkte, iets wat Richard Wagner op grote schaal al had gedaan in zijn opera’s. Het Leitmotiv – ‘Leidmotief’ in het Nederlands – is een muzikaal thema in het muziekdrama dat steeds terugkeert als in de tekst of op het toneel een bepaalde figuur, gedachte of voorwerp verschijnt. Korngold kreeg voor zijn werk een Oscar voor zijn carrière. Dat zou later ook gebeuren met Ennio Morricone die in zijn zgn ‘spaghetti-westerns’ het Leitmotiv perfectioneerde. Zo leek diens ‘Once upon a time in the West’ een opera, waarin echter niet gezongen werd.

.

      Donderdag wordt bekend gemaakt wie de Nobelprijs Literatuur 2026 zal gewonnen hebben. Normaal worden de namen van de kandidaten niet eerder vrijgegeven, maar dat is dit jaar niet gebeurd. De Maatschappij der Nederlandse Letterkunde heeft al laten weten dat haar kandidaat dit jaar de Gentenaar Stefan Hertmans zal zijn. 

   Mocht Hertmans de prijs winnen dan zou hij de eerste Nederlandstalige schrijver zijn die dat klaarspeelt. Er was al wel een Belg die de prijs haalde, Maurice Maeterlinck, ook toevallig uit Gent, maar die schreef in het Frans, net zoals alle bekende Vlaamse schrijvers uit die tijd, toen België het Nederlands nog niet erkend had als officiële taal. Dat laatste gebeurde pas eind 1889. Ondertussen was er bij de toen bekende schrijvers in dit land maar één francofoon, de Luikenaar Georges Simenon, die de Maigret-thrillers schreef. Anderen, zoals Emile Verhaeren, Michel de Ghelderode en Georges Rodenbach, waren Vlamingen die in het Frans schreven…

   Mijn lezers weten ondertussen dat ik een fan ben van klassieke muziek én van Ludwig Van Beethoven. Die zie en hoor ik dagelijks op ‘Stingray Classica, de zender die 24/24 uitzendt en te bereiken is op Telenet nr 50. Het is niet altijd goed, maar er zijn ook van die dagen dat het niet op kan. Zaterdag 3 dezer was het zover.

   Het begon met het vioolconcert van Ludwig Van Beethoven, gespeeld door soliste Stéphanie Degand met het orkest van Tours. Later op de morgen kreeg ik nog te doen met de derde symfonie van de achterkleinzoon van de bakker uit Mechelen, de ‘Eroica’, gespeeld door het Luzerner Festival Orkest, o.l.v. Herbert Blomstedt en het vijfde pianoconcert van dezelfde door een Italiaans orkest, geleid door Gianandrea Noseda met als soliste een mij tot nu toe onbekende excentrieke Italiaanse, die luistert naar de naam Alessandra Ammara.

   Tussendoor kwam mijn oudste dochter me ophalen voor jaarlijkse anti-griep prik en ging ik bij haar later mosselen met friet eten. De prik kreeg ik, zoals de rest van de familie, van  kleinzoon Tom, huisarts in een groepspraktijk in Mol.

   Na de middag ging op Stingray Classica het feest door met de negende van Van Beethoven, gespeeld door het Gewandhaus Orkest van  Leipzig, voor de gelegenheid gedirigeerd door Simon Rattle. Daarna was er nog het eerste pianoconcert van Franz Liszt en het eerste vioolconcert van Paganini, beiden door het London Symphony Orchestra.

   Later op de avond, na de telejournaals van 19.00uur, was er nog een concert door het Deens nationaal orkest, gedirigeerd door Fabio Luisi, maar daarbij ben ik in slaap gevallen… Het werd ‘des Guten zuviel’…

   ‘Den John’, alias John De Wilde, de laatste overlevende van de originele Antwerpse groep De ‘Strangers’ is een dezer dagen overleden. Hij was de negentig voorbij. De Strangers werden wereldberoemd in Vlaanderen in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, nadat ze de muziek van buitenlandse hits voorzagen van een eigen tekst in plat ‘Aantwaarps’ en zorgden zelfs voor een nieuw Antwerps volkslied met hun ‘Aantwarepe gaai zè voor maai d’havenstad waar dakik z’èn geboren’. Dat werd nog gebruikt door de N-VA nadat die partij als grootste in Vlaanderen in juni 2024 uit de stembus kwam.

   De Strangers kwamen, net als de Woodpeckers, het Manneke en Panamarenko  uit de Seefhoek, de Antwerpse volksbuurt die nu ‘Borgerokko’ genoemd wordt. De familie van mijn vrouw langs vaders kant kwam ook daar vandaan, zodat onze nakomelingen er toch iets van zullen hebben overgehouden, hoop ik.

   Persoonlijk vond ik hun ‘Recept’ op de wijze van ‘Der Freischütz’ van Carl Maria von Weber hun beste interpretatie, al maakte die van ‘Den Bleken Algeraain’ op mij indruk toen ik dat voor het eerst hoorde nadat ik met vrouw en kinderen weer naar Vlaanderen kwam na negen jaar Sardinië en ik het woord ‘gastarbeider’ voor het eerst hoorde, begin de jaren zeventig van vorige eeuw. Wij maakten De Strangers ook eens live mee in Bobbejaanland.

     Er is de laatste tijd weer eens heel wat te doen over de luchthaven van Zaventem en de geluidsoverlast die ze meebrengt voor Brussel. De laatste voorgestelde maartregelen die door bevoegd minister Crucke (MR) genomen werden zetten echter kwaad bloed op zowat alle niveaus, zowel federaal, regionaal als Brussels. Daar er bij het opstijgen en landen ook telkens rekening gehouden moet worden met de heersende winden, zal dat probleem nooit goed worden opgelost.

  Waar Vlaanderen echter rekening mee moet houden is dat die luchthaven, met 8/9% na de Antwerpse haven, met 18%, de tweede grootste werkgever is van onze regio. Waalse ministers zoals die Crucke weten dat ook, maar houden daar te weinig rekening mee. Eigen volk eerst.

   Als reactie op de hele heisa rond de Vlaamse septemberverklaring hoort men wel eens zeggen dat dat nu eenmaal politiek is. Toon Hermans (1906-2000) mag dan wel een Nederlandse Limburger zijn geweest – streekgenoot van André Rieu! -  zijn uitspraken  over de politiek tellen even goed voor Vlaanderen en, bij uitbreiding, voor België.  Hij omschreef politiek als volgt:

 ‘Politiek is handjes drukken,
dreigen, sjoemelen en bukken,
katten uit de bomen kijken,
overreden, over-lijken,
schipperen of schaakmat zetten,
lange speeches, korte metten,
witte voetjes, pan uitvegen,
passen, meten, wikken, wegen,
lachjes, dansjes, Judas-kusjes,
loeren draaien, dooie musjes,
veel beloven, vleien, paaien,

De kunst om om iets heen te draaien,

D’r is geen liefde regelrecht

En daarmee is alles gezegd.’

   Ik zou het nog altijd niet beter kunnen verwoorden.

   Tijdens de discussies over de September-verklaring is er voor de partijen van de meerderheid nog een tweede politiek probleem gerezen. Carl Decaluwé, de gouverneur van West-Vlaanderen heeft ondertussen de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en is afgetreden. De post wordt beheerd door een tijdelijke vervanger. Volgens eerdere afspraken zou de nieuwe gouverneur uit Vooruit moeten komen, maar CD&V eist nu de post ook op. Reden daarvoor is dat die partij alleen in West-Vlaanderen nog wat meetelt.

   Nu zouden er gesprekken zijn om het gouverneurschap van de provincie Oost-Vlaanderen straks aan Vooruit te geven, iets waar ons mateke en zijn geneeskundige familie het mee eens zouden zijn. Voorlopig is daar Carina Van Cauter nog gouverneur, maar haar termijn zou ten einde lopen.

   Kortom het is één groot politiek gesjacher. Misschien herinnert men zich nog hoe die Carina er destijds aan is geraakt. Verafstoot eiste toen dat er een examen voor zou worden ingericht. Dat gebeurde ook, maar Verhofstadts kandidate eindigde pas als vierde. Toch kreeg zij de job. Politiek op zijn Belgisch...

      I.v.m. alle heisa die ontstaan is over het verplaatsen van de septemberverklaring van de Vlaamse deelregering naar de laatste dag van de maand, kan men zich afvragen waarvoor dat nachtelijk overleg eigenlijk nodig is. Het lijkt erop dat wie het langst wakker kan blijven het zal halen, ongeacht wie gelijk heeft.

   Is er echt geen andere manier om een begrotingsevenwicht te bereiken in dit land? Voor Hilde Crevits is het trouwens al de tweede keer dat ze last heeft met haar gezondheid. Voor zover ik het me nog herinner, was de vorige keer wel niet tijdens een nachtelijke bespreking.

   Enfin, vake Diependaele zal er als goede boekhouder weer wel voor zorgen dat Vlaanderen niet naar het diepe dal verhuist. Daarna wordt het uitkijken hoe de federale regering het er vanaf zal brengen. Die heeft geen septemberverklaring nodig, maar moet tegen half oktober wel de E.U. vertellen of ze de 10 miljard besparingen zal gevonden hebben om het begrotingstekort onder controle te houden.

--

   Ondertussen vernam ik op het VRT-Nieuws van 07.00 uur vanmorgen dat Vooruit de Septemberverklaring toch (nog) niet getekend heeft, maar dat men hoopt dat het nog vóór 14.00 uur vandaag zou gebeuren. Volgens Ben Weyts zou er een fout in  de berekening zijn gebeurd

Wordt dus vervolgd...   

      ‘An American in Paris’ was en is nog altijd een meesterwerk van George Gershwin. Leo XIV, onze huidige katholieke paus, heeft daar een verlengstuk aan gebreid met zijn vierdaags bezoek aan Frankrijk. In Parijs haalde hij meer dan 700.000 fans, ongelooflijk in deze tijden van verloedering.

--

  Een andere tot nu toe voor mij onbekende Amerikaan werd wereldkampioen bij de beroepsrenners. Zijn naam: ‘Mc NUL thy’ bevestigt hoe onbekend die man tot nu toe was bij het grote publiek. Hijzelf kreeg er bijna tranen van in de ogen.

--

  Het is nu wachten op een stunt van die andere Amerikaan – die van  Mar-a-Lago - die waarschijnlijk balkt van jaloezie en het dezer dagen moest doen met ‘k’Zie Ping Ping’.

   Morgen, dinsdag, begint ook bij de UGent het nieuwe jaar. Het is dan de gewoonte dat een vooraanstaand Vlaams politicus er een speech komt houden. Dat noemt men daar ‘het openingscollege politicologie’ waaraan veel aandacht besteed wordt. Vorig jaar was dat Bart De Wever, die toen al waarschuwde voor de gang van zaken van onze sociale welvaartstaat. Dit jaar mag Brouckie het komen doen. Hij krijgt er 90 minuten tijd voor. Dat zou wel eens interessant kunnen worden juist nu er zware hervormingen nodig zijn om Arizona boven water te houden. De Standaard Weekblad wijdde er dit weekeinde liefst zes bladzijden aan, met als titel ‘Meer Vlaams dan Socialist?’.

   We kijken er naar uit.

--

*De zin waarmee ons mateke de terugkeer van Brouckie in de federale regering aankondigde.

      Men moet al een genereuze optimist zijn om nog te geloven dat de Vlaams-nationalist De Wever, de man die het confederalisme beloofde en voor de asielstop zou zorgen, de Belgische begroting zal redden. 

   Hij zou beter een voorbeeld nemen aan Giorgia Meloni, zijn politieke vriendin uit Italië, die momenteel al de langst zittende naoorlogse premier is van haar land dat ze bestuurt samen met de rechtse Lega van Matteo Salvini, zonder dat zij moet toegeven tot meer belastingen, meer migratie en minder verandering zoals Bartje waarschijnlijk zal moeten doen met zijn linkse en Franstalige Arizona-partners.

   Italië is momenteel een van de stabielste landen van de E.U. België blijft het land dat nooit meer zal worden uitgevonden (dixit The Economist).

     De Arizona regering zal dit weekeinde haar werk hebben om tegen begin volgende week af te kunnen komen met een begroting die nog enigszins kan kloppen.

    Een heikel punt blijven de zgz ‘langdurig zieken’. Einde 2025 kende dit land er 576.643, 105.000 meer dan 5 jaar eerder. Terwijl bv in  Duitsland ziekte een tijdelijke toestand is, is dat bij ons een statuut geworden, waarbij de stempel van één arts volstaat om eventueel levenslang ziek te blijven. Vooral bij Solidaris van de bekende ‘ziekenfondsfamilie’ liep het aandeel in de groep van min-40-jarigen op tot bijna 30%. De minister, bevoegd voor nepzieken en ziekenfondsen, die daar achter staat, is een socialistische ideoloog van het oude type, ooit kandidaat geldverbrander…

   Mocht België daardoor failliet gaan, zullen het IMF, de Wereldbank en de EU het land wel ter hulp komen, maar het resultaat zal dan o.m. zijn dat de pensioenen tot 50% kunnen verlaagd worden zoals in Griekenland is gebeurd…

   Volgens de laatste peiling van Ipsos, het nationaal marktonderzoeksbureau, blijft het Vlaams Belang niet alleen op kop in Vlaanderen, maar gaat het er stevig op vooruit, met een grotere voorsprong dan voorheen op de N-VA, die tweede blijft. Samen halen de twee Vlaams-nationale partijen weer de meerderheid in het eigen parlement, al weten we ondertussen – sinds de bekendmaking van het fameus interview van De Wever met Wimke De Vilder - dat dat voor Vlaanderen geen voordeel oplevert. In het federaal parlement maakt de kans op een twee-derde meerderheid voor een staatshervorming zonder de PS minder dan nooit enige kans.

   E.e.a. maakt dat er alleen kan hervormd worden in zaken waarvoor men die twee-derde meerderheid niet nodig heeft, zoals ik in deze rubriek al meermaals geschreven heb. Dat zijn o.a. het herleiden van de zes (eigenlijk zeven) Brusselse politie-zones tot één en het afschaffen van de Fédération Bruxelles-Wallonië, de Franstalige Gemeenschap zeg maar, die geen inkomsten heeft, officieel niet eens in de Grondwet staat en dus illegaal is. De materies die deze overbodige gemeenschap beheert zijn Cultuur en Onderwijs, die men  kan integreren in het Waalse en Brusselse gewest, zoals Vlaanderen dat reeds enkele decennia eerder heeft gedaan met de Nederlandstalige Gemeenschap. Het blijft een schande dat de huidige Vlaamse meerderheid dat niet lijkt te beseffen.

      Er was begin dezer week nogal wat ophef toen De Wever met zijn  ‘wit mapje’ af kwam, waarbij  besparingen en nieuwe belastingen staan voor zo’n 14/15 miljard euro, waaruit dan de 10 miljard zouden moeten komen om de federale begroting te stutten. Nogal wiedes dat daar bijna niemand mee akkoord ging behalve brave Jan Hesp. Het was ook allemaal niet nodig want de echte bespreking zal er pas zijn op donderdag, wanneer Prévost terug is van New-York waar hij een internationale vergadering van de Verenigde Naties bijwoont.

   Ondertussen is wel duidelijk geworden dat het deze keer niet gaat over een discussie van links tegen rechts, maar van Vlamingen tegen francofonen, iets dat in Terzake trouwens bevestigd werd door Bart Verhulst van de VRT. Dit n.a.v. het feit dat in De Wevers nota bepaalde federale bevoegdheden zouden worden geregionaliseerd, zodat elk gewest meer verantwoordelijk zal worden voor het eigen beheer (en de kosten ervan).

   Wordt dus nog vervolgd…

   Het blijft maar rommelen rond de uitstap van Egbert Lachaert uit ‘Anders’, de nieuwe naam van de blauw-Vlaamse partij. Nochtans is het vrij simpel. Wie wil dat men hem vertrouwt, moet zijn woord houden. Iets wat Lachaert niet deed toen hij bij de voorlaatste verkiezing voor een nieuwe Open VLD-voorzitter, zijn diepblauwe achterban een paars-gele regering beloofde en hoewel hij die verkiezing won, het tenslotte een paars-groene werd, het voorstel van Gwendolientje, zijn tegenkandidate.

   Wie niet doet wat hij belooft en zijn eigen kiezers voor de gek houdt, verdient niet verkozen te worden tot welke functie ook

      Bij de deelstaat-verkiezingen in Duitsland is er niet alleen de vooruitgang van het rechtse AfD, maar ook de achteruitgang van het CDU. In Mecklenburg-Voor-Pommern, het kiesdistrict van o.m. Merkel,  haalde de partij van Adenauer, Kohl en (‘wir schaffen das’) Merkel niet eens de kiesdrempel!

   Waar minder aandacht aan besteed wordt is het feit dat ook bij ons de Christendemocraten steeds meer in  de verdrukking komen. In 10 jaar, tussen 2014 en 2024, tuimelde CD&V van 20 naar 13 procent.

   Dat laatste is feitelijk al begonnen na de periode van Dehaene, toen  de partij koos voor Yves Leterme, nota bene: een supporter van Standard, i.pl.v. Pieter De Crem. Nu zit ze opgescheept met Mahdi, wiens naam men ‘Meedi’ moet uitspreken omdat hij anders in het Arabisch klinkt als ‘de verlosser’. De man mag dan een intellectueel zijn, hij spreekt de modale Vlaming niet aan en moet het hebben van enkele stunts, zoals destijds die dragqueen affaire en nu die uitspraak over dat slikken van gloeilampen. Hijzelf heeft in Vlaanderen geen achterban.

  De Christendemocraten zijn in Europa aan verandering toe, dat is een feit. Vraag is maar in hoever ze dat zelf snappen en of ze er echt iets aan gaan doen.

   Ik heb altijd een boontje gehad voor Rik Van Cauwelaert. Ik heb nl iets met hem gemeen: wij zijn beiden uit het onderwijs gestapt op 16-jarige leeftijd en zijn het bewijs dat het niet altijd nodig is een diploma te hebben om te slagen in het leven. Rik is dé éminence grise geworden van de Belgische politieke verslaggeving en wordt regelmatig uitgenodigd op programma’s zoals Terzake e.d. Daarenboven schrijft hij ook wekelijks een column in De Tijd. Deze van dit weekeinde ging over de partij die nu ‘Anders’ heet, waarin hij enkele pijnpunten blootlegt die ik ook al meer dan eens heb aangekondigd.

   Rik noemt de partij van de Vlaamse liberalen ‘zieltogend’ en vindt het ironisch dat het invoeren van de kiesdrempel een idee was van Guy Verhofstadt en zijn paarse coalitie. De passage van Verhofstadt in de Wetstraat 16 noemt Rik ‘een van de meest vernietigende budgettaire oefeningen die het naoorlogse land doormaakte’. Nog zo een is die waarin hij schrijft dat wat Bouchez in Brussel en Wallonië opvoert, een ‘luidruchtige Verhofstadt-imitatie’ is.

   Zo hoort men  het ook eens van iemand anders, iemand die er zowat alles van kent.