Archief

      Dat Rijnland-Westfalen ook zo goed als failliet zou zijn, zoals lezer Pascha me liet weten, was iets dat ik niet wist. Ik kan ook moeilijk alle begrotingen van de Duitse deelstaten controleren, al ga ik er vanuit dat die, procentueel, er wel niet slechter aan toe zullen zijn dan die van Wallonië en Brussel.

   Wat Brussel betreft zou men beter ophouden met klagen, en zorgen nu reeds e.e.a. daaraan te veranderen, zoals dat in andere wereldsteden zoals Londen en New-York gebeurd is. Dat kan zonder beleidsverklaring of staatshervorming. Men praat daar al jaren over, maar men begint er niet aan. Hetzelfde verhaal voor het opdoeken van die Fédération Bruxelles-Wallonie, waarvoor men niet eens staatshervorming nodig heeft omdat ze onwettig is.

   Als Vlaanderen ooit zelfstandiger wil worden, moeten onze politici eindelijk hun tanden eens laten zien, tot welke partij zij ook behoren.

      Het ziet er naar uit dat er van de beleidsverklaring van De Wever niets in huis zal komen. Dat zou kunnen leiden tot nieuwe federale verkiezingen. Voor Vlaanderen zal dat niets oplossen zolang Bart niet bereid blijft samen te werken met het Vlaams Belang. Het enige alternatief voor een zelfstandiger Vlaanderen blijft dan een nauwere samenwerking met Nederland, waarbij in Antwerpen, met Brabo III, een eerste stap is gezet.

    Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 6 augustus (‘Brabo III) heeft Vlaanderen er meer belang bij aan te sluiten bij Nederland dan België in stand te houden. Zopas is er trouwens nog een vergadering geweest van Vlaanderen, Nederland en de Duitse deelstaat Rijnland-Westfalen. Deze deelstaat raakt dan wel niet aan de zee, maar sluit aan bij onze twee Limburgs en is, met steden als Düsseldorf en Keulen, het meest en dichtst bevolkte Land, zoals zij het noemen, van heel Duitsland.

      Er zou een plan zijn om in Brussel één centraal ziekenhuis te hebben waar de allereerste oproepen naartoe zouden gaan en die daarna beslist welk ander hospitaal eventueel zou overnemen. Op die manier zouden Vlamingen in Brussel minder riskeren in een hospitaal terecht te komen waar men ze niet verstaat. Beter laat dan nooit, zou ik zeggen, al moet men als voorbeeld niet de hervorming van de politiezones benoemen. Daarvan spreekt men reeds meer dan een jaar over één hoofdkwartier dat de wijkagentschappen zou beheren. In de praktijk is daar nog steeds niets van in huis gekomen en dit ondanks het feit dat er geen staatshervorming voor nodig is. De Brusselse Procureur des Konings, Julien Moinil, nochtans een Franstalige, maakt zich al een hele tijd behoorlijk boos over de situatie in Brussel. Ze zouden hem beter Moi-NIHIL noemen, want ze lijken met hem geen zaken te willen doen…

   Tenslotte is er ook nog altijd die Fédération Bruxelles-Wallonie, de zgz ‘Franse Gemeenschap’, die niet eens in de Grondwet vermeld wordt, geen eigen inkomsten heeft en zonder staatshervorming zou kunnen worden ondergebracht in het Waalse en Brusselse Gewest, zoals dat met de Vlaamse Gemeenschap al decennia lang het geval is. Waarom gebeurt dat niet?

      Trump blijft zich gedragen als een klein kind dat zijn speeltjes niet krijgt. Nu heeft hij strenge straffen uitgevaardigd tegen het volledige Internationale Strafhof omdat hij de Nobelprijs voor de Vrede weer niet gekregen heeft. Alsof dat nog niet erg genoeg is schijnt hij ook een akkoord te hebben gemaakt met de schurk uit het Kremlin om die toe te laten toch weer meer Russische olie uit te voeren. Dat alles om de prijs aan de pomp in de US te laten zakken, waarmee hij hoopt stemmen te winnen bij de komende tussentijdse verkiezingen.

   Zijn acolieten doen het al niet veel beter. De US-sancties tegen het Internationale Strafhof werden bekend gemaakt door Marco Rubio, de minister van Buitenlandse Zaken die eerder als gematigd bekend stond. De doodstraf laten uitvoeren, zoals Pete Hegsteh, minister van ‘Oorlog’, het wil doen, lijkt in deze verloederde tijden nog aanvaardbaar, maar ze de uitvoering ervan openbaar op de Tv uit te zenden is er ver over. En dan hebben we het nog niet gehad over J.D. Vance, de gedoodverfde opvolger van Trump, die al niet veel beter is.

   We kunnen alleen maar hopen dat de republikeinen in de States die tussentijdse verkiezingen straks niet winnen. God weet wat we anders nog gaan meemaken. De Democraten leidden eind september in de peilingen met een achttal punten.

   Vrijdag hielden onze grote vakbonden weer eens een ‘actiedag’. ‘Actie’ heet in vakbondstermen ‘niet werken’. Het zal allemaal weinig opbrengen, want als De Wever er straks niet in slaagt het Belgisch begrotingstekort binnen de perken te houden, riskeert het land dat nooit meer zou uitgevonden worden straks onder Europese curatele te komen, zoals vroeger ook al eens gebeurd is met Griekenland. Met o.m. de halvering van de pensioenen als een van de gevolgen…

   Zoals halvelings te verwachten was werden de vakbondsacties in Brussel gekaapt door gemaskerde ‘casseurs’ die beweerden studenten te zijn, iets waar men het raden naar heeft. Na Luik begint dat zo stilaan een zeer slechte gewoonte te worden.

--

   ‘Den Trump’ heeft ook dit jaar de Nobelprijs voor de Vrede niet gekregen. Die ging naar een 85-jarige Zuid-Afrikaanse mensenrechten-advocate. The Donald zal zich moeten tevreden stellen met de Infantino-beker. Erg, hé!

   Op 7 dezer werd de inval van Hamas in Israël herdacht, waarbij drie jaar geleden meer dan duizend Joden het leven verloren en honderden werden gekidnapt. De reactie van Israël is al drie jaar bezig, kostte meer van 70.000 Palestijnen het leven en is nog verre van gedaan.

   Zoals ik al eens meer geschreven heb, hebben het Jodendom  en de Islam gemeen dat ze – in tegenstelling tot het Christendom en enkele oosterse godsdiensten - geen vergiffenis kennen. Het is er nog steeds oog om oog en tand om tand. Binnenkort zijn er in Israël verkiezingen die daar iets aan zouden kunnen veranderen, maar zeker is het allerminst, alle protesten, ook uit het buitenland, ten spijt.

--

   En dan nog dit: volgens het wereldnatuurfonds neemt het aantal wilde dieren op aarde af. De reden is, volgens mij, dat dat komt omdat het aantal wilde mensen toeneemt.

     Er heeft inderdaad een Vlaming een Nobelprijs gewonnen. Nog niet die voor de Literatuur – dat weten we pas vandaag – maar die voor de Fysica. De gelukkige heet Francis Halzen, die rond 1970 promoveerde in Leuven en via het Cern, het Europees onderzoekcentrum voor deeltjesfysica in Zwitserland, in 1972 naar Wisconsin vertrok, in de States. Hij was toen 28, nu 82, en is heel die tijd met dat onderzoek bezig geweest tot hij ontdekte dat de plaats waar hij dat misschien best kon ontdekken de Zuidpool was. Hij bleek nog gelijk te hebben ook en werd daar nu voor bekroond met een Nobelprijs. Chapeau, in de eerste plaats voor hemzelf natuurlijk, maar ook voor zijn medewerkers en De KULeuven, waar Halzen zijn wetenschappelijke vorming begon. Leuven blijft nog altijd actueel, denk maar aan Imec, dat nog steeds brandend actueel is en bewijst dat mensen die daar gestudeerd hebben, internationale faam kunnen bereiken.

   De schrijver Georges Rodenbach, waarvan sprake in mijn vorige blog, was een neef van Albrecht Rodenbach, de Vlaamse studentenleider. Georges werd bekend met zijn boek ‘Bruges la Morte’ nadat Erich Korngold er een opera over maakte onder de naam ‘Die Tote Stadt’.

   Diezelfde Korngold moest vluchten voor de Nazi’s en trok naar Amerika, waar hij het lumineuze idee had filmmuziek te gaan schrijven. Wat aan zijn muziek speciaal was, was dat hij er het Leitmotiv in verwerkte, iets wat Richard Wagner op grote schaal al had gedaan in zijn opera’s. Het Leitmotiv – ‘Leidmotief’ in het Nederlands – is een muzikaal thema in het muziekdrama dat steeds terugkeert als in de tekst of op het toneel een bepaalde figuur, gedachte of voorwerp verschijnt. Korngold kreeg voor zijn werk een Oscar voor zijn carrière. Dat zou later ook gebeuren met Ennio Morricone die in zijn zgn ‘spaghetti-westerns’ het Leitmotiv perfectioneerde. Zo leek diens ‘Once upon a time in the West’ een opera, waarin echter niet gezongen werd.

.

      Donderdag wordt bekend gemaakt wie de Nobelprijs Literatuur 2026 zal gewonnen hebben. Normaal worden de namen van de kandidaten niet eerder vrijgegeven, maar dat is dit jaar niet gebeurd. De Maatschappij der Nederlandse Letterkunde heeft al laten weten dat haar kandidaat dit jaar de Gentenaar Stefan Hertmans zal zijn. 

   Mocht Hertmans de prijs winnen dan zou hij de eerste Nederlandstalige schrijver zijn die dat klaarspeelt. Er was al wel een Belg die de prijs haalde, Maurice Maeterlinck, ook toevallig uit Gent, maar die schreef in het Frans, net zoals alle bekende Vlaamse schrijvers uit die tijd, toen België het Nederlands nog niet erkend had als officiële taal. Dat laatste gebeurde pas eind 1889. Ondertussen was er bij de toen bekende schrijvers in dit land maar één francofoon, de Luikenaar Georges Simenon, die de Maigret-thrillers schreef. Anderen, zoals Emile Verhaeren, Michel de Ghelderode en Georges Rodenbach, waren Vlamingen die in het Frans schreven…

   Mijn lezers weten ondertussen dat ik een fan ben van klassieke muziek én van Ludwig Van Beethoven. Die zie en hoor ik dagelijks op ‘Stingray Classica, de zender die 24/24 uitzendt en te bereiken is op Telenet nr 50. Het is niet altijd goed, maar er zijn ook van die dagen dat het niet op kan. Zaterdag 3 dezer was het zover.

   Het begon met het vioolconcert van Ludwig Van Beethoven, gespeeld door soliste Stéphanie Degand met het orkest van Tours. Later op de morgen kreeg ik nog te doen met de derde symfonie van de achterkleinzoon van de bakker uit Mechelen, de ‘Eroica’, gespeeld door het Luzerner Festival Orkest, o.l.v. Herbert Blomstedt en het vijfde pianoconcert van dezelfde door een Italiaans orkest, geleid door Gianandrea Noseda met als soliste een mij tot nu toe onbekende excentrieke Italiaanse, die luistert naar de naam Alessandra Ammara.

   Tussendoor kwam mijn oudste dochter me ophalen voor jaarlijkse anti-griep prik en ging ik bij haar later mosselen met friet eten. De prik kreeg ik, zoals de rest van de familie, van  kleinzoon Tom, huisarts in een groepspraktijk in Mol.

   Na de middag ging op Stingray Classica het feest door met de negende van Van Beethoven, gespeeld door het Gewandhaus Orkest van  Leipzig, voor de gelegenheid gedirigeerd door Simon Rattle. Daarna was er nog het eerste pianoconcert van Franz Liszt en het eerste vioolconcert van Paganini, beiden door het London Symphony Orchestra.

   Later op de avond, na de telejournaals van 19.00uur, was er nog een concert door het Deens nationaal orkest, gedirigeerd door Fabio Luisi, maar daarbij ben ik in slaap gevallen… Het werd ‘des Guten zuviel’…