Berichten van 24 oktober 2005 tot 30 oktober 2005

Vrijdag 28 oktober zit erop; de nationale staking annex betoging is voorbij. Die laatste was, volgens de vakbonden, een groot succes. Men sprak zelfs tot 100.000 deelnemers. Is dat een succes?
100.000 betogende vakbondslui, dat is amper 3% van alle aangesloten leden. Dan moet er nog rekening mee gehouden worden dat een groot deel van de ACV-ers, toch nog altijd leden van de grootste vakbond van het land, er wel bijliep maar dan zonder veel overtuiging, zeg maar dat ze het deed om het gezicht te redden. 100.000 is trouwens ook maar één derde van de deelnemers aan de "witte mars" in de jaren negentig en die heeft, jammer genoeg, ook niet veel uitgehaald.
Ondertussen blijkt dat in Vlaanderen liefst 80% van de bedrijven bijna normaal gewerkt heeft. Het gros der betogers kwam nl van de overheidsdiensten voor wie, nota bene, het hele generatiepact zo goed als niet meetelt én van enkele grote bedrijven, die nu eenmaal niet draaiende kunnen gehouden worden met een deel van het personeel. De overgrote meerderheid van de Vlaamse bedrijven zijn echter KMO's en die deden niet mee, ook het gros van hun personeel niet.
In Wallonië ligt dat natuurlijk anders. Wallonië is hét stakersland bij uitstek. Het  laatste marxistische bolwerk van West Europa. Bij de staking van 7 oktober was het al een half mirakel dat er toen één groot bedrijf niét mestaakte, Duferco uit La Louvière. Maar daarbuiten is het al "grève" wat de klok slaat. De zo geroemde Belgische productiviteit is grotendeels een Vlaams fenomeen. We krijgen er bijna nooit cijfers over, maar men kan best aannemen dat die in het zuiden van het land "iets" lager zullen liggen.
Laat ons hopen, dat de regering Verhofstadt II voor één keer het been stijf houdt en verder profiteert van het feit dat de PS niet naar vervroegde verkiezingen durft gaan. Dit niet alleen o.w.v. de huidige breuk tussen de socialistische partijen en hun vakbond, maar vooral door de steeds aangroeiende lijst van overtreders die in Wallonië door de mand vallen i.v.m de schandalen die begonnen bij de huisvestigingsmaatschappij "La Carlorégienne". Drie PS-sers zitten al achter de tralies en een dozijn is in verdenking gesteld. Volgens Jean Guy, de voormalige hoofdredacteur van het ter ziele gegane partijblad "Le Peuple" is wat nu in Wallonië aan het gebeuren is véél erger dan de schandalen rond Agusta en Dassault. De man is er trouwens van overtuigd, dat er nog meer lijken uit de kast gaan vallen en dat is eigenlijk goed nieuws voor Verhofstadt.
PS: Wat Verhofstadt betreft was er deze week trouwens nog een merkwaardig nieuwtje in de kranten: hij zou ook een roman  geschreven hebben, genre fictie. Bij mijn weten heeft hij er zelfs meer geschreven. Die andere noemde hij "Burgermanifesten" en - zoals ondertussen gebleken is - waren die ook van het genre fictie!

Ons pensioenstelsel werkt volgens het herverdelingssysteem: de overheid betaalt de gepensioneerden met het geld dat het afneemt van de beroepsactieven. Het is dus niet zo dat gepensioneerden profiteren van geld dat zijzelf opzij hebben gezet. Zij genieten van het geld dat van de actieve bevolking wordt afgenomen. Zolang nu die actieve bevolkingsgroep groot genoeg is, is er geen probleem. Als die groep echter steeds kleiner wordt en er anderzijds steeds meer gepensioneerden bijkomen, krijgt men financiële problemen en daar zijn we nu aan toe. In heel wat landen werd en wordt het geld voor de pensioenen apart belegd, zodat daar de gepensioneerden wél genieten van hun eigen spaargeld. Men moet echt geen econoom zijn om te zien dat het Belgische systeem in de toekomst niet houdbaar is. Dat heeft de regering Verhofstadt ook moeten vaststellen en daarover zijn alle meerderheidspartijen het eens, de socialistische partijen inbegrepen.

De generatie die nu rond de vijftig is, is de groep die de grootste welvaart uit onze geschiedenis heeft gekend. Geboren na de tweede wereldoorlog, vrijgesteld van alles en nog wat (alles gratis), werd zij de generatie van de grote (linkse) idealen van 1968: alles kon, niets moest nog. Seks, drugs en rock ’n roll. Betogen tegen de kruisraketten. De generatie van de pil en het goedkeuren van abortus, voor zover dat voor hen nodig was, want veel kinderen krijgen was er niet meer bij. In feite zijn ze er zelf mee voor verantwoordelijk dat er na hen geen groot nageslacht kwam dat voor het in stand houden van de sociale rechten kon betalen. In de plaats daarvan zou men dat probleem oplossen door hele horden immigranten in het land te laten, waarvan men hoopte dat die de gaten wel zouden dichten. Tegelijkertijd zou er zo ook een multiculturele samenleving komen, iets waarop feitelijk niemand zat te wachten.

Nu aan diezelfde generatie gevraagd wordt zelf ook eens een offer te brengen in de vorm van enkele jaartjes langer te werken, geeft ze niet thuis. In feite is heel hun leven een schijnvertoning geweest, hebben zij het geld van de vorige, hardwerkende generatie er door gejaagd (het is veelbetekenend dat het ook de generatie is die de euthanasie legaliseerde) en laden zij hun kinderen, voor zover ze er al hebben, op met enorme schulden. Die kinderen – dat weet men nu al met zekerheid – zullen langer mogen werken, niet tot 55, maar misschien zelfs tot 70 jaar, zoals topmanager Johan Bertrands van levensverzekeraar Swiss Life het onlangs verwoordde (Het Laatste Nieuws / 02.10.05 Weekend, blz 11).

Het enige ideaal dat de uitgebluste generatie had en heeft, is samen te vatten in één persoonlijk voornaamwoord : Ik. Alles voor ikke en de rest kan stikke!

Deze week vrijdag komt er dus de grote nationale staking en betoging tegen wat men "het generatiepact" is gaan noemen, maar wat in feite gaat om het betaalbaar houden van pensioenen en sociale zekerheid. Zoals te verwachten was, heeft men in Wallonië niet gewacht tot vrijdag maar is men vandaag, maandag, al begonnen met enkele grote bedrijven plat te leggen en kan men ervan uit gaan dat er in de streek rond Charleroi deze week en misschien ook volgende week, weinig of niet zal gewerkt worden. Ook de Waalse tegenhanger van De Lijn, de TEC, is meteen gaan staken. TEC staat voor "Transport en Comun", maar voor veel Waalse burgers zou men beter spreken van TEG ("Transport en Grève"). Als het woord "Grève" nog maar valt, ligt het hele openbaar vervoer er lam. Dat de treinen deze keer niet meedoen, heeft alleen te maken met het feit dat men ze vrijdag nodig heeft om de stakers naar Brussel te brengen.
Maandag is er ook al één bedrijf in Vlaanderen plat gelegd: Case New Holland", dat ook de vorige week al staakte, toen samen met Volkswagen Vorst. Case New Holland is een bedrijf dat landbouwmachines produceert, dat feitelijk al enkele keren zo goed als failliet is geweest en enkel telkens gered werd door een serie overnames. Het heette in het verleden ook al Sperry New Holland, Ford New Holland en (als ik me niet vergis) FIAT New Holland. Het lijkt erop dat die mensen smeken om hun bedrijf failliet te laten gaan.
Voor bedrijfsleiders wordt het trouwens een verscheurende keuze wat ze in de toekomst in dit land nog kunnen doen: Polen aannemen die willen werken, of Belgen die niét willen werken. Als het dilemma te groot wordt kan men natuurlijk ook verhuizen naar Oost Europa...
Voor Wallonië is er in deze miserie één klein lichtpuntje: door al die stakingen heeft men geen aandacht meer voor de huisvestingsfraude. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat er ergens een nieuw schandaal ontdekt wordt. Er zijn ook al een handvol beheerders die zelf hun ontslag hebben aangeboden om een arrestatie te voorkomen. Tenslotte is er in de regio Charleroi ook al een politie inspecteur in opspraak gekomen omdat die PV's tegen plaatselijke PS-kopstukken liet verdwijnen in ruil voor het uitvoeren van karweitjes aan zijn huizen (meervoud!).