Berichten van 30 januari 2006 tot 5 februari 2006

De toespraak van Albert II schijnt Vlaanderen wel degelijk wakker te hebben geschut, al was dat misschien niet de bedoeling van de vorst geweest. Hij wordt nu in de kranten wel de "scherpste" Belgische koning aller tijden genoemd, maar daaraan heeft hijzelf waarschijnlijk nooit gedacht. Die speech heeft hij trouwens, zoals gebruikelijk, zelf niet geschreven, laat staan bedacht. Dat hij er wel achter stond, heeft in de eerste plaats te maken met de vrees voor het verlies van zijn eigen baan en de lucratieve inkomsten van zijn familie. Misschien heeft hij er nu al spijt van dat hij zo duidelijk is geweest, want de republiek zit nu wel in de lift.
Zoals het nooit anders is geweest sinds 1830, wordt de Belgische koning omgeven door een francofone hofhouding en een dito groep adviseurs. Met Leopold III was er een sprankeltje hoop dat Vlaanderen wat meer aandacht zou krijgen, maar de Tweede Wereldoorlog dwarsboomde die plannen. Toen de Franstalige, linkse minderheid het gedaan kreeg Leopold III van de troon te stoten, lag de Vlaamse hoop weer aan diggelen. Boudewijn was misschien een brave man, maar als jonge knaap kwam hij meteen weer onder de invloed van het toen nog machtige franskiljonse zakenleven. Eens dat het koningshuis trouwens begrepen had dat het meer schrik moest hebben van links Wallonië dan van het rechtse, brave Vlaanderen, heeft het steeds resoluut de Waalse kaart getrokken
Dat is er met Albert II niet op verbeterd. Hijzelf mag dan al fatsoenlijk Nederlands praten, zijn halve trouwboek is steeds een voorbeeld geweest van hoe het niét moet. Haar uitleg van enkele jaren na haar huwelijk: "je parle le français et ça me suffit", is haar bijgebleven. Een crash cursus Nederlands heeft daaraan niet veel veranderd.
Ondanks het feit, dat het nu duidelijk is dat de koning de Waalse mening vertolkt, zijn er nog steeds van die brave Vlamingen die vinden dat hij zijn term maar moet uitdoen. Zij spitsen nu hun aandacht op de troonopvolger, Philippe de taaie. Tegen dat die koning wordt, zeggen ze, moet ons koningshuis er een worden naar het Scandinavisch model. Wanneer zal dat zijn: als Albert Second 95 zal zijn?
Wat de Vlaamse partijen nu moeten doen is resoluut in de aanval gaan en stellen dat bij de vorming van de volgende regering - ten laatste in 2007 - er niet alleen een akkoord zal moeten zijn over de aanpassing van de transferts (door de koning nu ook toegegeven), maar ook over de splitsing Brussel/Halle-Vilvoorde én het omvormen van de rol van de koning. Als dat niet kan, dan hoeft er geen nieuwe Belgische regering komen en kan men er hier best mee ophouden. Liever een scheiding dan een slecht huwelijk. Het is zo stilaan welletjes geweest.

In zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak is Albert II duchtig uit zijn rol gevallen. Waarschijnlijk als reactie op het enorme succes van het boek "Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa", van de denkgroep "In de Warande" (een vijftigtal bedrijfsleiders, ex-bedrijfleiders en journalisten), zijn bij Albert Second blijkbaar de stoppen doorgeslagen. Het boek is al aan zijn derde druk toe en zal meer dan waarschijnlijk ook een Engelse en een Franse vertaling krijgen. Deze laatste dan ter attentie van de Waalse landgenoten, die het tot nu toe moesten stellen met meestal giftige commentaren van hun plaatselijke kranten (Le Soir op kop), die meestal niet objectief waren.
Objectief is de houding van de koning evenmin, maar de man begint zo stilaan (terecht) te vrezen voor het voortbestaan van zijn eigen baan. Zonder België heeft men ook geen Belgisch koningshuis meer nodig. Tot daar is zijn reactie dan ook te begrijpen. Anders wordt het als hij daar enkele argumenten voor boven haalt die kant noch wal raken:
- Als er ooit een splitsing van België zou komen, dan is het niet zo dat de Vlamingen de hele staatsschuld zullen moeten overnemen. In het beste geval nemen we er die van Brussel bij, maar dan wel onder de voorwaarden die Vlaanderen zal stellen. Daar tegenover staat, dat - eens het land gesplitst - we van de jaarlijkse transferts van ± 12 miljard euro vanaf zullen zijn, wat het betalen van de Vlaamse schuld heel wat zal vergemakkelijken.
- Dat Brussel aan belang zou inboeten, is al evenzeer een waanbeeld. Brussel kan evengoed de hoofdstad van Europa blijven, met of zonder België. Brussel heeft meer te vrezen voor zijn toekomst van de continue boycot door een deel van zijn bewoners van het vliegveld van Zaventem dan van de staatsstructuur van het land.
Hét voorbeeld voor België is de fluwelen revolutie waardoor Tsjechië en Slovakije uit elkaar zijn gegaan. Die twee landshelften verschilden nog minder van elkaar dan Vlaanderen en Wallonië: zij hebben nog een taal die bijna dezelfde is (zeg maar: een verschil zoals Vlaams en Hollands). Slovakije, voorheen het zwakke broertje in het unitaire land, heeft sinds de splitsing meer vooruitgang gemaakt dan Tsjechië. Wallonië kan daaraan een voorbeeld nemen.
Tenslotte nog dit: de theorie voor het splitsen van België, zoals voorgesteld in het Manifest van de denkgroep "In de Warande", is onderbouwd met een argumentatie van liefst 250  bladzijden. De uitval van Albert II is helemaal niet onderbouwd, door niets, "rien du tout" om het in zijn eigen huistaal te zeggen. Zijn toespraken, in het Frans opgesteld en in slecht Nederlands vertaald, beginnen steeds meer te gelijken op de scheldpartijen van sommige zgz "democratische" partijen op het Vlaams Belang. En we hebben gezien wat daarvan het resultaat geworden is: steeds meer Vlamingen worden eindelijk wakker!