Berichten van 26 februari 2007 tot 4 maart 2007

Voor de tweede keer dit jaar wordt de Coburgse vesting belegerd. Na de afgang van Philippe de Taaie op de eindejaarsreceptie van het Hof en die van Lorenzo tijdens het zgn "marineproces", is het deze keer zus Astrid die in de vuurlijn komt te liggen. De aanleiding daarvoor is het ontslag door het Vlaamse Rode Kruis van haar "persoonlijke assistente" en dit als gevolg van een zoveelste communautaire rel.
Astrid werd voorzitster van het Belgische Rode Kruis gebombardeerd door haar pa, toen die koning werd. It's all in the family. Ze kreeg er meteen een militaire graad bij,  van kolonel als ik me niet vergis, dat kan allemaal bij zo'n blauwbloedigen. Op dat ogenblik was het Belgische Rode Kruis reeds gesplitst in een Vlaamse en een Waalse vleugel die elk hun eigen budget beheerden. Daarboven bleef echter ook het Belgische Rode Kruis bestaan, als een soort overkoepelende leiding. Alhoewel zo iets niet normaal is -  men is federaal of men is het niet - leek het in eerste instantie nog te werken ook. Lang duurde dat echter niet want, zoals we steeds opnieuw zien in de Belgische context, waren het de Vlamingen die werkten en winst boekten en de Walen die erbij stonden en verlies maakten. Geen nood echter, want het Belgische Rode Kruis zou dat Waalse verlies bijpassen. De geschiedenis herhaalt zich. Dat zou nog niet erg geweest zijn, mocht die Belgische overkoepelende leiding zelf over geld beschikt hebben. Dat was dus niet het geval, wat ertoe leidde dat het verlies bij de Walen betaald werd door het overschot bij de Vlamingen.
Vlamingen zijn geduldige mensen en bij het Rood Kruis nog meer dan elders, maar ook hier zijn grenzen. Aan Astrid was dan ook al ettelijke keren gevraagd een einde te maken aan deze ergerlijke toestand, maar steeds zonder succes. Aan die kant bleek de prinses doof te zijn. Tenslotte zat er voor de leiding van het Vlaamse Rode Kruis niets anders op dan een sein te geven dat het geduld op was. Dat sein was het ontslag van de "persoonlijke assistente" van Astrid bij het Vlaamse Rode Kruis, zeg maar de vijfde colonne in de organisatie. Ik vraag me trouwens af waarom de Vlaamse afdeling een persoonlijke assistente van iemand zou moeten betalen. Kan ze dat zelf niet? Enfin weer een typisch staaltje van Coburgse arrogantie die het niet meer dan normaal vindt dat Vlamingen werken, betalen en zwijgen en dat het francofone herenvolk zijn zakken vult.
---
Er is nog meer slecht nieuws voor de immigranten uit Saksen-Coburg-Gotha. De gemeenteraad van Mortsel besliste vorige week dat de staatsieportretten van Albert en Paola uit de raadszaal verwijderd moest worden. Dat gebeurde op vraag van het plaatselijke Vlaams Belang, dat de motie goedgekeurd kreeg met de steun van Spirit en N-VA. Het is misschien een fait divers, maar dan een met een grote symbolische waarde. Het geeft aan dat er iets kan bereikt worden als Vlaamse partijen bereid zijn, over hun ideologische verschillen heen, samen te werken. Ik hoop trouwens dat de N-VA consequent zal zijn en dit ook zal doen in Dessel, waar ze - als enige gemeente in Vlaanderen - beschikt over de volstrekte meerderheid. Die portretten wegstemmen is trouwens geen misdaad. Er bestaat geen enkele wet die zegt dat die daar moéten hangen. Het vraagt alleen die vijf minuten politieke moed die we van alle Vlamingen vragen als het er echt op aan komt.

In mijn blog van 22 januari ll stond er nog een vraagteken achter, nu is het echter definitief: De Stemmenkampioen stopt ermee. Na de politieke strips van Meynen, verdwijnen nu ook de uitslagen van de enige onafhankelijke peiling in Vlaanderen uit Het Laatste Nieuws. De "grootste krant van het land" kan dus ook klein zijn als het er op aan komt kleur te moeten bekennen. De leiding van wat tegenwoordig de "Open VLD" heet, houdt liever de deuren gesloten en duldt geen kritiek op haar heer en meester uit de Gentse gemeenteraad (Hij zit momenteel toch in Moskou; was er dan in Gent niets te doen?). Alles wordt van nu af ondergeschikt aan dat éne programmapunt: Verhofstadt moet premier blijven, kost wat kost.
Professor Frank Thevissen, de promotor achter De Stemmenkampioen, had reeds eerder zelf moeten afhaken, omdat hij vreesde nog min nog meer gebroodroofd te zullen worden. Het "blauwe" Laatste Nieuws kreeg in deze affaire immers de steun van de opvolger van de Volksgazet, de rode Morgen, dus. Paars hand in hand tegen de vrije meningsuiting!
Thevissen is echter ook niet de eerste de beste en is blijkbaar niet zinnens stil te blijven zitten. In een artikelenreeks in "Doorbraak", het maandblad van de VVB, draait de hoofddocent bedrijfseconomie en politieke marketing van de VUB de hele VLD-top door de vleesmolen en laat hij er niet veel van heel. Hij kreeg tevens de kans in De Standaard zijn verhaal te doen over de nieuwe benaming van de "Belgische flaminganten" en noemde de visie en de strategie van de zgn, "nieuwe partij" iets op het niveau van een commercieel kinderprogramma, een soort "Open VLD for kids"! Daarbij stond in de krant een grote foto met Sterckx en Somers die hun best doen om zo somber mogelijk te kijken. De wanhoop druipt zo van hun gezicht... Arme Slangen, die zich daarvoor zo moet uitsloven, allemaal in de hoop ergens in de voetsporen te kunnen treden van zijn lichtend voorbeeld dat nu in de burgemeesterpluche zit van Vlaanderen's grootste stad!
---
Wat de heerser aan de Schelde betreft, die heeft zijn aanhang ook flink teleurgesteld door in Antwerpen de SP.a-lijst voor de kamer niet te willen trekken. Evenals SP.a-blauw heeft SP.a-rood geen trekpleister om het in de koekenstad op te nemen tegen CD&V en VB. Janssens weet wel waarom: de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen zou hij toch niet kunnen herhalen. In de eerste plaats omdat in deze federale verkiezingen de allochtonen zonder Belgische nationaliteit niet meer meespelen en ten tweede omdat de "kannibaal" al laten zien heeft dat hij een dictatorke is, die zelfs in zijn eigen partij al menig kiezer tegen het hoofd heeft gestoken sinds 8 oktober ll.
Er is trouwens nog een derde reden, waarom Janssens zich niet meer druk maakt over de volgende verkiezingen. Hij is ondertussen ook al bestuurder geworden bij Dexia Bank België. Kassa, kassa! De postjes, weet je wel

In Nederland is nogal wat deining ontstaan omdat de partij van Geert Wilders, de partij voor de vrijheid (PVV) een motie van wantrouwen heeft ingediend tegen de nieuwe centrumlinkse regering van Balkenende en dit nog vóór er al iets besproken werd in de Tweede Kamer (onze kamer van volksvertegenwoordigers). De reden voor die motie is, dat de PVV het niet neemt dat twee staatssecretarissen van de nieuwe regeringsploeg een dubbele nationaliteit hebben.Het gaat om Ahmed Aboutaleb, staatssecretaris voor Sociale Zaken en Nebahat Albayrak, staatssecretaris voor Justitie, beiden lid van de PvdA (in Nederland ook "partij voor de allochtonen" genoemd) die bij de laatste verkiezingen wel flink klop kreeg, maar toch in de regering geraakte (net als onze SP.a in 1999 en 2004). De eerste heeft, buiten de Nederlandse, ook de Marokkaanse nationaliteit en de tweede de Turkse. Laatstgenoemde zou afstand kunnen doen van haar Turkse nationaliteit, maar wil dat niet en eerstgenoemde kan dat niet. Volgens Wilders moet die dan maar staatssecretaris worden in Marokko.

De motie van wantrouwen zal bijna zeker worden afgekeurd, omdat de PVV van Wilders nu eenmaal maar negen verkozenen heeft en de overgrote meerderheid van de Nederlandse Tweede Kamer bestaat uit zgz politiek-correcten, die bereid zijn een zoveelste toegeving te doen in naam van de multicultuur. Als een van de twee nieuwe staatssecretarissen later naar zijn/haar land van oorsprong zou terugkeren, dan zou hij/zij daar inderdaad eenzelfde functie kunnen opnemen Theoretisch is dat perfect mogelijk. Daarom vindt Wilders (en ik geef hem daarin groot gelijk) dat zo iets een discriminatie is t.o.v. de landgenoten die maar één nationaliteit hebben.
Voor discussies over de dubbele nationaliteit moeten we trouwens niet persé naar Nederland trekken. Ook in ons eigen land zijn er al genoeg voorbeelden geweest van immigranten die de Belgische nationaliteit alleen maar misbruikt hebben om er financieel voordeel uit te halen en ze daarna bij het groot vuil te zetten. Denk maar aan de voetballes Josip Weber en Branko Strupar of wielrenner André Tschmil. Eens ze er geen profijt meer uit konden halen, werden ze terug Kroaat en Moldaviër.
Nog straffer wordt het als we vernemen dat er in het nieuwe Kongolese parlement een aantal leden zitten met de Belgische nationaliteit. Er is zelfs een minister bij: Mwando Simba Charles, verkozen op de Unadef-lijst en nu minister van Plattelandszaken in de nieuwe regering Gizenga. Als er straks weer iets gebeurt in Kongo en de grond hen onder de voeten te heet wordt, dan is de kans groot dat deze excellenties als de bliksem weer naar Europa komen en hier weer brave Belgische staatsburger worden. Dat kan hier tegenwoordig allemaal.
Sinds de snel-Belg-wet is de Belgische nationaliteit een wegwerpproduct geworden. Door de laatste "aanpassing" kan elke allochtoon, die hier e.o.a. familielid heeft wonen, Belg worden. Het mag zelfs een maîtresse zijn, zoals we met die iman Bouziane in Brussel hebben kunnen meemaken (en die bijna 5.300 euro per maand krijgt via allerlei toelagen en "tegemoetkomingen").
We zijn zo breed geworden, dat we er alle hoogte bij verloren hebben!

Minister Flahaut is voor mij steeds een dankbaar onderwerp geweest. Om te beginnen, is het niet normaal dat in een NAVO-land de post van defensie wordt ingenomen door een marxist en ten tweede is het helemaal abnormaal dat zo iemand schijnbaar mag doen wat hij wil zonder te worden teruggefloten door zijn liberale (nou, ja) eerste minister.
Ik schreef mijn eerste blog op 15 april 2005. Mijn derde was al aan Flahaut gewijd. Dat ging toen over het feit dat hij, de atheïst, beslist had een deel van de legeraalmoezeniers te vervangen door zgz "niet religieuze consulenten". Later kwam de man in het nieuws doordat hij systematisch de Vlaamse gevechtseenheden afbouwde of naar Wallonië transfereerde, zodat Vlaanderen alleen nog goed bleek voor de logistiek, zeg maar voor papier en potloden. Tegelijkertijd zorgde Flahaut ervoor, dat de een na de andere legerchef op het hoogste niveau vervangen werd door een vertrouweling van hemzelf. Dat heeft als resultaat gegeven dat er op dit ogenblik nog maar twee Vlamingen in de legerleiding zitten: het hoofd van de Zeemacht en de stafchef. Die laatste job komt echter vacant en de kans is groot dat ook daar een vriendje van Flahaut komt te zitten en dus meer dan waarschijnlijk een francofoon of franskiljon. Vanuit de regeringen Verhofstadt is daarop nooit enige kritiek gekomen.
Waarop ook nooit enige kritiek kwam, was op de ongezouten uitspraken van Flahaut t.o.v. bv de U.S.A., zelf niet toen hij wenste dat Bush niet opnieuw president werd of toen hij Rumsfeld natrapte toen die ontslag nam. Flahaut bleek boven de wet te staan.
Voor vrienden en kennissen had hij steeds veel over en stelde hij zelfs zijn privé-luchtmacht ter beschikking. Voor zijn avonturen in Afrika had hij een tussenlandingsplaats gevonden in Benin en in dat landje plaatste hij ook een deel van het Belgische legermateriaal. De president van dat land kreeg zelfs twee Augusta-helikopters ter beschikking, inclusief personeel, om ermee door zijn land te toeren. Ondertussen tracht Flahaut ook tweedehands legermateriaal te verpatsen, zonder ook maar enigszins rekening te houden met de internationale voorschriften.
Tussendoor verzorgt Flahaut's leger ook voor het vervoer en de verzorging van verongelukte Russische miljardairs, tot in Moskou toe. Buiten het militaire gedoe heeft hij het ook klaar gekregen zijn levensgezellin, Marie-José Laloy, te laten benoemen tot gouverneuse van Waals-Brabant. Il faut le faire!
Hét paradepaardje van onze nieuwe Napoleon werd echter "Onze Kongo", waar hij het allemaal eens zou gaan regelen Een eerste keer werd hij daar echter teruggefloten door niemand minder dan Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger van de E.U. (niét door Verhofstadt), toen hij op zijn eentje de dievenbende van Kabila (die daar "het leger" wordt genoemd) eens zou gaan doorlichten. Toen dat niet pakte, kreeg hij een ander lumineus idee. Kabila werd nl einde maart in ons land verwacht. Flahaut zou hem bij die gelegenheid een eredoctoraat van de Militaire Academie bezorgen! Waarschijnlijk heeft de man met de dubbele kin gedacht: "Als prins Philippe zoiets krijgt, waarom Kabila dan niet?". Wel, dat feest gaat niet door.
Eindelijk,  na bijna acht jaar van ononderbroken eigengereide beslissingen waarbij Flahaut mocht doen wat hij ook maar wou, heeft Verhofstadt zijn minister van Defensie toch eens teruggefloten. Dit is niet gebeurt omdat Verhofstadt nu opeens haar op zijn (lelijke) tanden zou gekregen hebben, maar enkel en alleen omdat er over enkele maanden verkiezingen zijn en hij op manier wil laten zien dat hij niet onder de hiel van de Waalse PS zou liggen. Na acht jaar stilzwijgen is dat wel heel povertjes.

Het wordt hier zo stilaan het land der manifesten. We hadden al het Manifest van de Warande-groep (voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa) en een anti-manifest van Rudy Aernoudt, de ex-kabinetschef van Kubla en Moerman, die zich geroepen voelt om op zijn eentje België te redden. Maandag verscheen er in De Standaard het zogeheten "Lentemanifest" een publicatie ondertekend door meer dan honderd prominente Vlamingen. Het is reeds de derde keer dat deze groep zo'n manifest uitgeeft. Wat het huidige manifest belangrijk maakt is, dat het zeer duidelijk stelt dat de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië groter is dan ooit en dat de twee regio's steeds verder uit elkaar groeien. Een zoveelste pleidooi dus voor meer Vlaanderen (én meer Wallonië) en minder België. Dus ongeveer het omgekeerde van wat Verhofstadt, Aernoudt en de Pavìa-groep voorstaan.
In concreto willen de ondertekenaars van dit Lentemanifest een nieuwe staatshervorming met een defederalisering van de gezondheidszorg, het arbeidsmarktbeleid, het veiligheidsbeleid, het wetenschappelijk onderzoek, het gezinsbeleid, de werkloosheidsuitkeringen en de organisatie van de rechtsbedeling. Daarbij meer fiscale autonomie in de personen- en vennootschapsbelasting én een transparanter systeem van de bekende transfers. Voor Brussel wil het manifest een aangepast statuut.
Het klinkt allemaal mooi en het zijn stuk voor stuk zaken waar elke overtuigde Vlaming achter kan staan. Een eerste probleem is, dat voor de verwezenlijking ervan er eerst een aantal artikelen uit de Belgische grondwet voor herziening vatbaar moeten worden gesteld en, punt twee, dat de Vlaamse partijen eindelijk eens de moed zullen hebben een eventueel volgend regeerakkoord niét te ondertekenen als aan de Vlaamse eisen niet eerst wordt voldaan.
De vraag is: gaat de huidige regering, gedomineerd als zij is door de Waalse PS überhaupt artikelen voor herziening goedkeuren? Als ze dat al zal doen, blijft de kans groot dat het niet veel zaaks zal worden. We moeten de francofonen daarvoor niet alle schuld geven. Het zullen de traditionele Vlaamse partijen zijn die eindelijk eens in de eerste plaats aan hun eigen kiezers zullen moeten denken en zullen moeten bedanken voor de verlokkelijke ministerpostjes die zullen worden aangeboden.
Persoonlijk blijf ik erbij, dat de enige manier om de francofonen tot redelijkheid te brengen, erin zal bestaan ervoor te zorgen dat er eerder geen nieuwe federale regering meer komt.
Er is trouwens zopas ook een francofoon manifest uitgekomen, opgesteld door Serge Moureaux (PS) en Antoinette Spaak (MR), beide notoire Vlamingenhaters uit het zgn Brusselse gewest. Het heet "Manifest voor een Franstalige eenheid". Dit manifest schijnt één aanklacht te zijn tegen Vlaanderen. Zoals wel eens meer gebeurt met dergelijke smeerlapperijen, worden ook Hitler en zijn Nazi's erbij gehaald. Gemener kan moeilijk. Opmerkelijk is wel, dat er gesteld wordt dat men beter naar separatisme dan naar confederalisme zou gaan, wel met dien verstande, dat ze de Vlamingen het liefst van al helemaal uit Brussel zouden willen wegjagen. Men zou kunnen lachen met zoveel onnozelheid, maar dergelijke nonsens wordt wel als waarheid verkocht in de Franstalige media. Van desinformatie gesproken...
---
In de marge van bovenstaande, beweert men in dit Lentemanifest dat de transfers van Noord naar Zuid zes miljard euro bedragen. Dat is wel erg aan de lage kant omdat er, meer dan waarschijnlijk, geen rekening is gehouden met de afbetaling van de Belgische staatsschuld die, jammer genoeg, nog steeds een zuiver Vlaamse aangelegenheid...

.

Nadat de VLD Dedecker aan de deur zette, was zogezegd de rust in de partij weergekeerd en alles weer koek en ei. Wie dat gelooft, moet al tot het selecte vriendenkringetje van Verhofstadt behoren. Bij de progressieve blauwen zit de electorale schrik er diep in, neem dat van mij aan.
In Antwerpen is de partij als de dood voor een herhaling van de pandoering die ze er op 8 oktober ll. kreeg bij de gemeentelijke verkiezingen. Dat en niets anders was dan ook de voornaamste reden waarom praatvaar Somers het niet aandurfde daar de VLD-kamerlijst te trekken op 10 juni a.s. Zijn uitvlucht, dat hij in de eerste plaats burgemeester van "zijn" Mechelen wou blijven, was lulkoek. Dat heeft hij vroeger ook al eens beweerd, maar wat later stapte hij toch op naar de Vlaamse regering om daar omhoog te vallen tot minister-president. Bij het forfait van Somers had Dirk Sterckx zich nog maar eens opgeofferd voor de gekwelde "Openaars", zoals hij dat vroeger ook al eens gedaan had om De Gucht's gezicht te redden toen die met zachte dwang verzocht werd af te zien van het voorzitterschap van de partij. Met Sterckx als boegbeeld zou men in Antwerpen echter moeten stemmen hebben voor de eerste opvolger, want Dirkske wou in geen geval zijn vetbetaalde Europese pluche afgeven, tenzij... ja, tenzij men hem een ministerpost zou aanbieden in de volgende regering! Daarbij wordt nog eens duidelijk waarover het bij onze politiekers gaat: de postjes en niets anders dan de postjes. Deze comedia dell'arte gaat nu niet door en alles terug naar af dus, in dit geval naar Somers. Het wordt nu uitkijken hoeveel stemmen "his master's voice" zal rapen in de stad waar hij zo populair is als een dijkbreuk.
Het is ook een beetje raar dat men dezer dagen weinig of niet meer hoort over Dedecker en zijn lijst. Ook daardoor voelen de blauwe progressieven zich helemaal niet lekker. Die Dedecker broedt gegarandeerd iets uit, maar niemand weet wat. Feit is dat de Open-VLD in West-Vlaanderen al evenveel klop riskeert als in Antwerpen, misschien met uitzondering van Kortrijk, waar Quicky wel stand zou kunnen houden.
En dan is er nog "goeroe" Slangen, de man die door de partij was binnengehaald als meester-strateeg voor de volgende verkiezingen, met de hoop het succes dat zijn ex-collega Janssens in Antwerpen had gehaald, te evenaren op nationaal vlak. Slangen is uit zijn afzondering naar voor moeten treden, waarschijnlijk omdat hij beseft dat het pompen of verzuipen wordt. Dat de man door verjaring aan een gerechtelijke straf ontsnapt is, blijkt voor de linksliberalen geen punt. Dat is trouwens hun zaak. Dat zo'n man echter uitgenodigd wordt in Terzake en een exclusief interview krijgt in de Standaard-weekeindeditie, is er wel over. Zou hij daarvoor betaald hebben? Nota bene, voor een gesprek met slechts één boodschap, het enige echte "Open"-VLD programmapunt: Verhofstadt, Verhofstadt en nog eens Verhofstadt. In de Standaard zei Slangen, dat we van die man nog niet alles gezien hebben.
Kan het dan nóg erger?

Ik krijg wel eens te horen dat ik veel te negatief ben voor België in het algemeen en voor Wallonië in het bijzonder. Wel, ik zou het graag wat positiever bekijken, maar de waarheid heeft ook zijn rechten. Als men gewoon dagelijks de kranten leest en daarbij wekelijks enkele tijdschriften, dan gaat er bijna geen dag voorbij, of hier of daar staat er weer zo'n artikel die de scheeftrekkingen in dit artificiële land bloot legt.
Zo bleek uit een studie die de federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid onlangs liet uitvoeren door het Centrum Sociaal Beleid Herman Deleeck (Universiteit Antwerpen), dat niet alleen de sociale minima, maar ook de gemiddelde pensioenen in België vrij laag liggen. Tien jaar geleden zat ons land nog bij de koplopers in Europa, nu zitten we bij de hekkensluiters. België scoort nu, na acht jaar "ethisch" regeren, een "plus" op gebied van de armoede, wat betekent dat er risico op armoede er groter is dan het Europese gemiddelde. Vlaanderen's gemiddelde ligt lager dan het Europese, maar Wallonië laat een dubbele "plus" optekenen. M.a.w. België scoort weer eens slecht omdat Wallonië het laat afweten. De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië blijken trouwens de laatste tien jaar alleen maar te zijn toegenomen.
En er is nóg slecht nieuws. Volgens een peiling van een groep onderzoeksbureaus, onder leiding van Gallup Europe, blijkt dat België de enige lidstaat is in de oude Europese Unie waar de criminaliteit de laatste tien jaar is toegenomen, dit ondanks alle hoera rapporten die hier regelmatig opduiken en het tegendeel beweren.
Er zijn ook punten waarop België beter scoort dan het Europees gemiddelde, de gezondheidszorg bv, maar ook daar moet er weer de interne kanttekening worden bijgemaakt dat er grote verschillen zijn tussen Vlaanderen en Wallonië. In Vlaanderen gaat de gezondheidszorg in eerste instantie via de huisarts, in Wallonië via het hospitaal. Het resultaat van dat verschil is, dat het in Vlaanderen heel wat minder geld kost. Mocht de gezondheidsdienst in Wallonië met dezelfde normen werken als in Vlaanderen, dan zou die zorg voor iedereen goedkoper kunnen worden omdat die nu eenmaal nog federaal is ingesteld.
Hetzelfde geldt bv voor de arbeidsovereenkomsten, de zgn CAO's. In dit land wordt één CAO opgemaakt voor het hele federale gebied. Als gevolg daarvan krijgt de Waalse werknemer voor hetzelfde werk evenveel betaald als zijn Vlaamse evenknie. Het lijkt de evidentie zelf. Het probleem is echter, dat de productiviteit in Wallonië lager ligt dan in Vlaanderen (denk o.a. maar aan het Waalse absenteïsme wegens ziekte van één dag op vier), waardoor de kostprijs van wat in Wallonië geproduceerd wordt stijgt en dat landsgedeelte daardoor dus minder concurrentieel wordt. Een hogere werkloosheid is daarvan dan ook het logische gevolg.
Ik zuig dat nieuws niet uit mijn duim, ik haal het uit de media. Ofwel vermelden onze media deze berichten niet en dan schieten ze tekort, ofwel doen ze hun plicht en hoort men dat zoiets negatief is.
Het zal wel nooit goed zijn, zeker?