Berichten van 19 augustus 2013 tot 25 augustus 2013

   Nu bij de volgende verkiezingen de senatoren niet meer kunnen verkozen worden door het gewone volk (wél door de zichzelf ‘democratisch’ noemende partijen), dreigden die partijen een deel van de riante staatssteun kwijt te raken. Gelukkig had men dat tenminste tijdig gezien en werd die financiering ‘aangepast’. Dat laatste dacht men tenminste. Nu blijkt dat ze niet alleen werd aangepast, maar zelfs nog verhoogd. Na de moeder aller verkiezingen krijgen de partijen met verkozenen in totaal 28,3 miljoen euro i.pl.v. de 20,2 miljoen die ze nu al ontvingen. Als excuus wordt o.m. door ‘Markske’ Beke aangevoerd dat deze verhoging mogelijk was, omdat men in de senaat tegelijkertijd 11,5 miljoen zal besparen. Dat heeft hij helemaal alleen gevonden, zonder hulp van de ‘high potentials’ van Innesto. Dan bespaart men eindelijk eens ergens en smijt men het grootste deel van dat geld langs een andere deur buiten.

   Om te beginnen, had men niet alleen de verkiesbaarheid van de senaat moeten afschaffen, maar de vergadering zelf, tout court. Die praatbarak, die al zo weinig voorstelde, zal dat nog minder dan vroeger en zal in principe alleen nog dienen om gebuisde kandidaten te depanneren, zeker nu de plaatsjes bij Europa voor de traditionele partijen steeds zeldzamer en duurder worden. Hoe weinig senatoren er straks ook nog overblijven, de structurele en logistieke kosten zullen ongeveer dezelfde blijven.

   Ten tweede is het gewoon een schande, dat in een periode waarop door de politiekers zoveel beknibbeld wordt op de lonen van allerlei overheidsmanagers, zij zichzelf extra geld toekennen. Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden. En dan heeft Beke nog het lef te stellen dat ‘alleen journalisten met slechte intenties e.e.a. in een verkeerd daglicht stellen’.

   Tenslotte zou men al die financieringen van partijen en media beter meteen compleet afschaffen. Juist door die activiteiten te subsidiëren, maakt men van partijen, politiekers en mediamensen gewillige klaplopers die meedoen o.w.v. de smeer. Bij crisistijden horen geen subsidies, tenzij kan worden aangetoond dat ze meer baten dan lasten met zich meebrengen, wat bij de senaat – maar ook bij andere instanties, zoals bv de provincieraden – zeker niet het geval is.

   Trends is een blad waarop ik wel geen abonnement heb, maar dat ik toch elke week lees. Het schrijft hoofdzakelijk over economie en financiën, maar in een landje als het onze is de politiek nooit ver af. Tijdens de vakantie verscheen het blad slechts om de twee weken en had het, zoals alle media, ook af te rekenen met de komkommertijd. In de uitgave van deze week gaat het er echter weer tegenaan en, enigszins tot mijn verbazing, vond ik er niet minder dan drie artikelen in terug waarover ikzelf de laatste maand geschreven heb. Ik weet het: eigen lof stinkt, maar het doet toch deugd uw mening bevestigd te zien door een gedegen vakblad.

   Om te beginnen was er mijn blog van 13 dezer over dat belachelijke ingangsexamen voor kandidaat dokters en tandartsen. In Trends van deze week geeft Marc Moens, voorzitter van het artsensyndicaat BVAS, toe dat in die test de nadruk teveel ligt op wiskunde en wetenschappen, terwijl voor een arts sociale vaardigheden van groter belang zijn. Tandartsen, geeft hij ook toe, worden niet eens gecontroleerd op hun behendigheid, terwijl dat geen onbelangrijk deel is van hun werk. Hij staart zich nog altijd wel blind op het feit dat in de Franse gemeenschap, waar dat ingangsexamen er niet is, er elk jaar maar 10% slagen in het eerste effectieve jaar op de universiteit en houdt er geen rekening mee dat dit mede het gevolg is van het barslechte onderwijssysteem bij ons francofonen. Hij zou daarover een parlementaire vraag hebben gesteld, maar daarop nog steeds geen antwoord gekregen hebben. Ook dat is Belgisch…

   Op 15 augustus schreef ik een blog over de uitspraak van Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en lichtend voorbeeld voor Paul De Grauwe, dat België ‘het slecht functionerend voorbeeld’ in Europa zou zijn. Ik had daar mijn bedenkingen bij en ook Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van Trends, veegt in zijn Intro van deze week de vloer met deze man (‘Het grote ongelijk van Krugman’). Het is niet zo, dat men de waarheid in pacht blijft hebben omdat men eens een keer de Nobelprijs heeft gewonnen. Zo gaf Paul Krugman in 2002 mede zijn zegen om de gevolgen van de gebarsten dot-com zeepbel op te vangen met grootschalige investeringen in de vastgoed sector. We weten ondertussen tot wat dat geleid heeft. Dat diezelfde Krugman, hierin slaafs gevolgd door onze ‘mister doom’, Paul De Grauwe, nu voorstelt op te houden met besparen en er integendeel veel vers geld tegenaan te smijten, is dan inderdaad meer dan bedenkelijk. Een ezel zou zich geen tweemaal…

   Tenslotte schreef ik in mijn blog van woensdag 21 dezer nog, dat ik het ergerlijk vond dat mevrouw Swiggers, voormalige topvrouw bij Arco, de bezoldigde mandaten blijft opstapelen en, met zestien, de kampioen is in Vlaanderen, terwijl zo’n kleine 800.000 Arco-coöperanten hun spaarcenten (in totaal zo’n anderhalf miljard euro!) dreigen te verliezen. Trends van deze week wijdt er een artikel van twee bladzijden aan met de alleszeggende titel: ‘De schaamte voorbij’, waarbij ook de quote van Ivan Van de Cloot wordt aangehaald waarbij die zegt, dat men haar in IJsland achter de tralies zou draaien, terwijl ze hier de vereffenaar mag zijn van haar eigen faillissement.

   Zo hoort men het ook eens van anderen.

   Grote titel in De Standaard van gisteren: ‘Regering stevent recht op de muur af’, nota bene een uitspraak van Luc Van den Bossche, niet de eerste de beste. Hij was in een vroeger leven al bijna tien jaar Vlaams minister en daarna vijf jaar federaal minister. In 2003 stapte hij uit de politiek en werd eerst gedelegeerd bestuurder en daarna voorzitter van de raad van bestuur van Brussels International Airport Company (BIAC), waar hij in 2011 ontslag nam en heel wat heibel veroorzaakte omdat hijzelf een riante ontslagregeling eiste. Momenteel heeft hij een bestuursfunctie bij het Gentse Optima, een financiële dienstenverlener. En, o ja, ik zou het belangrijkste nog vergeten, Luc is de vader van Freya!

   Als zo iemand zo’n statement maakt, dan denkt men meteen dat er inderdaad iets ernstigs aan de hand moet zijn. De overheidsschuld? De belastingsdruk? De werkloosheid? De zwakke concurrentiepositie? De problemen van de vergrijzing? Justitie?

   Niets van dat alles. Van den Bossche maakt zich zorgen omdat de regering Di Rupo er maar niet in slaagt een definitieve keuze te maken in een hele serie topbenoemingen, waarvan sommige al jarenlang vacant zijn. Van problemen gesproken! Nu maar afwachten wat er gaat gebeuren als Van den Bossche gelijk krijgt en de regering zich op die muur te pletter rijdt.

   Hoe ergerlijk het ook mag lijken, dit land draait gewoon verder, ook op de vele afdelingen en instellingen waar de topjobs niet ingevuld geraken. Men kan het zo’n beetje vergelijken met een regering in lopende zaken. Daarbij draait het land ook gewoon verder. Het probleem voor Van den Bossche is waarschijnlijk dat hij als (ex?) socialist daar problemen bij heeft. Die partij is immers gewend haar mannetjes (en vrouwtjes) in pole position te hebben staan als het om dikbetaalde overheidsjobs gaat, gewoon omdat de meeste van haar kandidaten niet veel meer te bieden hebben dan de partijkaart. Dat het deze keer maar niet wil lukken is een veeg teken aan de wand. Zou Vande Lala toch gelijk hebben, toen hij recentelijk verklaarde dat men de socialisten overal uit wou hebben. Uit de federale én uit de Vlaamse regering, waarbij het droppen van rode kandidaat topmensen dan een logisch gevolg zou zijn.

   Het lijkt wel de bijzaakspecialisatie van het Peter Principe: het kader is belangrijker dan het schilderij. Waarbij dient opgemerkt dat dit een teken is van incompetentie...

   Het is al een tijdje geleden, maar in deze rubriek heb ik al enkele keren aangehaald dat artiesten en sportlui zich niet met politiek moeten inlaten. Die mensen hebben hun fans en supporters en die mogen gerust verschillende politieke inzichten hebben. Artiesten en sportlui die zich politiek uiten, riskeren alleen maar supporters te verliezen, zeker als het in hun eigen sport niet al te goed gaat. Denk maar aan Philippe Gilbert, die vond dat er beter met Belgische vlaggen aan de eindmeet zou gezwaaid worden dan met Vlaamse Leeuwen. Hij zou zelf beter eens een koerske winnen vooraleer zich te uiten in een materie die de zijne niet is.

   Anders is het natuurlijk als het in de sport goed gaat, zoals nu (nog) met de Rode Duivels. We hebben momenteel een voetbalgeneratie die er zijn mag, waarvan het gros ook in het buitenland gewaardeerd wordt en die misschien op weg is naar het WK in Brazilië van volgend jaar. Tegelijkertijd  wordt er door de Belgische voetbalbond een aardig stukje aan succesvolle marketing gedaan en dat alles heeft tot gevolg dat onze nationale ploeg ‘hot’ is bij een breed publiek. Jammer genoeg wordt dat Belgisch voetbal nu ingeschakeld om aan politiek te doen en wordt de kapitein en woordvoerder van de Rode Duivels, Vincent Company, nu al zo’n beetje uitgespeeld als dé tegenstander van Bart De Wever. Linkse en doorgaans anti-Vlaamse journalisten van het type Yves Desmedt en Luc Van der Kelen schrijven nu al dat Company, die het spelletje mee speelt, Barts grootste tegenstander zou kunnen worden bij de moeder alles verkiezingen op 25 mei 2014. Als ik me niet vergis speelt dat WK in Brazilië zich af in april en mei van volgend jaar, net vóٕór die verkiezingen. Het zijn trouwens niet alleen journalisten die zich daarmee bezig houden. Vergeten we niet dat de huidige trainer van de Belgische nationale ploeg, Marc Wilmots, ooit senator was voor het MR en ook al uitspraken heeft gedaan die niet passen bij zijn functie. Om nog te zwijgen over de prietpraat van vader Borlée die beweerde dat de duivels de N-VA van de kaart kunnen vegen. ‘Papa’ zou er beter voor zorgen dat zijn zoontjes nog eens aan een EK of WK medaille geraken. Op het laatste WK atletiek in Moskou haalde België er geen enkele, evenmin als op het EK-zwemmen in Barcelona. Daar verbeterde een zwemster een Belgisch record, maar was pas 35^ste in haar reeksen. Dat zegt genoeg. Het mopje over het niet verdrinken was nooit ver af.

   Om maar te zeggen: schoenmaker, blijf bij uw leest. Er is ook als Vlaming niets mis mee fan of supporter te zijn van een Belgische sporttak. Op internationaal gebied kan het trouwens moeilijk anders. Als het dan even goed gaat, er meteen een politieke zaak van maken, is er ver over. Wat bv als België straks eens geen punten zou halen tegen Schotland, Wales en/of Kroatië, toevallig allemaal eveneens kleine landjes met autonome verzuchtingen? Zoals professor Carl Devos (Ugent en eerder links) het verwoordde: ‘Het merk Rode Duivels kan in het schizofrene België nog jaren mee’.

   Sinds 2005 zijn Belgische politici en topfunctionarissen verplicht hun mandaten, al dan niet bezoldigd, aan te geven. In totaal gaat het dit jaar om een kleine 8.000 mandatarissen, die in totaal meer dan 51.000 mandaten hebben aangegeven. Ongeveer de helft daarvan zijn betaald, de andere zogezegd niet, maar men kan er gif op nemen dat ook die wel e.o.a. voordeel zullen opleveren. ‘Voor niets danst geen aap’ luidt het gezegde en dat geldt ook voor mandatarissen en andere postjesjagers. Het is niet voor niets dat het tien jaar geduurd heeft voor die wet daarover er door kwam. Vraag is trouwens, of men met de verkregen gegevens daadwerkelijk iets doet. In Vlaanderen blijkt een politicus gemiddeld 3,5 bezoldigde mandaten uit te oefenen en de kampioen is een zekere Jozef Dauwe, provinciaal gedeputeerde voor CD&V in Oost-Vlaanderen met 59 mandaten, waarvan 7 bezoldigd. Men kan zich redelijkerwijze afvragen hoe zo’n mensen hun dag indelen om zoiets serieus te kunnen doen.

   Nu, ze doen maar. Persoonlijk vind ik dat niet zij gek zijn, wel de mensen die voor dergelijke creaturen blijven stemmen, al kan het zijn dat ook die het doen o.w.v. de profijtjes die de mandataris hen zou kunnen bezorgen. Het wordt trouwens ergerlijk als men moet constateren dat niet-politica Francine Swiggers zo maar eventjes zestien betaalde mandaten uitoefent. Madame Swiggers is de topvrouw bij Arco, de financiële poot van het ACW, die zo gruwelijk in de fout is gegaan in de Dexia affaire. De 800.000 ACV spaarders, die zich via Arco bij Dexia tot coöperanten lieten ompraten, zijn ook nu nog altijd niet zeker of zij hun geld ooit zullen terugzien. Er zijn daarover al enkele negatieve adviezen geweest en – als ik me niet vergis – is de Raad van State er daar nog niet uit. Voor Swiggers hoeft dat geen probleem te zijn. Met haar mandaten zit ze op rozen en de eerste officiële klacht tegen haar moet nog altijd worden neergelegd. Voor wie het nog niet zou begrepen hebben: het gaat hier om een dame die ressorteert onder de vlag van CD&V, met de ‘C’ van christelijk…

   Zowel de stad Antwerpen als die van Vilvoorde en die van Maaseik hebben eindelijk iets gevonden waarmee ze ‘onze’ Syrië-strijders misschien op andere ideeën kunnen brengen. Nadat hun plaatselijke politie officieel had vastgesteld dat de helden (en misschien wel toekomstige ‘martelaren’) verdwenen waren, werden ze ambtelijk geschrapt, waardoor zij meteen ook hun sociale rechten kwijt zijn, waaronder hun werkloosheidsvergoeding. Het werd trouwens zo gek dat die kerels feitelijk gesponsord werden door onze OCMW’s (hun vrouwen schreven dat geld over naar Turkije, waar ze het tussen twee gevechten door kwamen ophalen). Het feit dat niet alleen Antwerpen de kraan dichtdraaide, maar ook Vilvoorde, bestuurd door een socialist, maakt het voor de linkse Antwerpse oppositie onmogelijk daar veel tegen in te brengen, hoe graag ze dat ook gedaan had. Erger voor hen zelfs: ook Monica De Coninck (SP.a), federaal minister, is het ermee eens. Toen zij in een vorig leven hoofd van het Antwerpse OCMW was, deed ze hetzelfde.

   Het schrappingsverhaal kon dus tegen de huidige voorzitster Liesbeth Homans niet gespeeld worden. Dan maar iets anders gezocht en gevonden. Liesbeth had in een uitgebreid dubbel interview in de weekeindeditie van De Standaard nl verteld dat racisme een relatief begrip is. Het kot was meteen te klein voor de linkse wereldverbeteraars, Di Rupo’s kabinetschef en Youssef van het CGKR centrum op kop natuurlijk. La Homans neemt echter geen woord ervan terug en zo kunnen ze nog wel even tegen de maan blijven blaffen. Homans heeft trouwens gelijk: racisme ís relatief. Het is geen alleenrecht van het blanke ras, het bestaat overal ter wereld ongeacht de huidskleur en het geloof. Er bestaat geen volk waaronder geen racisme sluimert, al gebeurt het maar door bv het vertellen van e.o.a. mop*. Dat betekent dan nog niet dat het goed te keuren is. Dat ontkennen is echter gewoon een schijnheilige leugen, zeker niet de eerste waarvan de poco’s uit onze maatschappij gebarsten zijn. Het wordt wel erg als de linkse oppositie geen andere argumenten meer heeft dan te zeggen dat daarmee een stad beschadigd wordt.

* Men moest eens weten, hoeveel moppen er bv in New York, toch ook een smeltkroes van nationaliteiten, verteld worden over joden, negers, Ieren, Italianen, Polen en ga zo maar door. Dikwijls zelfs door de eigen mensen. Maar daar hebben ze blijkbaar geen farizeeërs zoals Youssef, Yasmine en Co, die zichzelf zo serieus nemen en onaantastbaar voelen…

   In De Standaard stond er vrijdag 16 augustus een merkwaardig stukje aan de hand van redacteur Joël De Ceulaer. Om hem te situeren: dat was de man die indertijd op Tv (als ‘moderator’, nota bene) de lof zong van Abu Jaja en daarbij Filip Dewinter vernederde. Hij is blijkbaar zijn bewondering voor de geestesgenoten van Jaja nog niet kwijt, want in het bewust artikel van vrijdag jl stelt hij voor de feestdag van O.L. Vrouw Hemelvaart op 15 augustus te vervangen door het Suikerfeest van de moslims!

   Het is natuurlijk een gegeven, dat heel wat christenen, daarbij zelfs een deel dat zichzelf nog katholiek noemt, niet meer naar de kerk gaan en dat de moslims – tenminste degenen die hier in de media worden aangeprezen – hun godsdienst (of wat ervoor moet doorgaan, want islam is eerder een ideologie dan een godsdienst) nog wél vrij intens beleven. Dat houdt echter niet in dat een geloofsbelijdenis van een minderheidsgroep van inwijkelingen de traditie van een land met een andere godsdienst en geschiedenis overhoop zou moeten halen. Het doel van de islam hier is het verdringen van de andere godsdiensten, de katholieke in de eerste plaats. Dat begint met een hoofddoek en eindigt met de sharia. Ga het maar eens na in landen zoals Pakistan, Nigeria en Egypte, waar christenen dagelijks hun leven riskeren en kerken aan de lopende band in brand worden gestoken. En dat alles terwijl de moslims ondertussen ook elkaar uitmoorden, in een regelrechte oorlog zoals in Syrië of in omfloerste burgeroorlogen zoals in Irak, Egypte, Libanon en Jemen. Toch maar goed dat ze dat Suikerfeest nog hebben!

   Het is trouwens opmerkelijk dat bij ons de moslims de steun krijgen van de zgz progressieven, exact dezelfden die hier al decennialang ijveren voor een seculiere samenleving en de emancipatie van de vrouw, maar die tegelijk pleiten voor een aanvaarding van een religie in dewelke moord (op afvalligen) en doodslag (op voor hen ‘ongelovigen’) niet meteen worden afgekeurd als het hen uitkomt en waar de rol van de vrouw grotendeels herleid is tot het kweken van kinderen. Om nog te zwijgen over de ‘martelaren’ die denken hun hemel te moeten verdienen door zichzelf op te blazen en meestal onschuldige medemensen mee de dood in te nemen.

   Ze zouden die mijnheer De Ceulaer eens een jaartje verplicht naar een van de bovenvernoemde landen moeten sturen, zodat hij zich ter plaatse eens kan gaan vergewissen wat die verlichte woestijngodsdienst uit de middeleeuwen daar nog inhoudt, i.pl.v. hier vanuit zijn luie zetel de verdraagzaamheid enkele richting te prediken in een zgz kwaliteitskrant.