Berichten van 9 september 2013 tot 15 september 2013

   Ondergetekende gaat er enkele dagen tussenuit. Ik vlieg naar Zürich in Zwitserland. Ik ga daar niets uitzoeken over hun confederaal model, maar ben er uitgenodigd door een bevriend koppel uit Sardinië dat daar woont en vorig jaar enkele dagen bij mij te gast was. De man is ingenieur en werkt er op de Zwitserse hoofdzetel van Alstom, de Franse constructeur van o.m. treinstellen (maar dan van een betere soort dan de Fyra’s van AnsaldoBreda*) en Noordzee windmolens. Zijn vrouw is er kinderpsychiater en is de dochter van een landmeter waarmee ik in een vroeger leven op Sardinië heb samengewerkt en die op jeugdige leeftijd gestorven is. Op Sardinië zijn ze mij niet vergeten en af en toe verschijnt daar nog een artikel over mij in de plaatselijke kranten en andere bladen**. N.a.v. van een ervan en tevens omdat mijn naam bij hen in de familie was blijven hangen, was ze mij, via het Internet, gaan zoeken en heeft ze mij gevonden. Dat was in september 2011 en sindsdien voeren wij een correspondentie in het Italiaans en het Duits (niet in het plaatselijke ‘Schwyzerdütsch’, dat zij voor haar werk in Zürich ook moet kennen).

   Het reisje naar Zürich is voor mij ook een emotioneel gebeuren. Het is de eerste keer dat ik echt van huis ga sinds het overlijden van mijn echtgenote op 24.01.2011. Het is ook de eerste keer sinds februari 2006 dat ik enkele dagen na elkaar geen blog zal schrijven (dit is nr 2.335!), wat ik vooral sneu vind voor  eventuele nieuwe lezers die nu pas aanklikken via Vlaanderen Radio Nationaal. Dat bezoek lag al een tijdje vast. Vanaf woensdag hoop ik er weer te zijn en zal ik de draad weer opnemen.

*Alstom, dat al treinstellen heeft gemaakt voor o.m. de NMBS, had ook meegedaan aan de uitbesteding op de nieuwe treinen, maar hun trein was te duur. Het zou de goedkopere Fyra worden en het vervolg van dat verhaal kennen we ondertussen.

** Men zou zich kunnen afvragen wat er dan zo speciaal was aan mijn aanwezigheid op Sardinië. Wel, ik was toen (in 1963) 23 jaar jong (mijn vrouw 20). We waren 19 maanden getrouwd en ons eerste kindje was negen maanden. Ik had op dat eiland een ongerepte kuststrook ontdekt, die we daar ontwikkeld hebben en er zelfs een naam aan gegeven (‘Costa Rei’). Blijkbaar blijft het de Sarden tot de verbeelding spreken dat een buitenlands kereltje van amper 23 de toeristische ontwikkeling van de streek er in gang zette. Volgens een beoordeling van Lonely Planet op het Internet behoort het strand van de Costa Rei tot een van de vijf mooiste van onze aarde. Telkens er artikel over de Costa Rei verschijnt en de geschiedenis erbij gehaald wordt, word ik vermeld. Er is zelfs iemand bezig men een thesis over ‘De kolonisatie van zuidoost Sardinië door de Belgen in de jaren zestig’. Er waren daar toen ook Franstalige Belgen die uit ‘onze’ Kongo terugkwamen en er citrusaanplantingen begonnen waren. Die werden door de Sarden echter geen Belgen genoemd, maar ‘Congolesus’, zoals de Italiaanse ‘pieds noirs, die uit Tunis verdreven waren, er als ‘Tunisini’ werden bestempeld.

   Radio Vlaams Nationaal, een Internetradio van en voor Vlaamsnationalisten, met ook veel aandacht voor Zuid-Afrika, heeft mijn blog ontdekt. Meer nog, ze hebben voor mij een logo gemaakt, zodat hun bezoekers mij kunnen terugvinden bij ‘verwijzing’. Radio Vlaams Nationaal is terug te vinden via Golfbrekers.be, de opvolger van Angeltjes en op www.vlaamseradio.tk  waarbij ook ik mijn lezers aanraad de site eens te bezoeken. In onze media wordt Vlaanderen al genoeg doodgezwegen en/of tegengewerkt, zodat we elk Vlaamsnationaal initiatief ter zake alleen maar kunnen toejuichen.

   Wat die Vlaamse poco media betreft, die hebben nu weer een been om op te knagen, na de uitspraken van Bart De Wever in Terzake. Graag zouden ze hebben dat zijn partij, die de laatste tijd inderdaad tegelijk warm en koud blaast, eens met concrete uitspraken voor de dag zou komen. Bart doet dat wijselijk niet en heeft trouwens in dezelfde uitzending duidelijk gezegd dat de media, maar ook de andere politieke partijen, zullen moeten wachten tot het congres van zijn partij, ergens begin 2014. Daar de andere Vlaamse partijen allemaal nog congressen hebben in dit najaar, kan Bart het zich veroorloven ondertussen de kat uit de boom te kijken en het achterste van zijn tong (nog) niet te laten zien. Dit tot grote ergernis van Vlaamse nestbevuilers van het type Bart Brinckman (de man die Bracke erin luisde), Yves Desmet en andere Hugo Camps’en, die koortsachtig op zoek zijn naar antwoorden op argumenten die er nog niet zijn. Men zou voor minder nerveus worden!

   De Wever zou dus bereid zijn Kris Peeters te steunen mocht die zich kandidaat stellen voor het premierschap van België, terwijl diezelfde Peeters zopas nog gezegd heeft dat hij voor het minister-presidentschap gaat van Vlaanderen, niét voor dat van België, waarvan ook hij weet dat dit hoe dan ook een mission impossible wordt. Er is in Vlaanderen geen zinnig mens die gelooft dat CD&V, SP.a en Open VLD bij de volgende verkiezingen ook maar enige vooruitgang zullen maken op federaal niveau. Diezelfde Vlaming beseft ook wel dat, als de V-partijen volgend jaar in het Vlaamse parlement de volstrekte meerderheid niet halen of er niet in zouden slagen tot een akkoord te komen, een plan B wel eens een coalitie zou kunnen worden van N-VA en CD&V. Dan zou De Wever Peeters misschien toch het Vlaams minister-presidentschap kunnen aanbieden, maar dan op zijn voorwaarden. Tacticus De Wever kennende is dat heus geen waanbeeld en het is niet de eerste keer dat ik dit schrijf. De steun die De Wever aan Peeters zou geven om op de 16 een soort herstelregering te gaan leiden, is m.i. dan ook maar bedoeld om Peeters en zijn partij wat te jennen. Voor De Wever mag CD&V op Vlaams niveau immers ook niet té groot worden want dan zal die nooit akkoord gaan met het verdedigen van N-VA standpunten.

    Op federaal vlak is er dan ook geen eer meer te halen. Als de zesde staatshervorming toch zou worden uitgevoerd, hebben de deelregeringen een groter budget dan de nationale. En tegelijkertijd zou deze laatste dan ook nog werk moeten maken van het wegwerken van een deel pijnpunten, zoals het concurrentievermogen t.o.v. de buurlanden, de energievoorziening en de kostprijs ervan, het verlagen van de lasten op arbeid, het verminderen van het ambtenarenkorps en het opvangen van de extra kosten voor de vergrijzing. En dan hebben we het nog eens gehad over wat nog kan gebeuren met de tijdbom die Dexia heet. Peeters zou gek zijn zich in dat wespennest te begeven, zolang hij op Vlaams niveau zijn kansen gaaf kan houden.

   In mijn blog van zondag gaf ik Kris Peeters gelijk, waar hij zei dat het nu (nog) niet het moment was om met de verkiezingscampagne te beginnen. Dat wordt vooral het grote probleem voor de partijen die in de diverse regeringen zitten en verplicht zullen zijn, vóór het zover is, heel wat knopen te moeten doorhakken die niet altijd even gemakkelijk zullen zijn en die hier en daar ook niet op veel sympathie zullen kunnen rekenen. Een daarvan is de benarde concurrentiepositie van onze bedrijven.

   Dat laatste punt werd gisteren nog eens heel duidelijk gemaakt door Fernand Huts, de zoveelste Vlaamse bedrijfsleider die hierover een boekje kwam opendoen in de media. De man heeft sinds 1996 een verpakkingsbedrijf in de Antwerpse Haven, waar alle medewerkers sinds de start het bediendestatuut hebben. Datzelfde statuut waarover al zoveel te doen is geweest en waarvan de Raad van State eiste dat het er voor iedereen zou zijn op 8 juli van dit jaar. Welnu, dat statuut, waarbij Huts al zestien jaar op de actualiteit vooruitloopt, mag niet bij zijn verpakkingsbedrijf. Omdat het in het Antwerps havengebied ligt, zouden Huts’ medewerkers voor het inpakken van Internetbestellingen (‘orderpicking’ noemen ze dat) een statuut van havenarbeider moeten hebben. Zestien jaar lang heeft niemand er graten in gevonden, nu mag het opeens niet meer. Dat terwijl Bpost en Delhaize in datzelfde havengebied gerust worden gelaten. Bij Bpost is de Belgische staat aandeelhouder en Delhaize is in de eerste plaats een francofone bedoening. Huts is 'maar' een Vlaming, vandaar.

   De kans is groot dat Huts enkele geplande en reeds goedgekeurde investeringen in die haven niet zal doorvoeren en het geld daarvoor (zo’n dikke 200 miljoen euro) zal investeren in Frankrijk waar de loonkosten 25% lager liggen. Buiten de gemiste investering zou het ook gaan om zo'n 800 arbeidsplaatsen. Nu mag Huts een buitenbeentje zijn, de man heeft 3.000 medewerkers in België en 11.000 erbuiten. Niet slecht voor iemand die uit de Antwerpse Seefhoek komt, net zoals bv Panamarenko en Jan Fabre, om maar iets te zeggen. Zoek de acht verschillen…

   Na de ‘komkommerenquête’ van VTM, De Morgen en Ipsos, is er nu ook een al even waardeloze verschenen van La Libre Belgique en de RTBf. Om even de absurditeit van peilingen in deze zomerperiode aan te geven: de nieuwste geeft de N-VA 5% meer dan de vorige en dit met een verschil van twee weken. Ze hadden in deze tijd van het jaar even goed een enquête kunnen houden over de Elfstedentocht!

   Vlaams minister-president Kris Peeters is voor de media komen vertellen wat alle insiders (deze knaap inbegrepen, zie mijn blog van 6 dezer) al wisten, nl dat hij alleen meedoet aan de verkiezing op regionaal vlak. Tegelijkertijd zegt hij nog niet met zijn campagne begonnen te zijn en roept hij alle Vlaamse medestanders op zich nog niet met de verkiezingen bezig te houden, want dat tegen die tijd nog wat anders te doen is.

   De man heeft gelijk, maar hij zou dat beter eens duidelijk vertellen aan de leden van zijn eigen partij die daar blijkbaar anders over denken. Zo kwam ‘Markske’ Beke in de Zevende dag al zijn kandidatuur stellen om zichzelf op te volgen als partijvoorzitter, ‘om zijn partij als voorzitter over de verkiezingen van volgend jaar te tillen’, terwijl de voorzittersverkiezing dit najaar nog plaats grijpt op een partijcongres. De N-VA, die pas begin volgend jaar een verkiezingscongres houdt en in feite daarmee Peeters’ raad volgt, wordt dan door Beke verweten te lang te wachten vooraleer een officieel partijstandpunt bekend te maken. Het Brabantse trekpaard uit Brugge is ondertussen komen vertellen dat hij het volgend jaar voor bekeken houdt. Hij weet niet eens hoe hij zijn geld zal opkrijgen en geeft daarom zijn collectie hanen weg voor een goed doel. Dat is niet moeilijk als men nog enkele miljoenen van AB Inbev achter de hand heeft. Daarmee zal hij dat niet doen. Volgens Dehaene heeft het geen zin dat hij nog langer politiek actief blijft, de aflossing van de wacht is er al volgens hem. De vraag is alleen wie dat dan mogen zijn. De ‘high potentials’?

   Tenslotte zijn ze er bij de VRT achter gekomen, dat de Vlaamse partijen geen kandidaat hebben voor het federale premierschap. Ook dat heb ik reeds geschreven in dezelfde blog van  6 dezer (‘Vlaanderens federale onmacht’). Misschien heb ik dan toch een glazen bol (hé, Vic)?