Berichten van 7 oktober 2013 tot 13 oktober 2013

   Wie deze rubriek een beetje volgt, weet dat ik niet veel geloof hecht aan de serie peilingen en enquêtes waarmee we regelmatig overspoeld worden. Dat is deze keer niet anders met de laatste in de reeks, die van de VRT en De Standaard, in mijn ogen trouwens zowat de minste betrouwbare van allemaal, gewoon omdat beide instellingen vooringenomen anti-Vlaams zijn. Dat geldt ook voor de peiling die wordt uitgevoerd door VTM en De Morgen, die andere ‘kwaliteitskrant’ van ‘weg met ons’. Het mooiste voorbeeld kregen we eind augustus, toen ik laatstgenoemde peiling de ‘komkommerenquête’ noemde omdat ze verscheen na bijna twee maanden politieke inactiviteit. Twee weken later gaf een peiling van de Libre Belgique en de RTBf aan N-VA 5% meer stemmen. Hoe kan je zoiets blijven geloven?

   Kwamen na het politieke zomerreces de peilinguitslagen te vroeg, juist o.w.v. dat reces, dan is dat nu feitelijk opnieuw het geval, omdat de zgz ‘State of the Union’ van Di Rupo, ter gelegenheid van het nieuwe politieke jaar, een week werd uitgesteld en pas volgende week zal gegeven worden. Politieke enquêtes moet men houden nadat er iets belangrijks gebeurd is, niet ervoor. Al ze al zouden kloppen, zijn ze dan immers achterhaald.

   Dit alles gezegd zijnde,  moet het mij wel van de lever dat de reactie op de laatste peiling door De Wever en Co eerder slapjes was. Soms krijgt men de indruk dat het Bart allemaal niet veel meer kan schelen, nu hij met Antwerpen meer dan zijn handen vol heeft. Als dat zo is, kan hij dat beter duidelijk zeggen. Ofwel zegt hij, i.v.m. de peilingen, dat hij er niet veel van gelooft – en dan zou hij nog gelijk hebben ook – ofwel countert hij de hele zaak met redelijke argumenten – en die zijn er de dag van vandaag nog altijd genoeg. Zo stappen na de magistraten (i.v.m. de splitsing van B/H/V) ook de artsen van dit land naar het Grondwettelijk Hof, omdat ze vinden dat de zesde staatshervorming een extra taks op hun activiteiten heeft gelegd, die hen 15% afneemt van hun pensioen. Voeg daarbij nog de malaise bij de politie, die maar niet wordt opgelost en dat concurrentievermogen van onze bedrijven waaraan ook niets gedaan wordt. Hoeveel fabrieken moeten er nog sluiten cq afdanken vóór er ter zake iets gebeurt? Als de goed-nieuws-show van Di Rupo zich moet beperken tot de prestaties van de Rode Duivels, zal het met de economie van dit land nooit goed komen.

  Het betere nieuws voor Vlaanderen is, dat de verkiezingen er pas aankomen over meer dan acht maanden - een eeuwigheid in de politiek – en dat de federale regering tegen die tijd de zo geroemde staatshervorming zou moeten hebben uitgewerkt, iets waarmee weinig eer kan gehaald worden. Voor het zover is, kan er nog van alles gebeuren.

---

   In de kranten stond vrijdag, dat bij het IMF het idee circuleert om een supertaks te heffen op spaargeld. Dat is ooit al eens gebeurd: in Europa na de Eerste Wereldoorlog en in Duitsland en Japan na de Tweede Wereldoorlog. Om de staatsschuld binnen de eurozone terug te dringen tot het niveau van vóór crisis, zou zo’n taks bij ons kunnen oplopen tot 10%. In de aanloop naar verkiezingen zal geen enkele regering het aandurven zoiets te doen. Daarna echter wel. Een reden te meer, o.a. voor de N-VA, om erop te wijzen dat een regering Di Rupo II, met nog een regeringstermijn van vijf jaar voor de boeg, tot zoiets in staat zou kunnen zijn. Di Rupo I is wel degelijk een belastingsregering, Di Rupo II zou het alleen maar erger kunnen maken.

   Ik denk niet dat we ons veel zorgen moeten maken over de zgz ‘hersenoperatie’ die Rudy Demotte, minister-president van het Waalse gewest én de Franse gemeenschap, heeft ondergaan. Het ging maar om een verwijdering van een cyste boven zijn binnenoor. Er gebeuren ergere dingen ten zuiden van de taalgrens.

   In De Standaard bv stond vrijdag een heel klein berichtje (5 op 12 cm, foto van Charles Michel/MR inbegrepen), waarin de Charel letterlijk verklaart: ‘De Waalse begroting? Dat zijn Griekse toestanden. Niet meer, niet minder.’. Met als toemaatje, ‘dat de Waalse schuldenberg zou oplopen tot 13 miljard euro’. Dat is eens iets anders dan een sluitende begroting zoals men ons heeft trachten wijs te maken. De Waalse heropstanding is dus nog niet voor morgen en Vlaanderen inhalen tegen 2075, zoals sommige economen hadden voorspeld, ook niet (áls de huidige Waalse groei zou blijven wat hij is en áls Vlaanderen het niet beter zou doen). Ondertussen blijkt de Waalse werkloosheid te blijven stijgen. Sinds september 2012 zijn er 5.000 Waalse werklozen bijgekomen en bedraagt het totaal aantal werklozen daar nu al 14,7% van de actieve (nou, ja) bevolking.

   Ondertussen gaat het Waalse gewest maar lustig verder met het investeren in verlieslatende bedrijven, met als enig doel de werkgelegenheid te vrijwaren, een recept dat nooit heeft gewerkt. Denk maar aan het vroegere Cockerill-Sambre en aan het circuit van Francorchamps (dit jaar 6 miljoen verlies) of – om het actueel te houden - Val-Saint-Lambert, dat gisteren nog de boeken neerlegde na al een paar keer zo goed als failliet te zijn gegaan. Nu blijkt de Waalse deelregering een belang van zo’n 20% te hebben genomen in NLMK, een Russische staalgroep, die onlangs besloot meer dan een derde van haar werknemers in de vestiging van La Louvière te ontslaan. De Waalse participatie zou alleen bedoeld zijn om een oogje in ’t zeil te houden bij de afhandeling van de ontslagen. Een dure zaak, betaald met belastingsgeld, voor iets wat normaal door vakbonden hoort gedaan te worden.

   Intussen zou Wallonië dan weer géén geld over hebben om de 12 miljoen euro te betalen, die het gewest volgens het vlinderakkoord zou moeten bijdragen voor de herfinanciering van Brussel. Daar gaat dan de zo bejubelde ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’. De officiële reden is, dat men zou willen wachten tot de zesde staatshervorming volledig zal zijn afgerond. Rond Sint Juttemis, waarschijnlijk…

   ‘Van de doden niets dan goed’, gaat het gezegde. De vraag is maar hoezeer dat ook geldt voor publieke figuren, waarvan zowat alles geweten is en waarbij, bij hun dood, e.e.a. zedig verzwegen wordt, terwijl toch zo goed als iedereen het weet. In de comedia dell’arte noemt men zoiets ‘il segreto di pulcinello’*. Voor Wilfried Martens geldt dat ook.

   Martens is de zoveelste Vlaming die door het Belgisch systeem werd gerecupereerd. Men vertelt nu wel in geuren en kleuren dat hij voorzitter was van de CVP-jongeren, maar niet dat hij daarvoor ook een studentenleider was met Vlaamse ambities, die ooit zelfs eens op een betoging geroepen heeft: ‘Geef ons wapens!’. Daaraan werd hij later liever niet meer herinnerd.

   Van Martens wordt verteld dat hij negen Belgische regeringen heeft geleid, een record in dit land, maar men zegt er niet bij dat dit gebeurde op een totaal van amper dertien jaar. Dat maakt gemiddeld nog geen anderhalf jaar per regeringstermijn en dat oogt nóg slechter als men weet dat twee van zijn regeringen toch hun volledige termijn uitdeden. Zijn laatste regering was er een teveel. Het aartsmoeilijk tot stand komen ervan was niet zijn werk, maar dat van ‘loodgieter’ Dehaene, zijn toenmalige kabinetschef en toen deze laatste dat huzarenstukje wat later nog eens moest overdoen, verkoos die zelf premier te worden. Dat was na ‘zwarte zondag’, 24 november 1991, toen Het Vlaams Blok een einde maakte aan het Belgische hoofdstuk van de ‘evidente’. Ik hoor het hem nog zeggen, dat hij toen vond ‘ordentelijk’ geregeerd te hebben.

   Wat men nu ook niet hoort is, dat Martens zijn nederlaag van 1991 in de schoenen schoof van Verhofstadt o.w.v. diens eerste drie Vlaamsgezinde burgermanifesten. Ook Martens wist toen nog niet dat het genie uit Gent zijn idealen uit die manifesten later compleet zou verloochenen en in feite zijn ‘Belgisch’ voorbeeld zou volgen.

   Tenslotte was er zijn privéleven, waar we feitelijk niets mee te maken zouden mogen hebben, ware het niet, dat hij het zelf te grabbel gooide na zijn (derde!) huwelijk met Miet Smet. Dat hij als 77 jarige zich aan zijn laatste job bij de EVP vastklampte en – alhoewel doodziek – alleen maar tijdelijk zijn voorzitterschap wou afstaan, zou ook met zijn familiale situatie(s) te maken hebben gehad. Het blijft tenslotte een rare zaak dat zo iemand zich ‘christen’democraat bleef noemen.

   Door een Belgische en Europese bril gezien kan Martens een groot politicus geweest zijn. Voor Vlaanderen had hij geen meerwaarde. De federale staat, waarvan hij zgz een van de ‘vaders’ was, is er nog steeds niet echt, anders hadden we geen verdere hervormingen meer nodig, iets waar zelfs zijn partijgenoot en bewonderaar Kris Peeters naar vraagt. Dat België überhaupt nog bestaat, danken we aan het geduld van de Vlamingen, niet aan welke traditionele politieker ook.

* ‘Het geheim van poesjenel’, is iets dat officieel geheim moet blijven, maar dat iedereen weet en wordt bij ons gebruikt bij poppenkastspelen.

   Na besprekingen die anderhalve week hebben geduurd, weekeinde inbegrepen, hebben ‘roodstrikje en de zes dwergen’ de begroting voor 2014 zgz ‘afgerond’. In feite is het tenslotte verlopen zoals bij alle vorige besprekingen ter zake: knip en plakwerk, hier wat bijgedaan, daar wat afgetrokken, de nodige uitzonderingen gemaakt, maar niets structureels, zodat de problemen zullen blijven wat ze zijn. Eigenlijk niets nieuws, alleen maar een uitbreiding van al bestaande maatregelen. Erger zelfs, door het aanhoudend sleutelen aan bestaande wetten, worden die steeds onoverzichtelijker en daar wordt niemand vrolijker van.

   Voor wat het concurrentiepact betreft, is er zo goed als niets beslist. Dat werd nog maar eens uitgesteld, nu naar de gezamenlijke besprekingen met de gewesten van 6 november, zodat de kans steeds groter wordt dat die gewesten vriendelijk zullen verzocht worden nog eens extra mee te betalen. De federalen hopen immers dat de houding van CD&V zal veranderen als Vlaams minister-president Peeters mee aan tafel zal zitten. Die riskeert dan de zwarte piet te krijgen als zijn partij toch enkele voorstellen, die ze nu verwerpt, zal (moeten) aanvaarden. Als Peeters nog enige ambitie heeft om zijn huidige job te behouden, is dat wel het laatste wat hij moet doen.

   Die loonhandicap t.o.v. de buurlanden blijft trouwens een punt van discussie. Reeds in 1996 was er een wet gestemd die het vergroten van de loonkloof met de buurlanden moest stoppen. Daar blijkt dus niets van in huis te zijn gekomen, een wet waarover niemand zich trouwens ooit druk over gemaakt heeft, tot nu dan. De laatste ingrepen door Di Rupo en Co van net vóór deze zomer, viseren alleen een gelijkschakeling tegen 2018, iets wat niet in te schatten is omdat men niet weet wat er ondertussen bij de concurrenten zal gebeuren, laat staan er enige controle over zou hebben. Zelfs over de effectieve grootte van de kloof is er geen eensgezindheid. Die gaat van 1,5% (volgens de PS) tot 25% (volgens N-VA). Het verschil ertussen zou te maken hebben met de aftrek van de bestaande loonsubsidies van 11 miljard euro. Als men echter alleen rekening houdt met de bedrijven die hier produceren en exporteren, die met dat buitenland moeten concurreren en zo geld in het federale laatje brengen, kan men zeggen dat het verschil rond de 15% is, dit volgens gegevens van Eurostat. Als het verschil zo klein zou zijn als vakbonden en PS ons willen doen geloven, dan hadden enkele buitenlandse bedrijven voor hun nieuwe investeringen voor Belgisch Limburg gekozen en niet voor Nederlands Limburg, zoals ze uiteindelijk gedaan hebben. De relancemaatregelen die tot nu toe werden genomen hebben voor een vermindering van hooguit 1% gezorgd en zullen aan deze situatie niets veranderen.

   Kortom, de kern van het verhaal blijft wat hij altijd geweest is: als men in dit land niet structureel gaat besparen, blijft men de problemen verschuiven, niet oplossen. Vande Lala, Croo’tje en Koentje mogen voor de Tv komen vertellen wat ze willen. Geen zinnig mens in Vlaanderen die hen nog gelooft. En Kris Peeters zal straks uit een ander vaatje moeten tappen, wil ook hij geloofwaardig blijven.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: De regering Di Rupo heeft anderhalve week gezweet om een dik half miljard euro te vinden om de begroting voor 2014 sluitend te maken. Laat dit nu ongeveer hetzelfde bedrag zijn dat de regering Van Rompuy in 2010 zomaar cadeau heeft gegeven aan de NMBS om ervoor te zorgen dat de treinen stipter en met minder vertraging zouden rijden. Met als resultaat dat er nooit zoveel vertragingen zijn geweest als dit jaar!

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens, m.i. terecht, de draak gestoken met Johan Vande Lanotte. Eerst noemde ik hem de ti-ta-tovenaar van Oostende, later kreeg hij de titel van Keizer van Oostende. Die titel kreeg hij niet van mij, maar van twee VRT-journalisten die over hem een boek met dezelfde titel hadden geschreven (en daarvoor door de linksgezinde zender zelfs even op non-actief werden geplaatst). Tegenwoordig noem ik hem al een tijdje Vande Lala. ‘Lala’ staat voor onzin/blabla, zoals men dat in kruiswoordraadsels wel eens tegenkomt (‘Vande Blabla’ zou ook niet slecht klinken!). De man denkt echt dat iedereen aan zijn lippen hangt en dat hij zomaar alles kan vertellen wat hij wil en zoals hij het wil, en ziet er niet tegenop vorige eigen uitspraken volledig te negeren, zoals ik gisteren nog vertelde over die van Bart De Wever, die hij een toogstrateeg noemde. Ook over de pensioenen zegt hij nu dat we moeten ophouden daarover te zeuren, uitgerekend hij die indertijd de vergrijzingskosten te lijf wou gaan met zijn zilverfonds dat eerder een zilverflop is geworden. Zijn laatste tactiek is, dat hij te pas en te onpas het planbureau erbij sleurt om zijn beweringen te staven.

   Een eerste keer gebeurde dat zowat een jaar geleden tijdens de discussie over de mogelijke indexsprong en het automatisch indexeringsmechanisme (die hij niet wou). Dat bureau blijkt van een eerder rode strekking te zijn, vandaar. Het is hetzelfde planbureau dat regelmatig aangeeft of de economie het beter of slechter doet en dat even regelmatig zijn cijfers moet ‘bijstellen’, waardoor telkens de begroting moet worden aangepast. Helemaal fout ging het trouwens bij het berekenen van de vergrijzingskost, die volgens dat bureau voor België tegen 2060 zo’n 5,4% van het bbp zal bedragen. Volgens de Europese Commissie, die dat ook berekende, komt dat uit op 9,1%!

   M.a.w. die berekeningen van het planbureau moeten met een grove korrel zout worden genomen, met daarbij in het achterhoofd dat het gaat om een rood clubje dat in de eerste plaats Vande Lala ten dienste wil zijn. In het licht daarvan zou het kunnen dat Crembo het bij het rechte eind had, toen die beweerde dat hij ook andere cijfers gehoord had i.v.m. de voordelen van een BTW-verlaging voor de energie. Dat laatste wordt trouwens bevestigd in een column van Geert Peersman, hoogleraar economie van de UGent, in De Standaard van gisteren. Peersman beweert zelfs dat een verhoging van de BTW meer zou opbrengen (e.e.a. door de speling van de automatische indexering, die andere dada van Vande Lala). En Peersman heeft daar geen ‘hulp’ van het planbureau voor nodig.

   Het loopt niet lekker met de besprekingen van het kernkabinet over het concurrentiepact en de relance. CD&V houdt (voorlopig?) het been stijf i.v.m. de eventuele verlaging van het BTW-tarief voor energie. In het (waarschijnlijk) uitstellen of schrappen van die verlaging is het opmerkelijk dat het CD&V is en niet de Open VLD, die in het kernkabinet de kant van het zakenleven en de economie kiest, zeg maar van VOKA, de zgz ‘werkgever’ van Bart De Wever. De christendemocraten, of toch zeker de rechtervleugel ervan, zit in deze zaak op één lijn met de grootste Vlaamse oppositiepartij en het is paars dat aan populisme doet. Croo’tje en Rutten weten het blijkbaar ook niet meer. De schaduw van mei 2014 hangt nu al over zowat alle nieuwe beslissingen die men neemt.

   Jammer toch dat ze in heel dit verhaal, dat zich afspeelt op federaal niveau, de schuld niet kunnen geven aan de N-VA. Af en toe probeert men wel, maar het ‘pakt’ niet. Zo viel Vande Lanotte vorige week volledig uit zijn rol, toen hij De Wever een ‘toogstrateeg’ noemde. Uitgerekend Vande Lala die eerder had gesteld niet meer over de N-VA te zullen spreken, schijnt blijkbaar ook geen andere argumenten meer te hebben. Maar het kan nog erger.

   Vlaminghater Maingain noemde de N-VA ‘rotzooi die in de riool thuis hoort’ omdat de Vlaamsnationalisten het gewaagd hadden zich kandidaat te stellen om mede Brussel te beheren. Uit de mond van een dergelijk individu is dat reclame voor de N-VA. Voor zover dat nog nodig zou zijn, kan men er niet om heen, dat de verkiezingen van 2014 deze partij als inzet zullen krijgen.

   De regering heeft evenmin een antwoord op de rechtmatige eisen van allerlei instellingen en drukkingsgroepen, zoals nu bv weer die van de brandweerkorpsen, die in dit land verhoudingsgewijs zo’n 40% ondergefinancierd blijken te zijn t.o.v. die in de buurlanden. Dat het momenteel, voor wat de harde acties betreft, hoofdzakelijk de Waalse spuitgasten zijn die het hoge woord voeren, is in dit land ook al de normaalste zaak van de wereld, ook al hebben ze deze keer wel gelijk*. Volgens een reportage die ikzelf gezien heb op de RTL bestaan er in Wallonië echt schrijnende toestanden op dat gebied, waarbij men bij een brand steeds zijn hart moet vasthouden dat er geen tweede probleem opduikt, omdat daarvoor dan geen personeel meer voorhanden is.

   Ook knip en plakwerk heeft zo zijn grenzen. Men kan niet eindeloos geld blijven ‘vinden’ en het lijkt er sterk op dat Di Rupo en Co aan het einde van hun Latijn zijn. Tenslotte zijn 100 miljoen euro, de som die men wil besteden om de concurrentiekracht van onze bedrijven op de internationale markt te versterken, toch nog een peulschil om het verschil van zo’n 15% met de buurlanden serieus te verkleinen.


* Dat betekent nog niet dat men zomaar straffeloos autobanden mag verbranden midden in een stad, zoals gisteren in Brussel is gebeurd. Ik heb ooit de brandweer op mijn dak gekregen omdat ik één kruiwagen bladeren en takken in mijn tuin opstookte. Dat was 'milieu onvriendelijk', kreeg ik toen te horen...

   De federale regering heeft het hele weekeinde vergaderd over dat zgz relanceplan. Is dat nu ineens zó belangrijk, dat daarover overuren moeten gemaakt worden, zeker als men Vande Lala hoort zeggen dat men wacht op berekeningen van het planbureau, die men pas maandag zou krijgen? De laatste cijfers over dat plan spreken van 100 miljoen euro, nog altijd veel geld, maar tegelijk ook weinig als men ziet hoe gemakkelijk men blijkbaar het geld voor de sluitende begrotingen voor 2013 en 2014 ‘gevonden’ heeft. Het zou wel eens kunnen zijn dat er meer problemen zijn dan de federale club wil toegeven en dat die te maken zouden hebben met de afwikkeling van de zo geroemde zesde staatshervorming.

   Het echte debat over die hervorming moet nl nog beginnen. De wetteksten van het akkoord tussen de 6 federale regeringspartijen plus de groenen zijn nog niet gestemd in het federale parlement en de teksten ervan niet eens definitief. De uitspraken van Beke over het in de ijskast zetten van het communautaire kunnen misschien in dat licht gezien worden. Er kan inderdaad bezwaarlijk over een zevende staatshervorming gesproken worden als de zesde niet is afgerond. Misschien wordt die laatste zo wel opzettelijk opgehouden om tot dat resultaat te komen. Mocht dat zijn, dan wordt deze zesde staatshervorming straks nog een thema in de electorale campagne voor mei 2014.

   Als men echter met die hervorming wil doorgaan, maar nog wat lang treuzelt met de afwerking ervan, dan zou het wel eens kunnen dat er daarmee weinig of geen eer meer te rapen zal vallen. Dat geldt in de eerste plaats voor de Vlaamse meerderheidspartijen, want het is Vlaanderen dat weer het minste zal krijgen en het meeste zal mogen betalen. Volgens het weekblad Trends – en daar kent men iets van cijfers – moet Vlaanderen bij deze hervorming met 58% van de inwoners 62% van de besparingen dragen. Als er helemaal niets meer van in huis zou komen, dan zullen de komende verkiezingen uitsluitend nog maar gaan over het communautaire. Dus juist het tegenovergestelde van wat Beke zich voorstelt en ons probeert wijs te maken. Zijn ‘target man’ Peeters mag dan wel iets anders gezegd hebben, wie zal er nog vertrouwen hebben in een partij die tegelijk warm en koud blaast?