Berichten van 14 oktober 2013 tot 20 oktober 2013

   Ik ben geen sportfanaat (meer) en wat ik er nog vanaf weet komt meestal van wat ik zie (en hoor) tijdens de Tv-journaals. Soms vraag ik me toch af hoe ge bepaalde toestanden in onze sport aan buitenstaanders verkocht kunt krijgen. Neem nu dat verhaal van ‘ De Flandrien’. Voor een buitenstaander, zeker een buitenlander, is dat een Vlaming, maar bij ons in de wielersport blijkt dat niet het geval. ‘De Flandrien’ van een bepaald jaar is nl niet de beste Vlaamse renner, maar de beste Belgische van dat jaar. Het kan dus ook een Oostkantonner zijn of een Waal zoals een paar jaar geleden nog Philippe Gilbert, die dan – nota bene – dan nog kritiek had op de Vlaamse leeuwenvlaggen!

   De Flandrien van 2013, gekozen door de renners zelf, is Greg Van Avermaet geworden, die verrast was van de uitslag, maar de trofee verdiende op grond van constante goede prestaties gedurende het hele seizoen, met als hoogtepunt zijn winst in de Ronde van … Wallonië!

---

   Als ik het goed begrepen heb, zit er in de nationale selectie van Wilmots één (1) speler uit de Belgische nationale competitie, de zgz Jupiler League, nl Gillet die voor Anderlecht speelt en bij de nationale ploeg normaal bankzitter mag zijn. In De Standaard van donderdag 19 oktober kwam daarover een rake opmerking van Pierre Kroll, Waal en huiscartoonist van Le Soir. De man schrijft af en toe een column in de Vlaamse (nou, ja) krant en is iemand die de zaken – ook de communautaire – vrij goed kan relativeren. Over het Belgisch voetbal schrijft hij: ‘Een land dat al zijn beste voetbalspelers ziet vertrekken naar buitenlandse clubs, doet me meer denken aan Ivoorkust of Kameroen dan aan Duitsland of Nederland’. Touché, zou ik zeggen!

   Als gevolg van een herschikking van de vaarroutes op Azië en een operationeel samengaan van drie van de grootste containerreders ter wereld (Het Deense Maersk, het Franse CMA-CGM n en  het Zwitsers-Italiaanse MSC), wordt het aantal containerverbindingen van bovenvernoemde reders verminderd van negen naar acht. Opmerkelijk daarbij is, dat dit o.m. als gevolg heeft dat de haven van Antwerpen het aantal verbindingen ziet stijgen van drie naar vier en daarmee zowat op gelijke hoogte komt met Rotterdam, steeds i.v.m. de reders waarvan sprake. Tegelijk daarmee zullen er ook steeds grotere containerschepen de haven van de koekenstad aandoen en wordt ze daarmee voor één gecombineerde containerdienst de eerste aanloophaven in Europa. De belangrijkste reden waarom Antwerpen en bv niet Zeebrugge (dat trafiek gaat verliezen) meer containerverbindingen gaat krijgen, is het feit dat de stad zo’n 80 km landinwaarts ligt, wat evenveel kilometers op weg naar de eindbestemming uitspaart. En laat dat wegvervoer nu juist het zorgenkind zijn van Antwerpen en zijn omgeving. Uitgerekend deze week konden we zowat elke dag ellendig lange verkeersopstoppingen vaststellen, zowel rond Brussel als rond Antwerpen, die – volgens Touring Wegenhulp – het land meer dan zes miljoen euro schade hebben berokkend. Het is dan ook meer dan ooit tijd dat er dringend iets positiefs gebeurt i.v.m. de Oosterweelverbinding. Als straks immers zal blijken dat al die extra containers in extra files terecht komen, is het helemaal niet zeker dat die nieuwe trafiek een lang leven zal beschoren zijn.

   Oosterweel is trouwens niet het enige zorgenkind van de Vlaamse regering. Uplace, het Schipdonkkanaal, het stadion van Club Brugge, de nieuwe gevangenis van Dendermonde, een hospitaal in Vilvoorde – en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog enkele -, het zijn evenveel problemen die maar niet van de grond lijken te komen door een combinatie van Nimby, politiek gekibbel en bureaucratische belemmeringen. Als de toekomst van onze regio in de logistiek moet komen te liggen, zou er zo stilaan wel iets mogen gaan gebeuren. Niet alle bedrijven zijn zo vriendelijk als Nike om ergens tegen Limburg te gaan investeren.

   Gelukkig is er ook goed nieuws. Quicky, oud minister van Pensioenen en daarvoor staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, waarbij hij de Kafka site uitvond, heeft dé oplossing: “Zet Maggie op mobiliteit en de files zullen tenminste aangepakt worden’, twittert hij. Het lijkt wel dat big Maggie de deus ex macchina van de Belgische politiek gaat worden. Ze wordt met de dag populairder en heeft in alle bescheidenheid haar eigen zelfs haar geheim prijs gegeven: ‘Ik pas gewoon de wet toe’, zegt ze. Waarbij men dan moet constateren dat dit in  België een hele prestatie moet zijn. De wet niét toepassen lijkt hier inderdaad soms eerder de normale gang van zaken

.

   In mijn blog van maandag 14 dezer, vertelde ik van econoom Peersman die stelde dat de beste oplossing voor de loonhandicap de indexsprong was, maar - bij gebrek daaraan - de tweede beste een interne fiscale devaluatie. Niet iedereen blijkt het daarmee eens te zijn en dat is ieders goed recht. Ik vind het wel veelbetekenend dat Johan Van Overtveldt, toch niet de eerste de beste als hoofdredacteur van Trends, in zijn intro artikel van deze week, Peersman bijtreedt.

   ‘Een fiscale devaluatie’, zegt Van Overtveldt, ‘is een daling van de relatieve loonkosten, door de lasten op arbeid te verlagen’. Hij verwijst daarbij naar de devaluatie van de Belgische frank in 1982 door de Rooms-blauwe regering Martens. Ook toen bleken de relatief te hoog opgelopen loonkosten de hoofdreden te zijn van de financiële malaise waarin het land zich bevond. En net zoals toen, zijn het vooral de socialistische partijen die er ook nu niet mee akkoord gaan. Het grote verschil is, dat ze toen in de oppositie zaten en nu in de federale regering de lakens uitdelen. Dat Laurette Onkelinx de loonkostenhandicap met onze buurlanden schat op 1 tot 3 procent, noemt Van Overtveldt absurd. Volgens hem bedraagt die minstens 10%. Op een totale loonmassa in de private sector van 135 miljard euro, gaat het dan ook om minstens 13,5 miljard. Ook Jan Jambon, fractieleider van de N-VA in de kamer, heeft gelijk wanneer hij zegt dat de zo geprezen relance maatregelenvan Di Rupo ter zake hoogstens 1 tot 2% bedraagt (volgens Voka zou het zelfs maar 0,7% zijn!). Het gesprek dat de federale regering op 6 november zal hebben met de gemeenschappen, wordt dan ook cruciaal om eindelijk eens iets te doen aan de ongelijke middelen waarmee onze exportgerichte economie moet concurreren. Het kan gewoon niet zijn dat er in al onze omliggende landen serieuze maatregelen zijn genomen inzake vergrijzings- en andere kosten en wij er vanaf zouden komen met het tot op de draad versleten knip en plakwerk van Di Rupo.

   Staatsschuld. We weten er in België alles van en maken ons druk om de financiële situatie van dit land, de faillissementen, de kosten van de vergrijzing en sociale zekerheid, de ontslagen, de armoede en ga zo maar door. In Amerika dachten ze daar iets op gevonden te hebben. Ze stelden een schuldenplafond in, waarboven de staat geen geld meer zou kunnen bijlenen. Wat baat echter zo’n plafond, als je het om de haverslag kan verhogen? Daar zijn ze ‘over there’ ondertussen ook achter gekomen, nadat het plafond eerder misbruikt werd als een politiek chantagemiddel. Een  financiële ‘meltdown’ is er nog niet echt vermeden, alleen maar uitgesteld en voorlopig krijgen democraten en republikeinen enige ademruimte om het probleem onder controle te krijgen en dat is broodnodig. Want het zgz rijkste land ter wereld zit met een staatsschuld van bijna 17.000 miljard dollar ( 510.000 miljard oude Befkes: in volledig uitgeschreven cijfers: 510.000.000.000.000!). Die schuld is daar sinds 1981 zo ongeveer vertwintigvoudigd. Een gevolg van hogere sociale uitgaven, onnodige belastingverminderingen (uitsluitend voor de steenrijken), de bankencrisis en het oorlog voeren. Er zal daar dus meer nodig zijn dan dat platform nog maar eens op te trekken.

   Als dat probleem niet opgelost geraakt, zal niet alleen de Verenigde Staten daaronder lijden, maar zowat de hele wereldeconomie. De dollar is nu eenmaal de eerste globale reservemunt en een dramatische ontwaarding ervan zal overal voelbaar zijn. Als men ziet hoe daarover in de Amerikaanse politiek gebekvecht wordt, kan men zich toch vragen stellen waar het gezond naartoe is gevlogen in 'the land of the free'. Straks gaan we de six-pack politiek van de E.U. nog als lichtend voorbeeld voor de wereldeconomie moeten prijzen.

   Di Rupo’s ‘State of the Union’ was een mager beestje, een anti-climax eigenlijk. Dat kwam gedeeltelijk door ze en week uit te stellen (mijnheer moest toen naar Kroatië om er de Rode Duivels aan te moedigen!), maar ook omdat men ongeveer al wist wat hij ging vertellen en dat was grotendeels misplaatst hoera geroep. De zesde staatshervorming is dan misschien goedgekeurd, ze moet nog voor het grootste deel worden uitgewerkt. De staatsschuld blijft rond de 100% van het bbp en kan elk ogenblik exploderen als het met Dexia weer fout zou lopen, want dat zou meteen een gat in de begroting kunnen maken. De bedrijven blijven mensen afdanken (gisteren waren er weer twee in het nieuws) en de faillissementen blijven toenemen. De relance is een lachertje geworden, waarbij het concurrentievermogen van onze bedrijven misschien hoop en al met 1% zal toenemen en de kloof met onze buurlanden dan nog steeds 10 tot 15% bedragen zal.

   Di Rupo noemt dit in zijn beleidsverklaring ‘het Belgische recept’ en daarmee heeft hij feitelijk nog gelijk ook (veel beloven en weinig geven doet de Belg in vreugde leven). Jammer genoeg werkt dat recept niet en ook dat is geen nieuwigheid. Werkt er dan niets goed in dit land? Toch wel: de Rode Duivels spelen (dank zij de nodige import) beter dan ooit te voren, een Belg haalde een Nobelprijs en een andere won de Iron Man op Hawaii. Maar daar heeft Jan-met-de-pet weinig aan. De steeds grotere groep mensen die in dit land onder de armoedegrens komen, zal het een zorg zijn.

   Als er iets merkwaardigs te vinden was in Di Rupo’s goed-nieuws-show, dan was dat zijn verklaring dat de uitwerking van de zesde staatshervorming nog vijf jaar kan duren. Toevallig unisono met de diverse paarse verklaringen van de laatste dagen. Hopelijk worden het weer geen puinhopen, zoals wijlen Pim Fortuin destijds correct voorspelde.

   In de Zevendag Dag was er zondag nog eens een debatje tussen de voorzitters van de vier grootste Vlaamse partijen. Daarbij werd door Tobback Jr en Rutten gesteld, dat er in een volgende federale legislatuur geen sprake kan zijn van communautaire initiatieven en dat het vijf jaar lang alleen over sociaal-economische thema’s zal gaan. Dit is niet iets dat ze zelf hebben uitgevonden, want het werd recentelijk ook voorgesteld door Didier Reynders. Men kan dus stellen, dat Paars het tenminste daarover eens is. In de gekende CD&V-traditie liet Beke in datzelfde debat het achterste van zijn tong niet zien. Zoals steeds, wedden op twee paarden. Kon ook moeilijk anders, want Kris Peeters is het daarmee niét eens.

   Als alleen dat sociaal-economische toch zo belangrijk is, waarom hebben de paarse partijen, die ook in de huidige federale regering zitten, daar nu nog steeds niets aan gedaan? Wie gelooft dat zij straks gaan doen, wat ze evengoed nú zouden kunnen, maar niét doen? En dat is nog maar een eerste vraag.

   Het feit dat dit land er sociaal-economisch niet goed voor staat, is mede het gevolg van de schaamteloze wegwerppolitiek van Paars/Groen en Paars tijdens de regeringen Verhofstadt. Toen verging het de wereldeconomie wel goed en had men de staatsschuld voor een groot deel kunnen afbouwen. Dit is niet gebeurd en Verhofstadt’s ‘actieve welvaartstaat’ heeft de problemen alleen maar erger gemaakt doordat het genie uit Gent in de eerste plaats het programma van de PS heeft uitgevoerd en hijzelf zijn Vlaamse idealen verloochend had. Dat uitgerekend de paarse partijen nu weer met zo’n verhaal afkomen, is haast hilarisch te noemen.

   Tenslotte is het in dit land onmogelijk aan politiek te doen zonder in botsing te komen met het communautaire. Alles is hier communautair. Wie dat echt zou willen omzeilen, moet eerst alle vetorechten, grendels, alarmbellen en verplichte meerderheden afschaffen. Een consensusdemocratie zoals we de onze graag noemen, is een draak met vele koppen en werkt gewoon niet, zij het misschien in noodsituaties. Tenzij men België zelf een constante noodsituatie zou willen noemen. Zoals Ben Weyts (N-VA) het formuleerde, zal het straks in Vlaanderen inderdaad kiezen worden tussen Di Rupo II en de verandering, hoe die er ook moge uitzien. Want vijf jaar communautaire stilstand betekent voor de Vlamingen nog eens vijf jaar gediscrimineerd worden en moeten bijdragen boven hun gewicht. Hét probleem met dit land is dat er een kloof doorheen loopt, waarbij Vlaanderen zou kunnen aan sluiten bij het Noorden en Wallonië niet. Dit nog eens vijf jaar langer blijven ontkennen, is voor ons geen optie.

   Er wordt steeds gezegd dat een land binnen de eurozone zijn munt, in dit geval de euro, niet meer kan devalueren. Dat is niet helemaal correct. Zo’n mogelijkheid bestaat wel en werd in enkele landen reeds toegepast, nl via de BTW. Dat idee werd geopperd door econoom Gert Peersman van de UGent, die momenteel blijkbaar op een goed blaadje staat bij onze media. Van Geert Noels en Ivan Van de Cloot hoort men zoveel niet meer en zelfs doemdenker De Grauwe (what’s in a name!) lijkt te zijn stilgevallen. Toch neemt ook Peersman geen blad voor de mond, zoals toen hij o.a. in het debat over het voorstel tot BTW-verlaging van de elektriciteit zei, dat men die BTW beter zou verhogen i.pl.v. verlagen.

   Een BTW-verhoging is, volgens Peersman, in feite een fiscale devaluatie. Het maakt import duurder en export goedkoper. Bij export is het nl het BTW-tarief van het land van bestemming dat telt. Door tegelijkertijd de arbeidskosten te verlagen, zullen meer mensen aan een baan geraken, wat zou zorgen voor meer koopkracht en consumptie.

   Wat Vande Lala wou doen, hierin – nota bene – ook gesteund door de Vlaamse liberalen, is net het omgekeerde, want dan zou neerkomen op een de facto revaluatie van de munt, wat onze export nóg duurder zou maken en onze concurrentiepositie dus verder zou verzwakken..

   En dan is er nog steeds terugkomende idee om een indexsprong te maken. Alhoewel van ACV strekking – evenals trouwens Dehaene -  heeft Martens er in zijn regeerperiode zelfs twee laten plaatsvinden en nu zou dat niet meer kunnen. Ergens heb ik gehoord dat één indexsprong het land de dag van vandaag vier miljard euro (160.000.000.000 oude Befkes!) zou opleveren  en dat zonder verdere kosten. Dat is voor linksen en vakbonden blijkbaar te verwaarlozen. Die wachten nog liever tot een tweede regering Di Rupo het IMF-idee overneemt en onze spaargelden zal taxeren…