Berichten van 14 april 2014 tot 20 april 2014

   Volgens Wouterke Beke zou het niet meer dan normaal zijn dat zijn partij straks weer de Vlaamse regering zou leiden. Hij vindt dat zij, de tsjeven, daar de meest bekwame mensen voor hebben. Ik wil dat niet meteen ontkennen, maar zo werkt de democratie niet, of zie ik dat weer verkeerd? Zeker in het geval van de Vlaamse regering, zal het de partij zijn met de meest behaalde zetels die aan zet zal zijn om een nieuwe regering te vormen. Volgens de allerlaatste peiling (die van de Libre Belgique en de RTBf) is dat nog altijd de N-VA die ruim boven de dertig procent blijft hangen, alle mediakritiek ten spijt. De drie traditionele Vlaamse partijen halen samen geen 45% meer en niets laat vermoeden dat het percentage plots zou gaan stijgen. Om een Vlaamse regering te vormen zonder N-VA en met een CD&V’er als minister-president, zouden SP.a, Open VLD en CD&V moeten samengaan én er de groenen bij moeten nemen. Dat alles op voorwaarde dat geen van die partijen nog pluimen laat, hetgeen te vrezen valt voor CD&V (Arco), Open VLD (interne puinhoop en terugkeer naar de jaren stilletjes) en SP.a (drugsgedoogbeleid). Kortom, zo’n club wordt een blueprint for disaster.

   Voor de vorming van een federale regering zal het nóg moeilijker worden omdat men in dit land bezwaarlijk nog kan spreken van een democratie, met dat stelsel van alarmbelprocedures, grendels, bijzondere meerderheden, taalgroepen en paritaire ministerraad. Als men weet dat daarenboven de partijen met de meeste stemmen in Vlaanderen en Wallonië het met elkaar helemaal niet eens zijn of zullen worden, is de kans groot dat er inderdaad geen federale Belgische regering meer zal kunnen gevormd worden. Buiten de reeds bestaande problemen zal de nieuwe regering nl ook nog eens minstens 14 miljard extra moeten besparen én daarenboven het gedrocht van de zesde staatshervorming nog moeten uitvoeren. Om e.e.a. ernstig te kunnen realiseren, zal men bovendien vóór 25 mei het fameuze artikel 195 van de Grondwet nog moeten aanpassen of zich bereid verklaren het artikel 35* uit de kast te halen. Met het eerste wordt bepaald welke artikelen van de Grondwet voor verandering in aanmerking komen, met het tweede geeft men de regio’s bijna alle macht en krijgt het federale niveau nog de resterende kruimels. Zie je dat al gebeuren? Jammer genoeg is het alternatief het volledig vastlopen van dit zo al ingewikkelde land en zal men nog met weemoed terugdenken aan de 541 dagen die nodig waren om tenslotte slechts een regering van knip- en plakwerk samen te kunnen stellen. Volgende keer gaan we dat wereldrecord waarschijnlijk nóg scherper stellen.

* Dehaene noemde artikel 35 ooit: ‘De grondwettelijke vertaling van het basisprincipe van een confederale benadering’. M.a.w. de confederatie zit wel degelijk reeds in de Belgische Grondwet, ze moet er alleen nog uitgespit worden.

   Het is algemeen geweten dat onze francofone politiekers lak hebben aan Belgische wetten als die niet in hun kraam passen. Die leggen ze dan gewoon naast zich neer in de wetenschap dat de Vlaamse tegenhangers daarover toch nooit moeilijk zullen doen. Uit ‘historische onderdanigheid’, zoals Remi Vermeiren dat noemde in zijn boek ‘België, de onmogelijke opdracht’ (mijn blog van 19 maart jl).Nu doet zich een nieuw fenomeen voor: het Waals Gewest gaat nl hetzelfde doen met EU-regels. De vraag is maar of men bij Europa ook zo laks zal reageren als in Vlaanderen.

   Het gaat deze keer om de Waalse intercommunale Tecteo die bereid is het verlieslijdende en haast failliete Electrawinds uit de stad van Vande Lala over te nemen. Enkel en alleen om dit mogelijk te maken heeft het Waals parlement een nieuw elektriciteitsdecreet goedgekeurd, waarbij geen rekening meer wordt gehouden met de scheiding tussen productie en distributie van energie. Dit alles zonder advies van de Raad van State en zonder voorbereidend werk in de energiecommissie. Dit is in strijd met de door Europa geëiste opsplitsing, waardoor bv een bedrijf zoals Electrabel in Vlaanderen en Brussel moest verdwijnen uit de aandeelhouderstructuren van netbeheerders zoals Eandis en Sibelga. Zie je het al gebeuren, dat Tecteo van Europa iets wél mag en Electrabel niét? Tecteo is een PS bedoening die geleid wordt door PS’er Stéphane Moreau, ook al burgemeester in Ans, waar hij ‘papá’ Daerden van de troon had gestoten…

   De Waalse intercommunale ligt trouwens ook onder vuur in de afwikkeling van de Electrawinds affaire zelf. Uit het akkoord dat daarover is afgesloten blijkt, dat de Groenkracht coöperanten 89% van hun investering zullen terugzien, daar waar de Vlaamse investeringsmaatschappijen Gimv en PMV slechts 29% terugkrijgen. Zo’n plan kan echter alleen gehomologeerd worden als alle schuldeisers gelijkwaardig behandeld worden. En om de zaak rond te maken, weigert ‘ondernemer’ Jos Sluys zijn belang in Electrawinds – ruim een kwart van het hele offshore windproject - zomaar aan Tecteo af te staan. Lees: hij wil boter bij de vis en dat zou wel eens een hele lap kunnen worden.

   Tenslotte mogen we niet vergeten dat boven heel het zootje, waarvan hierboven sprake, de schaduw blijft hangen van de keizer van Oostende, wiens rol als een rode (!) draad door heel deze affaire loopt. Voor de liefhebbers, waaronder zeker ‘Deckerken’, is het daar bovenop nog steeds wachten op een uitspraak van John Crombez, staatssecretaris voor fraudebestrijding, in de verdachte vereffening van de BCV Mabusco, waarin Vande Lala 99% (!) van de aandelen had. Voor wie het nog niet zou weten: de heer Crombez, ook van Oostende, is zo’n beetje de beschermeling van de keizer himself. De man, die in de zaak van de voorkeursbehandeling van de diamantsector vond dat het rechtvaardigheidsgevoel van de Belgen was aangetast (een voorstel – nota bene - van zijn eigen regering), maar niét protesteerde toen Vande Lala een soortgelijk gunstig belastingstarief uitdokterde voor touroperator Jetair, toevallig ook al uit Oostende. Straks krijgt De Gucht nog gelijk, toen hij in Terzake beweerde dat Crombez niet meer in zijn huidige functie kan functioneren…

   Ook allemaal mee geflitst? Er waren in totaal zo’n 52.000 voorstellen om te flitsen vanwege het ‘grote publiek’. Nimby was weer goed vertegenwoordigd. Radio en Tv hadden een uitgebreide equipe de weg opgestuurd om alles te verslaan en in beeld te brengen. ‘Massahysterie’ noem ik zoiets. Het ontbrak er alleen nog aan dat er geen punten gegeven werd, dat er niets mee te winnen was en dat men niet voor e.o.a. doel kon stemmen via sms of de zgz sociale media.

   Nota bene: ook ik ben van oordeel dat men niet sneller moet rijden dan wat staat aangegeven en ik beken eerlijk dat ik jaarlijks enkele boetes in mijn bus krijg (de laatste op mijn verjaardag, waarvoor ik de politie bedankt heb). Het gaat dan om snelheden van een paar kilometer boven wat is aangegeven en dat kost me telkens 50 euro. Het nut van zo’n flitsmarathon zie ik echter niet zitten. Hoort, volgens mij, thuis in dezelfde categorie van dat één maal per jaar één uur ’s avonds het licht uitdraaien. Een soort collectieve bezigheidstherapie, die past in het linkse gedachtengoed dat men de mensen moet kunnen sturen, zeker als het op verbieden op aan komt. Dan is het, steeds volgens mij, nog zinniger de vlinders en de vogeltjes te tellen, the birds and the bees, alhoewel ook dat maar natte vingerwerk is.

   In Oekraïne dreigt een burgeroorlog, in Korea vergaat een ferryboot met honderden kinderen, maar het eerste punt in het nieuws was gisteren die flitsmarathon. Men kan zich afvragen of er op de redactie van die zenders echt niemand zit die het daarmee niet eens is en er daar alleen maar gelijkgezinden zitten. Dat laatste blijkt inderdaad zo te zijn. Zopas heb ik nl nog gelezen dat de VRT al 18 jaar lang kan rekruteren wie ze wil zonder objectieve normen te hanteren, ttz zonder examens, zodat men alleen in het ‘juiste’ milieu kan aanwerven en dit al bijna een generatie lang. Normaal dat men dan een soort (in dit geval linkse) kruisbestuiving krijgt. It’s all in the family.

   Volgens de media werken er bij het chemiebedrijf Lanxess in Zwijndrecht 450 mensen. ‘Werken’ is jammer genoeg niet het juiste woord, want alleen de bedienden en kaderleden doen dat. De arbeiders staken er, reeds zes weken. Een deel van de arbeiders zou terug aan het werk willen, maar wordt door stakingspiketten tegengehouden. Een klacht daartegen bij het gerecht vanwege de directie, werd niet ontvankelijk verklaard…Er circuleert ook een anonieme brief van een of meerdere arbeiders die verstuurd werd naar o.m. minister van Arbeid Monica De Coninck, omdat men vreest dat de werkzekerheid zo stilaan op het spel komt te staan.

   We kunnen in deze zaak gerust spreken van syndicale terreur. Het gaat om werknemers met zowat de hoogste nettolonen in de Antwerpse chemie. Men spreekt van zo’n maandelijkse 3.000 euro netto plus nog enkele bijkomende voordelen en bonussen. Waar het om gaat is, dat de vakbonden inspraak binnen het bedrijf willen krijgen. ‘Overleg’ noemen ze dat. Ze willen het in het bedrijf voor het zeggen hebben. Zo’n beetje zoals hun collega’s in Duitsland. Voor de rest willen de vakbonden echter niets met Duitse toestanden te maken hebben. M.a.w. ze willen wel de lusten, niet de lasten.

   Ondertussen ligt de fabriek stil en is er na zes weken een productieverlies van acht weken, waardoor al klanten hebben afgehaakt en delen van de productie zijn overgenomen door andere bedrijven, al dan niet van dezelfde firma. In de hoofdzetel in Keulen heeft men het al horen donderen. Hoe het verder af gaat lopen, blijft een vraagteken, maar zeker voor de bedienden en de arbeidswillige arbeiders zou het wel eens een ramp kunnen worden. Ze mogen nog blij zijn dat het om een Duits bedrijf gaat. Was het een Amerikaans geweest, dan was de zaak waarschijnlijk nu al stopgezet. Om nog te zwijgen van de imagoschade die de chemiecluster in de Antwerpse haven dreigt op te lopen.

   In een tijd waarin men in dit land haast dagelijks hoort van sluitingen, herstructureringen en afdankingen, is het wraakroepend dat er zo lichtzinnig wordt omgesprongen met de (goede) broodwinning van wie nog werk heeft.

   Het is soms wel eens verfrissend een commentaar van derden te krijgen op de politieke gang van zaken, zeker als die van een buitenstaander en dan blijkt aan te sluiten op een steeds groeiende tendens. Zo verscheen er gisteren in De Tijd een interessant artikel van de hand van Louis Verbeke, voorzitter van de Vlerick Business School, die zegt zich zo stilaan te ergeren aan wat hij ‘de verdoezeling van België’ noemt. Daarmee bedoelt hij in de eerste plaats de excuses die de traditionele Vlaamse partijen (hij noemt ze de ‘trado’s’) zoeken om toch maar België in stand te houden. Dit land is echter, volgens Verbeke – die in eigen naam schrijft – een staat en geen natie en heeft derhalve geen nationaal belang meer, waarvoor regionale belangen zouden moeten wijken. Toch blijven de ‘trado’s’ steeds maar uitvluchten zoeken om het tegengestelde te bewijzen en wordt er steeds met Belgische statistieken uitgepakt, terwijl een onderverdeling naar de regio’s veel meer duidelijkheid zou scheppen. Een recente uitvlucht i.v.m. de tegenstrijdige belangen, is de nieuwe stelling van Open VLD dat de federale regering geen meerderheid in Vlaanderen moet hebben. Nochtans het is dat Vlaanderen dat, ondanks alles, op economische gebied veel efficiënter blijft werken en net daardoor ook veel socialer is dan het door de tegenstrevers wordt afgebeeld. Dat is eens wat anders dan dat aanhoudend gehuil van die ‘trado’s’ dat het economisch plan van de N-VA voor een sociaal bloedbad zou zorgen. Dat zal inderdaad niet pijnloos verlopen, maar is de schuld van de traditionele partijen die het nagelaten hebben dit land fatsoenlijk te besturen tijdens de laatste decennia. Nu hebben die er een potje van gemaakt en staan daarna te roepen op bv een vermogensbelasting, die in feite een revanche is op de gevolgen van het eigen slecht beleid. Verbeke vergelijkt Vlaanderen met Denemarken, dat ongeveer evenveel inwoners telt, maar dat wel geen 8% van zijn welvaart aan anderen moet afstaan.

   Iedereen weet dat er hier iets moét veranderen en dat dat niet pijnloos zal verlopen, gewoon omdat de vorige regeringen het vertikt hebben er iets aan te doen. Dat is niet de schuld van een partij die probeert er iets structureels aan te doen, maar van die partijen die dat niét gedaan hebben toen ze daar de kans toe kregen.

   Tenslotte nog dit: men houdt ons voor dat, door de grotere vergrijzing in Vlaanderen, het straks zou kunnen dat Wallonië voor de ommekeer zou kunnen zorgen. Vergeet het. Meer jongeren hebben volstaat niet, ze moeten ook economisch en sociaal kunnen bijdragen. Zolang de Walen zich blijven koesteren aan de miljardentransfers uit Vlaanderen zal er van een Waalse heropstanding geen sprake zijn.

   Evenals de verscheidene lezers die reageerden op mijn blog over N-VA’s ‘blue print’ – waarvoor dank trouwens – ben ik van oordeel dat men als overtuigde Vlaming nog steeds best voor het origineel kan kiezen, ook al is dit voorlopig (?) niet meer zo ‘trendy’. Jammer genoeg kan de partij van De Wever geen andere kant meer uit. Wie wil blijven meespelen in het politieke circus dat België is, moet hier af en toe de clown spelen en – wat erger is – ook zijn principes laten verwateren (verloochenen is in dit geval wat overdreven, ’t is maar hoe je het bekijkt).

   Neem nu het geval Van Overveldt. Toen de man, die hoofdredacteur was van Trends, besliste via N-VA in de politiek te stappen, noemde ik dat (in mijn blog van 16.11.2013) de transfer van het jaar. Ik las dat weekblad al enkele jaren en was een fan van zijn wekelijkse bijdrage. Hij is economisch onderlegd, heeft een enorme expertise en dossierkennis en komt goed over. Ik geloofde er zo erg in, dat ik op een bepaald moment er sterk aan dacht bij de volgende verkiezingen nog wel VB te stemmen, maar voor Europa dan toch op Van Overtveldt. Tot de man dan in de Zevende Dag op de rooster werd gelegd en alle scherpe kantjes van zijn discours eraf bleek te hebben gevijld. Zoals men in het Evangelie zegt (Matt. 6:24), kan men niet tegelijk God en de Mammon dienen en dat geldt blijkbaar ook in de politiek. Van Overtveldt blijft een aanwinst voor de N-VA, maar niet voor het Vlaamsnationalisme.

   Terloops ook even aanstippen dat de opvolger van Van Overtveldt bij Trends niet echt in diens voetsporen treedt. Dat hoeft ook niet, iedere vogel zingt zoals hij gebekt is. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen, dat Trends de weg van Knack op gaat, waar ook heel wat Vlaamsgezinden hebben afgehaakt na het vertrek van Rik Van Cauwelaert en zeker van Koen Meulenaere. Maar daar heeft tenminste De Tijd een goede zaak aan gedaan. Of N-VA met zijn transfers een goede zaak gedaan zal hebben, zullen we pas weten op 25/26 mei a.s.

   Het zit de traditionele partijen echt niet mee. Men zou er haast nog medelijden mee krijgen.Uitgerekend in de aanloop naar de moeder aller verkiezingen lopen hun congressen feitelijk af op een sisser, of iets in die aard. Wat we onthouden hebben van de CD&V nieuwjaarsreceptie was de waarschuwing van de Arco-coöperanten (800.000 in totaal), die dreigen niet (meer) voor de partij te zullen stemmen als er tegen die tijd geen zekerheid was of ze hun spaarcenten uit het Dexia debacle zouden kunnen redden. Bij de SP.a hebben de jongsocialisten het congres verbrod toen ze – tot hun eigen verbazing – meemaakten dat hun voorstel tot legalisering van drugs werd goedgekeurd. Er werd later over niets anders meer gesproken. Op het pas afgelopen Open VLD-congres was het al niet veel beter. We hebben er veel stoere taal gehoord, maar ook niet meer dan dat. Het pas uitgebrachte N-VA plan beheerste ook daar de sfeer, sfeer die al zeker niet bijster goed was n.a.v. de zoveelste ruziemakerij omtrent mijnheer De Gucht, notoire ambrasmaker in de eigen partij, maar ook er buiten. Een regelrechte aanval op de Belgische fiscus zal de partij weinig opbrengen en de uitspraak van la Rutten dat zij – de Vlaamse liberalen – flandriëns zouden zijn, is er helemaal over. Een partij die nu al zegt bereid te zullen zijn in een volgende federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen heeft niet het recht haar leden de eretitel van flandriën te geven.

   Tenslotte herhaal ik hier, wat ik reeds schreef in mijn blog van 20 maart (‘De becijferde campagnes’), dat geen enkele partij ook maar kans maakt in Vlaanderen of in België de volstrekte meerderheid te behalen en dus haar voorgestelde programma, al dan niet becijferd, zou kunnen verwezenlijken. Dat geldt ook voor de N-VA, die – hoe dan ook – straks water in haar wijn zal moeten doen om verder mee te mogen spelen en die haar gedurfd (voor de tegenstrevers ‘gewaagd’) programma nooit zomaar verwezenlijkt krijgt. De partij heeft in elk geval wel duidelijk gemaakt dat haar programma haaks staat op dat van de PS en dat het er federaal niet goed uit zal zien voor wat de volgende Belgische regering betreft. Dat hoeft echter voor Vlaanderen geen reden te zijn om er regionaal niet voor te gaan. Met het extra geld dat de gewesten na de zesde staatshervorming zullen krijgen, wordt het federale niveau straks steeds minder relevant en is het alleen maar te hopen dat het helemaal zal verdampen.