Berichten van 12 mei 2014 tot 18 mei 2014

   Het overlijden van Jean-Luc Dehaene heeft een merkwaardig bijeffect. De meeste partijen hebben hun verkiezingscampagne opgeschort, ofwel rechtstreeks, ofwel doordat de grotere partijen (CD&V/N-VA) het gedaan hadden en men besefte dat een ‘restdiscussie’ niet veel zou opbrengen. Dit is wel een streep door de plannen van de media die het allemaal zo geweldig begonnen te vinden en geen plaats genoeg hadden om de kandidaat stemmers ervan te overtuigen hoe en aan wie ze hun stem zouden geven. Een pauze, net tijdens een zomers zonnig weekeinde, daar zullen weinig mensen rouwig om zijn. Vraag is maar, of de heftigheid van de laatste campagnedagen nu zal verdwenen zijn en of sommigen opnieuw het vuur aan de lont zullen willen steken.

   Opmerkelijk was deze week dat Maggie De Block in een onbewaakt moment, vergezeld van een journalist, niet alleen even serieus vloekte, maar ook zei dat ze feitelijk liever in de oppositie wou zitten. Mevrouw De Block is de hecktische drukte rond haar persoon duidelijk beu en dat strekt haar alleen maar tot eer. Vroeger had ze ook al eens te kennen gegeven dat ze haar huidige job niet meer wil voortzetten, een job waarin ze ooit deemoedig verklaarde alleen maar de wetten te willen laten toepassen. ‘Big Maggie’ is duidelijk niet van het streberstype, waaraan haar partij zo rijk is, in de eerste plaats de kringen rond de ‘zonen van’.

   Tenslotte nog dit: de N-VA won de verkiezingen in India. Niet geloven? Kijkt dan maar eens naar de foto, die o.m. op de eerste pagina van De Tijd staat en waarop de overwinnaar van die verkiezingen, Narendra Modi, duidelijk met zijn twee vingers vooruit het V-teken van de partij toont, net zoals de NV-A’ers op hun campagnefoto’s. Modi is trouwens ook een nationalist.

   Ik kreeg deze week een uitgebreide mail van een ex-collega uit Nederland, met de sprekende titel: ‘Waarom België nooit kan werken’. Ik heb dat verhaal naar enkele vrienden en kennissen gestuurd en geef er hieronder een resumé van, omdat de hele tekst 7 bladzijden omvat en heel wat ervan reeds bij ons bekend is*. Toch is het interessant omdat men nooit alles kan weten én omdat het een vaststelling is vanuit het buitenland. Zo hoort men het ook eens van een nuchtere Nederlander.

   ‘Men gaat er van uit, dat het onmogelijk is een maatschappij goed te laten functioneren wanneer maar iets meer dan een kwart van de bevolking moet zorgen voor de totale welvaart. Er bestaat op de wereld maar één ‘land’ die dat voor mekaar krijgt en dat land heet Wallonië. Van zijn 3,65 miljoen inwoners zijn er amper 1 miljoen aan de slag in de privésector, oftewel 28% van de totale bevolking. De rest ‘werkt’ voor de overheid (40%), is werkloos (15%) of te jong, te oud of te ziek om te werken. Wallonië slaagt hierin, omdat het kan rekenen op de solidariteit van Vlaanderen, waar 2,25 miljoen mensen in de privé werken. Deze laatsten moeten, uit solidariteit, een steeds groter deel van hun welvaart afstaan aan Wallonië. Bij elke nieuwe regering blijkt deze solidariteit, die momenteel geschat wordt op 16 miljard euro, toe te nemen. Als we dat bedrag delen door de 2,25 miljoen werkende Vlamingen, dan betekent dat, dat iedere Vlaming die in de privé werkt, gemiddeld jaarlijks 7.111 euro belasting betaalt die naar Wallonië gaat. Dat is net geen 600 euro per maand en zelfs daar houdt het niet mee op.

   Die werkende Vlaming moet nl ook betalen voor de eigen overheid en de solidariteit met de andere Vlamingen. De kostprijs, voor alle overheden samen, bedroeg vorig jaar 208,5 miljard euro, een bedrag dat trouwens nog jaarlijks stijgt. Tien jaar geleden was het ‘maar’ 143 miljard, wat betekent dat we in dit land nu dus 65 miljard per jaar meer uitgeven dan toen. Alles samen maakt het, dat iedere werkende in de privé 4.858 euro per maand aan belastingen moet opbrengen om de overheidsuitgaven te financieren. En als ge de pech hebt in Vlaanderen te wonen, wordt dat nog meer, want dat bedrag is een gemiddelde voor heel België en daar bovenop komt er voor elke Vlaming nog eens 600 euro bij die naar Wallonië gaat.

   Die financiering van de overheid, het ‘overheidsbeslag’ genoemd, bedraagt ondertussen 55%, geld dat dus naar die overheid gaat en waar de bevolking niets aan heeft. Dit is een bekend gegeven, waarbij de Vlaamse partijen die de overheid genegen zijn (SP.a en Groen) slechts ± 25% van de stemmen halen. In Wallonië gebeurt precies het omgekeerde. De Waalse partijen die streven naar méér overheid (PS, PTB,Ecolo en CdH) halen daar samen bijna 63% van de stemmen. Dat laatste is het gevolg van het feit dat driekwart van de Waalse bevolking die overheid nodig heeft om rond te komen, dikwijls dus zonder ervoor te moeten werken.

   De conclusie is dan ook dat Wallonië en Vlaanderen twee gebieden zijn met een totaal verschillend idee over de rol van de overheid. Dat gaat niet alleen over de economie, maar ook o.m. over migratie en justitie. Op langere termijn kan België zo onmogelijk blijven functioneren. Wie dat negeert, werkt het einde van dit land zelf in de hand.’

* Wie de volledige originele tekst wil, met alle contactadressen, kan me die vragen: guido.vanalphen@skynet.be. Ik zal die dan apart doormailen.

   Het plotse overlijden van Jean-Luc Dehaene was inderdaad toch nog een verrassing. De man had wel een verwijdering van de pancreas overleefd, nadat er kanker was vastgesteld, maar hij leek ook dat probleem te hebben opgelost, zoals al die andere uit zijn politieke loopbaan, die hij pas oploste ‘als die zich stelden’. Dat was in de politiek, in het echte leven blijft kanker een loterij. Ik heb er mijn vrouw aan verloren en deze dinsdag nog heb ik een aangetrouwde neef van 54 mee ten grave gedragen die eveneens aan kanker stierf. Evenals Gerard Mortier en Wilfried Martens, die Dehaene met enkele maanden vooraf gingen.

   Het grote verschil tussen Dehaene en de politici van de huidige generatie is, dat men tenminste wist wat men aan hem had en dit gold zowel voor mede- als tegenstanders. Vergeten we niet dat hij, samen met Martens, niet één maar drie indexsprongen doorvoerde om de economie weer op de sporen te krijgen en de BTW met verscheidene procenten verhoogde om het land toe te laten mee te doen met de euro*. ‘Als men de sociale verworvenheden morgen wil behouden, moet men vandaag saneren’, was zijn uitleg. Nu schreeuwt men moord en brand als nog maar iemand beleefd durft stellen die indexsprong één keer te doen, laat staan de BTW te verhogen met één (1) procent. Alles moet nu pijnloos verlopen en mag niemand erop achteruitgaan, is de PS slogan (maar daarna is het wel Vlaanderen dat betaalt).

   Wat in heel de commotie rond zijn overlijden niét verteld wordt, is dat Dehaene, bij zijn verkiezingsnederlaag in 1999, meteen het initiatief aan Verhofstadt liet en koos voor de oppositie. Dat hoefde toen feitelijk niet en hij had minstens een poging kunnen doen om, desnoods samen met Verhofstadt, een regering te vormen. Het was het begin van de afgang van de toenmalige CVP, die de klop nooit meer is te boven gekomen. Dehaene’s verdere carrière speelde zich grotendeels af in Europa, al werd hij enkele keren wel nationaal ter hulp geroepen, zonder veel succes trouwens, zoals in de Dexia affaire. Hijzelf noemde zich trouwens een politicus van de vorige eeuw en ook dat was juist.

   Om het over Dexia te hebben, de raad van bestuur van dit failliete bedrijf, dat de Belgische staat al miljarden euro’s heeft gekost en nog kan kosten, mengt zich in de verkiezingscampagne, door te waarschuwen voor een politieke impasse na 25 mei. Dit ondanks het feit dat hetzelfde Dexia zich al voor een heel jaar heeft ingedekt en een mogelijke negatieve impact er pas kan zijn vanaf 2015. Dehaene heeft in de jaren negentig ook al eens honderd dagen nodig gehad om een regering te vormen en de laatste regering Leterme zelfs 290 dagen. Had dezelfde Leterme, samen met Reynders, indertijd Dexia niet overgenomen aan voor dit land ronduit slechte voorwaarden, dan zouden die problemen vandaag de dag niet geweest zijn. Ik denk niet dat Dehaene er zich zo in zou laten luizen hebben.

* Zelfs met die indexsprongen en BTW-verhogingen voldeed België toen niet aan alle voorwaarden om volwaardig mee te kunnen doen met de euro. De staatsschuld mocht nl niet meer zijn dan 60% en dat was toen helemaal niet het geval. Als Brussel de hoofdstad van de E.U. niet was geweest, waren wij er niet bij geweest en misschien nooit bijgekomen. De Belgische staatsschuld is later nl alleen maar groter geworden.

   Ik ben zo al geen fervente Tv-kijker. Sinds ik alleenwonende weduwnaar ben, kijk ik bijna uitsluitend nog naar de Tv-journaals, met soms eens iets anders als dat in die journaals wordt aangekondigd (iets wat bv later op een ander programma wordt uitgezonden). Sinds het debat van de drie Vlaamse federale vice-premiers en de spelletjes die daar rond werden ineengestoken, heb ik echter afgehaakt. Ik ben de cijferovervloed meer dan zat. Ze doen maar, waarschijnlijk tot de vooravond van 25 mei, maar niet meer met mij.

   Dat becijferen was trouwens een nieuwigheid in België, waar het vroeger grotendeels natte vingerwerk was en ‘veel beloven, weinig geven doet de zotten in vreugde leven’, zowat de norm. Zal het nu anders zijn? Ik geloof er niets van. Zelfs al zouden alle becijferingen van alle partijen kloppen, vanuit hun standpunt alleszins, dan zal men nooit krijgen wat men hoopt, zelfs niet als men voor ‘de goei’ gestemd heeft. Reden daarvoor is, zoals ik hier al eens geschreven heb, dat – om een partij alles te laten verwezenlijken wat ze belooft – ze de volstrekte meerderheid moet halen, wat in dit land onmogelijk is. Om te weten wat wél mogelijk is, moet men wachten tot na 25 mei en zien welke partijen er een of meerdere regeringen gaan vormen. Dan kan men de becijfering van de nieuwe meerderheidpartijen bij elkaar tellen en/of aftrekken en is er kans een idee te krijgen van de mogelijkheden, nog niet van de uitvoerbaarheid. Er is maar één zekerheid: als de partij, waarvoor je gestemd hebt, niét in een nieuwe regeringsmeerderheid terecht komt, dan kun je alvast stellen dat het becijferde programma waarin je u zou kunnen gevonden hebben, weinig tot geen kans zal maken.

   Tenslotte zullen al die becijferingen geen mensen overtuigen die sowieso voor een bepaalde partij hebben gekozen, zelfs niet als een van de andere partijen iets zou voorstellen dat hem nuttig zou zijn. Er bestaat nog altijd zoiets als emotie en partij getrouwheid. Het zal er dus voor de V-partijen op aan komen op 25 mei incontournable te worden en als de bliksem een Vlaamse deelregering te maken. Tegelijkertijd kan dan ook wel onderhandeld worden op federaal vlak, maar dan mét de gewestelijke stok achter de deur. De zaken omdraaien betekent een nieuwe gooi naar het breken van dat wereldrecord van 541.

   Leuke familie die Watheletjes. Eerst hebben we te maken gehad met Melchior Senior, die als minister van justitie zo vrij was de heer Dutroux voortijdig vrij te laten met de gekende gevolgen. De man had daarmee wel zijn laatste Belgische ministerpost gehad, maar werd ruim vergoed met de post van opperrechter (of iets in dien aard) bij het Europees Grondwettelijk Hof. Zoiets was toen mogelijk omdat hij behoorde tot de PSC, de Waalse zusterpartij van de CVP, die als aanhangwagentje telkens weer mocht meedoen ondanks het feit dat ze zelf niet veel voorstelde. Zo’n beetje wat nu gebeurt met de SP.a, maar dan in de omgekeerde richting. Ondertussen is de CVP nu de CD&V geworden en de PSC de CdH, waar de ‘C’ echter niet meer staat voor ‘Chrétien’ en is de familie Wathelet in de huidige federale regering vertegenwoordigd door Melchior Junior. Die doet zijn uiterste best om, evenals pa, in de belangstelling te blijven en had – daarin flink gesteund (of was het gecommandeerd?) door madame Milnjet – de vliegtuigroutes van en naar Zaventem eens snel – nog vóór de verkiezingen, louter toeval! - willen wijzigen om het cliënteel van zijn partij ter wille te zijn. Dat plan mislukte door het inroepen van een belangenconflict door de Vlaamse deelregering. Maar, zoals een verwend kind dat zijn speeltje niet krijgt, wou Melchiorreke nu een andere dada en dat was een plan om een deel van het vliegverkeer van Zaventem over te brengen naar Charleroi. Als men dan in en rond Brussel van het vliegtuiglawaai vanaf wil, zo redeneerde de knaap, dan is dat zo opgelost: we transfereren het naar Wallonië, net zoals we dat al succesvol hebben kunnen doen met het geld van de Vlamingen. Geef toe: knap gezien. Toch zal ook Wathelet’s plan B niet lukken. Zelfs oppersmurf Elio, die het idee zeker niet ongenegen is, vindt het tijdstip eerder ongelukkig gekozen. Misschien iets voor De Rupo II?

   Bovenstaande lijkt grotendeels kolder, maar is het niet. Vluchten overhevelen van één luchthaven naar een ander is iets anders dan vliegtuigroutes omleiden. Wat met het personeel dat nu in Zaventem werkt en bv vanuit de regio Antwerpen en de Kempen naar Zaventem komt? Effe doorrijden naar Charleroi en nóg minder vrije tijd over hebben? Wat met de bagageafhandelaars, de onderhoudsploegen, het veiligheidspersoneel en alles wat er rond hangt? Wat met de internationale verbindingen, die er legio zijn op Zaventem en onbestaande in Charleroi?

   Kortom, hopelijk krijgen we die tweede Wathelet na 25 mei niet opnieuw in een federale regering te zien. Na de oprispingen van Reynders i.v.m. de pestbelastingen die hij had goedgekeurd omdat die meestal toch maar de Vlamingen treffen, zijn de hersenspinsels van Wathelet Jr er echt teveel aan. Vooral omdat, in het België dat we kennen, we die heren (sic) niet eens kunnen wegstemmen…

   Een algemene dooddoener t.o.v. de voorstellen van de N-VA vanwege de trado’s is, dat ze geen tweede regeringsformatie meer willen meemaken zoals die van de 541 dagen en dat men als gevolg daarvan niet eerst een Vlaamse deelregering en pas daarna een federale zou kunnen vormen. Dit is flauwe kul en wel om meerdere redenen.

   Om te beginnen was er tijdens de 541 dagen wel degelijk een Vlaamse deelregering die haar taken netjes uitvoerde zoals dat gevraagd werd. Bij een volgende formatiecrisis zou dat nog eenvoudiger kunnen worden, daar de deelregering dan over heel wat meer geld zal beschikken dan nu het geval is.

   Volgens Kris Peeters heeft de Belgische staat toen zo’n kleine 400 miljoen euro verloren, omdat ze hogere rentes moest betalen op de eigen schulden. Ten eerste de vraag: wie was er schuldig aan het maken van die schulden? Als men minder schulden had gemaakt, een kans die de regeringen Verhofstadt hebben laten liggen, was dat bedrag nooit zo hoog geweest. Eigen schuld, dikke bult.

   Tijdens het vormen van een nieuwe federale regering kan de regering in lopende zaken alleen maar werken met de zgz ‘twaalfden’ en dus maandelijks niet meer geld opmaken als het jaar ervoor. Tijdens de regering Leterme in lopende zaken is er op die manier heel wat bespaard geworden.

   Zelfs al zou men de vorming van de federale en de gewestelijke regeringen gelijk opstarten, dan zal de gewestregering zonder ongelukken steeds veel sneller gevormd kunnen worden dan de federale. Tijdens de 451 dagen kregen we een zgz ‘tijdslijn’, dan een informateur (De Wever), dan een formateur (Di Rupo), dan twee bemiddelaars (Flahaut en Pieters), dan een verduidelijker (De Wever), dan nog eens een bemiddelaar (Vande Lala), dan een tweede informateur (Reynders), dan een onderhandelaar (Beke) en dan de eindformateur (Di Rupo), die er nog eens zes maanden over deed. Maar van dat hele hierboven genoemde gezelschap krijgt alleen De Wever de schuld van de 451 dagen.

   En als de vorming van de volgende federale regering het record van de 451 zou kloppen, so what? Een reden temeer om vast te stellen dat dit land inderdaad niet meer federaal bestuurbaar zou zijn. Daarop zijn dan twee antwoorden: ofwel een ander systeem op poten zetten (bv confederalisme) ofwel er helemaal mee ophouden. Stel trouwens eens voor dat het inderdaad niet zou lukken en dat we ondertussen ook geen gewestregeringen zouden hebben omdat die – volgens de redering van de traditionelen – pas daarna gevormd zouden kunnen worden. Dat zou pas een complete chaos zijn, Oekraïne waardig!

   Een ondoordachte uitspraak van N-VA’er Jan Jambon in Het Nieuwsblad van vrijdag, waarbij hij stelde dat wie een leefloon wil, straks eerst maar zijn huis moet verkopen, heeft heel wat losgeweekt. Jambon was fout, maar was zo fair dat de dag daarop te bekennen op een inderhaast bijeengeroepen persconferentie aan de zijde van Bart De Wever. Zijn uitspraak klopte niet en was zelfs in tegenspraak met het manifest van de eigen partij (bladzijde acht, voor de kenners), waarin staat dat niemand zijn eigen huis moet verkopen enkel en alleen omdat hij een werklozensteun of leefloon aanvraagt. Het is wel zo dat de N-VA vindt, dat wie genoeg bezittingen en geld heeft buiten dat eigen huis, wél een leefloon kan geweigerd worden. Het is trouwens te gek voor woorden dat iemand bv vier of vijf eigen huizen zou hebben, die hij al dan niet verhuurt, dán daar bovenop nog door de staat onderhouden zou moeten worden.

   Niettegenstaande de tijdige ontkenning had bij CD&V iemand het toch al opportuun gevonden over de inderdaad misplaatste uitspraak een tweet de wereld rond te sturen van een vrouw die op haar 55^ste ontslagen werd en dus – volgens de CD&V-analyse van het N-VA manifest - haar eigen huis zou moeten verkopen als ze na twee jaar geen ander werk vond. Men had blijkbaar dat manifest niet echt gelezen, want daarin staat o.m. ook dat het niet toekennen van zo’n leefloon niet slaat op mensen boven de 50. Deze reactie was er dan ook fel over en inderdaad, zoals De Wever stelde, van een laag gehalte als zo’n bericht dan nog gelinkt wordt aan de Vlaamse minister-president, die verondersteld wordt premier te zijn van álle Vlamingen. Zelfs Peeters’ verweer, dat hij het uitdoven van een werkloosheidsvergoeding in de tijd geen goed idee vindt, is een slap argument. Dergelijke situatie bestaat nl al in de ons omliggende landen en, als ik me niet vergis, zelfs in heel Europa. Zijn wij dan de enigen die het bij het juiste eind hebben*? Bovendien is het een feit dat de werkloosheidsvergoedingen in dit land - mede daardoor, maar ook omdat de staat miljoenen euro’s per jaar aan de vakbonden geeft om de werkloosheidsuitbetalingen te doen - percentsgewijs zowat het dubbele kosten van die in de andere landen.

   Zoals onze vriend Filips gisteren reeds schreef in zijn reactie op mijn blog, zou een minister-president zich in deze 21^ste eeuw beter bezig houden met de zaken die tellen i.pl.v. reclamefoldertjes te gaan posten van deur tot deur, zoals dat gebeurde in de jaren stilletjes. Als men wat te breed van opvatting wordt, is het risico groot dat men er alle hoogte bij verliest…

* Datzelfde geldt trouwens ook voor het in stand houden van de index, wat ook nergens anders nog gebeurt en dat ervoor zorgt dat het leven hier steeds maar duurder wordt en de loonkloof met de buurlanden steeds groter. Zelfs bij de Nationale Bank geeft men dat toe.