Berichten van 1 september 2014 tot 7 september 2014

   I.v.m. de reactie van Geronimo en enkele die hem bijtreden, kan ik niet anders dan hen gelijk geven. Er komt geen staatshervorming, waarschijnlijk wel een Franstalige federale eerste minister en verder is er Vlaams regeringspartner CD&V die steeds verder naar links overhelt. Het probleem is dat er geen alternatief is, iets dat ik in deze rubriek al meermaals geschreven heb. Mocht iemand er een hebben, mag hij/zij dat altijd vertellen. Maar dan wel een alternatief waar we beter van kunnen worden. Louter afbraak hoort daar niet bij.

   Men kan inderdaad nog steeds tot een tripartite komen, maar dat zou een einde maken aan alle kansen voor onze economie om nu eens iets structureels te veranderen. Dat laatste kan alleen als men er in slaagt links in de oppositie te houden. Als dat niet lukt zal Vlaanderen, met bijna 83% van de export, daar het grootste slachtoffer van worden. Met een nieuwe tripartite die weer gaat knippen en plakken gaat dit land naar de haaien.

   Ik ben het dan ook niet helemaal eens met de stelling dat de N-VA geen enkele meerwaarde biedt voor Vlaanderen. Dat de partij momenteel niet meer kan bieden is het gevolg van de verkiezingsuitslag van 25 mei, waarbij de partij wel won, maar niet voldoende om incontournable te worden. Op het regionale vlak, dat toch financieel gesproken een stuk belangrijker is geworden, staat N-VA nu mee aan het roer. Geert Bourgeois mag dan een saaie eerste piet lijken, hij is nog altijd te verkiezen boven een De Wael of een Somers, om maar iets te zeggen.

   Er zit momenteel niets anders op dan te wachten op de volgende zet van meester tacticus De Wever, wiens eerste handleiding voor een IKEA coalitie door CD&V naar de prullenmand werd verwezen. Zolang Bart de handdoek niet in de ring smijt, is er hoop dat tenminste de sociaal-economische toestand er voor ons allen beter op wordt. Het communautaire zal dan inderdaad moeten wachten, al is het niet zeker dat dat tot 2019 moet duren. Een jaar eerder zijn er gemeentelijke verkiezingen en nog een jaar eerder zal de campagne daarvoor van start gaan. Redenen genoeg om voor communautair vuurwerk te zorgen, mocht het ondertussen gebleken zijn dat de Zweedse coalitie definitief gefaald zou hebben.

T.i.n.a. : there is no alternative.

   De onderhandelaars van de Zweedse coalitie mogen dan al zeggen dat de naam van de volgende federale premier geen urgentie meer is en dat men het eerst eens zal moeten worden over het volledige pakket, men kan er gif opnemen dat het voor nogal wat blauwe ‘papabili’ slapeloze nachten kunnen worden. De job van Belgische eerste minister mag dan al gedevalueerd zijn, het is voor een doorsnee politicus/politica toch altijd nog het meenemen waard.

   Normaal gesproken zou het nu een MR’er moeten worden en dan heeft men het tot nu toe alleen over Charles Michel en Didier Reynders. Die twee zijn niet de beste vrienden, om het beleefd uit te drukken en vraag is maar hoe Reynders verder zal evolueren na de voor hem toch Europese nederlaag. Theoretisch komen echter ook de Open VLD’ers in aanmerking en dan zou het wel eens lachen geblazen kunnen worden. Gwendolientje heeft eergisteren op ‘Reyers Laat’ al halvelings laten verstaan dat het ook bij hen wel eens een vrouw zou kunnen worden en – alhoewel ze het niet met zoveel woorden gezegd heeft - sluit ze zichzelf daarbij niet uit. Na ‘il Pippo’ wordt het dan ‘la Pupa’, om het bij de comedia dell’arte te houden. Maggy De Block dan? Niemand zou het haar niet gunnen, maar er is nog altijd de perceptie en die spreekt niet in haar voordeel. Zie je die al bij op de groepsfoto bij de volgende Europese bijeenkomst? Dan maar Patrick De Wael of Bartje Somers. Niet dat dat grote lichten zijn, maar ze zijn wel beiden al eens minister-president van Vlaanderen geweest.

   Verder is het raden wat er met Kris Peeters gaat gebeuren. Om hem er nog bij te hebben, zou De Crem, die er al twee termijnen heeft opzitten als minister van buskruit en schietgeweren, riskeren er ditmaal niet meer bij te zijn. Koentje Geens wordt immers onmisbaar om het Arco debacle (samen met Marianne Thyssen?) op te lossen.

   Tenslotte blijft het raden wat de N-VA bezielt. We weten natuurlijk niet wat die met CD&V heeft afgesproken tijdens de vorming van de Vlaamse regering en wat daar eventueel aan veranderd zal worden om de Zweedse coalitie van start te kunnen laten gaan. Bart De Wever lijkt de sleutel van het verhaal op zak te hebben, maar laat niet in zijn kaarten zien. Feit is, als deze Zweedse coalitie niets wordt, noch iets dat erop trekt en als niemand terug wil naar een tripartite, dan komt het confederalisme weer in beeld en blijft Bart aan zet.

   We kunnen niet zeggen dat er niets (meer) gebeurt in onze politiek. Zo saai als de vorige regeringsvorming was (denk aan de 451 dagen), zo spannend is deze en het houdt niet op. Na de vlucht vooruit van PS en cdH voor de vorming van de nieuwe Waalse en Brusselse deelregeringen, was er al het even opmerkelijk akkoord tussen CD&V en N-VA voor de Vlaamse regering. Daarna was er het botte ‘non’ van cdH’er Benoît Lutgen om mee te doen met een federale regering van MR, N-VA en CD&V, om tenslotte te komen tot het idee van de kamikazeregering, later verveld tot ‘Zweedse coalitie’, waarin ook Open VLD werd opgevist en die partij gedaan kreeg toch in te breken in de Vlaamse regering, die haar feitelijk niet nodig had, een eis die ze al gesteld had vóٕór 25 mei. Nog straffer was dat de Vlaamse liberalen a.h.w. een carte blanche tekenden om mee te mogen, doen, door het Vlaams akkoord tussen N-VA en CD&V mede te onderschrijven, zonder verdere eigen eisen (zoals bv Oosterweel) te stellen.

   Wanneer dan de besprekingen over de Zweedse coalitie definitief van start gingen, werden die doorkruist door de eis van de nieuwe voorzitter van de Europese commissie, Juncker, die België terecht op het matje riep omdat dit land, als laatste in een rij van 28 landen, nog steeds geen kandidaat-commissaris had opgegeven. Het ging tussen Marianne Thyssen ‘CD&V) en Didier Reynders (MR), waarbij die laatste het meeste kans maakte omdat anders Kris Peeters, die al het voorzitterschap van de Vlaamse regering had moeten afgeven, nu ook op federaal vlak naast de hoofdprijs zou pakken. Iets waarin weinig geloofden.

   Nu blijkt het onmogelijke toch gebeurd te zijn. Het is Thyssen die naar Europa gaat en er van Juncker, die al laten weten had de voorkeur te geven aan een vrouw, waarschijnlijk een vette post krijgt, veel vetter dan wat Reynders ooit zou gekregen hebben (Volgens ex-federaal ‘collega’ Milquet haat Juncker Reynders…). Maar Peeters mag zijn federaal premierschap ook vergeten en dit nadat dit meer dan waarschijnlijk zo was afgesproken met de N-VA bij de vorming van de Vlaamse regering. Het is niet voor niets dat men op de nachtelijke bijeenkomst, waar de uiteindelijke beslissing genomen werd, er Bart De Wever als een soort deus ex macchina heeft moeten bijhalen. Het is trouwens al even opmerkelijk dat de N-VA, toch de grootste partij, bij de federale besprekingen haast niet te horen of te zien is en tot nu toe daar geen enkele eis gesteld heeft, zeker niet voor wat de postjes betreft. Doet me denken aan de eerste regels van dat simpel gedichtje: ‘Wees tevreden met een beetje. Vraag niet wat een ander heeft’*

   Wie er dan wel eerste minister van dit land zal worden (als de Zweedse coalitie lukt, tenminste), is iets dat pas bekend zal worden als er een akkoord zal zijn over de hele inhoud van de besprekingen. Toch lijkt het er nu al op dat niemand staat te springen om die nieuwe regering te leiden. De partij die de post uiteindelijk zal binnenhalen, zal daarvoor serieuze politieke toegevingen moeten doen en juist dat zou de reden geweest zijn waarom Peeters én CD&V tenslotte hebben afgehaakt. Volgens de media omdat de partij zo enkele ‘linkse’ standpunten erdoor zou krijgen (een belasting op vermogenswinsten bv), maar volgens mij eerder omdat ze dan de gebruikelijke tsjevenpolitiek niet zal kunnen voeren (enerzijds, anderzijds e.d.). Officieel wordt het nu een liberaal, maar is het niet eens zeker of het Charles Michel, Didier Reynders of iemand anders zal zijn. Misschien zouden die ook beter het vermelde gedichtje eens lezen:

   ‘Wees tevreden met een beetje.

   Vraag niet wat een ander heeft.

   ’t Leven is zo kort, dat weet je.

   Wees gelukkig dat je leeft.

   Geld en goed zijn van geen waarde.

   Liefde is het hoogst gebod.

   Breng wat zonneschijn op aarde.

   Wees tevreden met uw lot.’

   ‘De Gentse financiële planner Optima stopt met zijn bankactiviteiten en wordt weer beursvennootschap.’ Zo luidt het bericht in onze media en daarmee zou alles gezegd zijn. Jammer genoeg is dat niet het geval en dat geldt zeker voor de aandeelhouders, die een serieus verlies riskeren. We kunnen rustig stellen dat de Optimabank een initiatief was van het genre ‘denk links, leef rechts’. Inderdaad gestart als financiële planner, kreeg het bedrijf in 2001 het bankstatuut, nadat het Ethiasbank overnam van het even rode Ethias, ontstaan uit het Waalse Omob, dat om allerlei duistere manipulaties van naam en zetel was veranderd. Ethias moest, op last van Europa, zijn bankactiviteit afstoten nadat het gered werd door de Belgische staat en boekte met de overdracht naar Optima een minwaarde van 20,5 miljoen euro.

   Optima werd in 1991 opgericht door een zekere Jeroen Piqueur, bekend als flamboyante zakenman en liefhebber van dure sportwagens*. Sinds de overname van Ethias had hij, op last van de Nationale Bank (NBB), ook enkele bekende namen mee aan boord moeten nemen en dat werden (ex?) socialist Luc Van den Bossche (vader van) en ex Fortis-ceo Herman Verwilst, ook al van socialistische signatuur. Die moesten zorgen voor meer ‘expertise’ binnen de bank, zeg maar het aanspreken van hun politieke netwerken. Van den Bossche liet er zelfs zijn uiterst lucratieve job als voorzitter van Brussels Airport voor vallen. Dat moet geld gekost hebben, maar het heeft niet mogen zijn.

   Optima had in 2012 al eens het bezoek gekregen van de Bijzondere Belastinginspectie (BBI) en kreeg, na het debacle met Dexia, ook een strengere controle vanwege de NBB, die daarvoor door de Europese Centrale Bank (ECB) was aangeduid. Dat de financiële directeur dit voorjaar moest opstappen en wat later ook Verwilst, vanwege zijn Fortis verleden, zal ook wel hebben meegespeeld. Kortom, het gezegde ‘Schoenmaker, blijf bij je leest’ is ook hier van toepassing. Een bank runnen en zaken doen op hoog niveau (denk maar aan Electrawinds’) is niets voor linkse rakkers die het alleen maar kunnen bolwerken mits het aanspreken van de overheid en de belastingbetaler. We mogen van geluk spreken dat het voor Optima (nog) niet op een ramp is uitgedraaid, omdat men stilaan ernstig werk begint te maken van de nieuwe Europese bankenwet. Zelfs de NBB kan straks niet meer dan doen wat ze wil. In november verhuist het bankentoezicht naar de ECB en onze NBB is er als de dood voor dat die nog van die scheve toestanden zou vinden. Aan één Dexia heeft dit land al meer dan genoeg.

* In 1992 kwam Piqueur al eens in het nieuws bij het faillissement van het adviesbureau Ascona, waarvan hij medeoprichter was…

   September is niet alleen het begin van een nieuw schooljaar maar ook van een nieuw gerechtelijk jaar. Bij de gebruikelijke jaarlijkse toespraken van de procureurs-generaal vertelde die van Brussel de sociale uitkeringen van de Syrië-‘strijders’, zoals dat geboefte wordt genoemd in onze media, niet alleen te zullen intrekken, maar zelfs de al uitbetaalde gelden terug te vorderen. Men kan alleen maar hopen dat dat uitschot helemaal niet meer terugkeert, maar er moet ondertussen wel iéts gedaan worden. Dat gebeurt o.a. ook al in Groot-Brittannië, waar premier Cameron de eigen jihadi’s hun Britse paspoort afneemt. Ook in Nederland besloot de regering die kerels hun Nederlandse nationaliteit af te pakken als ze bleken te zijn aangesloten bij het kalifaat van IS. Onbegrijpelijk de reactie van bepaalde juristen, die daar kritiek op hebben, omdat het tegen het internationaal recht in zou gaan. Soms krijgt men wel eens de indruk dat justitie er hier alleen maar is voor de criminelen i.pl.v. voor de man in de straat.

   Dat laatste viel trouwens ook op, maar dan op een ander niveau, bij het begin van het proces tegen die Italiaanse maffiafamilie Aquino in Hasselt, waar de fine fleur van de Belgische balie de verdediging op zich neemt, meester Vermassen op kop. De 38 (!) beschuldigde leden van de familie passen de Siciliaanse ‘omertà’ (zwijgplicht) toe: niets gezegd, niets gehoord, niets gezien. Wel in 2013 in totaal 3 ton cocaïne verscheept van Colombië naar hier, voor een straatwaarde van 80 miljoen euro. Geld genoeg dus om de duurste advocaten te betalen. De kans is dan ook zeer groot dat ze er vanaf komen met de gebruikelijke Belgische procedurefout. Sinds het parachuteproces, waarbij Vermassen iemand liet veroordelen zonder bewijs noch bekentenis, moet ik die man niet meer. Als de veroordeelde toen al schuldig zou geweest zijn, was het nog een gevolg van een liefdesaffaire, niet van een handel in tonnen drugs waarmee veel meer kwaad kan worden aangericht waarvan we later niets meer zullen horen. In dit land kan men sindsdien wel veroordeeld worden bij een vermoeden van schuld, maar niet als er ergens een procedurefout begaan is. Net zoals bij de steeds meer voorkomende minnelijke schikkingen, waarbij straffen tot 20 jaar cel kunnen worden afgekocht en men inderdaad steeds meer kan spreken van een klassengerecht. Of waar advocaten van echtscheidingen vechtscheidingen maken en zo hun prijs tot tienmaal kunnen opdrijven.

   Is dát nog gerechtigheid?

   Ik had het al geschreven in mijn blog van 27 augustus (‘Trammelant in Avondland’): het belangrijkste probleem zijn de postjes en dat is nog altijd zo. Als allerlaatste van de 28 E.U.-landen moet België nog doorgeven wie de Belgische kandidaat wordt voor een job van Eurocommissaris. Voor zover dat nog niet bekend zou zijn in het buitenland, weet nu iedereen dat het bij ons in de eerste plaats om de postjes gaat, waarvoor zelfs een regeringsvorming moet wijken. Het probleem is nl dat de verdeling ervan normaal besproken wordt nadat men bij die regeringsvorming een akkoord heeft over alles en dat deze intentie doorkruist werd door een eis van de Luxemburgse voorzitter van de E.U. commissie, Jean-Claude Juncker, die een naam wil vóór donderdagavond. Dat trouwens niet alleen, de rokende en drinkende bon vivant uit Luxemburg – althans volgens zijn opvolger bij de Eurogroep, de Nederlander Dijsselbloem – wil persé een vrouwelijke kandidaat, omdat er van die sekse al te weinig zouden zijn in ‘zijn’ commissie. Daarbij komt nog dat een vrouw waarschijnlijk een zwaarder doorwegend departement zou krijgen dan een man. Positieve discriminatie dus, al kan er bezwaarlijk van Marianne Thyssen gezegd worden dat ze niet bekwaam zou zijn. Het feit echter dat zij – oh, zo toevallig – tot dezelfde politieke familie als Juncker behoort, is vragen om verdachtmaking.

   Met Federica Mogherini bleek men minder problemen te hebben, ongeacht het feit dat de Italiaanse amper een half jaar minister is in haar eigen land – maar dan wel van Buitenlandse Zaken – en ze dus nog alles te bewijzen heeft. Nu ja, haar voorgangster, de Britse Catherine Ashton, stelde ook niet veel meer voor, tenzij dan dat ze een (van de Queen gekregen) adellijke titel droeg.

   Voor CD&V wordt heel die zaak wel een dilemma, want de partij, die qua zetels in de Zweedse coalitie pas op de derde plaats komt, kan bezwaarlijk én een Europees commissaris, én een eerste minister (Peeters) én daarbij nog twee ministers (De Crem en Geens) claimen. Waarschijnlijk wordt Reynders dan toch Europees commissaris met een verwaarloosbaar Europees departement en Peeters Belgisch premier. De reden waarom CD&V daarvoor zal kiezen, is dat een federale premier het bij een volgende verkiezing beter zal doen dan iemand uit Europa, dat voor vele kiezers toch maar een ver-van-mijn-bed show blijft. Kijk maar naar De Gucht, die als Europees commissaris voor handel toch een serieus parcours liep, terwijl dat in de verkiezingen van 25 mei voor de eigen partij weinig of niets heeft opgebracht. Dat, niettegenstaande diezelfde De Gucht toch regelmatig opviel met uitspraken over de Belgische politiek. Bij een Marianne Thyssen zou dat straks nóg minder het geval zijn.

   Kortom, woensdag en donderdag gaat de Zweedse coalitie beslissingen nemen over enkele zware thema’s, o.m. de begroting, de besparingen, de nieuwe inkomsten en de lastenverlagingen. Pas als men het daarover eens zal geworden zijn, zal Juncker waarschijnlijk zijn Belgische kandidaat kennen. Hij kan dan op zijn beurt beginnen met het uitdelen van postjes…

   Wouter Van Besien heeft te kennen gegeven dat hij dit najaar opstapt als voorzitter van Groen. Na vijf jaar houdt hij het voor bekeken en gaat hij zich alleen nog bezig houden met zijn baan als Vlaams parlementslid, met als hoofddoel de toekomst van de Antwerpse Ring. Dat is dan een lange termijnplanning, waar hij de rest van zijn leven nog mee bezig kan blijven!

   Zoals te verwachten was, kwam Van Besien tijdens het weekeinde uitvoerig aan bod in onze overwegend linkse media en had men geen wierook genoeg om de man uitgeleide te doen. ‘Zo ne goeie hadden ze in jaren niet meer gehad!’. Ik ben zo vrij daar enkele kanttekeningen bij te plaatsen.

   Zo wordt gesteld dat Van Besien zijn partij naar drie opeenvolgende verkiezingsoverwinningen leidde. Theoretisch klopt dat, in de praktijk is het eindresultaat echter dat zijn partij zich in Vlaanderen rond de 10% situeert, ongeveer ter hoogte van de SP.a, een partij die zichzelf in de vernieling heeft gereden.

   Als driemaal na elkaar een verkiezing winnen zo fenomenaal zou zijn, wat moeten we dan zeggen van Bart De Wever die dat al vier of vijfmaal gepresteerd heeft en – in tegenstelling tot Van Besien – ervoor gezorgd heeft dat zijn partij zich niet rond de 10% situeert, maar boven de 30!

   Daarbij komt nog dat Groen zich nooit als een Vlaamse maar steeds als een Belgische partij manifesteert en nauw samenwerkte met haar Waalse zusterpartij Ecolo. Wie A zegt, moet dan echter ook B zeggen en dat laatste is, dat Ecolo bij de laatste verkiezingen 10 van haar 14 zetels kwijtspeelde, wat het groene gedachtengoed in België zeker niet ten goede komt. De groene kiezers die in Wallonië afhaakten stapten daarenboven niet over naar de linkse PS, maar naar het rechtse MR, iets wat denkelijk de volgende keer ook zal gebeuren met het gros van de huidige cdH-kiezers die, na het ‘non’ van Lutgen, straks in francofonië eveneens uitgerangeerd zullen worden, nadat ze net zoals die van Ecolo door de PS zullen zijn uitgemolken. Als we consequent blijven en Groen/Ecolo beschouwen als één strekking – zoals ze dat zelf altijd gesteld hebben - dan heeft die de laatste verkiezingen verloren, niet gewonnen.

   Tenslotte slaagde Van Besien er, ondanks al zijn overwinningen, niet in ook maar in één regering in te breken. In de enige waarin dat vóór 25 mei nog het geval was, de Brusselse, ligt Groen er nu ook uit. Stank voor dank, nadat de groenen, als brave Belgen, de zesde staatshervorming mee hadden goedgekeurd, om daarna, bij het tot stand komen van de regering Di Rupo, bij het groot vuil te worden gezet.

   Gelukkig voor Van Besien is er nog Oosterweel…