Berichten van 9 maart 2015 tot 15 maart 2015

   Bij de betoging van de vakbonden op 11 maart kwam op een gegeven ogenblik ook de ABVV-delegee van Audi Brussels in beeld. De man zal er waarschijnlijk naartoe moeten komen zijn i.v.m. zijn functie binnen de vakbond, want ik betwijfel of hij over ook maar iets te klagen zou hebben. Volgens een recent bericht van Audi, kunnen de medewerkers van de Brusselse vestiging nl een bonus verwachten van (houdt u vast) 3.574 euro! En dat was dan voor het jaar 2014, dat iets minder goed was dan het jaar ervoor.

   Die bonus, die ze bij onze oosterburen de ‘Mitarbeitererfolgsbeteiligung’ noemen (écht Duits, in het Frans hebben ze daar een hele zin voor nodig!), heeft te maken met wat we maar ‘het Duitse model’ zullen noemen. In Duitse bedrijven profiteren de werknemers even goed mee als de aandeelhouders als het goed gaat. Als het slecht gaat, maakt men ook de andere zijde van de medaille mee en moet men inleveren. In tegenstelling tot bij ons heeft Duitsland geen index (net zoals trouwens de rest van Europa). Dat systeem bestaat alleen nog bij ons en zorgt ervoor dat iedereen een opslag krijgt als de index stijgt, ongeacht of het bedrijf waar men werkt winst maakt of niet. Bedrijven waar het niet zo goed gaat, moeten hun werknemers dan toch meer betalen. Dat extra verlies wordt op die manier dus niet mee betaald door de werknemers, maar door de bedrijven en de belastingbetaler. Dat daardoor de loonkost steeds hoger wordt en de loonkloof met de omliggende landen steeds groter, zal de vakbonden een zorg wezen. Daarom dat deze laatsten zo hevig tekeer blijven gaan tegen de indexsprong, waarbij – voor één keer – de lonen niet zullen stijgen.

   In Duitsland hebben vakbonden, bedrijven én werknemers één gezamenlijk doel: het bedrijf vooruit helpen om daarna de vruchten te kunnen plukken. Hier bij ons is men nog steeds bezig met een soort klassenstrijd uit de negentiende eeuw. ‘Den boas is ne smeirlap’ doet het hier nog steeds, zeker bij het ABVV.

   Vande Lala kwam deze week nog eens in het nieuws. Nee, niet over de moeilijkheden binnen zijn eigen SP.a, inbegrepen de voorzittersverkiezingen waarin de geleerde professor achter de schermen duchtig lobbiet voor John Crombez, zijn poulain en opvolger uit Oostende. Als die laatste het haalt, wat waarschijnlijk lijkt, zal de Keizer van Oostende zijn taak als souffleur gegarandeerd verder zetten. Of dat een voordeel is, mag men ook aan Caroline Gennez vragen…

   Nee, Vande Lala had deze week openlijke kritiek op de nieuwe regering o.w.v. de fiscale regularisatie voor mensen die met zwart geld vanuit het buitenland nog steeds naar hier willen terugkomen. Volgens ‘den baard’ is dit een stap terug, waardoor we weer in het ‘ancien régime’ zijn belanden.

   Nu blijkt dat de permanente regularisatie, waarop Vande Lala’s kritiek slaat, eerst werd afgeschaft, maar daarna terug in eer hersteld door de regering Di Rupo, die ook geld tekort had en in 2013 gebetonneerd door diezelfde regering, waarvan diezelfde Vande Lala toen deel uitmaakte. Wie wilde regulariseren, kon dat al vanaf 2014 en dat is nog zo. Vergeten we tenslotte niet dat de allereerste zgz ‘bevrijdende aangifte’ een uitvinding was van de onzalige regering Verhofstadt II, waarin Vande Lala minister van Begroting was.

   Het is trouwens niet de eerste keer dat de huidige centrumrechtse regering klachten krijgt vanuit linkse hoek, terwijl het meestal gaat om de voortzetting van maatregelen die werden getroffen tijdens het bewind van Di Rupo. Denk maar aan de inschakelingsuitkering, waarvoor ‘strikje’ zich al bij zijn eigen kiezers heeft moeten verontschuldigen. Verder zijn er heel wat huidige beslissingen die moeten genomen worden in het kader van de zesde staatshervorming, waarvoor Vande Lala’s partij ook al mee tekende. Het is trouwens opmerkelijk, dat de regering Michel uitgerekend nu kritiek krijgt van o.m. De Tijd omdat ze niet genoeg verandert. ‘De financiële druk om te hervormen is weggevallen’, schrijft die krant ‘en de politieke tegenstand blijft groot’. Als de centrumrechtse regering tot nu toe te weinig zou verwezenlijkt hebben*, dan is het juist omdat ze nog teveel met dat ancien régime bezig moet zijn. Vande Lala, die zelf het ancien régime vertegenwoordigt, zou er dan ook beter het zwijgen toe doen, vóór hij centrumrechts beschuldigt van zaken die hijzelf mee in gang heeft gezet. Het verhaal van de pot en de ketel…

* Ondanks alle kritiek van oppositie en onze overwegend linkse media, heeft de regering Michel toch al e.e.a. verwezenlijkt: het veiligheidsplan, het nieuwe plan voor de kerncentrales, de indexsprong, de sociale akkoorden, het optrekken van de pensioenleeftijd, het verhogen van de laagste pensioenen en waarschijnlijk een nieuwe regeling voor de brugpensioenen. Niet slecht voor een club die elke dag in onze media wel van iets beschuldigd wordt. Men zou er haast nog sympathie voor krijgen!

   In tegenstelling tot wat eerst voorop was gesteld, komt er dan toch een staking. Ze is aangezegd door de rode overheidsvakbond ACOD en zal plaatsgrijpen op 22 april. Nadat de bonden de stille week vóór Pasen met allerlei acties zullen verpest hebben, gaan ze na de paasvakantie nog maar eens het openbaar leven trachten stil te leggen. Dit nadat haar ambtelijke leden tijdens de paasvakantie nog eens uitgebreid gebruik hebben kunnen maken om met de familie naar zonnigere oorden te vertrekken. Waarna ze, tijdens de staking, weer kunnen uithalen naar deze asociale federale regering die hun het leven onmogelijk maakt en hun centen afpakt. Centen die ze ondertussen al hebben opgemaakt bij de reisbureaus en bij de aankoop van de laatste nieuwe smartphones e.d. Wegens de crisis, weet je wel.

   Ik zou zeggen: laat ze staken, laat ze desnoods dit land kapot staken, dan komt er misschien iets in huis van de Vlaamse onafhankelijkheid en krijgt onze vriend Jean zicht op zijn Vlaamse republiek. Jammer genoeg zal het zover weer niet komen en zullen er nog maar eens duizend en één compromissen uit de mouw worden geschud. Het blijft voorlopig trouwens de vraag of de andere twee grotere vakbonden gaan meedoen. Bij het ACV zit men krap bij kas en dreigt – bij een echte ontsporing – er helemaal niets in huis te komen van welke oplossing ook voor de Arco-spaarders/coöperanten (schrappen wat niet past).

   Ondertussen heeft de Waalse deelregering lak aan de Belgische schoonmoeder en is ze al duchtig bezig gebruik te maken van de extra bevoegdheden die ze gekregen heeft via de zesde staatshervorming. Zo zal ze op eigen houtje de indexsprong invoeren op de huurprijzen (daar waar la Homans al laten verstaan heeft dit in Vlaanderen niét te zullen doen) en zal er een soort vermogensbelasting komen, waarbij de Franse inwijkelingen, die hun douce France om die reden ontvlucht waren en nu officieel in Wallonië wonen, best uitkijken naar een tweede safe haven. Vlaanderen misschien?

   Tenslotte komt er geen nieuwe munt voor de 200^ste herdenking van de slag bij Waterloo in 1815. Frankrijk vindt dit nl een belediging voor hun Corsicaanse massamoordenaar, die in het moederland blijkbaar nog steeds een heldenstatus heeft. Straks gaan ze nog vertellen dat Napoleon in Waterloo gewonnen heeft. In 2015 weliswaar…

   Er circuleren dezer dagen enkele flagrante onwaarheden over werkgelegenheid en pensioenen die momenteel zowel door vakbonden als media verkocht worden en die hoegenaamd niet stroken met de werkelijkheid.

   Zo is er het verhaaltje dat jongeren geen werk zouden vinden als ouderen verplicht worden (iets) langer te moeten werken. Dat is zonder meer een leugen. Het brugpensioen werd ingevoerd einde van de jaren zeventig met hetzelfde doel. De ouderen zijn vanaf toen in steeds grotere getale op vervroegd pensioen gegaan – mét medewerking van de werkgevers, nota bene – zonder dat hun plaatsen door jongeren werden ingenomen. In de plaats van de bruggepensioneerden kwam er meer automatisering en het was daardoor dat de productiviteit werd opgedreven. Die automatisering werd nog versneld door de digitalisering die we sindsdien kennen en die nog steeds aan de gang is.

   Dat er zoveel jongeren in België werkloos zijn, is verder geen federaal, maar een regionaal probleem. In Vlaanderen ligt dat rond de 5% (wat ik al eens geschreven heb), maar in Wallonië is dat 12 en in Brussel zelfs 18%. Door het feit dat het probleem om de ouderen aan het werk te houden zich vooral in Vlaanderen stelt, is de kans klein dat Wallonië en Brussel, waar ze daarentegen met een probleem van jeugdwerkloosheid zitten, zich zullen inspannen om voor ouderen zonder werk een nieuwe job te gaan zoeken. De N-VA mag dan al zijn communautair programma in de koelkast gestoken hebben, dat probleem blijft steeds terugkomen in dit onmogelijke land.

   De hoge jeugdwerkloosheid in Wallonië en Brussel is het gevolg van een gebrekkige opleiding, een mismatch tussen onderwijs en arbeidsmarkt en te hoge minimumlonen. Daarbij komt nog, dat het Franstalig onderwijs van die jongeren alleen maar perfecte ééntaligen maakt, waardoor ze – zeker in het Brusselse – geen kans meer krijgen om aan een aantrekkelijke job te raken. Terwijl onze Vlaamse scholieren Frans als verplichte tweede taal krijgen, mag men in Wallonië kiezen tussen Nederlands en Engels. Bijna 60% kiest daar tegenwoordig voor Engels, maar dat is geen garantie om bij een bedrijf, waar de voertaal Nederlands is, aan werk te geraken.

   De discussie over de brugpensioenen en de daarbij zgn ‘aangepaste beschikbaarheid’ zal waarschijnlijk eindigen zoals die over de lonen: het ABVV doet weer niet mee en de andere vakbonden zijn er niet blij mee maar zijn bereid te blijven praten. Leemans noemde zijn vakbond een met verantwoordelijkheid, wat inhoudt dat hij (en ook de andere gesprekspartners) het ABVV beschouwen als een onverantwoorde vakbond, waarvan nota.

   Om de heethoofden binnen de syndicale beweging de kans te geven toch wat stoom af te blazen en de indruk te geven dat ze nog meetellen, worden de reeds geplande acties wel voortgezet, maar zou er verder geen sprake zijn van nieuwe acties of welke staking ook. Dat laatste geldt dan in de eerste plaats voor Vlaanderen, want in Wallonië zullen ze hun geliefde regionale bezigheid gegarandeerd blijven beoefenen. De eerste reeds geplande actie komt er vandaag al met een betoging van allerlei vakbondsmilitanten in Brussel, waarbij nu reeds vast staat dat die invloed zal hebben op gedeeltelijke vervoerstakingen in het DDR gedeelte van dit land. Vóór die betoging begint zullen de drie vakbonden eerst nog even samen overleggen met de werkgevers en zal de groep van tien (of misschien maar van acht) morgen overleg plegen met de regering Michel, die – terecht – zegt in deze materies het laatste woord te hebben. Mocht dat immers niet het geval zijn dan kan men best – zoals ook De Wever suggereert – de regering laten aftreden en het land laten besturen door de vakbonden.

   Tenslotte mag Kris Peeters trouble shooter blijven spelen. Ik schreef haast ‘loodgieter’, maar die term zullen we maar voor Dehaene blijven houden en dat was een echte ACV’er, die ooit gezegd heeft, als hij opnieuw had kunnen beginnen, hij socialist zou geworden zijn. Dat was wel in een tijd toen die partij in Vlaanderen nog iets voorstelde...…

   Het ABVV heeft het tegenvoorstel van de federale regering afgewezen en dat is helemaal geen verrassing. De rode vakbond keurt gewoon alles af. Ze heeft dat al gedaan met de twee vorige akkoorden, waarbij dat over de lonen toen 8 op de 10 sociale onderhandelaars wél akkoord gingen. Ze heeft zelfs onder de vorige regering, die toen gedragen werd door hun eigen rode PS, geen enkel akkoord goedgekeurd. Van negativisme gesproken!

   Het wordt nu afwachten hoe de twee andere vakbonden vandaag zullen reageren. Zelfs mochten de troepen van dictator Leemans eveneens een njet geven, wordt het toch afwachten of zij, die toch een bevriende partij in die federale regering hebben, dan ook tot harde acties zullen overgaan. Zonder de steun van de andere vakbonden is het ABVV niet in staat te zorgen voor de hete lente die ze nu al voorspelt, zeker niet in Vlaanderen. Dat er in Wallonië wél zal gestaakt worden is de evidentie zelf. Van zodra ze daar het woord ‘grève’ nog maar horen, valt alles stil.

   Volgens Eurostat, de Europese instelling voor de statistieken, kent België een werkloosheid van 8,4%. Als dat getal echter naar de gewesten wordt vertaald, blijkt dat voor Vlaanderen maar 5% te zijn. Alleen Duitsland (4,8) en Oostenrijk (4,9) doen beter. Op twee na heeft Vlaanderen dus momenteel het laagste aantal werklozen van de hele E.U. Als men in de discussie die nu bezig is over brug- en andere pensioenen zich alleen toespitst op het Belgische gemiddelde, zit men voor Vlaanderen grondig fout. Daarenboven is de kans groot dat Wallonië en Brussel straks zullen afzien van de begeleiding van de nieuwe kandidaat bruggepensioneerden omdat dat hen teveel geld zal kosten. Op die manier groeit dit land wel steeds verder uiteen.

   Eric Stoffelen, de voorzitter van het jaarlijkse Vlaamse zangfeest, heeft zondag in de Antwerpse Lotto Arena alle Vlaamsnationalisten duidelijk opgeroepen dat ze het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, niet mogen opgeven. De zesde staatshervorming (mee opgemaakt door socialisten en groenen, nota bene) zorgt er nl niet alleen voor dat de gewesten meer bevoegdheden gaan krijgen, maar ook dat ieder steeds meer zijn eigen potje zal koken en de andere steeds minder nodig zal hebben. Zonder het misschien zelf te willen hebben de traditionele partijen, plus Groen, op die manier een verdere stap gezet in de richting van het confederalisme…

    Het wordt afwachten hoe de groep van tien – en dan in de eerste plaats de vakbonden – vandaag gaat reageren op de subtiele maar belangrijke wijzigingen die de federale regering heeft aangebracht op de sociale akkoorden, gesloten tussen werkgevers en werknemers. Het zou van zeer slechte smaak getuigen, mochten de vakbondsleiders star vasthouden aan elke letter van het akkoord i.pl.v. aan de geest ervan. Het lijkt er trouwens hoe langer hoe meer op dat de interventie van VDAB-topman Leroy bij de regeringsbesprekingen van doorslaggevende aard is geweest en hij – zoals ik al aangaf – moeilijk te negeren valt o.w.v. zijn expertise ter zake én het feit dat hij eerder van linkse signatuur is. Daarenboven heeft Leroy reeds de gezegende leeftijd van 60 bereikt en is ook hij niet zinnens nu te stoppen. M.a.w. hij geeft het goede voorbeeld.

   Waar tenslotte ook veel te weinig aandacht aan geschonken wordt, is het feit dat wij in dit land zowat de enigen zijn die percentsgewijs zoveel bruggepensioneerden hebben en is er geen ander land dat aan brugpensioenen méér uitgeeft. In de zorg om de vergrijzing betaalbaar te houden, moest er iets gebeuren en dat zou nu moeten kunnen. Voor zij die verder willen gaan, Open VLD en N-VA, is er het vooruitzicht dat tegen het einde van deze federale legislatuur toch de meeste van hun doelstellingen zullen gehaald worden.

   Bij dergelijke discussies vraag ik me steeds af, waarom dit land telkens alles anders moet doen dan onze buurlanden. Hebben de mensen het daar dan zo slecht? Leven tot 80 en minder werken dan tot 55/60 bestaat nergens anders. Dat werkgevers bij ons meegaan in dat verhaal, is ronduit pervers te noemen. Op het einde van de rit zijn zij dan wel van hun oudere, duurdere werknemers vanaf, maar moet de belastingbetaler ervoor opdraaien. Door het feit dat er steeds meer gepensioneerden bijkomen en steeds minder nieuwe arbeidsplaatsen voor jongeren, prijzen wij ons helemaal uit de markt, krijgen we nog meer werklozen en/of mensen die niet meer willen werken en riskeren we vroeg of laat een Griekenland scenario…