Berichten van 4 mei 2015 tot 10 mei 2015

   De CEO en de voorzitter van beursgenoteerde overheidsbedrijven (lees: Bpost en Proximus), zullen voortaan niet meer benoemd worden door de regering, maar door de raad van bestuur van de bedrijven zelf. Dit is de logica zelf, maar men heeft moeten wachten op een regering zonder socialisten om het geregeld te krijgen. Als meerderheidsaandeelhouder heeft de overheid trouwens nog altijd een doorslaggevende stem in beide bedrijven. Tegelijk is beslist dat de overheid in die bedrijven niet langer haar meerderheidsbelang moét aanhouden. In principe kan de staat die bedrijven dan voortaan ook geheel of gedeeltelijk verkopen, wat er in het parlement toe leidde dat de linkse oppositie op haar achterste poten ging staan. Voor een goed begrip: niemand denkt op dit ogenblik aan verkopen, maar áls het nodig is, kan het straks wel, wat vroeger onmogelijk was. Er was er trouwens nog een opmerkelijke toegeving. Vanaf heden kunnen bovenvermelde overheidsbedrijven ook onderaannemers en zelfstandigen inschakelen. Vooral voor Bpost is dit belangrijk omdat het bedrijf zo met gelijke wapens als de concurrentie kan strijden om eventuele grote bestellingen binnen te krijgen (de verdeling van de dagbladen bv).

   Bovenstaande stond in alle kranten te lezen. Wat er niet met zoveel woorden bij stond was, dat in dit debat Kris Peeters drie keer dwars was gaan liggen, maar evenveel keren bakzeil heeft moeten halen tegen Crootje. De vraag is maar, of Peeters nu heeft toegegeven omdat hij t.o.v. Open VLD stond en niet, zoals in de vroegere clashes, t.o.v. de N-VA. De zaak van de mogelijke Saudische fabriek in het Antwerpse Delwaidedok zal ook wel gestoken hebben bij de Vlaamse ex minister-president die een eigen poging om een bedrijventerrein in Puurs te laten bevolken door Chinese bedrijven in rook zag opgaan…

   Peeters leed trouwens nog een tweede nederlaag in het kernkabinet. Ook zijn voorstel, om gerichte controles mogelijk te maken i.v.m. discriminatie op de arbeidsmarkt – de zogeheten ‘mystery calls’- werd niet aanvaard door zijn collega-ministers. Er zullen voortaan enkel gerichte controles gebeuren, als laatste middel, zeg maar. ’t Zijn harde tijden voor het zelfverklaarde sociale gezicht van centrumrechts.

   Ook in Groot-Brittannië hebben de socialisten dus een pak rammel gekregen en dit tegen alle verwachtingen in. Van de VRT zijn we gewend dat die, bij verkiezingen, de zaken voor links altijd rooskleuriger (of moet ik schrijven ‘roodkleuriger’?) voorstelt, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat zowat alle media er zijn ingetrapt. Net zoals bij ons, in Frankrijk, Nederland, Hongarije en Finland gaat links ook in de UK fel achteruit en blijft Griekenland de weinig benijde uitzondering die de regel bevestigt. Ook in eigen land blijkt de centrumrechtse regering – volgens sommige ook al verrassend – meer vertrouwen te krijgen dan verwacht. In dit licht gezien zijn alle stemgedragprocentjes uit die peilingen dan ook waardeloos zolang er geen verkiezingen in het zicht zijn. Ook hier zullen de prijzen gegeven worden aan de meet en dat is pas in 2019. Wie zich nu verblijdt in een procentje meer of leedvermaak heeft bij een procentje minder voor de concurrentie, maakt zich blij met een dooie mus.

   De voorzitters van alle verliezende partijen hebben in de UK meteen hun ontslag gegeven, ook Farage, de uitvinder van de ‘natte dweil’. Dit laatste betekent echter niet dat men UKIP, zijn partij, nu meteen mag afschrijven. In het Europees parlement is die nl nog altijd de grootste Britse fractie en laat nu juist het referendum over Europa het volgende probleem zijn voor de Tory’s (én voor de E.U.). Voor wat het aftreden van de Labour topman betreft, is het verschil met wat bij onze socialisten speelt, wel opmerkelijk. Hier klampt de voorzitter van een verliezende partij zich vast aan zijn job en blijft hij – tegen beter weten in, bijna een jaar na de verkiezingsnederlaag – nog altijd geloven dat hij alleen het licht gezien heeft.

   Tenslotte, hoedje af voor de Schotse nationalisten, die op drie na in de eigen regio alle zetels behaalden (56 van de 59!) en daarmee verre van afgeschreven zijn, integendeel. Wie binnenpretjes had toen de partij het in het Schotse referendum voor onafhankelijkheid (nipt) niet haalde, moet er rekening mee houden dat de strijd daar verre van gestreden is. Dat geldt trouwens ook voor de Catalanen en de Basken. Nu nog de Vlamingen…

   Bovenstaande titel heb ik geleend van Koen Meulenaere, die onder het pseudoniem ‘Kaaiman’ de achterkant van De Tijd ‘teistert’. Niet dat ik het altijd met hem eens ben (en zo zullen er wel meer zijn), maar eens zijn stijl gewend, kan men hem ook moeilijk missen. In dit geval ergert Koen er zich aan, dat Ringland zich beroept op een enquête, die blijkt uitgevoerd te zijn bij 1000 Antwerpenaren. Dat stelt niets voor, zegt hij terecht, want dat betekent, op het totaal aantal Vlamingen 0,017%. Nu is het wel zo dat de Ringlanders zich in de eerste plaats wenden tot de Sinjoren, maar daar maken ze dan dezelfde fout van het beruchte officiële referendum, waarbij ook alleen maar de Antwerpenaars zich konden uitspreken, waarvan een kwart zich tegen de Lange Wapper uitsprak en de rest van Vlaanderen niet meetelde. Wat het resultaat daarvan geworden is, weten we ondertussen en het is jammer dat men nu weer met eenzelfde argument afkomt.

   Het idee van Ringland is zonder meer lumineus*, alleen komt het 20 jaar te laat. Niet dat het nu verouderd zou zijn, maar men kan het hele verhaal niet opnieuw van vooraf aan herbeginnen. Dat zou nóg eens een vertraging van vele extra jaren kunnen betekenen. Of men er nu mee akkoord is of niet, op dit punt heeft ‘schuppeke’ Weyts gelijk. Deze Vlaamse regering moet verder gaan met wat al beslist is en daarna zien in hoever de Ringland projecten daar kunnen ingepast worden. Alleen op die manier kan het een soort win/win situatie worden, in het andere geval zal men blijven bekvechten, waar tenslotte niemand mee gebaat zal zijn.

* Hét probleem waar ook Ringland voorlopig geen echte oplossing voor heeft, zijn de uitlaatgassen, die – bij een overkapping – er ter plaatse weliswaar niet meer zullen zijn, maar die ergens wel moeten vrijkomen. Om die gassen te neutraliseren, zijn er wel enkele systemen waaraan wordt gedokterd, maar geen enkel dat momenteel definitieve waarborgen biedt.

   Vergeet het V.I.A. (Vlaanderen In Actie) van Kris Peeters, het wordt het A.I.A. (Antwerpen In Actie) van het Antwerpse Havenbedrijf. Dat is erin geslaagd een overnemer te vinden voor het vrijgekomen Delwaidedok op de rechteroever, nadat hun grootste klant, het Zwitserse containerbedrijf MSC die locatie inwisselde voor het nieuwe Deurganckdok op de linkeroever. Door een akkoord met het Saudisch investeringsbedrijf ERS gaat dit aan het Delwaidedok een gloednieuwe fabriek inplanten- 225 voetbalvelden groot - met een haast gloednieuw systeem om van plasticafval een grondstof te maken voor de chemie. Een recyclagefabriek waarvoor liefst 3,7 miljard euro zal geïnvesteerd worden, een bedrag dat bijna een miljard hoger ligt dat alle investeringen in de haven in 2014 samen. Bingo, dus. En daar houdt het niet mee op.

   Het is de eerste keer dat voor recyclage een fabriek van die omvang zal worden neergezet. Als ze op volle capaciteit zal draaien, zal ze een kwart van alle in de haven toegeleverde plasticafval kunnen verwerken en dit met een procedé dat onschadelijk is voor het milieu. De start van de opbouw kan beginnen in 2017 en de fabriek zal kunnen beginnen te werken in 2020. Er zullen 900 nieuwe jobs gecreëerd worden. Verdere pluspunten zijn dat de toevoer van het afval voor het overgrote deel over water zal gebeuren. Er komt dus zo goed als geen extra belasting voor de reeds oververzadigde Antwerpse Ring. Ook het eindproduct zal grotendeels vervoerd worden over water of via pijpleidingen worden afgevoerd naar andere chemiebedrijven in de haven zelf. Vergeten we niet dat de Antwerpse haven de tweede grootste chemiecluster ter wereld is, na Houston in Texas.

   Het hele project is nog niet 100% rond – het definitief contract moet nog getekend worden - maar veel zal het niet schelen. De CEO van het Saudische bedrijf, trouwens ook een Vlaming, een zekere Albert Van Rillaer, staat helemaal achter het project en zegt dat de financiering geen probleem is. Ook VITO (Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek) dat van de zaak op de hoogte was, gaf zijn goedkeuring. Daar het gaat om een bestaande havensite en het de bedoeling is dat alles duurzaam en ecologische zal worden aangepakt (er zal daar minder vervuild worden dan ervoor), is de kans op allerlei klachten uit de groene en linkse hoek zeer klein. Ze zouden zich alleen maar belachelijk maken, al zou dat niet de eerste keer zijn. Voor Antwerpen is het in elk geval iets zoals het winnen van de jackpot en met de haven als de long van Vlaanderen, kan de hele regio er goed bij varen, zeker in een tijd als deze waarin alle baten helpen.

   Nu nog drie werven te gaan in de koekenstad: het Saeftinghedok, Doel I en Oosterweel, al dan niet via

(w)ringland…

   Wat men van deze federale regering ook denkt, één zaak staat nu al vast. Hét nieuwe woord voor 2015 zal uit de politiek komen. We hebben nu al ‘conflictfederalisme’, ‘de bocht van Bracke’, ‘kibbelkabinet’, dan vergeet ik er nog enkele en wie weet wat er allemaal nog gaat bij komen. Wat dat laatste woord betreft, kibbelkabinet, is het wel iets dat afstraalt op een groot deel van de bevolking, media inbegrepen die er graag misbruik van maken. Er mag geen nieuwe wet, zelfs geen voorstel tot wet uitkomen, of er staat een hele batterij mensen klaar die ze niet goed vindt én er commentaar op heeft. De laatste in de reeks is het voorstel van Big Maggie (zelf huisarts, nota bene) om het ziekenhuisverblijf in de kraamafdeling met één dag in te korten (over een periode van twee jaar). Van 4,5 naar 3,5 dagen. Hospitalen die zich daaraan niet zullen houden, zullen dat financieel gewaar worden in de toelagen die ze van de staat krijgen.

   Het kot was weer te klein. Volgens alle klagers, van ziekenhuisspecialisten tot Janneke en Mieke, gaat dit de gezondheid van het kind schaden en zadelt die ene dag de ouders op met grote financiële problemen. Die ene dag minder kraamafdeling betekent immers één dag meer thuiszorg, wat extra geld kost. Eén dag! Dat terwijl Kate van William al de eerste dag met haar Charlotje (die toen nog niet eens een naam had) uit het Londense moederhuis stapte. Terwijl onze jonge moeders hier, met 3,5 dagen, nog altijd langer in de kraamkliniek vertoeven dan die in het buitenland. Waar is de tijd dat wij nog thuis geboren werden, thuiszorg een (gratis) familiale bezigheid was en de mensen geen drie keer per jaar op vakantie ‘moesten’ gaan?

   De RVA gaat werklozen weer ongevraagd thuis controleren op sociale fraude. Dat was vroeger ook zo, maar daarin was verandering gekomen in 2000 toen La Onkelinx, als zelfverklaarde beschermheilige van het Belgisch sociaal systeem tijdens de paarsgroene regering Verhofstadt, de RVA-inspecteurs ertoe verplichtte de werkloze daarvan 10 dagen daarvoor op de hoogte te brengen. Niettegenstaande die zee van tijd, vielen er vorig jaar – mét het cliëntelisme-systeem Onkelinx – nog meer dan 10.000 (!) fraudeurs door de mand (dat is bijna één op de drie controles). Dat waren o.m. mensen die valse adressen opgaven (domiciliefraude*), in het zwart bijklusten of in het buitenland werkten en hier gratis en voor niks de werklozensteun erbij kregen.

   Helemaal niet verwonderlijk: het gros van die fraudeurs bevond zich ten zuiden van de taalgrens, van waaruit trouwens ook nu het merendeel van de klachten tegen de wetswijziging komt. In het middagnieuws van RTL-Tv stond men gisteren al aan te schuiven om de nieuwe aanpak te veroordelen. De logische reactie van een regio waar in sommige streken drie generaties niét werken en dit al decennialang**. Waar men het vanuit bv Henegouwen vertikt naar West-Vlaanderen*** te gaan werken, ook al is het voor sommigen maar enkele kilometers ver, zodat men daar verplicht is Noordfransen aan te werven, die daar wél willen werken. In Vlaanderen gaat zelfs het ABVV akkoord met de nieuwe aanpak van de controle, al raadt die de regering wél aan ook de fiscale fraudeurs wat harder aan te pakken. Iets waar men moeilijk tegen kan zijn.

   In de marge van bovenstaand bericht, is het misschien even nuttig nog maar eens te verwijzen naar de grotendeels onrechtvaardige transfers die er nog altijd lopen van Vlaanderen naar Wallonië. Geert Burger had al opdracht gegeven dat eens verder uit te spitten en ook de Vlaamse Volksbeweging (VVB) gaat er zich nu mee bemoeien. Ze heeft een werkgroep geïnstalleerd, onder leiding van Willy De Waele, ex-burgemeester van Lennik en – alhoewel liberaal – vurig voorstander van de confederale staat, om niet alleen de cijfers bekend te maken cq te bevestigen, maar er ook op te wijzen wat de gevolgen ervan zijn. Het is toch niet meer normaal, dat in Vlaanderen iemand met een klein pensioentje, een ouder met een gehandicapt kind of welke andere hulpbehoevende ook in onze regio niet meteen kan geholpen worden, terwijl diezelfde regio elk jaar 10 tot 16 miljard euro weggeeft aan een andere die dat geld zo goed als niet investeert, maar uitdeelt alsof het daar het hele jaar Sinterklaas is.

* Een alleenstaande krijgt meer werklozensteun dan wie samenwoont. Door een fictief of vals adres op te geven als alleenstaande, terwijl men toch samenwoont, licht men de sociale zekerheid op.

** Een werkloze noemt men in Wallonië tegenwoordig een ‘demandeur d’ emploi’. Alsof het initiatief van hem uitgaat. Bij RTL-Tv liet men er een vertellen dat hij al 8 jaar ‘demandeur’ was…

*** West-Vlaanderen is de provincie met het laagste aantal werklozen.

   Het lange weekeinde van 1 mei zit erop en in de politiek wordt het weer business as usual. De jaarlijkse rode stoeten, die we weer eens hebben mogen meemaken, beginnen zo stilaan iets van Bokrijk te hebben. De verhalen van de werkende klasse die wordt uitgebuit door het grootkapitaal en die van de werkende mens die steeds meer zal moeten werken. Dat laatste is trouwens niet helemaal onjuist. Door de automatisering, de digitalisering en de robotisering zullen heel wat beroepen drastisch veranderen of zelfs verdwijnen. De vraag is maar in hoever het grootkapitaal daarvan de schuld draagt en of dat vermeden had kunnen worden. Ik denk het niet. De wereld verandert en het groot verschil met vroeger is dat alles maar blijft veranderen en daarbij in een steeds sneller tempo. Dat alles in een omgeving die met rasse schreden vergrijst en waar – zeker in België – niet is op ingespeeld. Dat maakt dat er feitelijk geen andere uitweg is dan de mensen aan te zetten langer te werken. Zopas heeft Frank Vandenbroucke, specialist ter zake én gewezen rode politicus, dat nog eens komen uitleggen.

   De vroegere voorzitter van de SP.a is uit de politiek gestapt en zal daar denkelijk niet meer in terugkeren, zeker niet na alles wat hij daar binnen zijn eigen partij heeft meegemaakt. Als woordvoerder van de pensioencommissie laat hij daarover geen twijfel bestaan. Dat wordt hem niet in dank afgenomen, maar dat zal hem nu een zorg wezen. Diezelfde Vandenbroucke voorspelde tien jaar geleden al – in een open brief zelfs – dat alle overheden samen gedurende minstens twee regeerperioden een belangrijk overschot op hun begrotingen moesten hebben om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Dat is nooit gebeurd en nu zitten we met de gebakken peren. Er is overal geld tekort. Volgens centrumrechts zouden er geen nieuwe belastingen mogen komen en volgens links zou niemand iets mogen verliezen. Mission impossible.

   Of en hoe daaraan iets kan of zal gedaan worden, vernemen we misschien de volgende weken en/of maanden. Wie leeft, zal zien.