Berichten van 25 mei 2015 tot 31 mei 2015

   Het is aandoenlijk om zien hoeveel initiatieven er de laatste tijd genomen worden om uit te zoeken hoe men onze moslim medemensen beter kan integreren. Het laatste initiatief daaromtrent was een (matig bijgewoond) colloquium, waaraan o.m. ook minster van Justitie Koen Geens deelnam. Op internationaal gebied worden er in Marokko imams opgeleid in een gloednieuw opleidingscentrum. Dat instituut - gebouwd in de recordtijd van negen maanden - met logies, sportvelden en – natuurlijk – een moskee, zou kandidaat imams van over de hele wereld willen opleiden in een gematigde islam, dit in tegenstelling tot wat o.m. in Saoedi Arabië gebeurt, waar imams meestal de harde lijn verkondigen en uitdragen, ook naar hier in Europa.

   ‘Als de islam echt gematigd wil zijn, zoals links en rechts gesteld wordt, moeten imams stoppen het hiernamaals belangrijker voor te stellen dan het heden, moeten de plaatselijke wetgevingen worden nageleefd en de sharia aan banden gelegd, moet men ophouden te eisen hoe anderen – ook niet moslims – zich moeten gedragen, kleden of drinken en moeten ze de heilige oorlog afzweren. Tenslotte moet men kunnen verdragen dat Mohammed en de koran open staan voor interpretatie en criticisme’.

   Bovenstaande alinea is niet van mij, maar van Ayaan Hirsi Ali, de Somalische die de klassieke koran aan den lijve heeft meegemaakt (letterlijk dan nog) en die via Nederland naar de States is moeten vluchten, waar ze nu een leerstoel heeft aan de Kennedy School of Government van de universiteit van Harvard. Ik heb de tekst overgenomen uit The Economist n.a.v. een boek dat ze daarover geschreven heeft* en waarbij de vijf door haar gestelde voorwaarden mij absoluut niet overdreven lijken. Ik vrees echter dat er zeer weinig moslims zullen zijn die haar vijf punten (en zeker het laatste niet) zullen aanvaarden. Alle colloquia en dure opleidingscentra ten spijt…

* ‘Heretic: Why Islam needs a reformation now’

HarperCollins; 272 pagina’s

   Zoals te verwachten was na het bekendmaken van de EY-studie die door Spoorbaas Cornu was aangevraagd, valt er bij de NMBS heel wat rotzooi op te ruimen en beginnen de eerste lijken er uit de kast te vallen. Twee leidende figuren, waarvan de namen nog niet zijn bekendgemaakt, zouden al de bons gekregen hebben en het is niet onmogelijk dat er voor hen (en misschien nog voor anderen) een strafrechtelijk staartje aan de hele affaire komt. Interessant was gisteren een opiniestukje in De Tijd van oud Spoorbaas Karel Vinck, die hetzelfde woord gebruikt dat ik in deze zaak ook al gebezigd heb, nl dat het daar een Augiasstal is.

   Opmerkelijk is wel het feit dat het hoegenaamd niet zeker is dat oude Bpost baas Johnny Thijs de voorzittersplaats krijgt die Cornu (en de N-VA) hem zou willen geven. Dit heeft niets te maken met de man zijn capaciteiten, maar met het feit dat hij Nederlandstalig is. Als hij bij de NMBS voorzitter zou worden, dan zou Cornu, die ook Nederlandstalig is, moeten opstappen. Dit alles volgens de typisch Belgische wafelijzerpolitiek. Dat moet bij dat staatsbedrijf dus een 50/50 affaire worden tussen francofonen en Vlamingen en dat zou ook gelden voor de CEO’s van het Spoor en Infrabel. Wat men daar niét bij vertelt is, dat 70% van de inkomsten van het Spoor uit Vlaanderen komen. Het gekende verhaal: Vlaanderen betaalt en krijgt daarvoor niet terug waarop het recht heeft.

   Tenslotte is het structureel wanbeheer bij de NMBS in feite maar een bijzaak in het EY-rapport. Hoofdzaak is het feit dat onze Spoorwegen te duur zijn: te veel kosten en te weinig opbrengen t.o.v. deze van de ons omliggende landen. Binnen enkele jaren wordt het Spoor vrijgemaakt in de hele E.U. en zou het wel eens kunnen dat de NMBS, als men niets doet, weggeconcurreerd wordt. Onze media hebben er nog niet veel over gezegd, maar in feite bestaat er reeds zo’n evolutie bij het busverkeer. Duitse privébusmaatschappijen hebben nu reeds vaste lijnen lopen tussen de grote steden en zullen dat straks ook doen van hun steden naar de onze. Het Kempense busbedrijf Staf Cars, dat al dergelijke lijnen heeft tussen België en Nederland, heeft nu reeds beslist zich daarbij aan te sluiten. Als wij die trein niet willen missen zullen ook onze openbare vervoersdiensten een stuk efficiënter en alerter moeten worden en raken de stakingsdreigingen straks hopeloos achterhaald.

   Over het uitvallen van Belgocontrol, waardoor er geen enkel vliegtuig nog boven dit land kon vliegen, tenzij hoger dan 8 km, hebben we het laatste nog niet gehoord of gelezen. Het heeft er nl alle schijn van dat men daar in Steenokkerzeel een ‘Chernobyltje’ heeft gedaan. Net als destijds in Oekraïne zou men er – tijdens de normaal saaie maandelijkse controle - met e.o.a. experiment bezig zijn geweest, weliswaar op het noodcircuit, maar zonder er zich rekenschap van te geven dat men ook daarmee het elektrisch circuit van het verkeerscentrum zelf zou kunnen overbelasten. Men gaat nu de ware aard van de situatie nakijken en de vraag is maar, of men met een degelijk antwoord zal komen. Met in het achterhoofd de sabotage van Doel 3, in augustus van vorige jaar a.u.b., is het helemaal niet zeker of we ooit te weten gaan komen wat er écht gebeurd is. Het laatste wat ik over de zaak van Doel 3 gehoord heb is, dat men 12 verdachten heeft, waarvan liefst 8 weigerden de leugentest af te leggen, dit laatste op vraag van hun advocaten. Op rechterlijk gebied is België het land van de onbeperkte mogelijkheden.

   Kon men in België eergisteren zo goed als niet vliegen, gisteren was rijden met de trein ook al geen leuke bezigheid. Een kleine, niet-erkende vakbond van treinmachinisten, waarbij een kwart van die lui lid zouden zijn, zorgde ervoor dat één derde van de treinen niet reden. Geen onoverkomelijk probleem, zelfs niet mochten ze elke maand één dag staken – waarmee ze dreigen – ware het niet dat niemand – ook niet bij de NMBS – weet welke treinlijnen er wél en welke niet zullen functioneren, waardoor het gros van de mensen die echt wél wilden werken beter de trein niét namen. Het heeft trouwens geen zin die machinistenbond te diaboliseren omdat die niet erkend is. Ook de erkende vakbonden kan men niets doen mochten zij morgen beslissen weer te gaan staken, zoals ze zelf de laatste zes maanden bij het Spoor om de haverklap al gedaan hebben. Ze hebben nl geen rechtspersoonlijkheid. Als men dat niet wettelijk regelt, zullen zeker overheidsbedrijven ook in de toekomst gechanteerd kunnen worden en zal de klant de dupe blijven.

   ‘Heerlijk, heerlijk!’, zou Toon Hermans gezegd hebben…

   Ik begrijp best de ontgoocheling bij heel wat Vlaamsnationalisten o.w.v. van de haast verdoken Belgische lijn die de N-VA volgt. Mijn vraag is alleen: wat, als die partij niét in de federale regering was gestapt en vanaf de zijlijn haar (terechte) kritiek had mogen blijven spuien, zoals het VB dat ook de hele tijd heeft moeten (niet mogen) doen o.w.v. het cordon sanitair. Zou Vlaanderen dan beter af zijn geweest?

   Neem nu de politieke benoemingen, waaraan de N-VA duchtig mee doet. Dat was trouwens ook een van de klachten vanwege Groen aan het adres van De Wever en Co. Moest de partij het niét doen, dan bleven de postjes aan de traditionelen. Is dat een oplossing? Het probleem met N-VA is dat ze het slachtoffer is geworden van haar eigen succes. Ze heeft gewoon niet genoeg kandidaten met de nodige ervaring om alle vrijgekomen mandaten in te vullen en is dan verplicht daar mensen te laten benoemen die ze soms zelfs van buiten de politiek moet gaan zoeken. Denk maar aan Jan Briers, Hendrik Vuye en Johan Van Overtveld. Toch liever zo’n (nota bene: bekwame) mensen, dan de bekende politieke klaplopers uit de traditionele partijen. De benoemingen aan zich laten voorbij gaan is geen optie. ‘Wij mogen invloed hebben op overheidsbedrijven, omdat ze eigendom zijn van de democratie’, aldus De Wever en daarin heeft hij – volgens mij althans – gelijk.

   En zo zijn we aanbeland bij een van die overheidsbedrijven, de NMBS. Meer dan waarschijnlijk wordt Johnny Thijs, die tot geen politieke partij behoort, op aandringen van de N-VA, voorzitter van de NMBS. Dé geschikte man om, samen met Jo Cornu, die Augiasstal eens uit te mesten en daar o.m. enkele extra socialisten de laan uit te sturen. Thijs heeft bij Bpost bewezen waartoe hij in staat is. In elf jaar tijd maakte hij van dat logge overheidsbedrijf een winstgevende onderneming. Tot nu toe iets ongezien in dit land. Hij is daar toen opgestapt, omdat – als beloning - zijn loon er gehalveerd werd door een Waalse socialist (Labille), die zelf 45 mandaten had.

   Dat de zaken in dit land voor Vlaanderen er niet beter op worden, is niet de schuld van de N-VA, maar van al die Vlamingen die blijven stemmen voor de traditionele partijen. Zolang de Vlaamsnationalisten niet eens de volstrekte meerderheid halen in hun eigen gewest, zal dat niet veranderen en zal de N-VA verplicht worden het spel te blijven spelen binnen de bestaande Belgische spelregels. ‘Realpolitik’, noemen ze dat bij onze oosterburen…

   Bart De Wever heeft zich nog eens kwaad gemaakt, iets wat hij toch niet gemakkelijk doet. Deze keer was het omdat de partij Groen, uitgerekend één jaar na het tot stand komen van de ‘Zweedse coalitie’, op “zijn’ Antwerpse Grote Markt een lijstje gepubliceerd heeft van de beloften die Bart’s partij gedaan heeft en waarvan, tot nu toe, weinig of niets van in huis is gekomen. Leuk is dat natuurlijk niet, maar in Bart’s plaats zou ik me daar niet zo druk over maken. In een particratie zoals in dit land kan nl elke partij bij verkiezingen de hemel op aarde beloven. Daar men op voorhand weet dat men geen volstrekte meerderheid zal halen en alleen mee zal kunnen regeren als men water in de wijn doet – omdat de andere partijen zich in hetzelfde bootje bevinden – is het hier de normaalste zaak van de wereld dat men daarna aan zijn ‘kiesvee’ kan vertellen dat die en die belofte (voorlopig?) niet kan gehouden worden, ‘omdat de andere meerderheidspartijen daarmee niet akkoord gaan’. Zoals we hebben meegemaakt met het communautaire, dat in de koelkast werd gestopt tot 2019, hoeft het zelfs zover niet te komen. Het communautaire wél op de agenda laten, betekende gewoon helemaal niet meer mee te kunnen spelen, iets wat geen optie meer was nadat bleek dat de N-VA bij de laatste verkiezingen niet incontournable was geworden, integendeel.

   Bovenstaande weet Bart natuurlijk ook, ik hoef hem dat niet te vertellen. Dat hij op de beschuldigingen van Groen zo fel reageerde, bevestigt alleen maar dat het nog steeds niet lekker loopt binnen de centrumrechtse regering. Vraag is maar hoelang dat nog gaat aanslepen en of zoiets kan blijven duren.

   Gelukkig hebben we nog Open VLD, die na de abortus en de euthanasie, dat laatste desnoods op kinderen, nu afkomt met een voorstel om seks vanaf 14 uit de strafwet te halen. Doe zo voort en straks is er helemaal geen strafwet meer nodig. Toevallig kwam men gisteren nog te weten, dat een derde van criminelen binnen het jaar van hun vrijlating hervalt in de criminaliteit, terwijl misdadigers die niét achter de tralies verdwijnen niet zo snel zouden hervallen. Als we de Open VLD filosofie volgen, zou men die wetten dan ook maar beter afschaffen, zeker?

   De twee partijen die traditioneel de Spaanse politiek beheersten – conservatieven en sociaal democraten – hebben flink op hun donder gekregen bij lokale Spaanse verkiezingen. Van de eerste was dat voorspeld, omdat ze nu eenmaal op een slecht moment aan de macht is én geplaagd wordt door financiële schandalen. De sociaaldemocraten hebben daarvan niet kunnen profiteren, omdat die partij aan de macht was vóór de crisis en die alleen maar erger heeft gemaakt, o.m. door een te lakse immigratiepolitiek waardoor er in Spanje elk jaar 800.000 mensen bijkwamen (nu vertrekken er daar elk jaar 200.000).

   Bij de lokale verkiezingen waren de overwinnaars dan ook de nieuwe protestpartijen: het linkse Podemos (‘Wij kunnen’, afgezien van Obama) en het centrumrechtse Ciudadanos ‘Burgers’). Mits het smeden van coalities – een nieuwigheid in de Spaanse politiek - zullen er nieuwe meerderheden gevormd worden met deze niet klassieke Spaanse partijen. Eind dit jaar worden er in Spanje nationale verkiezingen gehouden en wordt het uitkijken of de tendensen zullen aanhouden. Opmerkelijk is wel dat de Partido Popular, die nu nationaal aan het bewind is, toch de grootste partij is gebleven.

   Sinds een vorige lokale verkiezing in Andalusië, toen men dacht dat Podemos het succes van het Griekse Syriza ging herhalen – wat niet het geval was – zou het wel eens kunnen dat de politieke situatie in Spanje zich zal stabiliseren met vier i.pl.v. twee partijen. Bij Podemos blijkt er ook intern nogal geruzied te worden (lijkt wel België) en dat heeft o.m. te maken met een harde kern die banden zoekt met de neocommunisten uit Venezuela, die daar hun land aan de rand van de afgrond hebben gebracht.

   Tenslotte is het wachten op wat in Barcelona zal gebeuren. Ook daar komt er meer dan waarschijnlijk een meerderheid van grotendeels linkse ‘opstandelingen’. Of die de afscheiding van de regio uit Spanje al dan niet aanhangen, is mij niet duidelijk. Vergeten we echter niet dat de drang naar onafhankelijkheid bij de Catalanen geen links-rechts zaak is. Zowel links als rechts zijn er vóór de afscheiding. Vanuit Vlaanderen blijft het dan ook uitkijken of ze in hun onafhankelijkheidsstreven zullen volharden.

   Na Open VLD en CD&V heeft nu ook N-VA zijn bedenkingen over het slagen van het Uplace winkelconcept in Machelen. Wat daar politiek niet te verkopen valt, is het feit dat het gelegen is naast de drukste verkeersader van dit land, bij Brussel, nu al het nummer één in de wereld voor wat files en verkeersopstoppingen betreft (Antwerpen staat tweede op die lijst, nota bene). N-VA heeft zich in die materie weinig te verwijten. De zaak werd nl al door de Vlaamse regering onder Kris Peeters opgestart. Het is daar hetzelfde liedje als met de zesde staatshervorming: opgestart door de traditionele partijen en de N-VA ‘mag’ ze uitvoeren. Hoe het verder gaat verlopen, is een groot vraagteken.

   Wat men echter niet mag vergeten is, dat er buiten Uplace nog een handvol andere initiatieven zijn in dezelfde regio, langs dezelfde grote ring rond Brussel: Neo I, Neo II, Docks Bruxel én het nieuwe zgz nationale voetbalstadion. Dat gaat allemaal om winkelcentra, beleveningscentra of hoe je het ook wil noemen. Zoals lezer Bertie enkele dagen geleden al aanstipte, is er ondertussen een plan bekend geraakt van een architectenbureau dat het Heizelstadion zou willen ombouwen voor de helft van de prijs die nu geschat is voor het nieuwe stadion en op die manier ook al een enorme extra bebouwde ruimte uitsparen. De ombouw zou minstens 100 miljoen euro goedkoper uitkomen dan een nieuw stadion bouwen..

   Kijk, als Uplace er niet komt – en dat zal grotendeels afhangen van de Vlaamse regering – dan moet men bij de andere projecten in dezelfde omgeving dezelfde normen toepassen. Alle projecten die op Vlaams grondgebied liggen moeten, ongeacht de eigenaar, voldoen aan de Vlaamse eisen. Dockx Bruxel, Neo I en II plus het voetbalstadion mogen dan al zaken zijn die door of via het Brusselse gewest worden gefinancierd, de terreinen liggen in Vlaanderen en het verwezenlijken van zo’n hoop steen en beton plus de enorme extra volkstoeloop die ze teweeg zou brengen, kunnen dan ook door Vlaanderen worden tegengehouden cq verboden.

   Dat er zoveel duizenden arbeidsplaatsen zullen gecreëerd worden, is trouwens een fabeltje, want de jobs die daar zullen ontstaan zullen andere in Vilvoorde, Machelen en omstreken doen verdwijnen. Je zult er maar wonen om zo’n megaprojecten te moeten ondergaan zonder dat er iets gebeurt met de toegankelijkheid die nu al een lachertje is.