Berichten van 29 juni 2015 tot 5 juli 2015

   In mijn blog van 1 dezer schreef ik terloops dat de nieuwe SP.a-voorzitter de klok terug heeft gedraaid door in zijn eerste actie weer aan te knopen met de PS en het dan nog eens te hebben over de solidariteit. Nu de Waalse socialisten voor de eerste keer in een kwarteeuw van de Belgische macht verdwenen zijn – en dan nog dank zij de Vlaamsnationalisten – is het weinig origineel terug uit te pakken met slogans van een vorige eeuw. Daar kan ‘den John’ misschien enkele rode diehards mee bekoren, maar zeker niet de eigen jeugd die progressief zijn niet meer ziet als een synoniem van conservatisme. Het socialisme van de oude stempel, zeg maar.

   Ondertussen trekt de regering Michel zich – terecht – weinig aan van de oppositie en werden er in het parlement al enkele minder populaire maatregelen doorgedrukt, zoals de indexsprong, het optrekken van de pensioenen en het terugdraaien van het brugpensioen. Dit alles ondanks een harde actie van de vakbonden, die dus (weer eens) niet veel heeft opgebracht. De mensen blijken daarvan niet wakker te liggen, ook al omdat de meeste van de nieuwe maatregelen gespreid zijn in de tijd en er bijna overal rekening wordt gehouden met de zwakkeren van de samenleving. In het parlement lijkt de echte oppositie van Groen te komen en niet van een SP.a die een half jaar heeft zitten bakkeleien over een voorzittersverkiezing of van een PS die ook in Wallonië niet meer geloofwaardig overkomt met een Di Rupo die van de ene dag op de andere van petje verandert, van premier naar dat van partijvoorzitter, waarbij hij soms zijn eigen eerdere beslissingen weer tegenkomt en in de eigen partij nogal wat wrevel oproept door zijn cumuls (ook nog parlementslid én burgemeester).

   Gelukkig hebben ze nog Griekenland, waar het oude socialisme nog sterk staat: het geld van anderen opmaken en dan verontwaardigd worden als men het terug vraagt. Tot wat dat kan leiden, hebben we nu gezien. Ons land kost die grap minstens 7 miljard euro, ongeacht of men daar vandaag Ja of Nee stemt. Bij Nee is het sowieso gedaan, ook al zegt Tsipras dan ‘sterker’ te staan. Bij Ja kan er nog gepraat worden, maar niet veel meer. Ook dan zijn we ons geld kwijt en zal Europa Griekenland moeten blijven onderhouden tot in der eeuwigheid. Vraag is maar wie dat gaat blijven slikken.

   Het is maar te hopen dat we volgende week opnieuw normale temperaturen krijgen in dit landje, want – als alles verloopt volgens plan – gaat de federale regering de begroting aanpakken en moet er ook al iets beslist worden over de sacrosancte taks shift, waar nu al maanden over gezeverd wordt. België heeft momenteel een staatsschuld van 106,6%. Dat is bijna 15% boven het gemiddelde van de eurozone*. Redenen waarom het zover gekomen is, waren in de eerste plaats de bankencrisis en daarna de landencrisis waarbij dit land zo’n kleine 7 miljard euro in Griekenland stak, geld dat we meer dan waarschijnlijk kwijt zijn. Verder is er nog steeds het gevaar dat het land zal moeten opdraaien voor allerlei kosten die verbonden zijn aan de Dexia affaire, waarin de regering Leterme zich destijds geëngageerd heeft en die volgens het genie uit de Westhoek zelfs geld gingen opbrengen.

   In het licht van dat laatste is het niet slecht eens te kijken hoe het staat met de Arco-affaire. De vereffenaars ervan hebben vorige week nog laten weten dat de coöperanten er zo goed als niets aan gaan overhouden. En dat zijn er om en bij de 800.000 die nog altijd hopen dat deze regering in het algemeen en CD&V in het bijzonder daaraan iets zouden doen. Het is dan ook opmerkelijk dat Kris Peeters – weer hij – nu al kritiek heeft op de begrotingsbespreking en nog maar eens dwars gaat liggen vóór de eerste vergadering begint. Nu kan het wel zijn dat hij dat zegt op commando van zijn grote zetbaas, de ACV’er Leemans, die zopas ook nog eens in het nieuws kwam met zijn kritiek op het overleg over de nieuwe pensioenwet, maar erg slim lijkt me dat toch niet. Als Peeters en zijn partij nog hopen iets uit de brand te slepen voor de Arco-coöperanten, dan lijken me zo’n openlijke oorlogsverklaringen niet erg productief. Waarom zouden Peeters' coalitiegenoten zich nog druk maken om Arco, als de partij die de coöperanten dingen beloofd heeft die ze niet waar kan maken, blijft tegen wringen? Of zie ik dat verkeerd?

 *Het agentschap van de Schuld (jaja, zoiets bestaat ook al!) heeft er wel vertrouwen in dat de Belgische staatsschuld de volgende jaren weer gaat dalen. Mocht het land een deel of alle overheidsparticipaties verkopen (Proximus, Bpost, Belfius, plus delen van BNP Paribas, Fluxys en Brussels Airport), dat zat het zo weer onder de 100%. Dat is echter nog altijd ver verwijderd van de 60% die officieel nog altijd geldt om deel te kunnen nemen aan de euro (lachertje!).

   In deze rubriek heb ik al meermaals geschreven dat we met de uitwerking van die zesde staatshervorming nog e.e.a. gaan meemaken en ook dat we ons nog blauw gaan betalen aan die groene stroom. Wel, van die twee zaken is zopas nog een bevestiging gekomen door een uitspraak van het Brussels Hof van Beroep na een klacht van distributiebeheerder Infrax over het doorbetalen van de groene stroomcertificaten, die eigenaars van o.m. zonnepanelen krijgen en die de netbeheerders willen doorrekenen aan de eindverbruikers. Dat zijn dan ook die mensen die geen zonnepanelen e.d. hebben kunnen plaatsen, maar er wel mee voor zullen moeten betalen. Het gaat om een totaalbedrag van meer dan een half miljard euro. Volgens de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV) zou dat bedrag tegen het einde van dit jaar zelfs kunnen oplopen tot 1,8 miljard!

   Dat doorrekenprobleem bestaat al langer, maar kon niet worden uitgevoerd door o.m. de beslissing van Vande Lala om de energieprijzen te bevriezen. Nu zal dat dus wél kunnen. Daar komt nog een tweede probleem bij. Door de zesde staatshervorming is de energiewaakhond niet meer de federale CREG (Commissie Regulering Elektriciteit & Gas), maar de VREG, de Vlaamse variant. De Vlaamse deelregering zit dus nu met de zwarte piet en zoekt uit, of ze die doorberekening eventueel kan verspreiden in de tijd.

   Bovenstaande heeft niets te maken met het feit dat wij in dit land, in theorie althans, vanaf september het risico blijven lopen van een black-out. Met wat tegenslag krijgen we dan geen stroom, maar wel hogere rekeningen…

   Ik heb negen jaar met mijn gezin in Italië gewoond, op Sardinië dan nog, wat niet zomaar een welvarende regio kon/kan genoemd worden. Toen we er arriveerden, in 1963, kregen we er 8 Bfr voor 100 Lire. Negen jaar later zijn we naar België teruggekeerd en waren 100 Lire nog de helft waard: 4 Bfr. Ik moet rechtuit zeggen dat we daar niet erg veel van gemerkt hebben en de plaatselijke bevolking nog minder. Iedereen klaagde wel over de crisis, maar het leven werd er vooral duurder voor wie naar het buitenland ging of iets moest importeren. De Italiaanse export profiteerde ervan en het land bleef internationaal meespelen.

   Datzelfde gebeurde bij heel wat zuiderse landen, Griekenland inbegrepen. Was Griekenland uit de eurozone gebleven, had men de drachme ook om de haverklap kunnen/moeten devalueren, waarbij het land wel armer, maar het plaatselijk leven niet ontwricht werd. Door toe te treden, boven zijn stand te gaan leven en voor dat leven gewonnen verloren te gaan lenen, kan het land nu niets anders meer dan echt armer worden, omdat het zijn munt – die eigenlijk niet de zijne is - niet meer kan devalueren. Dat geldt trouwens niet alleen voor Griekenland. Portugal en Spanje zijn er niet veel beter aan toe en zelfs dit landje heeft een staatsschuld die hoger ligt dan wat het zelf produceert en heeft hoegenaamd geen reden om trots te zijn.

   Wat zondag ook de uitslag van dat Griekse referendum mag zijn, nai è oxi*, dat land raakt er nooit meer bovenop als het binnen de eurozone blijft. Zelfs alle schulden kwijtschelden is geen optie, omdat er met wat er daar nog overblijft niets kan gerecupereerd worden. Het zou trouwens een verkeerd teken zijn t.o.v. de landen die wél de tering naar de nering hebben gezet en ook naar die, die zelf drastisch gaan hervormen zijn, zoals bv de Baltische staten.

   Tenslotte nog dit: Syriza is niet zomaar een linkse partij. Syriza is een uiterst linkse partij die gedragen wordt door communisten. Datzelfde soort mensen dat na WO II ei zo na de Griekse burgeroorlog won. Mocht dat gelukt zijn, dan was Griekenland toen in de invloedsfeer gekomen van de Sovjet Unie of, in het beste geval, een tweede Joegoslavië geworden, zoals dat van Tito. Een kolonelsregime zeg maar, zoals het land er later nog een gekend heeft, maar dan een links i.pl.v. een rechts. Syriza is een Grieks PvdA en Alexis Tsipras een Griekse Raoul Hedebouw, een jongen die het ook geweldig kan uitleggen. De vraag blijft of een land daar goed van worden kan.

* ja of neen. ‘Of’ wordt in het Grieks weergegeven door de letter ‘eta’, de zesde van het Griekse alfabet en wordt uitgesproken als onze lange ‘ij’. De x wordt ch uitgesproken, wat we kennen van de xp van de chi ro jeugdbeweging.

   Het is een publiek geheim dat we in dit land ongeveer het dubbel aantal ambtenaren hebben als bv in Nederland, dat 50% meer inwoners telt. Sinds de steeds toenemende automatisering zou dat verschil kleiner moeten worden en daar werd reeds in de regering Di Rupo een begin mee gemaakt. Herinner u Quicky die toen o.m. ook staatssecretaris was ‘voor administratieve vereenvoudiging’ en die de hele staatshuishouding over zich kreeg toen hij het had over ‘ambetantenaren’? Raar genoeg lijkt die functie nu verdwenen, maar wordt het terugdringen van het aantal ambtenaren wel voortgezet. Misschien helpt het ook nu bekend is geworden dat slechts één op de negen ambtenaren hier ‘werkt’ tot zijn 65st. Dat ‘werkt’ heb ik tussen aanhalingstekens gezet, niet alleen omdat daar nogal wat cynische moppen de ronde over doen, maar ook omdat uit de laatste openbare statistieken blijkt dat de Belgische ambtenaren zich ‘gemiddeld’ 3,5 weken per jaar ziek hebben gemeld in 2014. Wat daar de oorzaak van is, staat er niet bij, maar het is moeilijk aan te nemen dat het allemaal van te hard werken zal zijn geweest.

   De ziektestatistieken komen niet van Europa, maar van de eigen overheidsdiensten en dat heeft als voordeel dat er ook een onderverdeling is gemaakt naar de gewesten toe. Daaruit blijkt dat Waalse ambtenaren per jaar gemiddeld vier dagen langer ziek zijn dan Vlaamse. Raar, he?

---

   En nu we toch met Belgische cijfers bezig zijn: de algemene werkloosheid bedroeg in het eerste kwartaal van dit jaar 8,8%. 17,8% in Brussel, 12,3% in Wallonië en slechts 5,5% in Vlaanderen. Opmerkelijk daarbij was dat de werkloosheid in Wallonië ondanks alle hoera berichten over hun zoveelste Marshal plan in dat kwartaal toch maar weer met een half procent gestegen is.

---

   Op een gezamenlijke persconferentie van SP.a en PS met klachten tegen de regering Michel – wat hun recht is als oppositiepartijen – viel het bovendien wel op dat Crombez het nog maar eens had over ‘solidariteit’, wat in dit land betekent dat Vlaanderen de gaten mag blijven vullen met bedragen waar de Grieken jaloers op zouden zijn. En dat ook ‘den John’ nog altijd niet gesnapt heeft dat het niet langer loont zijn treintje aan dat van de SP van Di Rupo en Laurette Trompet te laten hangen.

   Dat Griekse probleem zal snel opgelost raken, want Paul De Grauwe gaat er zich mee moeien. De geleerde professor, die ooit nog voor de VLD in de senaat heeft gezeten, weet er immers alles van, zeker sinds de bocht naar links die hij samen met Verhofstadt, dat andere gelijkgestemde genie, heeft genomen.

   Volgens De Grauwe is het verschrikkelijk dat op een moment waar het gaat over het voortbestaan van de euro*, geen politici maar onverkozen bankiers aan de knoppen zitten! Nu weten we dat bankiers geen doetjes zijn, maar een grote schuld bij heel het Griekse drama ligt wel degelijk bij de Europese politici, die de Grieken in de Eurozone hebben laten komen, terwijl ze wisten dat hun cijfers niet klopten.

   Ironisch genoeg verscheen er in De Standaard van maandag, waarin bovenstaande bericht stond, ook de wekelijkse column van Rikske Torfs, via een tweede zit rector geworden van de KU Leuven, die het (toevallig?) ook heeft over De Grauwe. Hij neemt de man als voorbeeld voor economen die de economie zouden kunnen voorspellen. ‘Ze kunnen er zinnige dingen over zeggen’, aldus Torfs, ‘maar niet de waarheid’. Over De Grauwe schrijft hij letterlijk, dat deze in zijn loopbaan uiteenlopende, zelfs tegenstrijdige standpunten verdedigde en dat hij dat telkens deskundig deed en met verve, zodat hij altijd gelijk had en nooit de waarheid hoefde te zeggen! Hetzelfde zou men ook over Verhofstadt (en vele andere politici) kunnen zeggen.

   Laat die ‘onverkozen’ bankiers maar even aan de knoppen zitten. Van de politici weten we al dat ze er een potje van gemaakt hebben. Dat de banken in Griekenland nu dicht blijven en de geldautomaten maar met mondjesmaat geld uitdelen, zou wel eens meer indruk kunnen maken dan het speculeren op de zgz waardigheid van een volk dat de wereld meer dan 2.000 jaar geleden het woord democratie gaf. Jammer genoeg komen woorden als ‘chaos’, ‘drama’, ‘enigma’ en ‘tragedie’ ook daar vandaan…

 * Dat bij een Grexit het bestaan van de euro in gevaar komt, is een argument dat ook door bepaalde politici, zoals een Verhofstadt, gebruikt wordt. Dat is nonsens. In de eurozone beslaat de Griekse economie – of wat daarvoor moet doorgaan – amper 1,8%. Elke economie, ook een die gezond is, moet een terugval met minder dan 2% aan kunnen, anders zouden er elk jaar wel een pak economieën onderdoor gaan.

   Dat Griekenland verhaal begint iets surrealistisch te worden. Van de ene kant krijgt het land van de eurogroep geen verlenging om zijn schulden af te betalen en blijft eind juni de deadline, aan de andere kant wil men het wel binnen de eurozone houden en is men zelfs bereid het door Tsipras voorgestelde referendum te laten plaatsvinden, alhoewel de huidige regering een mandaat heeft om zoiets zelf te beslissen. Heel dat verhaal wordt dan nog eens doorkruist door de beslissing van de Europese Centrale Bank (ECB), die het plafond van de geldtoezeggingen aan de Griekse banken niet meer wil optrekken, waarna de Griekse regering besloten heeft de banken zeker een week gesloten te houden, terwijl de Grieken nog slechts een maximum van 60 euro per dag uit de bankautomaten zullen kunnen halen. Ter vergelijking: bij eenzelfde maatregel op Cyprus was dat eerst 100, later 300 euro. Daar heeft die situatie wel drie jaar geduurd…

   Stel dat bij het referendum een meerderheid van Grieken de Syriza regering steunt, dan zou alles moeten ophouden, want dan zegt Griekenland officieel neen tegen de allerlaatste Europese voorstellen. Game over. Stel echter dat een Griekse meerderheid akkoord gaat met Europa, dan heeft de huidige regering geen mandaat meer en zou ze moeten aftreden. Eerst zien of die communisten van Syriza dat gaan doen, maar als het gebeurt dan moeten er nieuwe verkiezingen komen. Nog eens uitstel van executie. En de vraag is dan welke partijen er gaan opkomen. Gaan de Grieken nog hun stem geven aan een van de vroegere grote partijen die mee verantwoordelijk zijn voor de huidige Griekse schulden? Laat ons aannemen dat er een nieuwe regering komt. Zijn dan de Griekse problemen opgelost? De kans is groot dat we er dan mee blijven zitten tot in de jaren stilletjes, Sint Juttemis zeg maar of in dit geval de Griekse kalenden. Hoe men het ook draait of keert, Griekenland kan er nooit bovenop komen als het zijn lonen, toeslagen, pensioenen e.d. niet kan devalueren t.o.v. de rest van de eurozone. De enige redding bestaat erin dat het land uit de euro stapt, zijn nieuwe munt devalueert en tegelijkertijd structurele hervormingen doorvoert, waardoor investeren in Griekenland weer aantrekkelijk wordt. Als dat lukt, zal het weer welkom zijn, maar dat is dan niet voor morgen.