Berichten van 12 oktober 2015 tot 18 oktober 2015

   De Europese beleidsverantwoordelijken hebben nu al vier keer op één maand vergaderd over de vluchtelingenproblematiek, maar geraken er niet uit. Ze drinken een glas, lozen een plas en laten alles zoals het was. Min of meer althans. Dat laatste is niet helemaal juist: er wordt wél e.e.a. overeengekomen. Probleem daarbij is dat er meestal niet over de klassieke invulling van de te spenderen bedragen wordt gepraat, zodat alles zeer vrijblijvend blijft. M.a.w. men maakt akkoorden die niet uitgevoerd raken. Neem nu die laatste vergadering over Turkije, land dat door zijn strategische ligging op de pole position van de emigratie naar Europa zit en al zo’n twee miljoen Syrische vluchtelingen herbergt. Europa wil dat die vluchtelingen daar blijven, maar heeft er momenteel maar een half miljard euro voor in kas. Dat is een zesde van wat Turkije vraagt voor 2016 alleen. En daar houdt het niet mee op. De Turken willen ook dat de visumplicht in de E.U. voor hen wordt afgeschaft, dat Turkije herkend wordt als een veilig land (!) én dat de gesprekken voor een lidmaatschap van de E.U. worden hervat*. Dat is gewoon chantage die door “sultan’ Erdogan wordt gebruikt om hopelijk een betere uitslag te verwerven bij de komende nieuwe parlementsverkiezingen. Gelukkig voor Europa vallen die al op 1 november, zodat men de zaak wat kan laten uitzweten zonder daarover een definitieve uitspraak te moeten doen. Het blijft daar kiezen tussen pest en cholera.

* Die toetredingsgesprekken begonnen zo’n tien jaar geleden. Van de 35 discussiepunten is er tot nu toe slechts één afgesloten. Nu de spons halen over de andere 34 is – gelukkig – niet denkbaar. De E.U. heeft geen behoefte aan een nieuw lid dat op de rand van een burgeroorlog leeft, het niet nauw neemt met mensenrechten en eerder evolueert naar een islamstaat, waarin de scheiding tussen kerk en staat ter discussie zou kunnen komen te staan. In dat laatste geval is het uitgesloten dat Turkije ooit bij de E.U. zal geraken.

   In deze tijd wanneer er blijkbaar niemand graten in vindt dat jongens die wat beter dan een ander tegen een balletje kunnen schoppen miljoenen verdienen, gaan we vandaag de dag van verzet tegen de armoede ‘vieren’. Er zijn, althans volgens Jos Geysels en Co, teveel armen in dit land en hun aantal blijft stijgen. De organisaties die er achter zitten hebben het steeds over ‘mensen die in Vlaanderen wonen’, niet over Vlamingen. Op die manier hebben ze nog gelijk ook, omdat dit land sinds ettelijke jaren armoede importeert. Als de vluchtelingenstroom, die we nu kennen, blijft aanzwellen, zullen er inderdaad steeds meer arme mensen in Vlaanderen zijn. De vraag zal straks alleen zijn hoe we ons sociaal systeem in stand kunnen houden in een land waar de overheid boven haar stand leeft en geld blijft uitgeven dat ze niet heeft.

   Er wonen bij ons ook eigen mensen die arm zijn. Dat is van alle tijden en gebeurt overal. Meestal is het zelfs zo dat de armste mensen wonen in landen met de rijkste mensen. Dat is de ongelijkheid waarover men het tegenwoordig zoveel heeft ( vooral sinds dat boek van Thomas Piketty) en die zou blijven groeien. België blijkt (voorlopig nog) een van de landen te zijn waar de minste ongelijkheid heerst. De eigen armoede heeft ook te maken met de veranderde tijdsgeest, het gemakkelijker openbreken van huwelijken, gezinnen en families en het verlies van religieuze waarden. Om men nu vóór of tegen dat laatste is verandert niets aan het feit dat gelovige mensen de eigen familie het minst in de steek laten. De uitdrukking ‘Op het einde van de reis is er alleen nog de familie’ is nog steeds van kracht. Wie ze nog heeft kan ze best koesteren.

   Crisis bij de VRT. Die was er feitelijk al langer, zeker van toen bleek dat de centrumrechtse federale regering de rode zender financieel ging kortwieken. Daarbovenop komt nu het bericht dat de voltallige hoofdredactie met ontslag dreigt, niet o.w.v. bovenstaande, maar omdat de medewerkers het niet meer eens zijn met algemeen hoofdredacteur Luc Rademakers. Ook dat is een zaak die al langer loopt. Die Rademakers is een Stevaert boy, dezelfde die de Gazet Van Antwerpen gedurende enkele jaren mismeesterd heeft en er de helft van de abonnees - in de eerste plaats de Vlaamsgezinde en de gelovige - heeft weggejaagd. Als hij nu zelfs in een rood nest gecontesteerd wordt, bewijst dit wel wat voor moeilijk ventje hij is. Er loopt momenteel een bemiddeling, maar zelfs als die lukt is het zeer de vraag voor hoelang. Dat laatste geldt trouwens niet alleen voor Rademakers, maar ook voor Björn Soenens, gebuisd ‘Amerika-kenner’ maar wel hoofdredacteur van het journaal. Enfin, er valt daar bij die VRT nog wel meer op te ruimen. Daarvoor alleen al zou men wensen dat links in dit land nog vele jaren in de oppositie blijft.

---

   Het gros van de N-VA parlementariërs (en ik neem aan ook die van het VB, maar dat hoor je in onze politiekcorrecte media niet zeggen) kreeg de handen niet op elkaar toen Laurette Mitraillette (met voorbedachte rade) in de Kamer een applaus vroeg voor de Rode Duivels. Groot gelijk hadden die Vlaamse vertegenwoordigers, want heel die Barnumreclame rond dat roodzwarte elftal is in het Frans: eerst ‘Tousensemble’, nu ‘Tous en France’ en daarbij een soort clublied van Stromae, ook al in het Frans. Er ontbreekt nog alleen dat men eraan toevoegt: ‘Et pour les Flamins la même chose’.

   Ge moet achterlijk zijn of bezopen (of allebei) om zoiets zonder protest te blijven slikken.

   Rechtuit, ik word er een beetje moe van om in elk Tv-journaal, elk radiobericht en elke krantenbladzijde te moeten lezen, wat er niet klopt aan de beleidsverklaring van de regering Michel, wie er wat verliest of minder gaat krijgen en dergelijke zaken meer. Niet dat de klagers allemaal ongelijk zouden hebben, verre van zelfs, maar zo goed als niemand komt met een alternatief af, tenzij die van Groen en van de PvdA die zeggen het geld te halen waar het zit. Dat hebben ze ooit al eens voorgedaan in Rusland en enkele andere landen, maar de gevolgen ervan waren niet denderend, weten we ondertussen. De beste quote die ik de laatste week ter zake gelezen heb, kwam trouwens van de nieuwe Nobelprijswinnares voor literatuur, Svetlana Aleksijevitsj, die stelt dat echte communisten degenen zijn die Karl Marx hebben gelezen, de echte anticommunisten zij die Karl Marx hebben begrepen. Zij kan het weten, want ze heeft het zelf meegemaakt in de Sovjet Unie.

   Zelfs onze vriend Bart Maddens, politicoloog aan de KULeuven en meer dan Vlaamsgezind, vindt de gang van zaken in dit land niet zoals hij gehoopt had na het aantreden van de N-VA als federale regeringspartij. Net als vele andere Vlaamsgezinden had hij gehoopt dat er iets anders uit de bus zou komen dan wat we tot nu toe te zien kregen, maar ook hij biedt geen alternatief, tenzij misschien uit die regering stappen, de socialisten er weer in laten (Maddens is eerder linksgezind) om dan van op de zijlijn bakken kritiek te kunnen uiten die echter weinig zullen uithalen. We moeten voorlopig tevreden zijn met een verbod op onverdoofd slachten op tijdelijke slachtvloeren, (misschien) met een hardere aanpak in de faciliteitengemeenten en vooral met het benoemen van nogal wat Vlaamsgezinden op een hele rits plaatsen in het federale raderwerk, die vroeger in handen waren van belgicisten en/of lamme goedzakken.

   Om in dit land wezenlijk iets te veranderen, zal het initiatief niet uit het federale niveau moeten komen, maar uit het Vlaams parlement dat Vlaanderen moet uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande van het Nederlandstalig grondgebied, als een eerste stap naar confederalisme en/of onafhankelijkheid*. Zolang men in het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, er echter niet in slaagt daarover een consensus te bereiken en een Vlaamsnationale meerderheid te behalen, is het onbegonnen werk dat te eisen van een Vlaamsnationale partij, die op federaal gebied moet regeren met dezelfde partijen die dat weigeren te doen, met daarbovenop nog een francofone partner.

 * De zgz Senelle doctrine. Brusselaar Robert Senelle was een Belgisch grondwetspecialist die op het einde van zijn leven (hij stierf in 2013) resoluut de Vlaamse kaart trok. Zijn doctrine wordt o.m. uit de voeten gedaan in ‘De Ordelijke Opdeling van België’, het boek van Gerolf Annemans en Steven Utsi (op blz 165 in cursiefjes).

   Bovenstaand bedrag is in oude frankskens wat AB Inbev, de nummer één in de brouwerijwereld, gaat betalen om de nummer twee, SABMiller, op te kopen. En bedenken dat het hier eens niet gaat om de gebakken lucht van het Internet, maar om een dagelijks tastbaar consumptieartikel: bier. Men kan zich wel afvragen, waar dit gaat eindigen. E.e.a. is mede het gevolg van de rente, die zo goed al nul is, het feit dat de betaling van dergelijke bedragen gebeurt met het maken van (grote) schulden en de mogelijkheid dat de Amerikaanse FED de rente deze maand misschien toch op zal trekken, waardoor geld lenen weer duurder zou kunnen worden.

   Als ge dat bedrag voor het overnemen van een bierproducent naast de paar centen legt die men hier meer gaat vragen voor de verkoop van frisdrank, dan heeft men het idee over een andere wereld te spreken. Over die laatste minimale prijsverhoging maakt men zich dan nog druk ook, omdat de handel vreest dat de mensen die frisdranken straks in het buitenland zullen gaan kopen. In een landje met veel buitenland, zoals het onze, is dat niet denkbeeldig. Ik denk dan ook dat men producten, waarvan men vindt dat ze schadelijk zijn voor de gezondheid, wel in prijs mag verhogen, maar niet boven die men er in onze buurlanden voor vraagt. Of is dat weer te simpel?

   Ondertussen is, na Michel’s ‘State of the Union’, het nieuwe parlementair jaar hier eindelijk van start gegaan. En over enkele weken begint de herfstvakantie. Van doodzwoegers gesproken…

   Veel sneller dan verwacht is de federale regering tot een oplossing van de begrotingscontrole gekomen en alhoewel er nog over veel punten en komma’s kan gediscuteerd worden, wat niets nieuws is in de Belgische politiek, ziet het er steeds meer naar uit dat het team van Michel zijn legislatuur gaat uitdoen. Om te beginnen is Michel zelf vrij populair, zelfs in Vlaanderen, maar zitten er in zijn regering ook enkele figuren die goed bezig zijn. Dat geldt voor Maggie De Block, maar ook voor Johan Van Overtveldt.

   Voor Van Overtveldt heb ik altijd een boontje gehad. Vroeger kocht ik regelmatig Trends, bijna uitsluitend om zijn hoofdartikels te kunnen lezen. Weinig mensen in onze politiek beschikken over een betere dossierkennis in het segment waarvoor ze verantwoordelijk zijn. Van Overtveldt volgde niet alleen de binnenlandse politiek, maar was ook niet benauwd om grotere problemen aan te pakken en schreef er zelfs verscheidene boeken over. Als hij binnen de club waarin hij nu minister van Financiën is, ergens niet te plaatsen is, dan komt dat omdat hij meer is dan een gewone politieker. Kenmerkend daarvoor is het vertrouwen dat hij op Financiën behield voor Hans D’Hondt, van CD&V-strekking, maar ook een bekwaam iemand, die als hoofd administratie al enkele jaren het financieel beleid aan het moderniseren is, nog zoiets waarvoor men in dit land veel geduld moet hebben. Na het afwerken van de taxshift, een stap in de goede richting, maar nog niet het einde van dat debat, kreeg Van Overtveldt zelfs de felicitaties van Geert Noels, econoom, stichter van Econopolis en schaduwminister van Financiën voor De Tijd, die normaal niet mals is voor onze politici. Geert zei er wel bij dat een sterke tijdrit nog niet betekent dat Johan de cols van de volgende jaren zal aankunnen.

   Wie leeft, zal zien.

   I.v.m. de vreselijke bomaanslagen in het centrum van de Turkse hoofdstad Ankara zouden enkele Turkse veiligheidsagenten al te verstaan hebben gegeven dat IS achter deze gruweldaden zit. M.i. is dit weinig waarschijnlijk, omdat deze terreurorganisatie meestal niet lang wacht om haar aanslagen openbaar te maken, dikwijls nog met de nodige commentaar én foto’s erbij. Mocht het wel zo zijn, dan treft de Turkse overheid nog een blaam, als ze zo’n zaken in de eigen hoofdstad niet eens kan verhinderen. Opmerkelijk is trouwens dat er bij deze betoging, die grotendeels van de Koerdische minderheid uitging en in de eerste plaats tegen Erdogan en zijn AK-partij gericht was, eerst niet eens politie op straat te zien was, maar wel dadelijk erna. Het had er alle schijn van dat die moest wachten tot er iets gebeurde vóór ze te voorschijn mocht komen. Daar men er ook vanuit kan gaan dat de Koerden, zelfs de verboden PKK organisatie, hun eigen mensen niet gaan liquideren, blijft de huidige Turkse regering verantwoordelijk voor wat gebeurde.

   De AK-partij van Erdogan verspeelde vroeger dit jaar de absolute meerderheid in het Turkse parlement. Daar de partij voor de vorming van een nieuwe regering niet tot een akkoord kon komen met de tweede grootste partij, de Koerdische HDP, worden er op 1 november nieuwe verkiezingen gehouden. In het licht daarvan was Erdogan al een tijdje bezig zijn tegenstanders te demoniseren en is het hoegenaamd niet uit te sluiten dat extremistische moslims uit zijn eigen partij voor het bloedbad hebben gezorgd, ook al kan dat zonder medeweten van Erdogan of de top van de partij zijn gebeurd. Erdogan’s partijgenoten zijn Soennieten en laat het juist die strekking van de islam zijn die een patent heeft op het zelfmoordterrorisme (dergelijke aanslagen gebeuren zelden door Sjiieten).

   Het wordt nu afwachten hoe de verkiezingscampagne, die drie dagen stil ligt wegens nationale rouw, verder zal verlopen. Als er geen duidelijk bewijs komt van wie deze aanslagen gepleegd heeft, is het weinig waarschijnlijk dat de sultan-in-spe bij de volgende verkiezingen een beter resultaat zal neerzetten. Misschien houdt hij er dan wel mee op de anderen steeds de les te spellen en kan hij beter eerst eens kijken naar de balk in zijn eigen oog.