Berichten van 16 november 2015 tot 22 november 2015

   Hollande mag dan al de oorlog verklaard hebben aan IS, vraag is hoe hij dat gaat realiseren. Gaat hij voor grondtroepen zorgen? Gaat hij de sancties tegen Rusland o.w.v. de annexatie van de Krim opheffen en voortaan in het Midden-Oosten samenwerken met Poetin? Gaat hij Assad opnieuw herkennen als president van een land waarvan de man nog slechts 10% onder controle heeft? Wat gaat hij doen t.o.v. de Turken en de Koerden?

   Kortom, we zijn verzeild in een situatie die alles behalve rooskleurig en duidelijk is. Dat geldt trouwens niet alleen voor Frankrijk, al is dat land wel meer gewend militairen naar het buitenland te sturen. Tot nu toe was dat hoofdzakelijk naar vroegere kolonies, waar de Fransen enig zicht op de situatie hadden. Maar ook daar is de oorzaak van veel ellende het feit dat die landen nog steeds gevormd worden door verschillende volkeren die men best uit elkaar zou halen. Dat geldt ook voor Mali, waar zopas weer een gijzeling met dodelijke afloop heeft plaats gevonden. In het Noorden van dat land wonen de Arabische Toearegs, in het zuiden negerstammen. Vóór men zo’n land zijn onafhankelijkheid geeft, had men het beter gesplitst, zoals ik nog vermeldde in mijn blog van 16 dezer, toen ik suggereerde soennieten, sjiïeten en Koerden een eigen land te geven. Misschien is dat laatste de ultieme kans om daar eindelijk tot een soort vrede te komen.

---

   Gisteren heb ik ook eens persoonlijk van de terreurdreiging kunnen ‘genieten’. Ik heb nl een abonnement op ‘Opera in de cinema’ in Kinepolis, Antwerpen. Er was daar de opvoering van ‘Lulu’, de eerste twaalftonige opera van Alan Berg in drie bedrijven. Ik heb een abonnement voor twee personen en normaal neem ik een van mijn kleindochters mee, maar die hadden allebei afgehaakt, ook al omdat het een vrij zware opera is, zowel muzikaal als voor wat het verhaal betreft. Dan maar een jeugdvriendin meegenomen, eentje die ik de week ervoor toevallig had ontdekt n.a.v. een overlijdensbericht van haar vader. We hadden elkaar in 57 jaar niet meer gezien, stel je voor en hadden elkaar dan ook heel wat te vertellen. Ook na de opera, want die werd in het midden van het tweede bedrijf abrupt stopgezet, wegens e.o.a. bedreiging. Het hele complex werd geëvacueerd, wat gebeurde in alle kalmte. Wat er juist gebeurd was, is mij niet duidelijk, maar de kans is groot dat e.o.a. oen weer een valse bommelding of iets dergelijks gemeld had. Ik kan alleen maar hopen dat ze die onnozelaars kunnen vatten en straffen.

   Het Residentiehotel ligt in de Lichtaartse bossen. Het was tot voor enkele jaren niet alleen bekend voor gegoede klanten, maar ook bv voor het herbergen van de Rode Duivels bij training of afzondering. Die trainden dan op de voetbalpleinen van Tielen, een tiental jaren geleden helemaal gemoderniseerd door het IJsboerke toen de plaatselijke club nog in de tweede afdeling voetbalde. Ondertussen is het bergaf gegaan met die club en blijkbaar ook met de Residentie. Recentelijk werd het hotel verkocht aan Corsendonk Hotels, een financiële groep die al een hele rits grote en kleinere hotels in de Turnhoutse regio heeft aangekocht en die een gat in de markt heeft gevonden: ze gaan, tegen waarschijnlijk fikse betaling, hun hotels ter beschikking stellen van Fedasil om er vluchtelingen in te herbergen. Dat gaat waarschijnlijk ook gebeuren in de Residentie. Daarbij enkele bedenkingen.

   Tegenover de vijftig en zoveel bedden die het hotel normaal biedt, gaat men er nu 250 vluchtelingen installeren. Zo’n zes per kamer. Het hotel mag dan nog sauna, zwembad en ik weet niet welke andere snufjes bieden, die zijn gemaakt voor het beperkte aantal gasten dat er vroeger logeren kon, niet voor 250 personen die ze niet nodig hebben. Verder is er buiten het hotel zelf voor die mensen niets te zien of te doen. Het ligt daar helemaal verlaten, op de grens van weilanden van boeren en van een manege en – aan de andere kant – de Villapark villegiatuur bij Bobbejaanland, dat – nota bene – tot ergens rond Pasen gesloten is. Mensen die er niets aan de hand hebben gaan zich daar dood vervelen met alle gevaren die daaraan verbonden zijn, ook voor de buurt. Het gezegde: “Als ge niets te doen hebt, doe het dan niet hier’ is er zeer van toepassing.

   Op papier kan het leuk lijken dat men oplossingen zoekt voor het vluchtelingenprobleem, maar in werkelijkheid worden die mensen daar gedumpt en kan daar alleen maar miserie uit voorkomen. Als zo’n aanpak ook elders gebeurt, staat er ons nog wat te wachten…

   De dramatische gebeurtenissen in Parijs hebben nogal wat neveneffecten en dan heb ik het niet direct over de afgelaste sportgebeurtenissen. Wat die laatste betreft, blijf ik erbij dat er daarbij óver gereageerd is. Als men elke voetbalmatch kan laten afgelasten na één telefoontje met vals alarm, dan houden we er best helemaal mee op.

   Wat wél terecht afgelast wordt zijn twee grote milieubetogingen in Parijs t.g.v. de internationale klimaatconferentie die daar gaat plaats vinden. Die kun je moeilijk vergelijken met de interesse voor een voetbalmatch. Er werd al gesproken over een half miljoen betogers, waarbij gegarandeerd weer groepjes groene diehards die in de schaduw van zo’n betoging voor aardig wat geweld en schade kunnen zorgen.

   In eigen land heeft het ABVV zijn geplande acties tegen de regering Michel afgelast. Dat is een wijs besluit, dat tegelijkertijd kan verdoezelen dat die acties – zeker in Vlaanderen – op weinig sympathie kunnen rekenen.

   Ook mede door het Parijse drama heeft de Belgische begroting haar Europees examen overleefd. Terwijl dit land vorig jaar nog bij de slechtste leerlingen van de klas was, zou het nu in de middenmoot zitten. Dit alles is met een korreltje zout te nemen, daar de milde beoordeling die er nu is, in de eerste plaats bedoeld is om Frankrijk ter wille te zijn. Daar hebben ze nu andere hoofdbrekens dan de centenkwesties en dat zal niemand betwisten. Feit is wel dat straks, als de storm hopelijk zal gaan liggen zijn, la douce France er financieel en economisch er minstens even belabberd zal bij staan als vóór de ramp.

   Het is opmerkelijk dat in de toenemende discussies over het opdoeken van de zes Brusselse politiezones en het laten opgaan in één, niemand in de media verwijst naar de Brusselse brandweer die al járen is één gemaakt (én werkt!), alhoewel dat – volgens mijn bescheiden mening – een belangrijk argument met een precedent is.

   Tenslotte heeft men bevestigd dat Abdelhamid Abaaoud, het vermoedelijke brein van de laatste terreurdaden in onze contreien, nu wel echt het leven heeft gelaten bij de bestorming door de Franse politie en het leger van dat appartement in Saint Denis. Dit was dermate verwoest dat men er alleen nog restjes terug gevonden heeft van twee van de drie die er het leven lieten. Met de mogelijkheden die er de dag van vandaag zijn op gebied van herkenning door DNA, is dat toch opgelost geraakt. Mocht dat niet het geval geweest zijn, dan eindigde die ‘Molenbekenaar’ zoals Zapata, de Mexicaanse vrijheidsheld, die in 1919 in een hinderlaag van het Mexicaanse leger viel en zodanig verminkt werd dat hij onherkenbaar was, waarna hij een legende werd. Wie dat verhaal niet kent, verwijs ik naar de uitstekende zwart-wit film ‘Viva Zapata’ van Elia Kazan uit 1952 met de toen nog jonge Marlon Brando.

   Arcelor-Mittal Gent gaat al zijn werknemers een bedrijfsauto aanbieden. Zoiets gebeurde vroeger alleen voor directieleden en aanverwanten, maar nu kan iedereen die wil een bedrijfsauto krijgen, die verrekend wordt via zijn brutoloon en hem zo’n 50 euro per jaar zal kosten. Een lachertje dus, al zal het wel invloed hebben op bv zijn eindejaarspremie en zijn pensioen. Om de zaak af te ronden: niemand krijgt een tankkaart. Dat zou helemaal gepast geweest zijn in deze Sinterklaastijd.

   Arcelor-Mittal is niet het eerste bedrijf dat zo gul lijkt. Volvo en de meeste grootbanken deden het al voor, die laatsten via de zgn ‘cafetariaplannen’. E.e.a. is het gevolg van het Belgische belastingssysteem dat lonen zwaarder belast dan bonussen, iets wat o.m. door de OESO al enkele keren op de korrel werd genomen. Ook trouwens o.w.v. het feit dat al die auto’s de overbevolkte wegen hier nog voller maken. Bij de laatste besprekingen over de taxshift deed de oppositie daar ook nog moeilijk over en deze keer had ze gelijk. De reden, waarom de bedrijfswagens lager belast worden heeft echter niets te maken met e.o.a. voorkeursregeling, maar met het feit dat een wijziging van het statuut eenparig moest worden goedgekeurd door de drie gewesten en dat Wallonië niet mee wou. Ook dat laatste was meer dan opmerkelijk, want bij onze zuiderburen rijdt geen 5% van het wagenpark der bedrijfsvoertuigen. Het zijn niet alleen Gods wegen die ondoorgrondelijk zijn, blijkt.

   Het lijkt allemaal absurd, maar dit alles is het gevolg van de te zware fiscale en sociale lasten die in dit land op arbeid worden gelegd en waar de zo becommentarieerde taxshift weinig aan veranderd heeft. Men moet wel het geluk hebben bij een kapitaalkrachtig bedrijf te werken dat goed draait. Bij Philips in Turnhout is dat niet (meer) het geval en daar mag men zich klaarmaken voor een volgende ontslagronde. Wat de socialistische bediendenbond BBTK liet verklaren, dat ze bij Philips Turnhout hun eigen Ford Genk meemaken, maar dan in slow motion. Voor een keer ben ik het ook daarmee eens.

   Over wat er in Parijs is gebeurd en de nasleep ervan is zowat alles gezegd, of niet? Hierbij toch nog enkele bedenkingen.  

   Ondertussen hebben ook onze media dan toch ontdekt dat een groot deel van de miserie die ze meemaken in Molenbeek het gevolg is van wat De Tijd de 20 jaar ‘laissez-faire’ politiek van Philippe Moureaux noemt. De krant publiceerde er zelfs een foto bij van Flup Moustache. Beter laat dan nooit. Ook het dossier van de 6 Brusselse politiezones, een van de redenen waarom de plaatselijke onveiligheid er zo is kunnen toenemen, krijgt nu weer aandacht.

   Ondertussen is de vriendschappelijke voetbalmatch België-Spanje afgelast, wat een foute beslissing is, zeker nadat men de vorige dagen van de daken heeft geschreeuwd dat we ons door de terroristen niet gaan laten bang maken. Zo’n afgelasting is het bewijs dat we er wél schrik van hebben. Charlie Hebdo bleef tenminste nog verschijnen.

   In zijn hoedanigheid van secretaris-generaal van de NATO heeft Willy Claes ooit gezegd dat de volgende wereldoorlog er een van het Westen tegen de islam zou zijn, een botsing van beschavingen. Na het Agusta schandaal verklaarde Claes zich echter niets meer te herinneren. De laatste tijd wordt echter wel regelmatig zijn mening gevraagd over gebeurtenissen en personen uit die tijd en herinnert hij zich nu weer wél e.e.a. Over zijn toenmalige uitspraak i.v.m. de islam blijft het echter oorverdovend stil…

    En tenslotte nog een bedenking van de Franse dichter Alfred de Vigny (1797-1863), geschreven in tempore non suspecto:

   ‘De islam is de meest starre en hardnekkigste godsdienst. De koran blokkeert elke wetenschap en cultuur*. De moslim leest niets wat niet in de koran staat. Die koran sluit alles uit. Wat er niet in staat, is slecht. Het symbool van Mohammed’s godsdienst is een halve maan, die geen warmte geeft en waarvan het licht bedriegt.’

* Dat was een visionair statement. Sinds de instelling van de Nobelprijzen zijn die van de meer dan één miljard moslims nog altijd op één hand te tellen . De paar miljoen joden hebben er tientallen vergaard...

   Van bij mijn eerste reactie op het feit dat de Parijse aanslagen gelinkt waren aan Sint-Jans-Molenbeek, was het duidelijk dat de uit de hand gelopen situatie in de Brusselse gemeente het gevolg was van het pamperbeleid van Philippe Moureaux, die bijna 20 jaar zijn eigen mensen verwaarloosd had ten voordele van de (meestal islamitische) allochtonen. Molenbeek is onder Moreaux zo’n beetje een karikatuur geworden van alles wat op gerechtelijk en politioneel gebied misloopt in Brussel: hele wijken die ontsnappen aan een normale veiligheidscontrole, politiewagens die letterlijk verjaagd worden, politiegebouwen die worden aangevallen. Brussel heeft wel één brandweer voor haar 19 gemeenten, de zgz 'baronieën, maar één lokale politiezone – zoals bv in Antwerpen – schijnt niet te kunnen. De 6 (zes!) die er nu zijn leiden tot het resultaat van het teveel aan koks, wat het eten bederft. Met de buitenlandse kritiek, in de eerste plaats van la douce France, waar ze in Brussel zo hoog mee oplopen, kan daar misschien eindelijk eens verandering in komen. 

   Sinds de link met Molenbeek bekend was, wordt er in onze media wel toegegeven dat e.e.a. het gevolg is van het vorige beleid (Moureaux’ PS verloor de gemeenteverkiezingen van 2012), maar de naam Moureaux durft men nauwelijks te vermelden. De enige reactie die ik van hem gelezen heb was ‘dat onder zijn bewind er niemand naar Syrië vertrokken was’. Kan ook moeilijk want het laatste jaar dat Flup Moustache het voor het zeggen had in Sint-Jans-Molenbeek was het eerste jaar van de Syrische burgeroorlog, toen IS niet eens bekend was.

   Ik vermeldde reeds drie terroristische aanslagen (waarvan één verijdeld) die allemaal iets met Molenbeek te maken hadden. Het zijn er echter nog meer. O.m. de killer in het joodse museum woonde er ook enkele maanden vóór hij toesloeg.

   De reden waarom Moureaux (en met hem heel wat linksgezinden) de allochtone immigratie een warm hart toedroeg en nog toedraagt, heeft niets te maken met enig medeleven (‘empathie’ heet dat tegenwoordig), maar met de hoop dat ze hier een nieuw proletariaat zouden vormen die voor hun partijen (PS, SP.a en Groen/Ecolo) zou stemmen. Wat inderdaad meestal gebeurt. In het Brusselse is er al een allochtone burgemeester en een hele schare dito gemeenteraadsleden. Het is een weerspiegeling van wat ons (en heel West-Europa) te wachten staat als we lijdzaam de vluchtelingentsunami blijven ondergaan.

   Met de aanslagen in Parijs zou men het haast vergeten, maar bijna gelijktijdig liep er in Wenen een nieuwe internationale conferentie over Syrië. Daar kwam men tot het besluit dat er in dat land een soort voorlopige regering zou moeten kunnen gevormd worden die o.a. zou moeten zorgen voor verkiezingen. Mijn vraag daarbij is, of de mensen die daarover gediscussieerd hebben, wel van deze wereld zijn.

   Hoe kan men in een land dat verscheurd wordt door een van de bloedigste burgeroorlogen van de laatste decennia nu een al dan niet voorlopige regering vormen, laat staan verkiezingen houden? Geen enkele van de strijdende partijen zat in Wenen bij aan tafel. Wat met IS? Hoe kan men met zo’n organisatie praten, zeker na al wat er weer in Frankrijk gebeurd is?

   Als er al over Syrië kan gepraat worden, moet IS eerst verslagen worden. Dat zal nooit gebeuren met alleen luchtaanvallen, zoals men nu bezig is. Het enige grondleger waarop men rekenen kan zijn de Koerden. Dat is zopas nog gebleken met de inname van de stad Sinjar, waarbij men meestal vergeet te zeggen dat die stad niet in Syrië, maar in Irak ligt. Die Koerden zijn goed bezig, want – zoals ik hier al meer geschreven heb – eerst moet Irak schoongeveegd worden en daar zijn ze mee bezig. Stel, dat dat lukt, dan stelt zich het probleem dat die Koerden weer onder Iraaks of Syrisch juk zouden moeten komen, terwijl ze een eigen onafhankelijke staat willen. Die laatste krijgen ze niet, tenminste als men de onderhandelaars in Wenen mag geloven, want die willen dat Syrië één land blijft. In Irak hebben de Koerden al een autonomie die niet ver meer af is van de onafhankelijkheid. Ze gaan die proberen uit te breiden naar Syrië, want er is niemand die gelooft dat ze nog ooit onder een ander bewind daar zullen willen komen te staan.

   Om een lang verhaal kort te maken: dat Syrisch probleem krijgt men nooit opgelost als Syrië én Irak niet gesplitst worden, zodat soennieten, sjiïeten en Koerden een eigen vaderland zullen hebben. Dat zou trouwens niet alleen in het Middenoosten de oplossing zijn, maar eveneens in heel wat staten in Afrika, waar de grenzen indertijd bepaald zijn door de koloniale machten zonder rekening te houden met de verschillende volkeren binnen die grenzen.