Berichten van 25 januari 2016 tot 31 januari 2016

   Ik zou hier straks best een aparte rubriek over Brussel beginnen, want de hoofdstad, die niemand ons nog benijdt, blijft maar negatief in het nieuws komen. Het zou allemaal nog zo erg niet zijn, mochten we kunnen zeggen dat ze er hun plan maar trekken. Jammer genoeg zijn ook Brussels buren – en daar horen wij bij – daar meestal mee de dupe van.

   Het laatste nieuws over wat er in Broekzele niét werkt, is het zgn ‘voorstadsnet’ – het vroegere GEN (Gewestelijk Express Net) - dat het verkeer rond de stad moest verbeteren door een optimalisering van het openbaar vervoer. De werken er omtrent hadden in 2012 moeten klaar zijn, maar nu blijkt dat de volledige oplevering pas verwacht wordt in … 2025! De federale overheid – niét de stad of het gewest Brussel – heeft er tot nu toe al 2 miljard euro ingestoken. Dat is het dubbele van wat er oorspronkelijk geraamd werd en dat is nog maar een begin. Eén van de discussiepunten is dat de Walen vinden dat de hen toegewezen 40% van de investering niet genoeg is. Dat terwijl bv het reizigersverkeer per spoor voor 75% in Vlaanderen gebeurt. En daar houdt het niet bij op.

   Met een federale begroting die al een groter tekort zal hebben dan gepland, blijkt er nergens nog geld over te zijn, niet alleen voor dat Brussels net, dat men tegenwoordig ook wel eens de S-Bahn noemt, maar ook voor de plannen van voorstadsnetten in Gent, Antwerpen, Luik en Charleroi. Minister Galant heeft daar een oplossing voor: die steden moeten maar wachten tot het Brusselse net klaar zal zijn. Tot Sint Juttemis, zeker? Voor Antwerpen betekent het de zoveelste vertraging van de Oosterweelverbinding, die ikzelf al nooit meer dacht mee te maken, ook zonder dat voorstadsnet gedoe.

---

   In de marge van het nieuws over Brussel, nog dit: Belgische reizigers die in de States arriveren, krijgen sinds kort een extra visumcontrole. Kwestie van er zeker van te zijn dat er geen terroristen tussen zitten. Met dank aan het Molenbeek van Flup Moustache, de ware schuldige van de uit de hand gelopen situatie aldaar. Het is wel oorverdovend stil geworden rond de ideoloog van de PS…

   Na de terreurschande van Molenbeek en de instortende tunnels, blijft Brussel (‘Hellegat’, volgens Donald Trump en straks krijgt hij nog gelijk ook) negatief in het nieuws komen. Deze keer via haar justitie, die ook al niet fatsoenlijk blijkt te werken. Een van moord of betrokkenheid tot moord verdacht iemand, die was aangehouden, moest weer worden vrijgelaten omdat de onderzoeksrechter 'vergeten was' het aanhoudingsbevel te ondertekenen...

   Laat ons duidelijk zijn, de man in kwestie – ‘Vlaams’ parlementslid Christian Van Eycken – zal pas schuldig zijn wanneer hij veroordeeld zou worden. Dat ‘Vlaams’ staat tussen haakjes omdat de man wel lid is van het Vlaams parlement, maar dan wel als enige francofone verkozene voor het UF (Unie der francofonen), zeg maar het Vlaamshatende FDF, nu omgedoopt tot Défi (Démocrate Fédéraliste Indépendante). Dé vraag, die in onze media weer eens niét gesteld wordt, is of men die handtekening ook vergeten zou zijn als de verdachte een echte Vlaming zou geweest zijn en geen franskiljonse ex-burgemeester van Linkebeek, niet toevallig de voorganger van de door la Homans afgezette Damien Thiéry. En of die onderzoeksrechter voor zo’n fout dan ook niet gestraft zou geworden zijn, omdat Luc Hennart, de voorzitter van de Brusselse rechtbank van Eerste Aanleg, de man nu een hand boven het hoofd houdt en weigert een tuchtprocedure op te starten. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 16 dezer (‘Just-ice’), is die Hennart van PS-strekking en dat verklaart al veel. De uitleg die hij nu geeft, nl dat zijn rechtbank te weinig personeel heeft, is onzin. Ook met weinig personeel is een handtekening onder een reeds gemaakt aanhoudingsbevel een kwestie van seconden. Tenslotte heeft het Brusselse Franstalige Gerecht via de zesde ‘staatsmisvorming’ al extra middelen én versterking gekregen waarbij de Nederlandstalige afdeling personeel heeft moeten afstaan aan de francofonen. Die laatste zou eerder daarover kunnen klagen, maar – bij mijn weten – gebeuren daar zo’n fouten niet. Het klassieke Belgische verhaal: wij Vlamingen werken harder en doen meer met minder volk. Doet me denken aan dat mopje tijdens de aanleg van de Boudewijn autosnelweg. Toen de werken aan de taalgrens kwamen, stond er de dag daarop aan Waalse kant een plakkaat met daarop ‘Ici on parle le français’. Waarop een dag later ook aan Vlaamse kant een bord kwam te staan, met daarop ‘Hier wordt gewerkt’.

   Een klein berichtje in De Tijd van gisteren: ‘Catalonië stopt onafhankelijkheid in koelkast’. De Catalanen doen dus een N-VA’tje en eigenlijk is dat geen grote verrassing. De meerderheid die de independisten daar hebben is flinterdun en bestaat dan nog uit een hele waaier van partijen, van uiterst links naar uiterst rechts. Het duurde tot in blessuretijd om op de valreep toch nog een nieuwe regering te vormen en dat had in de eerste plaats te maken met de ego’s van de verschillende partijleiders.

   In feite zitten Catalanen, Schotten én Vlamingen in hetzelfde schuitje: de meerderheid van de eigen bevolking is niét voor de echte afscheuring en zolang dat niet het geval is zal die er nooit komen. Als er in de aan de gang zijnde promotiecampagne voor een nieuw federaal België iets klopt, dan is het dat waar belgicisten en liberalen zeggen dat er bv ook bij de V-partijen een deel van de kiezers niét het einde van België wil. Om bij de volgende verkiezingen een meerderheid te halen, moeten de V-partijen echter ook met die kiezers rekening houden. Doen ze dat niet, dan lopen ze het gevaar dat het deel van hun kiezerskorps, dat in de eerste plaats Vlaams stemt om economische redenen, afhaakt en is men nog verder van huis.

   Er zal dus niets anders opzitten dan voort te doen met de zogeheten ‘Baert-doctrine’ uit een ver Volksunie verleden: ‘Indien een stap in de staatshervorming een stap vooruit betekent, waarvoor geen onredelijke prijs moet worden betaald en geen toekomstige stappen worden geblokkeerd, dan moet deze stap gezet worden’. Zolang de onafhankelijkheid een stap te ver is, zal het eerste doel dan ook het confederalisme blijven. Daarbij zullen Vlaanderen en Wallonië uitmaken wat het federale niveau nog mag doen en de rest voor eigen rekening nemen. De taak om dat verder uit te werken is de opdracht die N-VA’ers Hendrik Vuye en Veerle Wouters zopas gekregen hebben en die ten laatste tegen 2019 duidelijk moet zijn.

   Zoiets noemt men Realpolitik, gewoon omdat er voorlopig geen alternatief is.

   Ik kom even terug op mijn blog van eergisteren over dat Belgische offensief in De Standaard. Blijkt dat die Sinardet en Co niet de enigen waren die werden ingeschakeld om België via die krant weer federaal te promoten. Er heeft vorige week in dezelfde Standaard ook een uitgebreid interview gestaan met Bruno De Wever, broer van en evenals Bart historicus, maar daarmee lijkt elke verdere vergelijking uitgesloten. In elke familie is er wel een dwarsligger, een zgz ‘zwart schaap’ en bij de De Wevers blijkt dat ‘den Bruno’ te zijn. De man is wel hoogleraar aan de Universiteit van Gent en heeft nog een hele waslijst andere bestuurstaken en hobby’s. Vlaamsgezindheid is daar echter niet bij, eerder het tegendeel. Waarschijnlijk als gevolg van de frustratie een broer te hebben die hem, ondanks al zijn titels en bevoegdheden, helemaal overschaduwt. Gelukkig voor hem is daar nog De Standaard.

   Volgens ‘den Bruno’ zou België een meerwaarde hebben, omdat er zoveel compromissen worden gemaakt, is België een functionele en transparante staat die zijn legitimiteit haalt uit het democratische gehalte van zijn beslissingen en zou het land best uitgerust zijn voor de superdiversiteit die we de dag van vandaag meemaken. En zo gaat de man maar door. Bij ons noemen ze dat ‘rijp voor Geel’.

   Men zou eerder kunnen spreken van superabsurditeit zoals hij zich dit land voorstelt. In tegendeel tot ‘zijn’ België, is dit een ondoorzichtelijk land met o.a. bijzondere meerderheden, gemeenschapscommissies, alarmbellen en -procedures, belangenconflicten, pariteiten, bilaterale benoemingen, een gesplitst integratiebeleid, de laagste Europese pensioenen, de hoogste belastingen en zo zou men even kunnen doordraven. Dat die Bruno zo op de automatische piloot doordraaft tot in het absurde, is zijn zaak. En dat een blad dat zichzelf kwaliteitskrant noemt zo iemand een interview van drie bladzijden geeft, is er ver over.

---

   De Tijd, misschien wel het enige dagblad in Vlaanderen waarin men politiek en economie nog rationeel bekijkt en becommentarieert, reageerde er in haar editie van dinsdag trouwens op door te stellen dat men met belgicisme hier geen verkiezingen wint. De krant wees ondermeer op de mislukte poging van Verhofstadt bij de verkiezingen van 2007, toen die ook opteerde voor een federale kieskring – dat nu stilaan het stokpaardje van Don Quichote Calvo* is geworden - en die verkiezingen verloor. Ze had er ook Omer Vanaudenhove bij kunnen halen die, als oprichter van de PVV**, ooit een verkiezing verloor door in de verkiezingscampagne met de Belgische vlag te staan zwaaien. Opmerkelijk genoeg zijn het ook nu de liberalen die dat oude België blijven verdedigen. Die masochisten zullen het blijkbaar pas leren als ze met de kiesdrempel geconfronteerd zullen worden!

* De echte Don Quichote vocht tégen, Don Calvo vóór de windmolens!

** Die afkortingen werden in Vlaanderen het synoniem van ‘Pest Voor Vlaanderen*.

   Vergeet de scheurtjes in de kernreactoren. Dat was maar om te lachen. Die in de Brusselse tunnels zijn veel gevaarlijker. Wie daar door rijdt, riskeert stukken beton op zijn auto te krijgen. Die tunnels hebben normaal een leeftijd van honderd jaar, maar zijn in Brussel na amper veertig jaar al aan het instorten, bij gebrek aan fatsoenlijk onderhoud. De eerste reactie van de Brusselse politiekers was, dat Vlaanderen maar best eens met geld over de brug kwam voor de herstelling*. Het argument daarvoor was, dat de tunnels het meest gebruikt zouden worden door de Vlaamse pendelaars die in Brussel komen werken. Men zegt er niet bij dat de meeste van die pendelaars veeltalig moeten zijn, iets dat van Brusselaars en Walen niet kan gezegd worden en dé reden is, waarom men er daar niet veel mee kan aanvangen (behalve in de politiek). Doet me denken aan dat mopje van de leraar die de klas vraagt wat een polyglot is. ‘Een veeltalige’, klinkt het in koor. ‘En wat is dan een monoglot? Heel de klas: ‘Een Waal’!

   Alle gekheid op een stokje. Bij de zesde staatsmisvorming heeft het Brussels gewest er 461 miljoen euro bij gekregen – ondermeer voor de hoofdstedelijke mobiliteit - terwijl Vlaanderen anderhalf miljard moest inleveren. Brussel heeft wel honderden miljoenen euro veil voor een nieuw voetbalstadion buiten zijn eigen territorium (terwijl de renovatie van het Koning Boudewijn stadion maar helft zou kosten), maar geen geld voor de mobiliteit in de hoofdstad van Europa en tevens die van de langste files ter wereld!

    ‘Het is beter voor iedereen om Brussel te verlaten’ is een uitspraak van Olivier Willocx, de gedelegeerde bestuurder van niets minder dan de Brusselse Kamer van Koophandel. Men zal er maar een handel of bedrijf hebben, waar de eigen werknemers, de toeleveranciers en de klanten telkens uren in de files staan om er te geraken en weer te vertrekken. Willocx staat met dit statement trouwens niet alleen, hij wordt bijgetreden door VOKA en Agoria Brussel, die zeker niet beschuldigd kunnen worden van enig extremisme.

   Bedrijven die Brussel ontvluchten, vertrekken echter best niet naar Wallonië, want daar is de minister van Begroting (Lacroix) zinnens de grootste verdieners meer te belasten. ‘Het geld halen waar het zit’, heet dat in Marxistische termen. Vlaanderen kan er alleen maar beter van worden. Alleen eerst nog e.e.a. splitsen…

* Volgens de laatste berichten daaromtrent zou Brussel nu toch géén geld van Vlaanderen willen, maar straks een tol gaan heffen voor al wie de tunnels gebruikt. Min of meer komt dat neer op hetzelfde, daar de overgrote meerderheid van de gebruikers Vlaamse pendelaars zullen zijn…

   De Standaard pakte op maandag uit met als hoofdartikel op de eerste bladzijde:’Sterker België geen taboe meer’. Volgens een studie van politicoloog Sinardet en twee collega’s van de Franstalige universiteit van Louvain-la-Neuve zou er in dit land momenteel een tendens zijn dat er bij ons steeds meer mensen wensen dat men zou ophouden met te regionaliseren en zelfs dat men opnieuw zou federaliseren. Nu is het zo dat overtuigde Vlamingen, die de media een beetje volgen, weten dat die Sinardet een belgicist is. Als zo iemand dan nog een studie maakt samen met twee francofonen dan kan men die als Vlaming best minstens voorzichtig wantrouwen.

   Dat men ten zuiden van de taalgrens er zo ver denkt, is niet meer dan logisch. Zoals we maar al te best weten, blijft dit land bestaan dank zij het geduld (en de centen) van de Vlamingen. Wallonië hoeft niet voor zichzelf te zorgen; de Vlamingen zullen dat wel doen. Denk maar aan het Vlaamse aandeel van 83% in de Belgische export, waarmee we dit land voor nog groter onheil behoeden.

   Voor wat Vlaanderen betreft – en in tegenstelling tot wat de krantentitel laat vermoeden - geven de drie musketiers trouwens toe, dat het in Vlaanderen zo’n vaart niet loopt. VB en N-VA blijven ervan overtuigd dat er verder moet geregionaliseerd worden. SP.a, Open VLD en Groen vinden van niet en zouden eerder de zaak willen terugdraaien. Uitgerekend de drie partijen die in Vlaanderen niet veel meer voorstellen, waarbij alleen Groen er de laatste tijd in de peilingen lichtjes op vooruit is gegaan. Het zou een verrassing geweest zijn, mocht het anders zijn, maar bij de tsjeven vindt men dan weer beide strekkingen en is het weer van dat: ‘ja maar, enerzijds anderzijds’. Dat die partij van tweezakken in de laatste peiling – door Le Soir/RTL/VTM – als enige Vlaamse partij serieus achteruit gaat, is dan ook geen verrassing. De mensen worden het links gehannes van Peeters en Co hier dan ook stilaan spuugzat. Evenals de steun die ze krijgen van onze media, De Standaard op kop.

   In deze laatste week van de eerste maand (het zal weer snel Pasen zijn!) zou er eindelijk op Europees vlak eens iets concreets moeten beslist worden i.v.m. de vluchtelingenproblematiek en meer bepaald of er nog iets kan gedaan worden om het Schengen akkoord te redden. Er is o.m. al voorgesteld Schengen ‘on hold’ te zetten, voorlopig op te schorten dus en dit tot 2018. Ondertussen zouden de grenscontroles weer worden ingevoerd, zeker deze op de Balkan route en vanuit de Middellandse Zee. Of dat effectief gaat gebeuren weten we misschien morgen, wanneer een vergadering van de EU-ministers van Binnenlandse Zaken daarover bijeenkomt in Amsterdam (Nederland leidt sinds 01.01.2016 de Unie voor zes maanden). Als er geen akkoord komt, zullen zeker de oostgrenzen gesloten worden, valt Griekenland - dat steeds meer op een ‘failed state’ begint te lijken - in elk geval uit dat Schengen verdrag en zullen we zien wat we zullen zien. Het ongeloof dat het allemaal effectief iets gaat oplossen, is groot.

   In eigen land begint Peter De Roover aan zijn nieuwe politieke carrière, deze van fractieleider (het kan ook ‘lijder’ worden) van de N-VA in de Kamer en Hendrik Vuye aan zijn opdracht om voor de partij een draaiboek te schrijven om tegen juni 2019 tot een echt confederalisme te komen. Vergeet de onafhankelijkheid, want daarvoor is geen meerderheid, zelfs niet in Vlaanderen. Vuye, die weet waar hij mee bezig is – hij is niet voor niks professor staatsrecht en dan nog aan de Waalse universiteit van Namen – wil daarbij de Belgische Grondwet links laten liggen en de hervorming laten doorvoeren door het Vlaams parlement. Daarmee zit hij op dezelfde golflengte als zijn collega professor, wijlen Robert Senelle, die stelde dat, bij een onbestuurbaar worden van België: ‘ Het Vlaamse parlement Vlaanderen moet uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied’ en ook dat is grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, ‘omdat - nog steeds volgens Senelle* - het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, de uitdrukking is van het Vlaamse volk’.  In dat parlement moeten de V-partijen in 2019 dan wel de meerderheid halen, wat in 2014 niet het geval was.

* De volledige tekst daarvan is terug te vinden in het boek ‘O2, De Ordelijke Opdeling van België’ van Gerolf Annemans en Steven Utzi (blz 165).