Berichten van 1 februari 2016 tot 7 februari 2016

   Hoe het met dat Syrië gaat aflopen, wordt hoe langer hoe meer een raadsel. De zoveelste poging om tot een vredesgesprek te komen, was al afgelopen vóór men eraan kon beginnen. Reden daarvoor was dat een van de partijen tussendoor gewoon doorging met oorlogsvoeren. Hoe kan je nu in godsnaam vredesgesprekken voeren en tegelijkertijd het oorlogsgeweld onderling i.pl.v. tegen IS opvoeren? In opdracht van het zgz officiële Syrische leger, voerden de Russen in enkele dagen liefst 250 bombardementen uitvoeren op twee dorpen boven Aleppo, doodden er honderden Assad tegenstanders – hoofdzakelijk burgers - en joegen er tienduizenden op de vlucht naar Turkije, waarvan een groot deel straks waarschijnlijk de vluchtelingenstroom naar Europa zal vervoegen. Het lijkt er steeds meer op dat Poetin via de oorlog in Syrië het Westen wil ontwrichten. Officieel bestrijdt ook hij IS, maar dat is maar een excuus om in werkelijkheid alleen Assad te helpen zijn binnenlandse rebellen te vernietigen.

   Het blijft mij trouwens een raadsel hoe overtuigde Vlamingen – zoals een Filip De Winter – de kant van die Assad kiezen. In eigen land gaan ze niet akkoord met het feit dat een Waalse minderheid van 40% binnen België ons Vlamingen het leven zuur maakt, maar in het buitenland steunen ze een dictator die op slechts 15% van de bevolking kan rekenen en de gruwelijkste oorlogswapens niet schuwt om baas te blijven. Dat Assad daarbij de steun van Rusland krijgt, is niet van dien aard om ook maar ergens een vreedzaam excuus te vinden. Het Rusland van Poetin schuwt evenmin de brute macht niet en komt er nog mee weg ook. Zie maar wat hij al aanrichtte in Georgië en Oekraïne. Het Westen staat erbij en kijkt ernaar.

   Tenslotte nog dit. Ook België zou nu ook van plan zijn in Syrië te gaan bombarderen. Dat lost daar niets op, buiten nog wat meer platgooien, nog meer burgerslachtoffers, maar geen meter grond terugwinnen van IS. Hallucinant is daarvoor zelfs een te zacht woord.

   Ik kom even terug op mijn blog van 4 dezer (‘Licht uit in Avondland’), waarin ik in de marge vermeldde dat het ACV het statuut van onderneming in moeilijkheden had aangevraagd en waarin o.a. stond dat 123 medewerkers vanaf hun 55 jaar een ‘landingsbaan’ kregen. Uit de reacties daarop vanuit N-VA en Open VLD heb ik nog een paar interessante zaken kunnen pikken.

   Die landingsbanen maken dat medewerkers van het ACV vanaf 55 jaar minder zullen moeten werken, terwijl door de regering beslist was dat zoiets voortaan pas vanaf 60 zou kunnen. Nog een ander verschil met de andere bedrijven, die bij herstructurering een beroep willen doen op het brugpensioen, is dat deze hun jaarrekeningen moeten voorleggen. De vakbonden blijken echter geen open boekhouding te hebben, weer zoiets als de bekende rechtspersoonlijkheid die ze ook niet hebben…

   De reden waarom het ACV in nauwe schoentjes zit, heeft in de eerste plaats te maken met het Arco debacle dat de vakbond zo’n 100 miljoen euro heeft gekost. Dat is algemeen geweten. Daarbovenop blijkt nu, dat de bond verlies maakt op de werkloosheidsuitkeringen. Als dat zo is, waarom geeft ze die dan niet terug aan de overheid, die daarvoor een eigen Hulpkas heeft? De reden van dit eerder onverwachte verlies komt, doordat er de laatste jaren, vooral in Vlaanderen, minder werklozen zijn, terwijl de vakbond voor elke werkloze een administratievergoeding krijgt. De grootste vakbond van dit land zou de werkenden moeten verdedigen, maar blijkt in werkelijkheid meer gebaat te zijn bij in de eerste plaats veel langdurig werklozen, bij degenen dus die niét werken. Waarbij de stelling van Frans Van Massenhove (zie mijn blog van eergisteren) blijkt te kloppen.

   De werklozenadministratie blijkt trouwens niet de enige materie te zijn waarbij verschillende instanties een taak uitvoeren die beter door slechts één zou worden uitgevoerd. Zo wordt het kindergeld in dit land uitbetaald door niet minder dan dertien (13!) fondsen. Dat blijkt uit een kosten-batenanalyse uitgevoerd door consultant Deloitte. Door ze samen te voegen zou er tot 20% bespaard kunnen worden. Dat is meer dan één miljard euro… Hallo?

---

   En dan iets heel anders. Sinds gisteren heeft de VRT een nieuwe CEO, de vijfde in zes jaar tijd. De man is gediplomeerd veearts, wat hem het juiste profiel zou moeten geven om die stal eens op te kuisen! Of hij erg Vlaamsgezind is, valt nog te betwijfelen. Hij woont nl in Waals- Brabant, dus in Wallonië. Dat zegt misschien niets, er wonen daar wel meer Vlamingen. Meestal gaan die daar echter wonen o.w.v. de lagere vastgoedprijzen. Voor iemand, die er o.a. ook nog een bankierscarrière op heeft zitten en er warmpjes in zou moeten zitten, zal dat echter wel de reden niet zijn. Het wordt dus weer even hart vasthouden…

   In mijn blog van 31 januari had ik het er reeds over: de voorstadsnetten, die vooral in Vlaanderen nodig zijn, maar die door minister Galant op de (heel) lange baan dreigden geschoven te worden, omdat ze eerst absolute voorrang wil geven aan het Brusselse net en meer bepaald aan de verbinding ermee naar Wallonië toe. Dat Brusselse net heeft, zoals ik reeds schreef, tot nu toe meer dan het dubbele gekost van wat geraamd was (2,2 i.pl.v. 1 miljard euro) en zou daar nog minstens 600 miljoen moeten bij krijgen. In een eerste reactie had Galant nog gezegd dat een deel van het traject, o.w.v. besparingen, maar twee sporen zou krijgen i.pl.v. de vier die gepland waren. Daarop zijn Brussel en Wallonië op hun achterste poten gaan staan en binnen de 24 uur slikte de minister haar nieuw plan weer in.

   Het resultaat van dat alles is wel, dat we weer met een communautair probleem te maken krijgen, waarbij – zoals bijna altijd – de Vlamingen mee mogen betalen, maar zelf de vruchten niet plukken. Buiten de afwerking van dat dure Brusselse net zouden nl de lijnen naar Wallonië voorrang krijgen, omdat daar al een deel van de infrastructuur is gerealiseerd. Komt daar nog bij dat dit project voor de Walen niet prioritair is o.w.v. de slechte staat van de Waalse begroting, wat zou kunnen betekenen dat Vlaanderen nóg langer zal mogen wachten. Vooral voor Antwerpen, waar men in 2017 wil beginnen met de eerste werken voor de Oosterweelverbinding, zou dat een kleine ramp zijn, al heb ik daar zelf nooit in geloofd (en doe ik dat nog niet).

   Er wordt de laatste jaren in onze samenleving nogal wat papier vuil gemaakt over de achteruitstelling van de vrouwen op alle gebied: in de politiek, de economie e.a. sectoren, maar het is wel duidelijk dat de twee zwakste punten in de regering Michel uitgerekend de dames Galant en Marghem zijn, die er na anderhalf jaar nog steeds niet in geslaagd zijn iets serieus te realiseren, tenzij op tijd en stond wat controverse. Het was wel te verwachten dat er bij de MR, die nu plots zeven ministers moest leveren, enkele lichtgewichten zouden zitten. Dat dat nu al dan niet toevallig twee dames zijn, is een pijnlijke vaststelling.

   ‘Belgische vakbonden kijken naar werk zoals creationisten, die de Bijbel woordelijk geloven en er dus van overtuigd zijn dat God de mensen strafte voor hun appel eten in het aards paradijs door hen tot het eind der dagen te laten werken in het zweet hunner aanschijn. Wat doet een vakbond die ervan overtuigd is dat werknemers uitgebuit worden en werk dus een straf is? Op elk overleg met de werkgever eisen dat er meer mensen in dienst komen, dat er minder gewerkt wordt en dat er meer wordt betaald. En dus zet men systematisch de voet dwars als bedrijven efficiënter willen werken. Het syndicale devies blijft: strijden voor het behoud van stokers op elektrische treinen.’

   Bovenstaande komt niet van mij, maar van Frans Van Massenhove, voorzitter van de FOD Sociale Zekerheid, die wekelijks een weekeindcolumn vult in De Tijd. Het wordt nog interessanter, als men weet dat die Frans eerder van linkse signatuur is. Zo werd hij eerst door Vande Lala voorgesteld als opvolger van spoorbaas Marc De Scheemaecker, waarvoor hij bedankte zogezegd om gezondheidsredenen. Van Massenhove werd ook al eens bekroond als overheidsmanager van het jaar.

   Uitgerekend gisteren stond in de media dat Alphabet, het voormalige Google, het bedrijf met de grootste beurswaarde ter wereld is geworden. De top tien bedrijven op die lijst zijn allemaal Amerikaans, de top vier hightech firma’s die twintig jaar geleden niet eens bestonden. ‘Silicon Valley companies’, zoals ze genoemd worden. Zo’n bedrijven hebben wij ook in Europa gehad, niet eens zolang geleden. Denk maar aan Nokia, Alcatel of Ericsson. Sinds 1975 is er echter in de hele huidige eurozone slechts één (1) nieuw bedrijf begonnen dat nog bij de eerste 500 staat: Inditex (Zara), dat niet eens hightech is, maar een keten van kledingwinkels...

   Bij ons hebben we genoeg jonge mensen die nieuwe hightech bedrijfjes opstarten. Als ze echter succes willen hebben, moeten ze verhuizen naar de States of worden zij door Amerikaanse bedrijven opgekocht en een van de redenen is het zgz sociaal klimaat hier dat o.m. verpest wordt door vakbonden die nog in negentiende-eeuwse termen denken. Europa is inderdaad een mislukt continent, zoals John Crombez het verwoordde in zijn gewraakte uitspraken in de Zevende Dag en daarover is zijn eigen entourage niét gevallen.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: het ACV heeft het statuut van onderneming in moeilijkheden aangevraagd, waardoor 103 eigen medewerkers vanaf 58 jaar op vervroegd pensioen kunnen, terwijl nog eens 123 een ‘landingsbaan’ krijgen vanaf 55 jaar. Liefst niet vertellen aan Amerikanen…

       ‘Dear John, oh, how I hate to write

     Dear John, I must let you know tonight

     That my love for you has gone,

     There’s no reason to go on’

   N.a.v. de heisa rond de uitspraak van John Crombez in de Zevende Dag over het terugdringen van bootvluchtelingen en de reactie van zijn eigen partijgenoten daarop, moest ik ongewild denken aan die ‘Dear John Letter’, uit de jaren 50, o.m. gezongen door Pat Boone.

   Ondertussen heeft ‘den John’ zijn woorden weer ingeslikt, maar zijn toch al niet zo fraai imago heeft er nog een lelijke deuk bij gekregen. Hij zal voortaan wel twee keer nadenken alvorens hij nog een voorstel van e.o.a. buitenlandse partijgenoot klakkeloos zal overnemen en zeker van die Samsom, wiens partij (nog) wel in een (minderheids)regering zit, maar die in alle peilingen bij een volgende verkiezing op zwaar verlies mag rekenen. Socialisme heeft bij de zich bedrogen voelende oudere generaties afgedaan en is niet ‘cool’ genoeg meer voor de hedendaagse jeugd. In Vlaanderen komt er nog bij dat de SP.a nog steeds de belangen van de eigen Vlaamse mensen ondergeschikt houdt aan die van een Belgische staat die naar adem snakt (hetzelfde bedje waarin ook de Open VLD ziek is). Dat Crombez daarenboven als protegee van Vande Lala aan die job is geraakt, heeft ‘den John’ al evenmin geholpen. Zeg maar: gewogen en te licht bevonden.

   Niet treuren echter, want de partij heeft desnoods een ervaren opvolger, die zijn kritiek op ‘den John’ i.v.m. de vluchtelingen niet spaart én die al meer dan een partij heeft geleid: ‘Den Bert’! Bert Anciaux, die voorlopig zijn tijd zit te verdoen in de waardeloos geworden Belgische senaat, heeft gezegd na 2019 ‘nog dromen te hebben’. ‘Ofwel krijg ik een interessante plaats’, zegt hij, ‘ofwel stopt mijn politieke loopbaan’. Dat laatste kan de partij die man niet aandoen, na het prachtige parcours dat hij gelopen heeft vanaf de Volksunie over Idee 21 tot bij Spirit. Met ‘den Bert’ op die ‘interessante’ plaats blijft letterlijk alles mogelijk!

   Op één punt heeft Crombez wel gelijk, nl dat Europa een mislukt continent is. Er zijn geen mirakeloplossingen voor de huidige vluchtelingencrisis. Griekenland binnen de Eurozone houden nadat het er frauduleus was in gekomen, was een eerste grote blunder. De tweede was die van ‘Wir schaffen es’. Met als resultaat, om in het Duits verder te gaan: ‘Wird schon schief gehen’…

   In de weekeindeditie van De Tijd kwam federaal minister van Financiën Van Overtveldt met het idee dat we onze vennootschapbelasting best nog eens aanpassen en de bedrijven de kans zouden moeten geven te kiezen tussen twee belastingssystemen: het oude aan 34% met de klassieke uitzonderingen en achterpoortjes of een nieuwe aan 20/22% waar niets meer van afgetrokken kan worden. Zoals verwacht is Kris Peeters daar meteen op gesprongen om te zeggen dat er aan de financieringswet in deze legislatuur niets meer zal veranderd worden (het regeerakkoord, weet je wel) en dat de taxshift voor zijn partij (en zeker voor hem) al erg genoeg was. Daar valt iets voor te zeggen, ware het niet dat er ondertussen wel iets fundamenteels veranderd is, sinds Europa België heeft teruggefloten over de zgz ‘excess profit rulings’, waarbij de Europese commissaris ter zake eist dat dit land zo’n 700 miljoen euro moet terugvorderen van bedrijven die van die ruling genoten hebben. Zo’n som geld bij in kas krijgen zou voor elk land leuk zijn, zeker voor het met schulden geplaagde België. Als men dat doet, mogen we echter ons imago van degelijk investeringsland vergeten, zullen nieuwe investeringen uitblijven en zullen er waarschijnlijk bedrijven zijn die dat elders zullen doen. Denk maar aan Ierland dat zijn financiële crisis van 2008/12 te boven is gekomen omdat dat land, ondanks het protest van de E.U., is blijven vasthouden aan zijn vennootschapsbelasting van amper 12,5%.

   Een ideale wereld zou er een zijn waarin helemaal geen subsidies en financiële achterpoortjes bestonden, maar dat lijkt een utopie te blijven. Denk maar aan die notionele intrestaftrek, een uitvinding van de regering Verhofstadt van tien jaar geleden, toen de partij van Van Overtveldt nog niet meespeelde op federaal niveau. Net zoals Turtelboom met haar stroomtaks, moet Van Overtveldt wel de fouten uit dat verleden zien op te lossen. Met dat linkse CD&V-blok aan zijn been zal hij er echter weinig aan kunnen doen, zal onze concurrentiekracht er nog verder op achteruit gaan en deze keer eens niet o.w.v. de loonkloof.

   In mijn blog van gisteren had ik het over de Belgische reizigers die bij het binnenkomen van de States tegenwoordig grondiger gecontroleerd worden. Dat nieuws klopt, maar is niet volledig. Die extra controle geldt nl niet alleen voor de Belgen, maar voor alle buitenlanders. Vooral diegenen die de laatste vijf jaar in het Midden-Oosten geweest zijn (wat kan gecontroleerd worden op hun visa) en wie een dubbele nationaliteit heeft (voornamelijk met daarbij een nationaliteit uit Noord-Afrika of het Midden-Oosten). Deze maatregelen zijn er evenwel pas gekomen nadat bleek dat de bloedige aanslagen van 13 november 2015 waren voorbereid in Molenbeek en dat een deel van de terroristen een dubbele nationaliteit hadden, waaronder de Belgische en de Franse.

   In de States hebben ze het met die controles wel een stuk gemakkelijker dan in Europa, waar al dan niet echte moslim vluchtelingen geen oceaan moeten oversteken om er te geraken. Datzelfde geldt ook voor Canada, dat af en toe uitpakt met reclame pro domo om maar te laten horen wat voor warm hart ze daar de vluchtelingen toedragen. Recentelijk kwam de Canadese directeur-generaal voor immigratie nog speciaal naar Brussel om zijn herbevestigingsprogramma toe te lichten. Dat is echter voor een groot deel hypocrisie. Canada is het tweede grootste land ter wereld (na Rusland) en heeft zelfs met een bevolking van 35 miljoen nog ruimte zat. Het land heeft steeds inwijkelingen nodig gehad en verwelkomde er de laatste jaren tussen de 260.000 en de 280.000. Vanaf nu zullen daar zo’n 35.000 tot 40.000 Syriërs bij zijn. Tot daar het officiële verhaal.

   In werkelijkheid worden alle in Canada toegelaten vluchtelingen eerst grondig gescreend door de VN vóór ze worden opgehaald. Dat screenen gebeurt op basis van diploma’s en professionele vaardigheden. De knapste koppen, zeg maar. Slechts een minderheid geniet van de gezinshereniging en moet dan door de reeds in Canada aanwezige familie mee ondersteund worden. Iets heel anders dan de massa’s die het al overbevolkte Europa overspoelen, met daarbij een aanzienlijk aantal analfabeten en werklozen, die in de eerste plaats hopen op bijstand en sociale tegemoetkomingen.

   Tenslotte zou ik even willen wijzen naar de p.r.-rol van Canada’s nieuwe premier, Julien Trudeau, zoon van een vader die eveneens premier van het land was en eerder bekend raakte door zijn rockster allures (zie mijn blog van 22.10.2015: ‘Canada in de kijker’) en voor de rest nog alles te bewijzen heeft. Het Canadees model is in Europa niet toepasbaar.