De Waalse renaissance
Een vrij onopmerkelijk bericht: de provincie Limburg komt de sluiting van Ford Genk vrij goed te boven. Als men bedenkt dat daarvóór er ook al de mijnsluitingen waren, is dit goed nieuws en staat het in schril contrast met bv Henegouwen, het domein van o.a. Di Pippo, waar men er maar niet bovenop komt en als excuus nog altijd de mijnsluitingen van de vorige eeuw als oorzaak daarvoor aangeeft.
In onze poco media, de zgz ‘kwaliteitskranten’ op kop, leest men met de regelmaat van een klok dat Wallonië het beter doet en Vlaanderen zou inhalen. Dat is en blijft nonsens. De enige periode waarin Wallonië iets sneller groeide dan Vlaanderen was die van 2008-2011. De reden daarvoor was dat er in Wallonië in die crisisjaren veel meer mensen in overheidsdiensten ‘werkten’ (nou, ja), waar minder ontslagen vielen dan in de Vlaamse privébedrijven. Anderzijds is het niet meer dan logisch dat een regio die achter loopt meer kans krijgt om in te halen, maar het er daarom nog niet meteen beter is. Aan dit tempo zal het in elk geval nooit gebeuren, want sinds 2012 groeit de Vlaamse economie weer sneller dan de Waalse. Ondanks de jaarlijkse miljardentransfers uit Vlaanderen en hun ‘Marshal Plans’ lukt het nog niet. Maar hopen op Pairi Daiza misschien?

