Berichten van 4 juli 2016 tot 10 juli 2016

   Bij de bespreking van de taxshift lag CD&V zolang dwars tot de partij verkreeg dat er een soort vermogens(winst)belasting zou komen. Dat werd tenslotte wat nu bekend staat onder speculatietaks. Die paste, volgens de tsjeven, in het kader van de eisen van haar basis (zeg maar ACV) dat er niet alleen moest bespaard worden op arbeid, maar ook op het kapitaal. Die speculatietaks die er dan gekomen is, belastte alle verkoop van aandelen binnen de zes maanden na de aankoop ervan.

   Nu blijkt, dat de federale regering i.pl.v. extra inkomsten er extra geld bij verliest. Niet alleen hebben heel wat van die speculanten afgezegd, de maatregel blijkt ook een negatieve impact te hebben op de inkomsten uit de normale beurstaksen. Niet minder dan twaalf beurshuizen hebben een gezamenlijk oproep gedaan om aan die maatregel een einde te stellen. Een taks moet iets opbrengen. Geld verliezen met een taks is een contradictie. Men schat dat de staat er jaarlijks zo’n dikke 12 miljoen euro aan toegeeft, dat terwijl men hoopte 34 miljoen te kunnen innen. Een verschil dus van 46 miljoen euro…

   Een meest logisch besluit zou dan ook zijn de maatregel af te schaffen en terug naar af te gaan. Probleem is dat CD&V het daarmee (nog) niet eens is, omdat het in feite het enige is wat de partij in het kader van de taxshift uit de brand kon slepen voor haar syndicale achterban.

   Tenslotte, hoe nobel de gedachte dat ook vermogenden hun steentje moeten bijdragen, in deze tijd van elektronica en informatisering verplaatst het geld zich bijna met de snelheid van het licht en zal men nooit waterdichte wetten ter zake kunnen maken. Om dat te beseffen moet men geen specialist zijn. Misschien gaan ze dat bij CD&V straks ook door hebben, zeker als de partij – zoals Beke zegt – nog dit jaar een oplossing wil voor de Arco-coöperanten. Die zal men zeker niet kunnen betalen met taksen die de staat geld kosten…

   Noël Slangen, de zgz spindoctor van Verhofstadt, heeft zijn liberale partijkaart terug gestuurd. Hij doet dat, zegt hij, niet uit onvrede, maar omdat hij zijn vrijheid terug wil (lijkt wel een echo van Nigel Farage). Nu, er zal wel iets van kloppen, want Slangen is geen liberaal, net zoals hij daarvoor ook geen socialist of christendemocraat was, toen hij ook voor die partijen ‘werkte’. Slangen is gewoon een politiek nihilist, die met zijn ‘communicatiebureau’ aardig wat geld bijverdiende. Denk maar aan het mandaat van de opdracht vanuit de BAM voor de communicatie over het Oosterweelproject, dat sindsdien nog steeds een doodgeboren kind lijkt.

   Slangen komt uit een straatarm gezin en verdiende zijn eerste centen onder Willy Claes, bij de socialisten dus waar hij o.m. ook goed bevriend raakte met Steve Stevaert. Of de appelatie ‘God’, die Yves Desmet Stevaert toedichtte in De Morgen, daar iets mee te maken had, is niet zeker. Later verhuisde hij naar de christendemocraten waar hij, via Kelchtermans bij Dehaene de communicatie ging doen. De slogan ‘De tocht is lang, de gids ervaren’, waarmee Dehaene de volgende verkiezingen won, zou van Slangen gekomen zijn, alsmede de begrippen ‘Open debatcultuur’ en ‘Goesting’, die de Open VLD lanceerde. Slangen is in geen geval een uil, wel een uiterst geslepen iemand die als geen ander profijt kon halen uit de chaotisch politiek die dit land kenmerkt.

   Wat de media over hem niét vertellen, is zijn weigering om tijdens een hoorzitting in de zaak Dutroux te antwoorden op een vraag van Gerolf Annemans, die ook in de onderzoekscommissie zat, enkel en alleen omdat die van het Vlaams Belang was. Alleen De Tijd vermeldt het, maar heeft het verkeerdelijk over de dioxinecommissie. Wat ook niet klopt is, dat Open VLD Sven Gatz als Brussels minister voor de Vlaamse regering zou verkozen hebben boven Slangen. Die laatste zat op dat ogenblik ergens op een cruise, kwam er hals over kop terug voor naar België, maar kon die ministerpost niet krijgen, omdat hij niet in Brussel woonde en de tijd om dat te regelen te kort was geworden (Open VLD kwam pas in blessuretijd in die deelregering als vijfde wiel van de wagen). Had Slangen toen minister kunnen worden, dan was hij gegarandeerd Open VLD’er gebleven, want Slangen is gewoon een zaktivist die om het even in welke partij wil stappen als het hem genoeg opbrengt. Dat hij nu opstapt na een onenigheid met diezelfde Gatz over het toekennen van - volgens hem - te weinig cultuurgeld aan Limburg, kwam hem goed uit als excuus.

   Het wordt nu uitzien wie het volgende slachtoffer wordt dat in de slangenkuil zal vallen.

   In het Nederlandse gedeelte van de Noordzee gaan ze een windpark neerzetten, vlak naast het geplande Belgische. Het Nederlandse zal wel zo’n 2,5 miljard euro goedkoper uitkomen. Hoe kan zoiets nu? Wel, vrij simpel: de Nederlanders, zakelijk zoals ze zijn, hebben hun project op een veiling verkocht en een Deens bedrijf, met ruime ervaring voor de eigen kusten aan dezelfde Noordzee, doet het dus een stuk goedkoper zonder dat er gediscussieerd moet worden over loodzware subsidies zoals dat bij ons steeds het geval is. Drie weken geleden was er een akkoord tussen de Belgische Staat, vertegenwoordigd door minister van Energie Marghem en staatssecretaris voor de Noordzee Philippe De Backer en twee offshore maatschappijen, dat echter – gelukkig maar - nog moet bekrachtigd worden met een Koninklijk Besluit én pas van kracht wordt na een wetswijziging. Beide politici hadden ter dier gelegenheid zelfs fier uitgepakt met het nieuws dat ze met het akkoord een verlaging van de subsidies met liefst 1,1 miljard euro bedongen hadden. In het licht van hoe Nederland het aanpakt, is dat maar een doekje voor het bloeden en dat kan hier bijna letterlijk genomen worden. Ikzelf schrijf in deze rubriek trouwens al enkele jaren dat we ons aan die groene stroom blauw zullen betalen. Na de zonnepanelen en de biomassacentrales, nu de windmolenparken.

   Onnodig hierbij te zien dat het Belgische systeem in al zijn voegen kraakt en dat men af moet van alle mogelijke gekke vormen van oversubsidiëring. Denk maar aan wat ons nog boven het hoofd kan hangen met die biomassacentrale in Langerlo, waar we, over een periode van 10 jaar weliswaar, een dikke 2 miljard euro subsidie gaan neerleggen voor een systeem van pelletsverbranding dat ondertussen achterhaald en helemaal niet duurzaam blijkt te zijn. En dan maar klagen dat we de begroting niet sluitend krijgen, dat we steeds op zoek moeten naar extra miljarden, terwijl we diezelfde miljarden via een ondoordachte groenestroompolitiek langs deuren en vensters buiten kiepen…

   De aankopen via het Internet, de zgn ‘e-commerce’, zit in de lift. Meer dan de helft van de Belgische bevolking bestelde vorig jaar wel iets op die manier en meer dan 20% van de totale handel kwam uit de elektronische sector. Goed nieuws, zou men denken, maar dat is in dit land niet het geval. Slechts twee van de tien grootste e-commerce spelers in België zijn van eigen bodem. De anderen komen grotendeels uit Duitsland en vooral uit Nederland, waar rond Tilburg – vlak bij de Belgische grens - heel wat Nederlandse logistieke bedrijven zich hebben gevestigd, die de Belgische klanten – zeker in Vlaanderen – op een snelle wijze kunnen bedienen, dag en nacht. De reden waarom dat hier niet lukt heeft te maken met de houding van onze vakbonden, die zich blijven verzetten tegen een flexibelere arbeidsmarkt en een soepelere regeling van nachtwerk, waardoor naar schatting de jongste jaren bij ons minstens 30.000 nieuwe jobs verloren zijn gegaan. Het past misschien in de syndicale politiek dat meer werklozen in dit land de vakbonden meer geld opbrengen in de vorm van staatssteun en bevestigt nogmaals dat onze vakbonden misbruik maken van hun sterke plaatselijke positie. Ze denken hier nog steeds in termen die achterhaald zijn en eerder verwijzen naar de vorige eeuw, om niet te zeggen de eeuw daarvoor.

   Mede als gevolg van de ICT-problemen en -vacatures hadden vorig jaar bijna de helft van onze bedrijven in die sector het moeilijk om aan gespecialiseerd personeel te raken. Crootje, die o.m. gaat over de zgn ‘Digitale Agenda’, is daarom verplicht de knelpuntvacatures voor aanwerving van buitenlandse ICT-specialisten te versoepelen, dit om straks niet helemaal de trein te missen. Door syndicale tegenwerkingen kunnen de geplande hervormingen i.v.m. de flexibelere 38 urenweek pas op 01.01.2017 ingaan en bestaat zelfs de kans dat het nog later wordt, mochten de vakbonden daarop inspelen bij hun geplande najaarsbetogingen en stakingen.

   Leve de vooruitgang!

   Gisteren vond weer het jaarlijks toelatingsexamen geneeskunde plaats, voor de allereerste keer ook voor de Franstaligen, die dat examen 18 jaar geboycot hebben. De reden waarom ze nu meedoen is, omdat een deel ervan, reeds afgestudeerd, geen licentie krijgt om het beroep van arts uit te oefenen. Er zijn momenteel zo’n 1.300 Franstalige artsen teveel in dit land.

   Zoals ik al enkele keren geschreven heb (‘De artsendiscriminatie’ – 21.06 - en gisteren nog in ‘De Waalse logica’), probeert men van Waalse kant de quota te veranderen in het eigen voordeel. Gelukkig ben ik niet de enige die daartegen protesteert, dan doen ook de Vlaamse Universitaire Raad, verschillende studentenverenigingen, het overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen en het Vlaams Geneesherenverbond. Daar sluit zich nu ook Rik Torfs, de Leuvense rector, zich bij aan. Torfs zou Torfs niet zijn als hij daar geen origineel idee aan plakte. Hij stelt voor dat Vlaanderen gecompenseerd moet worden als de artsenquota niet eerlijk verdeeld kunnen worden en men anders de Sociale Zekerheid maar moet splitsen. Zover zal het niet snel komen, maar het is een idee dat de moeite waard is te bespreken. Als men dit land niet meteen gesplitst krijgt, zoals het zich laat aanzien, splits dan links en rechts, alles wat enigszins kan, totdat er op een gegeven ogenblik helemaal niets meer te splitsen valt en we virtueel in een gesplitst land zullen leven. Die splitsing dan doortrekken naar het hele land komt toe aan de politiek en dat is dan de keerzijde van de medaille.

   Bij de meerderheid zijn momenteel nl alleen CD&V en N-VA tegen een wijziging van de quota. Dat de MR ervoor is, heeft gewoon te maken met het feit dat die partij in Wallonië op eieren moet lopen. Open VLD heeft men ervoor nodig omdat Maggy De Block erover moet beslissen. Als die de quota wijzigt zonder ernstige compensaties, laat ze nog maar eens zien dat Vlaanderen van haar partij nog steeds niet veel moet verwachten. Als puntje bij paaltje komt, lijkt Open VLD nog altijd de oude PVV (‘Pest voor Vlaanderen’).

   Tenslotte verwacht Vlaanderen zeker van de N-VA dat ze voet bij stek houdt en een wijziging van de artsenquota ten nadele van Vlaanderen nooit zal aanvaarden. Bij de vorming van de regering Michel heeft de partij er zich toe verbonden geen communautaire thema’s aan te snijden. Dit van de artsenquota komt echter uit de Waalse hoek net als die over de investeringsquota bij de NMBS. Het is altijd hetzelfde liedje: de Vlamingen moeten zich houden aan afspraken, de francofonen doen dat alleen als het hen uitkomt.

   De N-VA mag dan wel het communautaire in de ijskast gestopt hebben, de PS doet haar best om toch regelmatig vuurtje te stoken. We gaan ze daar straks misschien nog dankbaar voor zijn, want zo wordt de meerderheid toch verplicht op e.o.a. manier te reageren. Na het incident, waarbij men de nationale verhouding tussen Vlaanderen en Wallonië van 60/40 wou terugbrengen, naar 55/45 voor het verlenen van de artsenlicenties – een zaak die nog niet van de baan is – is het nu hommeles over de Spoorwegen.

   Een zekere Nicolas Martin, Waals PS-parlementslid en voormalige kabinetschef van Di Rupo, beschuldigt de NMBS ervan Wallonië te benadelen. De gebruikelijke 60/40 regel gaat, volgens hem, niet op voor de Spoorwegen, omdat de helft van het Belgische treintracé op Waals grondgebied ligt. De oppervlakte van het spoorwegnet is echter geen maatstaf voor investeringen, wel het geld dat de NMBS binnen krijgt van de reizigers en die reizen voor meer dan 70% in Vlaanderen. En dan hebben we het niet eens gehad over de treinstakingen die met de regel van een klok het Walenland plat leggen, met dan nog hinder in Vlaanderen en waarbij de NMBS telkens veel geld verliest.

   Of het allemaal nog niet absurd genoeg is, heeft Jacqueline Galant, voormalig gebuisd federaal mobiliteitsminister (moeten aftreden na flaters in een half dozijn dossiers) en behorende tot de MR, voorgesteld een extra TGV-halte te bouwen (kostprijs 40 miljoen euro) te Maffle, op het traject Parijs-Brussel, in de eerste plaats bedoeld als een betere toegang via het openbaar vervoer van het dierenpark Pairi Daizi. Die luie panda’s, weet je wel, waar men in Wallonië blijkbaar meer om geeft dan om de hardwerkende Vlamingen.

   Met die Brexit zijn we nog niet klaar. Dat zou wel eens een processie van Echternach kunnen worden. De voorstanders, die het gehaald hebben, blijken helemaal niet gepland te hebben wat er daarna moest gebeuren en vooral bij de Tories leidt dat tot grote verwarring. Cameron treedt af, grote muil Boris Johnson kruipt weer in zijn schelp en geen van de andere mogelijke kandidaten schijnt gehaast te zijn om e.o.a. verantwoordelijkheid te nemen. Bij de Labour oppositie is het trouwens al niet veel beter gesteld. Of er nu een tweede, een derde of nog meer referenda komen, speelt helemaal geen rol meer, want het officiële adieu uit de E.U. moet er komen van het Britse parlement en ook dat biedt geen zekerheid, zeker niet omtrent de timing.

   Zeer terecht gaan er bij de andere 27 landen van de E.U. stemmen op om niet mals te zijn voor de Britten, wat ze ook nog zouden vragen. Zij waren sinds Thatcher al links en rechts bevoordeeld, Cameron had nóg enkele extra’s uit de brand kunnen halen en gegarandeerd gaan ze er nog vragen om eventueel te mogen blijven. Het antwoord zou een krachtdadig ‘neen’ moeten zijn, zo in de aard van ‘O, Great Britain, my devotion, may you sink down in the ocean’ (variatie op Puerto Rico uit ‘West Side Story’, dat op mijn werk bij DAF-ITS wel eens gezongen werd als het daar nog maar eens te gortig werd met enkele van die gentlemen van 'over there').

   Misschien biedt het al dan niet uitstappen van de Britten een kans op een plan B voor de E.U. Men zou desnoods weer kunnen onderhandelen met de U.K., maar dan op voorwaarde dat er voor de Angelsaksen geen uitzonderingen meer worden gemaakt en dat alle regeltjes voortaan voor elk E.U.-land hetzelfde zouden worden. Dat zou ertoe kunnen leiden dat een deel van de eurocratische regels, die de Britten niet willen en waaraan diverse landen en/of burgers zich ook ergeren, voor iedereen afgeschaft zouden worden en er geen Europa à la carte meer kan zijn noch een superstaat, zoals Verhofstadt die wil.