Berichten van 17 oktober 2016 tot 23 oktober 2016

   Het belangrijkste in de vaudeville over het handelsakkoord tussen EU en Canada is, dat er nog gepraat wordt en er misschien toch nog iets positiefs uit de bus kan komen. De uitleg van Magnette, die blijft zeggen dat hij te weinig tijd gehad heeft om het akkoord te bestuderen, is een lachertje. De tekst van het handelsverdrag bestaat al van 2014, toen Di Rupo nog federaal premier was en Magnette partijvoorzitter. De man met het strikje heeft zelfs minstens één vergadering ervan bijgewoond (en toen zijn mond niet open gedaan).

   Zoals ik in mijn blog van 20 dezer (‘Canada dry’) al stelde, is er in heel deze – althans voor Vlaanderen en Europa - onverkwikkelijke zaak één lichtpuntje, nl dat men ook het buitenland begint te beseffen wat voor hopeloze janboel dit landje is. Zelfs kranten zoals de New-York Times doen hun best om de Belgische situatie aan hun lezers uit te leggen en op de hoogte te brengen van het bestaan van Walen en Vlamingen.

   Het kan trouwens nog erger worden, want Christophe Lacroix, de socialistische minister in de Waalse deelregering, is afgekomen met een voorstel om een belasting te heffen op automatisering. Bedrijven die werknemers vervangen door robotten zullen – als het van de PS afhangt – in Wallonië daarvoor straks een boete krijgen. Dat daardoor die bedrijven, als ze het toch zouden doen, zwaarder zullen belast worden en anders minder concurrentieel zullen worden, is voor marxist Lacroix geen punt. Het verhaal doet denken aan de opstand van de zgn ‘Luddieten’, die de eerste mechanische weefgetouwen vernielden uit schrik voor het verlies van hun job. Dat was meer dan honderd jaar geleden, bij het begin van de tweede industriële revolutie, die later een weldaad voor de hele mensheid bleek te zijn. Na WO II heeft Wallonië zijn mijnen moeten sluiten, daarna zijn staalfabrieken zien verdwijnen en werd het een achterland. Als men de PS er nog enkele generaties aan de macht laat (eventueel samen met de PTB, de Waalse PvdA) dan zal Wallonië geen achterland meer zijn maar een achterlijk land.

   Wat die taks op automatisering betreft zou de cdH, die in Wallonië mee regeert, er tegen zijn. Beter laat dan nooit, want het partijtje van madame ‘non’ is in de peilingen al voorbij gestoken door die PTB en dreigt straks te moeten opletten voor de kiesdrempel.

   Het nieuwe project V&W heeft niets met Volkswagen te maken, wél met Vlamingen en Walen, ook al staat het in werkelijkheid voor ‘Vuye & Wouters’, de twee N-VA leden die recentelijk uit de partij zijn gestapt nadat ze vonden dat ze hun Objectief V- ding niet meer konden doen in het voorbereiden van het confederalisme dat bij de verkiezingen van 2019 weer te voorschijn zou moeten komen, maar waaraan ze zijn gaan twijfelen na een interview van Bart De Wever in Le Soir. Bart vertelde daarin dat hij een regering Michel II wel zag zitten en dat zou kunnen inhouden dat het communautaire voor nog eens x-aantal jaren in de ijskast zou blijven steken, iets waar Hendrik Vuye en Veerle Wouters voor pasten.

   Het duo V&W wil dus verder gaan op de ingeslagen weg, zonder daarom een nieuwe partij op te richten. Wel willen ze, als onafhankelijke volksvertegenwoordigers, elke week met een mondelinge vraag aantonen dat België in het algemeen en ons communautair systeem in het bijzonder niet werkt. Of dat alles veel zal uithalen, is maar de vraag.

   Wat wél belangrijk zou kunnen worden is de bijkomende intentie van de twee om een technische fractie te vormen met het Vlaams Belang, dat met zijn drie zitjes in het parlement wel vergaderingen kan bijwonen, maar er niet in stemmen. Met zijn vijven zou dat wél kunnen. Laat ons hopen dat ze het doen, want buiten de technische kant van de zaak zou het misschien een eerste stap kunnen zijn in een toenadering tussen de Vlaamsnationalisten, wat bij de volgende verkiezing zou kunnen leiden tot een meerderheid in het Vlaamse parlement, waarna de deur naar het confederalisme wagenwijd open zou komen te staan. N-VA fractieleider Peter De Roover, een vroegere voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), heeft immers recentelijk nog te kennen gegeven, dat hij daar de facto niet tegen is.

   Hoop doet leven.

   In het Syrische kruitvat gaat de oorlog van iedereen tegen iedereen verder en dat geldt niet alleen voor de militaire operaties, maar ook voor alle insinuaties tussen de strijdende partijen. Staakt het vuren worden aangekondigd en overtreden, omdat er altijd wel een partij is die zich niet verplicht voelt daaraan mee te doen. Nu Assad en de Russische bondgenoot een pauze hebben aangekondigd in Aleppo, zijn het de Turken die de Syrische Koerden – bondgenoten van de coalitie rond de USA - bombarderen.

   Gisteravond was er in Brussel een bijeenkomst van E.U.-regeringsleiders over de oorlog in Syrië en meer bepaald het bombarderen van Aleppo, de belangrijkste stad van het land na de hoofdstad Damascus. En laat het nu juist op dezelfde dag zijn dat Rusland België beschuldigt van oorlogsmisdaden. Twee Belgische F-16 zouden nl 6 Syrische burgerslachtoffers gemaakt hebben bij een bombardement op een dorpje in de buurt van Aleppo. Volgens de gegevens van de Russen zelf zou dat niet kloppen en de radarbeelden zelf krijgt men niet te zien. Het is niet de eerste keer dat dat niét gebeurt. Bij het neerschieten van de MH17 van Malaysia Airlines boven Oost-Oekraïne zouden er ook Russische radarbeelden getoond worden. Meer dan één jaar later wacht de wereld nog steeds op die beelden.

    Het meest cynische van die Russische beschuldigingen aan het adres van België is wel dat de coalitie die dat land heeft aangegaan met de regeringstroepen van Assad, zelf mede verantwoordelijk is voor het tot puin bombarderen van een kwart van de stad Aleppo, waarbij scholen, hospitalen, crèches en zelfs een VN-hulpkonvooi niet werden gespaard. Daar vielen geen zes, maar honderden doden. Men kan niet bombarderen zonder ook burgerslachtoffers te maken, maar in Aleppo is dat al lang geen ‘collatoral damage’ meer. Het is het verhaal van de splinter en de balk…

   De Belgische francofonie heeft nog één dag respijt om te beslissen of ze het handelsakkoord van de EU met Canada blijft boycotten of niet. Een regio met 4 miljoen inwoners die een handelsakkoord van 500 miljoen mensen naar de bliksem helpt na er zelf 7 jaar mee over onderhandeld te hebben. Il faut le faire! Het heeft niets meer te maken met links/rechts, want in meerdere andere landen, die het akkoord hebben goedgekeurd, hebben socialisten het voor het zeggen of zitten ze mee in de regering. In Griekenland regeert momenteel zelfs een communist. En dat voor een handelsverdrag met een land dat, evenals België, ook meertalig is (waaronder het Frans) en dat als geen ander lijkt op ons eigen Europa.

   Ik begin zo stilaan te denken dat e.e.a. te maken heeft met het feit dat de PS er niet in geslaagd is de regering Michel te laten vallen. Ze juichten de demarche van Peeters en zijn CD&V toe, wat voor de andere meerderheidspartijen een reden temeer was om door te bijten. Voor één keer ben ik het zelfs eens met Vlaminghater Maingain, die zei dat ‘het enige wat CD&V heeft binnengehaald, is dat de beleidsverklaring op zondag werd voorgelezen’!

    De meerwaardebelasting is verschoven naar Sint Juttemis. Van alles wat ik erover gehoord en gelezen heb, was er niet één econoom die het goedkeurde. Alleen Michel Maus, de chouchou van onze linkse VRT, zei dat erover te praten viel, maar zelfs hij durfde het niet verdedigen. Ook het koppelen van die meerwaardebelasting aan de vennootschapsbelasting zal geen stand houden. Als straks andere landen, waaronder buurland Nederland, hun vennootschapsbelasting drastisch zullen verlagen, kan dit land niet anders doen dan volgen.

   Zoals ik in mijn blog van gisteren al stelde is er in heel deze zaak voor Vlaanderen één lichtpuntje: de wereld zal eindelijk het ware gelaat van onze Waalse DDR eens te zien krijgen en later hopelijk wat meer begrip hebben voor een Vlaanderen dat die spelbrekers jaarlijks nog 12 miljard euro toestopt...

* 'Canada dry' is niet alleen de naam van een cocktail, het werd vroeger ook gebruikt voor pseudo brugpensioenen, waarbij de werkgever de gepensioneerde, die er nog geen recht op had, stiekem wat extra geld toestak om het verschil ongedaan te maken.

.

   Zoals we nu stilaan al gewend zijn, heeft zowat iedereen klachten over de nieuwe federale begroting. Het is zo normaal geworden dat er steeds meteen gereclameerd wordt op elke beslissing, dat men zou schrikken, mocht het niét gebeuren. Dat de oppositie dit doet is nog normaal, het is zelfs haar taak. Zoals de Britten zeggen: ‘the opposition’s task is to oppose’. Feit is wel dat er bij al die klachten niet één is waarbij een serieus alternatief wordt geopperd. Dat heeft dan weer te maken met het systeem van de Belgische wetgeving. Er is in dit land geen enkele wet zonder uitzonderingen en achterpoortjes. Zelfs bij tegenvoorstellen krijgen we meestal meer van hetzelfde: een ander wetsvoorstel met weer achterpoortjes en uitzonderingen. E.e.a. maakt dat België steeds onbestuurbaarder wordt.

   Zo gaat federaal minister van Mobiliteit, François Bellot (MR) steeds in beroep tegen bijna elk besluit van de Raad van State waarbij een Vlaams initiatief wordt goedgekeurd. Ondanks het feit dat de man nog maar pas federaal minister is (hij verving Mw. Galant) heeft hij dit al 7 (zeven!) keer gedaan. Het achterliggende idee hiervan is dat de men de bevoegdheden die bij de zesde staatshervorming naar de regio’s werden overgedragen, terug federaal zouden worden. In datzelfde kader past ook het njet van onze Waalse DDR tegen het handelsakkoord met Canada, waarbij België riskeert de risee te worden van de E.U. en Vlaanderen een deel van zijn export zou kunnen verliezen.

   We kunnen alleen maar hopen dat het Waalse veto tegen het handelsverdrag met Canada de ogen zal openen van heel wat van onze eigen mensen die blijven denken dat onze welvaart alleen kan gegarandeerd worden door België, terwijl het tegenovergestelde waar is. De Belgische meerwaarde voor Vlaanderen is nul, met straks eenzelfde score voor Europa.

   De parlementaire bespreking van Michels beleidsverklaring werd één grote scheldpartij. Sinds de presidentsverkiezingscampagne in de States zijn we echter al veel gewend en dit kan er nog wel bij. Mij is alleen bijgebleven het antwoord van Peter De Roover, N-VA fractieleider, op een zoveelste tirade van Kristof de kale (= Calvo) met de weelderige haargroei over de minimumlonen. Peter zei dat de Catalaan zich meer zou verheugen over een jongeling met een hoog loon, maar zonder werk dan andersom. Dat verhaal klopt, zeker voor de heisa die er ondertussen ontstaan is over de flexibele 38 urenweek. De vakbonden nemen het nl niet dat de federale regering hun veto in verband met de e-commerce heeft afgeschaft.

   Er was nl een akkoord dat bedrijven sinds januari van dit jaar ’s nachts personeel mochten inzetten om online bestelde goederen snel op te kunnen opstarten en zo de concurrentie te kunnen aangaan met Duitse en vooral Nederlandse bedrijven die de markt momenteel beheersen, ook in dit land. Aan dat akkoord was wel een voorwaarde gekoppeld (typisch Belgisch: geen wet zonder uitzonderingen en/of achterpoortjes): de bedrijven moesten het aanvragen en de bonden moesten ermee akkoord gaan. M.a.w. ze hadden een vetorecht. Tot nu toe was er slechts één bedrijf dat het gedaan had: Schoenen Torfs en dan nog maar tot 21.00 uur, wat in feite één overuur betekent. CEO Wouter Torfs, die steeds de braafste van de klas wil blijven, had daarmee ingestemd. Ook wie bij Torfs dus bestelde na 21.00 uur moest weer wachten tot ’s anderendaags, zodat de kans groot bleef dat klanten de concurrentie weer zouden aanspreken. CEO Jef Colruyt, van het gelijknamig bedrijf, die daarover door De Tijd werd aangesproken, zegt vlakaf dat een akkoord bereiken zo goed als onmogelijk is, omdat men dat met de drie vakbonden moet doen…

   Dat veto zou nu van de baan moeten zijn, tot spijt van wie niet graag werkt. Ik kan dat rustig beamen: ik werkte de laatste 22 jaar van mijn carrière in een 24-uursservice, dag en nacht, werk- en weekeinddagen...in Nederland!

   Nadat vorige week de federale regering op apengapen lag en men zelfs enkele dagen niet meer met elkaar aan tafel ging zitten, is er nu plots toch een oplossing. De begroting is opeens bijgesteld en de door de drie Vlaamse regeringspartijen voorgestelde hervormingen zouden voorlopig worden opgeschort naar een later datum. Zij telden immers niet mee in de begroting en moesten dan ook (nog) niet aan een Europese goedkeuring onderworpen worden. Als het allemaal zo simpel was, waarom kon men zo iets dan niet meteen zeggen? Bij Michels beleidsverklaring van zondag (mag dat zomaar van de vakbonden?) kwam dan de aap uit de mouw: voorlopig geen meerwaarde belasting meer, geen verlaagde vennootschapsbelasting en ook geen maatregelen om het spaargeld vlotter naar starters en beleggers te krijgen, maar wel een akkoord om in 2017 een begin te maken met een onderzoek naar een mogelijke Arco oplossing. Arco stond inderdaad in het regeerakkoord, maar is plots terug van weg geweest nadat het woord twee jaar lang niet eens gebruikt was geworden.

   Het lijkt wel een deus ex machina uit een Oudgrieks drama. Goed voor de Arcospaarders/aandeelhouders (nog te schrappen wat niet past), die al vijf jaar wachten op concreet nieuws en die niet verdienen langer aan het lijntje te worden gehouden. Probleem is, dat het niet de schuld is van de staat of enige regering dat die mensen bedrogen zijn geworden, maar wel van het ACW, dat hen wat had wijsgemaakt. Als er al een oplossing komt, zelfs een waarbij die 800.000(!) mensen maar een deel van hun geld terug zouden zien, dan zou het niet meer dan logisch zijn dat een groot deel ervan wordt opgehoest door dat ACW of ‘beweging.net’, zoals het nu heet. Ook dat is 'rechtvaardige fiscaliteit', het nieuwe modewoord bij CD&V.