Berichten van 16 januari 2017 tot 22 januari 2017

   De Amerikaanse verkiezingen zijn al twee maanden voorbij. Tot ieders verrassing heeft de underdog gewonnen en dat kunnen de verliezers nog steeds niet slikken. Zelfs tijdens en na de inauguratie van ‘The Donald’ blijft men op straat komen om daartegen te protesteren. Zoiets ziet men wel eens meer gebeuren, maar dan in ontwikkelingslanden, waar nogal eens een scheve verkiezingsschaats gereden wordt. In de States was dat niet het geval. Zelfs de insinuaties omtrent een hacking in de servers van beide partijen door de Russen werden nooit hard gemaakt. Wat willen die betogers, dat men voortaan geen verkiezingen meer houdt? Of dat voortaan de straat de wet dicteert?   Erger wordt het nog als men ziet dat er zowat over de hele wereld betoogd wordt omdat Trump in de USA de verkiezingen gewonnen heeft. Dat zoiets mogelijk is, laat nog maar eens zien dat de overgrote meerderheid van de (hoofdzakelijk) westerse media links tot uiterst links gezind is. Zij verslaan geen nieuws meer, zij willen zelf het nieuws maken. Dat dit hen niet (meer) lukt – zie ook de Brexit en de verkiezingen bij les Républicains in Frankrijk – maakt hen woedend. Zij zijn slechte verliezers, ‘suckers’ om het in het taalgebruik van Trump te zeggen.

   Wat men trouwens in de commentaren van onze media steeds vergeet is, dat niet alleen Trump zelf gewonnen heeft, maar ook zijn partij, die de meerderheid behaalde in zowel de Kamer van Volksvertegenwoordigers als in de Senaat en daarenboven 2/3 van de gouverneursposten in de wacht sleepte.

   Geen enkele politieker of partij kan vanaf de eerste dag van zijn aantreden beoordeeld worden, ongeacht wat hij zegt of doet. De eerste klassieke beoordeling zijn de eerste 100 dagen. Nog 97 te gaan.

   In mijn vorige blog had ik het er al over: dit land verspeelde twee miljard euro door de oversubsidiëring van een windmolenpark in de Noordzee. Daar houdt het trouwens niet bij op. Sinds men begonnen is met energiebesparingen te subsidiëren, is daar drie en een half miljard euro aan uitgegeven. Een groot deel ervan ging naar wie zonnepanelen plaatste, waarvan nu geweten is dat ze zichzelf terugbetalen, zelfs nu ze duurder zijn dan toen. Allemaal miljarden die Charel en Co tekort komen bij het opmaken van de begroting en waarbij koortsachtig moet gezocht worden naar alternatieven. Steeds opnieuw eindigt het met nachtelijke- en weekeindvergaderingen om via knip- en plakwerk toch e.e.a. geregeld te krijgen. De geschiedenis herhaalt zich. Nu er eindelijk nog eens een federale regering was zonder socialisten gingen we eens zien wat we gingen zien. Meer van hetzelfde blijkt nu. Als excuus kan gelden dat het land vooral sinds 2014 af te rekenen kreeg met enkele nieuwe problemen zoals de terroristische aanslagen en het exploderen van de immigratie. Dat laatste met dank aan ‘Mutti’, die uitgerekend door onze Vlaamse universiteiten daarvoor dan nog beloond werd met een doctor honoris causa…

   En dan heeft de regering Michel nog het geluk dat de oppositie echt niet veel voorstelt. Crombez krijg zijn manschappen met moeite onder controle, alle goede bedoelingen ten spijt. Om in Antwerpen straks nog een kans te maken iets te betekenen wordt er steeds meer op aangedrongen een kartel te vormen met de groenen, maar in feite vissen de twee linkse partijen in eenzelfde vijver. Het enige district dat ze in de koekenstad de vorige keer hebben kunnen winnen, was Borgerokko en dat dank zij de steun van de communisten van de PvdA, die ze mee in het bestuur hebben moeten opnemen. Het zou voor de socio’s helemaal erg worden, als ze straks nog zouden moeten rekenen op Kris Peeters om De Wever de duivel aan te doen. Stel u voor: een federaal minister die speciaal verhuist om bij gemeenteraadsverkiezingen de voorzitter van een andere meerderheidspartij – waarmee hij nog een jaar zou moeten samenwerken op federaal vlak – zijn burgemeesterzitje af te pakken!

   In Wallonië wordt dezelfde socialistische partij zwaar geteisterd door de Waalse tegenhanger van die communisten, die – volgens de peilingen (maar wat zijn die nog waard?) – bij de komende gemeenteraadsverkiezingen daar 18% van de stemmen zouden halen. Nu er dat Publifin schandaal is uitgebroken, herhaalt zich in het Luikse hetzelfde verhaal dat men 12 jaar geleden in Charleroi heeft meegemaakt. In feite is het nog erger, daar de Luikse PS-federatie een onafhankelijk statuut heeft binnen de PS en die partij op eigen houtje geen beslissingen kan nemen over de te voeren politiek in de regio van de ‘cité ardente’.

   In een pas verschenen boek over de Belgische politiek: (‘ Het verstolde land’), schrijft Erik Buyst, prof economische geschiedenis aan de KU Leuven dat de Belgische politiek al honderd jaar dezelfde is, ‘waarbij de klok dezelfde toon slaat’. Ook de komst van de N-VA heeft daaraan niets kunnen veranderen. Buyst heeft het boek geschreven samen met Kristof Smeyers. Uitgegeven door Polis, 509 bladzijden, te verkrijgen aan 24,95 euro via de webwinkel van ’t Pallieterke.

   Uitgerekend in de week van het autosalon riskeerden we met een stroomtekort te zitten. Dat is uiteindelijk niet gebeurd, maar het is wel opmerkelijk dat er nog steeds mensen zijn die denken dat we over x-aantal jaren allemaal elektrisch zullen rijden. Als dat nu al het geval had kunnen zijn, zouden we niet ver meer gereden hebben.

   Vroegere studies hebben al uitgewezen dat we onze elektriciteitsproductie minstens met vijf zouden moeten vermenigvuldigen als we nog maar de helft van het huidige wagenpark enkel en alleen op elektrische stroom zouden willen laten rijden. De weinigen die nu al elektrische wagens kopen, kopen in de eerste plaats hybride wagens en rijden daarmee meestal op brandstof. De echte reden waarom ze die kopen is dan ook omdat ze bij aankoop zoveel subsidie krijgen (en sommigen om ermee uit te kunnen pakken). De dag dat de overheden de aankoop van die voertuigen niet meer zouden subsidiëren, zullen er heel wat minder van verkocht worden. Dat we eerst maar eens zorgen op te houden met alles en nog wat dat met groene stroom te maken heeft te subsidiëren. Een vergelijking tussen twee nieuwe windparken op de Noordzee – een Belgisch en een Nederlands - heeft zopas nog aangetoond dat eenzelfde molenpark de Belgische de staat 2 miljard(!) euro meer heeft gekost dan dat van onze noorderburen, louter o.w.v. de subsidies. In de toekomst zou dit niet meer gebeuren, zegt nu de betrokken staatssecretaris, maar ondertussen zijn we ook dat geld weer kwijt en zal dat moeten worden terugbetaald door de eindverbruiker: u en ik.

   Op welke brandstof we in de toekomst zullen rijden wordt een en/en verhaal. Dat zal zowel elektrisch, op benzine en/of derivaten ervan, maar ook nog steeds op diesel, vooral voor het vrachtvervoer, op aardgas én op waterstof zijn. Dat laatste staat nog in zijn kinderschoenen, maar daarin komt verandering. Liefst dertien multinationals, waarbij zes autobouwers en twee olieproducenten, gaan samenwerken om waterstof te promoten, niet alleen voor de aandrijving van motoren, maar ook voor de opslag. Het overschot aan groene stroom uit wind- en zonne-energie, waar men nu geen blijf mee weet, kan straks worden opgevangen in waterstof, waarin het onbeperkt houdbaar kan blijven, iets wat met bv batterijen niet lukt. Wagens die op waterstof rijden zijn nu nog 10 tot 15% duurder, maar bij een grotere productie en meer mogelijkheden tot opladen (3 minuten voor een middelgrote auto, veel sneller dan een elektrische) zal dat wel veranderen.

   Wie leeft, zal zien.

   Bij onze ‘Waalse broeders’ stinkt er wat. Sinds eind vorig jaar vallen de politieke lijken met bosjes uit de kast en, oh zo waar, het zijn bijna allemaal socialisten van de PS. De kans is trouwens groot dat de schandalen aan het licht zijn gebracht door de bloedroden van de PTB, de Waalse tak van onze PvdA, die de PS niet alleen zetels afsnoepen, maar nu ook afrekenen met een deel van hun cumulards en soortgenoten.

   In december 2016 bleek dat meer dan twintig PS-mandatarissen maandelijks riante vergoedingen opstreken bij Publifin, een intercommunale ontstaan uit de samensmelting van allerlei Luikse verenigingen. De bedragen die ze daarvoor maandelijks kregen varieerden van een kleine 1.400 tot bijna 3.000 euro en dit voor vergaderingen die ze niet bijwoonden, die alleen in naam bestonden en nergens toe dienden. Die praktijk was al meer dan drie jaar aan de gang. En daar houdt het niet bij op. Een zekere Claude Parmentier, adjunct-kabinetschef van Waals minister van Lokale Besturen, Paul Furlan, is moeten opstappen nadat bleek dat hij een 'peulschil' van 153.000 euro had opgestreken waarvoor geen geldige reden kon verklaard worden. Dat geld kwam er via Nethys, een onderdeel van Publifin, ook in Vlaanderen bekend geraakt toen ze in Oostende een deel van Electrawinds overnam van de rode vrienden van Vande Lala. De grote baas van Nethys is de ondertussen beruchte Stéphane Moreau, ook burgemeester van Ans, waar hij indertijd zijn politieke vader wijlen Michel Daerden opzij kon zetten op een weinig klassieke manier (men sprak er van ‘vadermoord’). Niemand weet hoeveel die Moreau bij Nethys verdient (nou, ja), omdat hij een intercommunale op poten heeft gezet waarin ook de Vlaamse gemeente Voeren betrokken is en dan blijkt men dat niet te moeten aangeven.

   Het kan daar in het Zuiden echter ook op een meer subtiele manier gebeuren. Zo is er de laatste tijd nogal wat te doen over verzekeraar Ethias die al een tijdje in slechte papieren zit. Ethias is de opvolger van Omob, een Waalse verzekeraar die ook al was moeten stoppen wegens ‘onregelmatigheden’. In september van vorig jaar moest de CEO van Ethias, de Waal Bernard Thiry, eveneens opstappen wegens zaken die het daglicht niet verdroegen. Die man moet nu vervangen worden en de opvolger zou in principe ene Benoît Verwilghen worden, financieel directeur en momenteel interim CEO, die door de media, ook de Vlaamse, omschreven wordt als een ‘Franstalige Antwerpenaar’ en in Luik woont. De man mag dan waarschijnlijk grondig verfranst zijn, dat belet niet dat de Walen hem als Vlaming blijven beschouwen en niet willen dat hij definitief CEO wordt van het noodlijdende Ethias, dat buiten Luik een tweede zetel heeft in Hasselt en dus ook Vlaamse klanten. Het bedrijf is bij de bankencrisis gered moeten worden door kapitaalinbreng van de Waalse, de federale én de Vlaamse regering die elk een vierde van de aandelen verworven. Het resterende kwart blijft in handen van wat men ‘het lokale bestuur’ noemt en blijkbaar in de eerste plaats Waals is, zodat de Walen toch zo goed als 50% van de aandelen hebben overgehouden. Zover is het gekomen dat men in dit land zelfs al gedesavoueerd wordt als men het etiket ‘Vlaming’ krijgt opgeplakt, ook al is men verfranst en woont men in Luik…

   Gisteren viel er nogal wat politiek nieuws te rapen. Verhofstadt trok zijn kandidatuur in voor het voorzitterschap van het Europees parlement en dit net vóór de stemming zou beginnen. Hij vermeed daarmee de blamage dat men eens kon zien hoe weinigen er voor hem gestemd zouden hebben, zelfs van zijn eigen liberale Alde groepering. Als troostprijs zal het ‘Eurojoenk’, zoals Kaaiman hem noemt, waarschijnlijk vicevoorzitter worden, want alvorens forfait te geven had hij nog snel een akkoord gesloten met de EVP der christendemocraten, wier kandidaat, de Italiaan Tajani, het tenslotte (bij de vierde stembeurt!) haalde van de sociaaldemocraten. Deze laatste waren daar niet gelukkig mee, want ook met hen zou de herenboer uit Umbrië onderhandeld hebben. Zoals de zaken nu staan heeft de EVP alle Europese sleutelposten in handen en lijden de socialisten een zoveelste nederlaag.

---

   De al zo geplaagde Oosterweelverbinding in Antwerpen heeft dezelfde dag nog eens twee negatieve verslagen gekregen van de auditeurs van de Raad van State, waar de actiegroep StRaten-Generaal al in 2015 naartoe was getrokken om met liefst elf argumenten te protesteren tegen de lopende MER en GRUP procedures. De Raad zelf moet daarover nu nog een definitieve beslissing nemen, maar meestal volgt die het advies van haar auditeurs. We zullen daar best niet van wakker liggen, want die Oosterweelverbinding komt er sowieso niet, evenmin als de overkapping voorgesteld door Ringland waarbij zopas nog een studie uitwees dat ze slechts 30% van de uitlaatgassen zou uitschakelen (voor het ‘vriendenprijsje’ van 9 miljard euro!). Het zou allemaal maar om te lachen zijn, ware het niet dat het verkeer rond Vlaanderens economische hoofdstad straks helemaal letterlijk stil zal staan.

---

   Tenslotte legde de stad Vilvoorde ook nog maar eens een klacht neer tegen de bouw van het nationaal voetbalstadion op de parking C van de Heizel en dat is wél een goede zaak, want het zal o.m. de verfransing van de Vlaamse Ring ten noorden van Brussel tegenhouden en er tenminste voor zorgen dat er niet nóg extra verkeer bij zal komen op de reeds veel geplaagde Ring rond de zgz hoofdstad van Europa. Opmerkelijk was de uitspraak daarover van Luckas Vander Taelen (ex-Groen) in een column in De Tijd van gisteren: ‘De bouw van al dat voetbal- en belevingsgebeuren op de Vlaamse Heizel lijkt een nauwelijks verholen strategie van het Brusselse stadsbestuur: Vlamingen naar de Heizel lokken, omdat die toch niet meer naar het centrum komen’.

   Als de bouw van dat stadion dit jaar niet kan beginnen, zal men er onmogelijk in 2020 voetbalmatchen kunnen organiseren tijdens de dan geplande Europese Kampioenschappen. In tegenstelling tot de andere projecten is er daarvoor echter wél een alternatief: men kan blijven voetballen in het Koning Boudewijnstadion dat tegen die tijd kan worden omgebouwd met de helft van de kosten die nodig zijn voor het Eurostadion op parking C. En als kaars op de taart zal men dan geen nieuwe locatie (én extra geld) moeten gaan zoeken voor de Memorial Van Damme, een organisatie die beter verdient dan zo genegeerd te worden.

   Nog drie keer slapen en dan wordt ‘the Donald’ ingezworen als nieuwe president van de USA. Dit zal wel de politieke verrassing van de eeuw blijven. Het is nu afwachten of hij inderdaad alles gaat (willen) doen wat hij al getweet heeft.

   Met zijn laatste opmerking over het ‘wir schaffen das’ van Angela Merkel zal hij nog niet teveel Europeanen tegen de haren gestreken hebben, gewoon omdat een meerderheid op het oude continent er evenzo over denkt. Ook over zijn mening i.v.m. de Brexit zal hij wel genoeg gelijkgezinden vinden, al is er feitelijk niemand die op dit ogenblijk weet hoe dat juist af gaat lopen.

   Een ander paar mouwen zal het vervolgverhaal over de NATO worden, al heeft Trump ook in deze materie een deel van het gelijk aan zijn zijde, waar hij zegt dat ieder land zijn deel moet betalen als het door die NATO beschermd wil blijven. Dat geldt zeker ook voor dit land, dat er bovenop nog eens profiteert van het feit dat zowel het hoofdkwartier van die organisatie als dat van de SHAPE zich hier bevinden. Dé vraag wordt hoe zijn betrekkingen met Poetin zullen zijn, niet alleen o.w.v. de spanningen met de vroegere Sovjetstaten – in de eerste plaats Oekraïne – maar vooral Poetin’s toenadering tot het Turkije van sultan Erdogan. Turkije mag dan officieel (nog) deel uitmaken van de NATO, in werkelijkheid is het land op dat gebied al even onbetrouwbaar geworden als het dat is t.o.v. de E.U.

   Het Turkse leger was tot voor kort het tweede grootste van de NATO. Sinds de mislukte coup van zes maand geleden en de uiterst harde repressie door Erdogan, is dat leger één derde van zijn manschappen kwijt, de helft van zijn generaals en 75% van zijn officieren binnen de NATO-structuren. Als gevolg van Erdogan’s zuiveringen zou de Turkse luchtmacht zelfs niet meer operationeel zijn. Ook van de hereniging van Cyprus, waar iedereen verwachtte dat die dit jaar zou plaats vinden, zal niet veel in huis komen, want Erdogan heeft al gesteld dat zijn troepen (30.000 man sterk) op het eiland zullen blijven, wat er ook zal beslist worden.

   En dan is er nog Syrië, waarover volgende week in Kazakstan een poging tot vredesconferentie begint, overeengekomen tussen Rusland, Turkije en Iran en waarop Trump nu ook zou zijn uitgenodigd. Als laatstgenoemde daar naartoe trekt en er ook zijn eigen zelve blijft, kan het nog spannend worden.

   Het wordt stilaan tijd dat het politieke leven weer op gang komt. Er is nog werk genoeg aan de winkel. Dat het niet gebeurt, heeft o.a. te maken met de verschillende nieuwjaarsrecepties waar de loftrompet gestoken wordt ook al valt er weinig te vieren. Alleen in Gent viel nog iets te beleven, toen Termont werd uitgefloten bij zijn uitleg over het nieuw verkeersplan voor de stad. Het zal even wachten worden tot men zich weer met ernstigere zaken gaat bezig houden. We zijn ondertussen al wel in week 3. Ik hoop alleen maar dat 2017 niet helemaal in het teken zal staan van de gemeenteraadsverkiezingen van 2018. Ik had er zelf nog niet bij stil gestaan, maar die zullen er pas zijn op 14 oktober van dat jaar! Als men ziet en hoort hoe sommigen, zelfs federale ministers, daar nu al mee bezig zijn, is het te vrezen dat we nog een hoop zever daarover te incasseren krijgen. Zeker via het gebruik/misbruik van de zgz sociale media valt het ergste te vrezen.

   Een nieuwtje dat ik vorige week ontdekte, had te maken me het overlijden van minister van staat en oud gouverneur van de Nationale Bank, Luc Coene. De man werd alom geprezen, al werd ook bijna overal opgemerkt dat hij één schaduwkant had, nl in de periode dat hij kabinetschef was van Verhofstadt tijdens diens regeringen en ook hij dus mede verantwoordelijk was voor de financiële ontsporing die er toen heeft plaats gevonden. Wat ik niet wist was, dat bij het afscheid van de laatste regering Dehaene deze een reserve van 6% van het bbp had opgebouwd voor de kosten van de vergrijzing. Ook die 6% hebben Verhofstadt als premier en Vande Lanotte als minister van Begroting opgesoupeerd en zijn er mede de oorzaak van dat de latere federale regeringen meteen op hun tandvlees zaten.

   In Europa mag men zich gelukkig achten dat Verhofstadt zich flink misrekend heeft door aan te willen pappen met die grillige Grillo. Het is hem zelfs kwalijk genomen binnen zijn eigen Europese liberale fractie en zou wel eens het einde van zijn Europese politieke ambities kunnen betekenen, iets wat ook ik reeds schreef (en hoopte) in mijn blog van 10 dezer (‘Commedia dell’ Arte’).