Berichten van 24 april 2017 tot 30 april 2017

   Na meer dan 20 jaar gebakkelei zou er dan eindelijk toch een akkoord zijn over de ingangsexamens voor kandidaat (tand)artsen. De Franstaligen zouden vanaf het volgend academiejaar nu dus ook de ingangsexamens gaan houden, iets wat ze al die tijd niet wilden doen. Nu nog hopen dat die examens voor de twee taalgroepen dezelfde zijn. Na alles wat er al gebeurd is, zijn die van beneden de taalgrens ook op dit gebied niet meer te betrouwen. Als beloning voor het ontduiken van de wet (en dit voor zo’n 20 jaar!) zullen alle Franstaligen die teveel zijn afgestudeerd geleidelijk aan een Riziv nummer krijgen waarmee ze het beroep van arts zullen kunnen uitoefenen.

   Als compensatie zou Vlaanderen meer studenten voor (tand)arts mogen doorlaten. Men spreekt zelfs van een duizendtal op een zekere termijn. Dat is niets te vroeg, want in Vlaanderen is er door het stupide vasthouden aan die multiple choice examens nu al een tekort aan tandartsen, huisartsen en spoedartsen. Dat probleem wordt nog verergerd doordat heel wat oudere huisartsen bedanken voor de digitalisering van hun werk en er vroeger mee stoppen. Tenslotte zal het nog acht jaar duren vóór de lichting die vanaf volgend academiejaar gaat beginnen te studeren, afgestudeerd zal zijn. Wie leeft, zal zien.

   Maggie De Block heeft voor een Belgische oplossing gezorgd. Een schoonheidsprijs zal ze er niet mee halen, maar beter dat dan blijven voortmodderen zoals men bezig was. Hetzelfde geldt voor haar plan om de ziekenhuizen te verplichten efficiënter met elkaar samen te werken en niet in elk hospitaal alles blijven aanpakken, zoals nu meestal nog het geval is. Met het mogelijk intrekken van subsidies als stok achter de deur, zal het haar wel lukken, want niet weinig van onze ziekenhuizen zijn onderbemand en werken met verlies.

   Kris Peeters heeft zich officieel kandidaat-burgemeester van de koekenstad gesteld. Zijn partij gaat de Sinjoren van nu af regelmatig bevragen om te weten te komen wat hen op het hart ligt. Dat is zoveel als zeggen: ‘vertel het maar, want wij weten het niet’. Dat wordt dan gesteld door een partij die de stad al decennia mee bestuurt, weliswaar tot voor kort steeds onder socialistisch bewind. Het idee van de bevraging is trouwens helemaal niet origineel, want groene Wouter de Boskabouter was vorig jaar reeds met eenzelfde initiatief gestart.

   Volgens mij maakt die Peeters geen schijn van kans om met zijn partij straks meer stemmen te halen dat de N-VA van Bart De Wever. Dat heeft niet alleen te maken met Peeters zelf – misschien zijn er nog altijd mensen die de Belgische politiek niet volgen en hem daarom niet kennen – maar ook omdat hij voor de echte Sinjoren een inwijkeling is. Uit Puurs dan nog, hetzelfde dorp waaruit bij de vorige gemeentelijke verkiezingen Annemie Turtelboom ook verhuisde naar Antwerpen. Annemie was misschien wel iets minder bekend dan Peeters, maar was op dat ogenblijk ook minister of staatssecretaris (ik weet het al niet meer) en werd niets eens verkozen.

   Wat Peeters wél zou kunnen bereiken, is een akkoord met Groen en SP.a, de linkse partijen die nu in de Antwerpse oppositie zitten. Hopelijk moet hij er dan ook de PvdA niet bijnemen, iets wat bij de vorige verkiezingen wel gebeurd is in het district Borgerokko. Al zou het kunnen dat alleen al het gedacht daaraan veel Sinjoren zal tegenhouden om te stemmen voor de man die nu al drie jaar de federale politiek saboteert.

---

   En dan iets heel anders. Er is dezer dagen nogal wat te doen over het gebruik van pesticiden in land- en tuinbouw. De verkoop daarvan wil men verbieden aan particulieren, maar niet aan de grootverbruikers. Als het echt zo slecht zou zijn, kan zoiets niets. Nu ben ik ook een tuinliefhebber die er zich al enkele decennia mee bezig houdt en gebruik ik al even lang geen pesticiden mee. Enkele tips voor wie het nog niet zou weten:

-        Onkruid en mos houdt men uit gazons door ze tweemaal per jaar te verticuteren (telkens in een andere richting) en dan meteen bij te zaaien met herstelgras. Het is wel aan te raden over het bijgezaaide stuk een net te leggen om te vermijden dat de vogels (bij mij koolduiven) met het zaad gaan lopen.

-        In de moestuin is het aan te raden een paar weken vóór het zaaien de grond te frezen. Vóór men dan effectief gaat zaaien, nogmaals frezen (ik heb daarvoor een handfrees) en er zal niet veel onkruid meer groeien.

-        Voor het verwijderen van mos en onkruid tussen stenen en klinkers gebruikt men één keer per jaar een mengsel van 1½ liter javel, 1 kg strooizout (is het goedkoopst) in een emmer die men dan verder vult met water. Goed roeren, uitkappen en met een borstel en/of aftrekker uitsmeren. Een goedkoop alternatief daarvoor is het vuil water te gebruiken na het opnemen van vloeren e.d., daar een goede scheut javel bij doen en dan uitkappen. Dat gaat dan niet in één keer, zeker als men een grote oppervlakte moet schoonmaken, maar kan rustig gedaan worden tijdens de wintermaanden en ten lange laatste geeft dat hetzelfde resultaat.

    Monsanto zal dat niet leuk vinden, maar daar moet ge niet van wakker liggen!

   België heeft er dus mee ingestemd om Saoedi-Arabië een zitje te geven als lid van de VN-Commissie voor Vrouwenrechten. Men zou ermee kunnen lachen, ware het niet dat Saoedi-Arabië een van die landen is waar vrouwen geen enkel recht hebben. Het is het enige land waar ze geen auto mogen rijden, maar ook een van de weinige waar ze niet eens alleen buiten huis mogen komen. In dat geval moeten ze steeds vergezeld zijn van iemand van het mannelijk geslacht. Ouderdom van die laatste maakt niets uit, het feit dat hij van het mannelijk geslacht is volstaat, want dat wordt daar superieur geacht. Een vrouw die daar verkracht wordt, doet er best aan geen klacht daarover neer te leggen, want dan loopt zij het risico zelf de schuld te krijgen en zelfs gestenigd te worden.

   En aan zo’n land geeft het officiële België een zitje in een commissie die over dergelijke zaken zou moeten oordelen. In eerste instantie heeft men nog geprobeerd het te vergoelijken, daarna het niét te bevestigen, maar tenslotte was het duidelijk dat het toch gebeurd was en zat er onze nationale Charel niet anders op dan in het federaal parlement zijn excuses aan te bieden. De fout lag zgz bij onze diplomatie, waarvan iedereen weet dat de Franstaligen en de franskiljons er de dienst uitmaken. Enkele decennia geleden waren er zelfs zo goed als geen Vlaamse topdiplomaten. Dat pas beginnen veranderen met de opkomst van de Volksunie. De verantwoordelijke voor de diplomatie is de minister van Buitenlandse Zaken, ook al zou hij in bovenstaande kwestie niet geraadpleegd zijn, zoals men nu wil laten uitschijnen.

   Wat in heel deze onverkwikkelijke zaak niét verteld wordt is, dat Saoedi-Arabië de grootste klant is van de FN-wapenfabriek, 100% eigendom van het Waalse gewest, dat recentelijk nog weigerde in te gaan op de vraag van het Vlaamse gewest om de wapenleveringen aan dat land te stoppen. Die wapens werden nl gebruikt in de burgeroorlog in buurland Jemen, hetzelfde land waarvoor onze mensen gevraagd wordt financiële steun te geven opdat de bevolking er niet zou sterven van de honger… De reden waarom onze door de francofonie beheerste diplomatie ook nu Saoedi-Arabië ter wille wou zijn heeft dezelfde reden.

   Reynders benadrukte een dag voordien nog het belang van een dialoog, die men beter kan voeren met een land dat meespeelt dan met een dat wordt uitgesloten (zoals bv Noord-Korea). Die mening werd gedeeld door Crootje, waar de zoon van de vader nu al wel spijt van zal hebben, zeker na enkele uitspraken van de eigen Open VLD partijvoorzitster Gwendolientje, die bij de presentatie van haar nieuwste boek ‘Nieuwe vrijheid’ o.m. stelde dat mensen die een dag te vroeg met de kinderen op vakantie gaan, verketterd worden, terwijl we op 1 september de scholen zouden moeten sluiten omdat het dit jaar dan toevallig Offerfeest is…

   Tenslotte nog dit: de uitspraken van Reynders en De Croo Jr werden gesteund door Amnesty International, een van die wereldwijd vertakte organisaties, zoals ook Human Right Watch en Artsen zonder Grenzen die helemaal niet liberaal gezind zijn. Een reden te meer om zich af te vragen waar onze liberalen mee bezig zijn.

   Terwijl ons Vlaams onderwijs in alle internationale rangschikkingen bij de top wordt gerekend, lijkt het hier alsof het op niets trekt. Er gaat geen maand voorbij of er komt wel vanuit e.o.a. hoek kritiek op dat onderwijs, van lager over middelbaar naar hoger en zelfs op universitair niveau. Meestal met meteen daarop een reactie van Vlaams minister voor onderwijs Crevits, die er als een Duracel konijn achteraan gaat.

   De laatste klacht gaat over het onderwijs van het Frans in ons Vlaams onderwijs. Dat blijkt al enkele jaren te bestaan vanaf het vijfde jaar (iets dat ik zelfs niet eens wist), maar ondermaats te zijn. Dat laatste zou kunnen, want – als ik me niet vergis vorig jaar nog – was er een andere klacht over de onvoldoende kennis van het Frans van de leraren in opleiding hier bij ons. Een derde van de leerkrachten in het basisonderwijs durft bij ons in de klas geen Frans te spreken, uit schrik gecorrigeerd te worden door tweetalige leerlingen…

   Vroeger kregen we Frans pas vanaf het eerste jaar middelbaar onderwijs, wat m.i. beter was. Persoonlijk vind ik dat men eerst zijn eigen taal goed onder de knie moet hebben alvorens met een tweede taal te beginnen. De uitleg dat bij kinderen die thuis een andere taal spreken het aanleren van talen vlotter zou verlopen, klopt maar gedeeltelijk en blijft oppervlakkig. Als men een taal echt onder de knie wil hebben, moet men er wat voor over hebben. Niet wat papegaaien, waarbij geen aandacht wordt geschonken aan verbuigen en vervoegen, zelfs niet aan het geslacht der woorden. Vlot een tweede taal spreken lijkt geen probleem bij kinderen die tweetalig worden opgevoed, maar dan kan men die talen nog niet foutloos schrijven. Dat zou men op school moeten leren bij leraren Frans die zelf de taal grondig hebben bestudeerd.

   Tenslotte blijf ik me afvragen waarom wij hier in Vlaanderen persé Frans moeten leren, terwijl Engels steeds meer de lingua franca is geworden in zowat heel Europa. Frans is feitelijk nog alleen interessant voor wie iets met Brussel te maken heeft, zoals onze federale politiekers. Misschien is het daarom dat het in Vlaanderen verplichte leerstof blijft. In Wallonië is er helemaal geen verplichting om Nederlands te leren. Daar mogen de kinderen zelf kiezen welke tweede taal ze willen leren. Maar ze dan wel goed leren, niet brabbelen.

   Er was vorige week nogal wat commotie in de Wetstraat, n.a.v. een rapport van Björn Rzoska, Vlaams parlementslid voor Groen, die had aangekaart dat er niet alleen in de intercommunales veel geld aan de handen van politici en vrienden bleef hangen, maar dat dat ook het geval was bij de Vlaamse agentschappen: (advies)raden, handelsvennootschappen en andere overheidsdiensten. In feite ging het niet meteen om de poen zelf – sommige bestuurders doen er ook effectief werk - maar om het feit dat er al enkele jaren op Vlaams gebied beslist was dat die agentschappen tegen 1 juli 2018 voor één derde uit onafhankelijken zouden moeten bestaan. Daar zou tot op heden nog niet veel van in huis gekomen zijn.

   Onze media waren er als de kippen bij om te stellen dat het gros van de postjes in die agentschappen tegenwoordig worden bezet voor N-VA’ers. Door leden dus van dezelfde partij die vroeger tégen die politieke benoemingen was. Dat argument klopt echter maar gedeeltelijk. Op de 29 nu bestaande agentschappen worden er inderdaad 10 geleid door N-VA’ers, maar ook 7 door CD&V’ers en 3 door liberalen. De overige 9 hebben geen partijetiket, wat toch al iets is. Daarenboven is de N-VA zowat de enige partij die links en rechts van die beheersfuncties uitdeelt aan niet partijgebonden personen. Dat heeft ook te maken met het feit dat ze het slachtoffer werd van haar eigen succes en in eigen rangen niet genoeg kandidaten vond die de diverse taken aankonden. Denk maar aan Jan Briers, de intendant van het Festival van Vlaanderen die zo, op voordracht van de Vlaamsnationalisten, provinciegouverneur kon worden van Oost-Vlaanderen.

    De achterliggende reden van Rzoska’s betoog is natuurlijk dat er niemand van zijn eigen partij bij zit. Toen de groenen mee in de Vlaamse regering zaten, deelden ook zij mee in de benoemingen. Hetzelfde geldt voor de SP.a die haar mannetjes (en vrouwtjes) verwijderd zag toen de partij niet meer tot de meerderheid behoorde. Dat laatste in het kader van het zgz ‘soske shot’. Het is dus een verhaal van de pot die de ketel verwijt. Als een van de laatstgenoemde partijen morgen weer mee mag spelen, wordt het ook voor hun leden weer business as usual.

   Het zijn trouwens niet altijd de politiek benoemden die op zo’n postjes uit zijn. Bij De Lijn zouden er vier posten moeten verdwijnen en was er een voorstel van de N-VA om die van de afgevaardigden van de vakbonden en werkgevers te schrappen. Groot alarm bij laatstgenoemden, die dat weigeren te doen.

   ‘Nicht ärgern, nur wundern’, zeggen onze oosterburen.

   Trouwe lezer Frank kreeg gisteren zijn reactie i.v.m. de Franse presidentsverkiezingen niet gepost – ze maken het de mensen niet gemakkelijk bij SeniorenNet - en vroeg mij dat te doen. Hier komt ze:

   ‘Het blijft natuurlijk altijd een heikele bedoening om een verkiezing te voorspellen, maar hoop doet leven. En vermits alle a-wetenschappers, ook wel lullologen genoemd, voorspellen dat die Maquereau gaat winnen, staat er misschien toch het tegenovergestelde te gebeuren…men weet maar nooit heden ten dage…’

   Die ‘Maquereau’ (makreel) is goed gevonden. De makreel is nl een vis die normaal in de tussenwateren zwemt, niet aan de oppervlakte en evenmin erg diep. In Italië noemen ze dat een ‘pesce di mezz’acqua’. Ik heb er ooit gevist. En wat dacht ge trouwens van Mac(a)ron(i)? Het wordt ginds pasta: macaroni of penne!

   Zoals ik in mijn blog van gisteren al schreef, zal die Macron het in die tweede ronde wel halen, zeker nu zijn medekandidaten (op Mélenchon na) hun kiezers het advies gegeven hebben op hem te stemmen. Het zou echter ook kunnen dat er heel wat van die ontgoochelde kiezers bij de tweede stemronde thuis zullen blijven. In Frankrijk is er nl geen stemplicht.

    In de eerste stemronde bleken de peilingen nu eens wél te kloppen. Tegenwoordig is het al een verrassing als het klopt. Verder is het wel de allereerste keer dat er in die tweede ronde geen kandidaat meer overblijft van de traditionele partijen. De kiezers zijn ze daar, net zoals bij ons, beu. En zoals in Nederland zijn vooral de socialisten er de kop van jut. Met dank aan monsieur normal.

   Tenslotte nog dit: die tweede stemronde voor de Franse presidentsverkiezingen is geen eindronde, want daarna komen er in juni nog parlementsverkiezingen, waarbij de partijen weer zullen meespelen. Mocht Macron ondertussen tot president zijn verkozen, zal hij moeten schipperen om e.e.a. gedaan te krijgen. Want zelf heeft hij geen partij achter zich staan, die naam waardig. Zijn ‘En Marche’ beweging is voorlopig nog een zootje ongeregeld.

   Er was vorige week een informele minitop tussen Nederland, Denemarken en Ierland. De bedoeling hiervan was, als kleinere landen binnen de E.U., een gezamenlijk standpunt in te nemen i.v.m. de Europese top van zaterdag over de Brexit. Er is zelfs sprake van dat er ook contact zou worden opgenomen met de Baltische staten. België komt in het plaatje niet voor. Een officiële verklaring hiervoor werd niet gegeven, maar het is duidelijk dat men dit land niet aanziet als een logische bondgenoot in de E.U. De hoofdreden daarvoor is dat Franstalig België meer Europese, harde standpunten inneemt en daarbij heeft men het, zonder zijn naam te noemen, over Waals minister-president Magnette die met zijn acties tegen het CETA-verdrag tussen de E.U. en Canada ei zo na dat verdrag deed kelderen. Magnette is voor bovenvernoemde landen wat Kris Peeters is voor de regering Michel.

   Daarmee kom ik terug op mijn blog van 20 dezer (‘De Europese verkiezingsmodus), waarin ik o.m. schreef dat onze regio er best aan zou doen verdere samenwerking te zoeken met Duitsland en de Scandinavische landen. Het wordt meer dan hoog tijd dat we ophouden het Belgische voorbeeld te blijven volgen, dat in eerste instantie dat is van onze francofonie, die zich doodstaart op la douce France als een konijn op een lichtbak. Onze Franstalige media volgen de Franse presidentsverkiezingen alsof ze er zelf mee te maken hebben. Wie het niet gelooft, zet ’s avonds maar eens onze Franstalige journaals op.

   Ondertussen lijken Macron en Le Pen de eerste ronde van die verkiezingen overleefd te hebben en wordt het weer waarschijnlijk allen tegen één, zoals vader Le Pen al eens heeft meegemaakt. Wat president Macron, een man zonder partij achter hem, er later van zou kunnen maken, is mij een raadsel.