Berichten van 8 mei 2017 tot 14 mei 2017

   Nadat er recentelijk eindelijk een akkoord was op federaal vlak i.v.m. de ingangsexamens voor (tand)artsen, waarbij ook de francofonen in dit land na 20 jaar de wet zouden gaan naleven, heeft Vlaams minister Crevits voor Vlaanderen een hervorming ingevoerd die hopelijk gaat werken. Zo worden de ingangsexamen voor artsen en tandartsen opgesplitst tussen de twee richtingen en op verschillende data ingericht, zodat kandidaten die nog niet hebben uitgemaakt wat ze gaan doen, aan beide examens kunnen meedoen. Er komt ook geen tweede zit meer, maar een rangschikking van de deelnemers naargelang hun score. De eersten gaan door, ongeacht het behaalde aantal punten. Voor de twee richtingen samen maakt dat, dat er in Vlaanderen 158 kandidaten per jaar meer zullen doorstromen. De nieuwe regeling komt er echter pas vanaf het schooljaar 2018/19, zodat we acht jaar (en niet zeven, zoals ik eerder schreef) zullen moeten wachten vóór de eerste nieuwe lichting zal afgestudeerd zijn en aan de bak zal komen.

---

   In het Brusselse Sint-Lambrechts-Woluwe heeft men in de lagere scholen de vieringen van moeder- en vaderdag afgeschaft. Een zoveelste toegeving aan de zgz alternatieve maatschappij. Sint-Lambrechts-Woluwe is niet toevallig de gemeente waar Vlaminghater Maingain burgemeester is, maar ook die waar de broertjes Borlée in het lager onderwijs school liepen en ook lessen Nederlands kregen, een taal in dewelke ze nog steeds weigeren ook maar één woord te spreken. Dat laatste geldt trouwens voor de meeste bekende Waalse sporters, denk maar aan Darcis, Goffin en Nafi Thiam (en vroeger Henin). Ze kennen wél Engels, maar een woord in de taal van de meerderheid van dit land kan er niet af. Alleen Philippe Gilbert spreekt behoorlijk Nederlands, maar die is dan ook met een Nederlandse getrouwd…

---

   Ten slotte blijkt dat onze scheepvaartpolitie over heel onze kust te beschikken over één (1!) boot, die ze dan nog geleend hebben gekregen van de Vlaamse overheid. Doet een beetje denken aan dat mopje over de Tweede Wereldoorlog. De reden waarom onze luchtmacht toen niet was opgestegen, was omdat de piloot ziek was (doordenkertje!)…

   De vaudeville i.v.m. de Brusselse geluidsnormen blijft aanhouden. Na het Chinese Yangtze River Express, heeft nu ook de Slovaakse luchtvrachtmaatschappij Air Cargo Global besloten Zaventem niet meer aan te doen. Een derde bedrijf, Magma Aviation, overweegt hetzelfde te doen. Nu mag het Brussels gewest nog zeggen dat de boetes pas over anderhalf jaar of later zullen moeten betaald worden, ondertussen krijgen de carriers al wel de rekening toegestuurd en worden die in hun boekhouding vermeld. Vooral Brussels minister voor mobiliteit, Céline Fremault, houdt het been stijf. Fremault is een partijgenote van Madame Non, maar ook van Wathelet Jr die ondertussen van het politieke toneel verdwenen is, nadat hij – volgens zijn CdH collega’s – als federaal staatsecretaris de Brusselse belangen ter zake niet genoeg verdedigd had.

   De Vlaamse gewestregering reclameert wel, maar kan er feitelijk weinig of niets aan doen. In elk geval niet meteen. Zelfs mocht ze er in slagen een derde belangenconflict in te roepen, zal dat maar uitstel van executie zijn. Ondertussen dreigen er op Zaventem al een paar honderd jobs op de helling te staan (de twee vertrekkers waren goed voor 12% van het vrachtvervoer) en dat kunnen er straks een paar duizend worden. Wat men wél kan doen is in de eerste plaats het personeel uit het Brussels gewest afdanken. Het is de schuld van hun eigen gewest dat zij overbodig zullen worden. Een tweede actie kan pas ondernomen worden als Brussel straks weer extra geld nodig heeft. Vlaanderen moet dan kortweg ‘neen’ zeggen. En geloof me, dat moment komt er, want Brussel zal nooit geld genoeg hebben voor het oplossen van haar enorme samenlevingsproblemen, haar torenhoge werkloosheid, haar verkeerscongestie en haar slecht werkende gemeentelijke diensten en ziekenhuizen.

   Ondertussen zou Ryanair een oplossing gevonden hebben om de boetes voor de geluidshinder te vermijden. Ze laat van nu af al haar vliegtuigen starten vanaf het begin van de startbaan (tot nu toe begon men halfweg) en heeft haar piloten opdracht gegeven meteen volle gas te geven, waardoor hun vliegtuigen steiler gaan opstijgen en sneller boven de hoogte zitten waar de geluidsmeters actief zijn. Mochten alle maatschappijen dit voorbeeld volgen, dan zal men het aantal vluchten echter moeten beperken, omdat er meer tijd verloren gaat bij het taxiën, terwijl het niet meteen duidelijk is wat voor effect dat extra acceleren op langere termijn zal hebben op de vliegtuigmotoren.

   Men zou ermee kunnen lachen, ware het niet dat Zaventem, na de haven van Antwerpen, Vlaanderens belangrijkste jobcreator is...

   Zoals halvelings verwacht, komt er ook in Vlaanderen een allochtonenpartij. De promotoren daarvan zijn de Turk Ahmet Koç en de Libanees Abou Jahjah. Eerstgenoemde was vorige zomer uit de SP.a gezet wegens omstreden Facebook uitspraken i.v.m. de zgz Turkse opstand tegen Erdogan. De tweede is genoegzaam bekend wegens zijn continu weerwerk tegen onze Westerse samenleving, die voor hem wel goed genoeg was om er deel van uit te maken via een schijnhuwelijk.

   Koç spiegelt zich waarschijnlijk aan het voorbeeld van het Nederlands partijtje ‘Denk’, ook opgericht door twee Turkse volksvertegenwoordigers die uit de Nederlandse PvdA waren gezet en dat bij de laatste verkiezingen zo’n 2% van de stemmen haalde, wat haar 3 zetels opleverde. In Nederland is er echter geen kiesdrempel. In Vlaanderen zal dat minstens 5% moeten zijn om mee te mogen spelen. Jahjah heeft het hier al eens geprobeerd met zijn Arabische Liga (of iets in dien aard) en haalde toen – in 2003 - samen met onze PvdA, amper 10.000 stemmen. In tegenstelling tot Koç is Jahjah eerder rechts en tégen Erdogan, omdat die Turkije in de NATO wil houden en relaties heeft met Israël. Water en vuur, dus.

   Ik zou zeggen: laat ze doen. Zelfs als hun nieuwe partij bij ons de kiesdrempel zou halen, zal ze niets voorstellen. De slachtoffers van het hele gebeuren zullen onze linkse partijen zijn, die al die jaren een hoop energie hebben verspeeld om de allochtonen ter wille te zijn en tegenwoordig zelf heel wat allochtone kandidaten hebben op hun lijsten. Van de ene kant de feministische toer op gaan en anderzijds de moslims te vriend willen houden, blijkt geen goede remedie te zijn en is mede een van de oorzaken waarom links in bijna heel Europa electoraal slaag krijgt.

   Volgens onze media was het een grote verrassing dat Rik Torfs zijn herverkiezing tot rector aan de KULeuven niet kon waarmaken en het moest afleggen tegen de vrij onbekende decaan economie Luc Sels. Die media hielden waarschijnlijk alleen maar rekening met de bijna constante aanwezigheid van Torfs op radio, Tv en in de kranten. Wat er evenmin bij verteld werd was, dat Torfs op de KULeuven zijn tweede verkiezingsnederlaag op drie meemaakt. Eerder verloor hij ook al eens tegen Mark Waer, hoogleraar immunologie, in 2009. Het verhaal dat Torfs de eerste zittende rector is die maar één term uitdoet, zoals eveneens verteld wordt, klopt ook al niet, want Waer deed ook maar één termijn uit, maar dan omdat hij zelf niet meer wilde opkomen.

   Toen Torfs de eerste keer verloor, stortte hij zich o.m. op allerlei amusementsprogramma’s van de VRT, waaronder ‘De Slimste Mens’, waarbij hij in het panel zat. Op die manier werd hij een BV. Daarmee is hij daarna echter niet verkozen, wel omdat de zittende rector niet meer meespeelde. Het was trouwens een publiek geheim dat Torfs de studenten tegen zich had, zowel de eerste als de laatste keer en vooral zij ervoor gezorgd hebben dat hij het niet haalde. Die zien het blijkbaar niet zitten met een mediageile rector, die vroeger ook al eens senator was voor CD&V.

   Enfin, in Leuven kunnen ze alleen maar het beste verhopen. Ze krijgen nu de jongste rector ooit, amper 50 en vader van vijf (!) kinderen. Het verschil met Torfs kon moeilijk groter zijn.

---

   In Gent zijn ze trouwens zo ver nog niet. Daar hadden ze het lumineuze idee om van de rectorplaats van de UGent een duofunctie te maken, met telkens één man en één vrouw. De gendergelijkheid weet je wel. Echt iets voor dé progressieve stad, waar Gent zich voor verkoopt. Daar kwam dan nog bij dat het winnende duo een meerderheid moest hebben van minstens tweederden. Ze hebben daar nu al vier stemrondes achter de rug en nog steeds is er geen nieuwe leiding. Er komt nog een vijfde stemming, waarna nieuwe kandidaten zich kunnen aanmelden, met het risico dat heel die comedia dell’ arte opnieuw kan beginnen. ‘Heerlijk, heerlijk!’, zou Toon Hermans gezegd hebben.

   In dit Europees verkiezingsjaar is bij ons de discussie over de doorrekening van de verkiezingsbeloften van de deelnemende partijen nog eens opgerakeld. Daarover zou in 2014, vlak vóór de vorige verkiezingen, zelfs al een wet over zijn gestemd, die bepaalde dat partijen verplicht werden hun verkiezingsprogramma’s te laten doorlichten door het Planbureau. Daarvan is tot op heden niet veel terecht gekomen.

   Om te beginnen zegt het Planbureau dat het daar niet genoeg personeel voor heeft, zeker als men dat moet doen voor alle partijen en partijtjes die wensen deel te nemen. Dat kunnen er tientallen zijn. Daarbij kunnen we ons bij de besluiten van dat Planbureau al lang vragen stellen. Regelmatig moet het nl nu al zijn vaststellingen en voorspellingen bijstellen, waardoor het zelf ook al geen grote graad van betrouwbaarheid heeft.

   Tenslotte zal het allemaal weinig uithalen. Veel beloven en weinig geven, doet ook bij ons nog steeds de gekken in vreugde leven. Hoe meer een partij belooft, hoe groter de kans is dat men ervoor gaat stemmen. En in een systeem zoals het onze, waarin men er niet in slaagt een meerderheid te halen met één, hoogstens twee partijen, lukt dat helemaal niet. Zelfs van het best berekende partijprogramma komt niets in huis, gewoon omdat men ná de verkiezingen steeds het excuus heeft dat de coalitiepartners er niet mee akkoord gaan. Dat het doorberekeningssysteem in Nederland reeds enkele decennia bestaat én werkte, kwam doordat men er gewoonlijk slechts twee partijen nodig had om een regering te vormen. Nu men het daar ook moet proberen met vier, lukt het (voorlopig?) ook niet.

   Met alle heisa om de Franse presidentsverkiezingen zou men nog vergeten dat er buiten de parlementsverkiezingen in datzelfde Frankrijk – over één maand al – in het najaar ook federale verkiezingen aankomen in Duitsland, het grootste en rijkste land van Europa en – samen met Frankrijk – de motor van de Europese economie (enfin, dat hoopt men toch). Ondertussen zijn er in Duitsland ook nog de gewestelijke verkiezingen in de zgn ‘Länder’. Er was er al een in Saarland en dit voorbije weekeinde ook een in Sleeswijk-Holstein, de meest noordelijke Duitse deelstaat, tegen de Deense grens. Opmerkelijk daarbij was dat in beide verkiezingen de Duitse socialisten (SPD) verloren. In Sleeswijk-Holstein betekent dit trouwens het einde van de daar regerende roodgroene coalitie. Als dit scenario zich zou herhalen bij de volgende regionale verkiezingen in de bevolkingsrijkste deelstaat Noordrijn-Westfalen, dan wordt dat een dikke streep door de rekening van de mensen die dachten dat die partij het beter zou doen met het nieuwe boegbeeld Martin Schulz, zeker nu men dacht dat Merkel aan populariteit had ingeboet na haar ‘Wir schaffen das’. Schulz had zijn job als Europees parlementsvoorzitter daarvoor opgegeven. De man, die ooit door Berlusconi flink in zijn hemd werd gezet in zijn eigen Europees parlement*, blijkt ook geen sant in eigen land. Dat Duitsland het enige E.U. land zou zijn waar de socialisten het nog goed doen, wordt ook daar een fabeltje.

   E.e.a. maakt, dat de kans groot is dat ‘das Mädchen’ ook de volgende federale Duitse verkiezingen zou kunnen winnen. De vraag is dan of de tandem Merkel-Macron het verstarde Europa nieuw leven zal kunnen inblazen, al wordt het eerst nog afwachten tot na de Franse parlementsverkiezingen om te weten hoe en met wie Macron ordentelijk zal kunnen regeren in een Vijfde Republiek op apengapen.

* Na kritiek van Schulz op de binnenlandse Italiaanse politiek, verklaarde Berlusconi dat er toen in Italië een film werd gedraaid over de nazi’s, dat men nog iemand zocht voor de rol van ‘capo’ (hoofd van een concentratiekamp) en dat misschien wel iets voor Schulz kon zijn!

   Emmanuel Macron wordt dus de nieuwe president van Frankrijk. Geen verrassingen in la douce France, waar men voor de tweede keer een verkiezing wint dank zij de tegenstemmers. Marine Le Pen haalt wel enkele miljoenen stemmen meer dan haar vader vijftien jaar geleden en daar zal men rekening mee moeten houden. Als het immers met Macron fout zou lopen, gaat het FN alleen maar blijven groeien.

   Macron heeft trouwens weinig om euforisch over te doen. De opkomst voor de tweede stemronde was de laagste in 30 jaar tijd. Op een groot deel van de mensen die voor hem gestemd hebben, zal hij straks niet kunnen rekenen. Zij stemden nl niet vóór hem, maar tégen Le Pen. Daarbij komt nog dat hij geen georganiseerde partij achter zich heeft staan, alleen een beweging, zoiets zoals ‘Hart tegen Hard’ bij ons, maar die zijn nog niet echt met politiek bezig. Dat kan echter nog komen met Macron als voorbeeld. Ook Renzi is ondertussen in Italië begonnen met een beweging, die bijna dezelfde naam heeft. De vraag is maar of Macron’s beweging ‘En Marche’ straks aan de parlementaire verkiezingen als partij zal kunnen meedoen. Die zijn er al in juni en zonder eigen partij zal Macron in het parlement overgeleverd zijn aan de traditionele partijen. De volgelingen van Fillon, Hanon en zeker van Mélenchon die in de tweede ronde voor Macron hebben gestemd, zullen dan weer zijn politieke tegenstrevers worden.

   Macron heeft zich tot nu toe altijd geprofileerd als onafhankelijke. Het probleem daarbij is dat hij straks van iedereen afhankelijk dreigt te worden.