Berichten van 22 mei 2017 tot 28 mei 2017

     Enkele jaren geleden kocht een architectenbureau uit het Antwerpse zo’n twee hectaren (20.000 m²) weiland in het centrum van Kasterlee. Ze diende een plan in om er een rust- en verzorgingstehuis neer te poten. Dat kwam er ook, werd volledig volgebouwd (twee hectaren steen!) en nadat alles was afgewerkt werd de hele zaak verkocht aan de investeringsmaatschappij Ackermans-Van Haaren. Een hypermoderne zaak met alles erop en eraan, met mogelijkheden voor dagverblijf en zowat alles wat men tegenwoordig van een modern rusthuis kan verwachten, inbegrepen een gepeperd prijskaartje voor wie er van genieten kan. In hoever de zaak bezet is, weet ik niet, maar er doen geruchten de ronde dat het financieel niet zo goed gaat.

   Ik moest daaraan denken, nadat ik in de weekeindeditie van De Tijd het hoofdartikel gelezen had. Dat ging ook over rusthuizen en de firma’s die ze uitbaten. Die laatsten zien dat zuiver als belegging en daar is niets mis mee. Tenzij men natuurlijk verneemt dat er zijn die bestaan uit bedenkelijke financiële constructies, met filialen in Luxemburg, Monaco, Ierland en de Maagdeneilanden, om er maar enkele te noemen. Als dan blijkt dat een van de grote particuliere uitbaters van woonzorgcentra er een financiële kater dreigt aan over te houden, niet door de uitbating zelf maar door schimmige financiële transacties die niets meer met ouderenzorg te maken hebben, dan kan men zich afvragen waar we naartoe gaan. En wie er straks gaat zorgen voor misschien duizenden gedupeerde ouderen mocht de uitbater van zo’n complex failliet gaan?

   Men heeft het tegenwoordig steeds maar over de noodzaak van een akkoord over de klimaatverandering. Zopas nog op de top van de G7, waar men Trump nog maar eens de schuld gaf dat er daarover geen akkoord werd gevonden. Ze zouden beter eens wat meer tijd steken in de kostenbeheersing van de vergrijzing, die straks voor velen onbetaalbaar zal worden, ongeacht of die aarde opwarmt of niet.

   Trump bashen is ondertussen een ingeburgerde gewoonte geworden. De man is geen politieker, heeft geen ervaring en is nogal eigenzinnig, maar dat wil niet zeggen dat hij geen boodschap heeft. Zo was er nu ook weer de kritiek op het sermoen dat de nieuwe Amerikaanse president gaf bij de opening van het nieuwe NATO gebouw. Dat wordt in de media dan verkocht als zijnde een ‘eis’ van Trump. Dat is het allerminst. De landen die deel uitmaken van de alliantie hebben zelf al jaren geleden ondertekend en er zich toe verbonden om 2% van hun begroting te besteden aan defensie. 23 van der 28 leden halen die 2% niet. België haalt zelfs niet eens 1%, een echte schande voor het enige land dat kan profiteren van de aanwezigheid van NATO en SHAPE op haar grondgebied, allebei activiteiten die onrechtstreeks voor aardig wat werkgelegenheid zorgen.

   Het Belgische defensiebudget was voor de laatste federale regeringen alleen maar goed om afgeslankt te worden en er zo mee voor te zorgen dat men tot een sluitende begroting kon komen. Dit land heeft alleen maar grote schulden, zeker geen overschot. Zo komt er elke maand wel een probleem boven water van een beleid waarvoor het geld ontbreekt. Het laatste in de rij is dat van de armoede, zoals aangekaart door Groen. Wij mogen dan wel een van de hoogste belastingen hebben van Europa, de armoedecijfers in dit welvarend land halen zelfs niet het gemiddelde van de Europese armoedegrens. Al sinds de laatste regering Leterme – ondertussen ook weeral 10 jaar geleden - beloven de opeenvolgende federale regeringen daar iets aan te doen, maar lukken er niet in de kloof te dichten.

   Een van de doelstellingen van o.m. de regering Michel is te zorgen voor meer jobs. Dat zou helpen, maar is niet het enig zaligmakende in deze discussie. Men is in dit land trouwens zomaar niet tevreden met de eerste de beste job. Uit een studie van de Raad voor Werkgelegenheidsbeleid in Nederland blijkt bv dat men daar veel meer flexibele jobs heeft dan bij ons, in de eerste plaats omdat onze vakbonden er tegen zijn (denk maar aan de e-commerce). De vraag is maar of het niet beter is een mindere job te hebben dan helemaal geen job. Samen met de Duitsers, die ook een serie goedkopere jobs hebben, zijn de Nederlanders wel de sterkste groeiers in Europa. Het ziekteverzuim ligt er 3% lager dan hier. En dan hebben we het alleen nog maar gehad over de nationale cijfers. Stel eens voor dat we die van Brussel erbij zouden halen…

   Kortom, problemen zijn er hier genoeg, oplossingen weinig om de eenvoudige reden dat dit land een torenhoge staatsschuld heeft en gewoon geen overschot om grote nieuwe projecten te financieren. Het blijft knippen, plakken en pamperen.

   Het is feitelijk niets nieuw dat verhaal van allochtonen die Belg worden via een schijnhuwelijk. Er vallen er regelmatig door de mand, maar anderen komen er goed vanaf. Denk maar aan Abou Jahjah, die daarna zelfs nog een column kreeg in moslimkrant (dixit Kaaiman) De Standaard en zich nu met onze politiek wil moeien via een eigen partij (wat dacht je van de naam ‘Jahkoç?).

   Maar het kan altijd nog erger, veel erger. Zo is het verhaal bekend geraakt van een Turk van 65, die intussen al drie nationaliteiten heeft: de Turkse, de Belgische en de Nederlandse. In afwachting van zijn asielaanvraag in Nederland, ontvingen hij en zijn vrouw hier een uitkering. Toen die aanvraag werd afgewezen, keerde de vrouw terug naar Turkije en sloot de man een schijnhuwelijk met een oudere Nederlandse dame, waardoor hij op die manier aan de Nederlandse nationaliteit kwam. Toen die dame stierf, trouwde hij opnieuw met zijn Turkse ex-vrouw en konden ze zo hun gezin uit Turkije laten overkomen via de gezinshereniging. Ze verhuisden naar België, wat hij als Nederlander nu kon en kochten een huis voor 305.000 euro met maandelijkse afbetalingen van 2.200 euro. Kan blijkbaar allemaal tegenwoordig in onze contreien.

   Dat verhaal zou waarschijnlijk niet eens bekend geraakt zijn, ware het niet dat een 40 jarige zoon – een zekere Hikmet Emre – momenteel in Tongeren terecht staat voor moord op de weduwe Wies Donders…

   Terwijl het hele land zich zat te vergapen aan het bezoek van The Donald, zat men in het Vlaams parlement te bakkeleien over het schrappen van een boskaart. Dat lijkt momenteel op regionaal vlak zowat hét belangrijkste dat er hier gebeurt. Dat plan trok gewoon op niets en Geert Burger had groot gelijk het te schrappen, al had hij dat misschien wel iets takvoller kunnen doen. Zoals die kaart gemaakt was, kon bijna elk bouwperceeltje met een paar bomen op tot zonevreemd bos verklaard worden en zouden niet weinig mensen daar een flinke financiële kater aan hebben kunnen overgehouden. Hoe absurd die kaart was kan niet beter aangetoond worden als men weet dat daarmee ook de zoo van Antwerpen tot bos kon verklaard worden.

   De pineut in heel deze zaak is natuurlijk Schauvliegje, zoals ik ze al sinds jaar en dag noem. Ze is dan ook letterlijk en figuurlijk een ministerieel lichtgewicht, dat voordien al men jan en alleman in de clinch is gegaan. Denk maar aan de zaak Essers (ook al over een bos!), maar ook haar disputen met natuurverenigingen en bio-boeren. Tenslotte is ze toch de eindverantwoordelijke voor die kaart, die men nu weer opnieuw kan gaan ineenknutselen, wie weet met welk resultaat.

---

   Over het bezoek van Trump aan Brussel, nog dit. De betoging tegen hem en zijn politiek, bracht zo’n 6/7.000 mensen op de been. Lijkt veel, maar als men weet dat tot die betoging was opgeroepen door niet minder dan 70 organisaties, gaande van vakbonden over ngo’s tot internationale instellingen, dan was het toch maar een mager beestje.

   Men zou het haast vergeten, maar in deze woelige tijden van terroristische aanslagen, mislukte verkiezingen en onontwarbare oorlogen, is er ook nog Griekenland. Ge weet wel, dat land dat frauduleus binnen de E.U. was geraakt en waartegen men zo vriendelijk was geweest het niet meteen weer aan de deur te zetten. Het triumviraat van Europese Centrale Bank (ECB), Europese Unie (EU) en Internationale Monetaire Unie (IMF) probeert nu al jaren het armlastige land uit zijn ellende te halen, maar dat lukt niet en zal waarschijnlijk ook nooit lukken. Om de zoveel jaar krijgt het een smak euromiljarden in ruil voor steeds andere, nieuwe besparingen, maar die helpen evenmin. Het land moet niet alleen besparen en economisch groeien, het wordt ook verplicht jaarlijks een begrotingsoverschot te boeken van 3,5%. De enige echte oplossing, als men Griekenland persé binnen de E.U. wil houden, is een schuldvermindering. Dat laatste zou echter niet fair zijn t.o.v. enkele nieuwkomers uit Centraal- en Oost-Europa, waar de levensstandaard zeker niet hoger ligt dan in Griekenland. Mission impossible.

   Bij de laatste bekendmaking van de kwartaalgroeicijfers door Eurostat, bleek Griekenland het enige EU-land te zijn met een negatief groeicijfer. Daar dit al voor het tweede opeenvolgende kwartaal gebeurt, betekent dat het dat het ook weer in een recessie zit. De Griekse economie groeit al acht jaar na elkaar niet meer en zal dat ook de volgende jaren niet doen. Besparen in de pensioenen, zoals dat voor de dertiende (!) keer gebeurt sinds 2010, zal het probleem evenmin oplossen.

   Dit komt nooit meer goed, met dank aan al de Eurocraten die al enkele decennia ons werelddeel mismeesteren. Ik vraag me trouwens af wat een Dijsselbloem, voorzitter van de Eurogroep en een ‘Timmerfrans’, zoals ze de vicevoorzitter van de E.U.-commissie in eigen Nederland noemen, daar nog te zoeken hebben. Hun eigen PvdA-partij is bij de laatste verkiezingen in Nederland ei zo na van de kaart geveegd, maar in de E.U. spelen ze nog steeds mee de baas en tegen het armlastige Griekenland zetten ze wel een grote mond op, terwijl ook zij er niet in slagen de problemen op te lossen.

   We blijken hier niet de enigen te zijn die kampioenen van de lange adem zijn, zoals ik al stelde in mijn blog van 20 dezer. Ook in Zwitserland schijnt men er iets van te kennen. Daar had men het voorbije weekeinde een zoveelste referendum, dat was afgedwongen door de rechtse Schweizerische Volkspartij (SVP) tegen een besluit van de Zwitserse presidente Doris Leuthard, die – op eigen vraag - tevens minister van Energie is. Die Doris had gesteld dat tegen 2035 elke Zwitser bijna de helft minder energie zal moeten verbruiken. Om dat te bereiken mag er geen inspraak meer komen tegen de inplanting van windmolens, worden de vijf bestaande kerncentrales op termijn afgebouwd en komen er strengere emissienormen voor het verkeer. Op de koop toe verwittigde Frau Leuthard haar landgenoten dat ze daarvoor een hogere energierekening zullen te betalen krijgen. Steeds volgens dezelfde presidente zou dat een modaal gezin van vier jaarlijks 40 Zwitserse frank (36,7 euro) meer kosten.

   Het referendum werd goedgekeurd met bijna 60% van de uitgebrachte stemmen, ook al beweert de SVP dat het extra bedrag van 40 frank in 2035 een lachertje is. De rechtse partij heeft ook het ook berekend en komt uit op liefst 3.200 frank, wat tegen die tijd wel reëler lijkt te zullen worden. Verder is er geen einddatum vastgelegd voor de sluiting van de kerncentrales. Die zouden op het elektriciteitsnet aangesloten blijven zolang ze veilig zijn. Men kan er dus nog alle kanten mee uit. Erg professioneel lijkt dat allemaal niet en zeker niet in lijn met de zo geroemde Zwitserse horloge precisie, eerder met die van hun kaas met gaten. Net zoals dat plan van ‘onze’ Tommelein met zijn verbod tot verkoop van door brandstof voortbewogen auto’s tegen datzelfde 2035. Het doet allemaal zo’n beetje denken aan dat oude mopje over de verkiezingsslogan ‘Morgen scheert men gratis’.

   Zoals ik al eens eerder schreef, is het makkelijk milieuvriendelijk te zijn als men er pas op kan afgerekend worden over x-aantal decennia, voor sommige zaken zelfs over een eeuw of zo. Men zou zich beter wat intenser bezig houden met de problemen op korte termijn, zoals die van het fileleed, de immigratie, de integratie en – last but not least – de vergrijzing, allemaal zaken die we nu reeds aan de lijve ondervinden en waarover heel wat minder stoere uitspraken worden gedaan.

   Het lijkt een spannende week te gaan worden. ‘The Donald’ is zijn eerste buitenlandreis begonnen en dat zullen we geweten hebben. Trump blijft nu eenmaal niet binnen de politieke lijntjes die we van zijn voorgangers gewend waren. We zullen er mee moeten leven. Anderzijds haalt hij wel meteen contracten binnen voor 350 miljard dollar (ik zal die cijfers best niet uitschrijven in oude Befkes!) en dat zullen velen in de States graag horen, veel liever dan al dat gezeur over uitspraken die al dan niet zouden zijn gebeurd i.v.m. de mogelijke Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen. Ik heb zo de indruk dat Joe Sixpack achter zijn nieuwe president zal blijven staan, ongeacht wat de politiekcorrecte media over hem ook schrijven. Die krijgen hun verkiezingsnederlaag nog steeds niet verteerd.

   Onze politiekcorrecte beroepsbetogers krijgen straks de kans in Brussel om tegen Trump te komen betogen als die hier zal passeren bij de inhuldiging van het nieuwe NATO hoofdkwartier. Het zal weer wat worden, al zal Trump ook dat wel niet aan zijn hart laten komen. De man is nu eenmaal – politiek gesproken – een ongeleid projectiel en zal er ook in de toekomst wel voor zorgen dat hij zal worden aangepakt op zijn eigen uitspraken die onvoorspelbaar blijven.