Berichten van 17 juli 2017 tot 23 juli 2017

   Normaal zou de politieke meute na de nationale feestdag van 21 juli met vakantie gaan (‘op reces’ heet dat in Wetstratees), maar daar zal voorlopig niet veel van in huis komen. Onze nationale Charel heeft nl al zijn ministers gevraagd niet op verlof te vertrekken vóór er een akkoord is over de begroting en de economische situatie. Daarover zal nog dit weekeinde verder onderhandeld worden op Hertoginnedal en misschien zelfs nog de rest van de komende week.

   Het probleem is het nieuwe belastingsvoorstel, de zgn ‘abonnementtaks’, waarover ik het al had in mijn blog van 20 dezer. Dat voorstel was wel op tafel gelegd door Michel zelf, maar dan eerder met de bedoeling CD&V gunstig te stemmen, die persé een alternatief wil voor haar meerwaardetaks, de ‘rechtvaardige fiscaliteit’ zoals de tsjeven het noemen. Er zal waarschijnlijk ook deze keer weinig van in huis komen, daar men ondertussen ontdekt heeft dat de effectenrekeningen, waarop de taks zou geheven worden, ook de beleggingsfondsen zou treffen, waaronder het pensioensparen. Het zou toch al te gek zijn dat een werknemer via pensioensparen aangemoedigd wordt om wat geld opzij te zetten om de vergrijzingskosten te betalen – iets wat de Belgische overheid verzuimd heeft te doen - om straks daarop een extra belasting te moeten betalen. Men vergeet hierbij dat pensioensparen eigenlijk een soort pensioenbeleggen geworden is. Dit alles nadat diezelfde overheid, onder de regeringen Di Rupo en Michel de roerende voorheffing al verdubbelde tot 30% en zelfstandigen die hun vermogen in een KMO hadden gestoken nu een liquidatietaks van 30% moeten betalen als ze hun zaak stopzetten. Van ‘rechtvaardige fiscaliteit’ gesproken… Beleggen is echter geen exclusiviteit voor superrijken. Wie belegt i.pl.v. zijn geld te laten ontwaarden op de spaarboekjes, zou beloond moeten worden i.pl.v. bestraft.

   Het lijkt er steeds meer op dat de huidige federale centrumrechtse regering geen haar beter is dan de voorgaande centrumlinkse die we gehad hebben. Het blijft maar knippen, plakken en met de kaasschaaf werken, terwijl er structureel weinig of niets verandert. Tot straks de nu belachelijk lage rente weer de hoogte in schiet en dit land helemaal op zijn tandvlees zal zitten.

   Naar jaarlijkse traditie verscheen er deze week op de website van de Kamer de publicatie van de boekhouding van de verschillende politieke partijen. Die krijgen nl miljoenen euro’s toegestopt en dat blijkt soms nog niet genoeg. De kampioen in het opmaken van andermans geld in Vlaanderen was – Oh, verrassing! – de SP.a. Die partij kreeg in 2016 liefst 6 miljoen euro aan wat men ‘overheidsbijdragen’ noemt. Daar bovenop incasseerde de partij nog ruim een miljoen bijdragen van mandatarissen en zo’n 300.000 euro lidgelden. Met nog enkele inkomsten uit andere bronnen incasseerde de SP.a vorig jaar in totaal zo’n 8 miljoen euro. Dat bleek nog niet genoeg, want de partij had uitgaven voor 8,6 miljoen (voor het grootse deel aan personeelskosten) en was daarmee de enige partij in Vlaanderen die dat jaar geld had verloren. Ter vergelijking: de N-VA maakte 5,2 miljoen euro winst en zelfs de zgz ‘sociale’ CD&V hield er één miljoen aan over.

   Als het de SP.a een troost mag wezen: de Waalse PS kreeg het gedaan nog meer te verliezen, ondanks het feit dat die partij nóg meer had gekregen. En, nota bene, dat was vóór het duidelijk werd hoe er gesjoemeld was bij o.m. Publifin en Samusocial. Margaret Thatcher wist het al toen ze destijds opmerkte dat ‘het probleem met socialisme is, dat je op termijn steeds op het punt komt dat je andermans geld hebt opgebruikt’.

   Stel eens voor dat men die staatssubsidies zou afschaffen, iets waar ik voorstander van ben, evenals de subsidies aan de media. Men zou aardig wat minder onzin te zien en te horen krijgen.

   Ik neem aan dat mijn lezers, zoals trouwens alle inwoners van dit land, de koninklijke toespraak t.g.v. de nationale Belgische feestdag hebben kunnen appreciëren en als gevolg daarvan ook gevolg gaan geven aan de aanbeveling van Philippe de Laatste om ervoor te zorgen dat we iets van elkaar leren. Daarmee verwees hij naar het bezoek dat hijzelf, als koninklijke dhimmi, bij het islamitisch offerfeest bracht aan een moslim familie. Dat hij daarover zo onder de indruk was, kan ook gelegen hebben aan de fles wijn die hij bij het afscheid van de (waarschijnlijk ook islamitische) buren kreeg. Zo’n Belgische koning is ook niet gewoon veel te krijgen, heb ik mij laten wijsmaken.

   Of het iets met die feestdag te maken had, weet ik niet, maar uitgerekend op de vooravond ervan heeft een zoveelste Belgische rechter nog maar eens de nieuwe geluidsnormen van het Brusselse gewest bevestigd, waarbij nachtvluchten boven de hoofdstad zo goed als uitgesloten worden. Ik blijf erbij dat, als men straks in en rond Zaventem mensen zal moeten ontslaan als gevolg van die maatregel, men in de eerste plaats de Brusselaars hun C4 moet geven. Volgens de laatste gegevens van het VBO (het Verbond van Belgische Ondernemingen) zijn het juist de Brusselse bedrijven die nu al de minste jongeren in dienst nemen. Het kan daar dan ook alleen maar erger worden.

   Tenslotte was er ook het nieuws dat Marc Dutroux, die geen geld had om zijn slachtoffers te betalen, dat wel blijkt te hebben om zijn zoveelste advocaat onder de arm te nemen. Deze laatste wil een aanvraag indienen om de kindermoordenaar na 25 jaar (de wettelijke termijn) weer vrij te laten. Dat zou dan over 4 jaar zijn. Volgens die advocaat mag de gevangenis geen sterfput worden. De kelder van Dutroux was dat wel voor Julie en Melissa…

    Bij de begrotingsgesprekken van oktober van vorig jaar raakte de federale regering het niet eens over het voorstel van de N-VA i.v.m. de vermindering van de vennootschapsbelasting en dat van CD&V over de meerwaardebelasting. Die laatste deed denken aan de eerdere speculatietaks, ook een CD&V-voorstel van de onvermijdelijke Kris Peeters, die de staat meer geld kostte dan ze opbracht. Diezelfde Peeters verliet zelfs de onderhandelingstafel omdat hij zijn zin niet kreeg. Die speculatietaks werd later afgevoerd, wat niet belette dat het resultaat was dat men én de vermindering van de vennootschapsbelasting én de meerwaardebelasting tot nader orde van tafel veegde.

    Dat nader orde zou wel eens nu kunnen zijn, want zolang de begroting niet klopt – tenminste niet voor Europa – moet er iets in die zin gebeuren. CD&V is dan ook bevallen van een nieuw idee: de abonnementstaks. Dat zou een kleine taks zijn op de effectenrekeningen die in feite al bestaat op spaarboekjes en beleggingsfondsen. Doordat nogal wat mensen een effectenrekening hebben, zullen er dus ook heel wat in meer of mindere mate getroffen kunnen worden.

   Hoe klein die nieuwe taks ook zal worden – men denkt aan een cijfer achter een nul met een komma - ze zal de naam ‘belasting’ krijgen en zal, evenals eerder die speculatietaks, CD&V zelf niet veel opbrengen. Kleine belastingen treffen meestal kleine beleggers, niet de grootkapitalisten, die daarvan niet meteen wakker liggen. Vraag is maar of de christelijke achterban, die – nota bene – ook altijd nog wacht op de beloofde oplossing voor het Arco-debacle, het allemaal zal blijven slikken.

   De eerste zitting van de onderzoekscommissie over het schandaal van Samusocial is op een sisser afgelopen. Zoals ze zelf al voorspeld had, heeft mede hoofdbeschuldigde Pascale Paraïta, directrice van het daklozencentrum en vroegere OCMW-voorzitster van Brussel, geen woord gezegd. Zij beriep zich op het zwijgrecht, omdat er voor hetzelfde schandaal ook nog een gerechtelijk onderzoek loopt en komt daar mee weg. Vraag is dan ook in hoever men nog van dergelijke commissies gebruik wil maken. Dat kost ook nóg eens hopen geld bovenop alles wat er daar in Brussel al verkwist is. Vandaag is het wachten op de tweede beschuldigde, ex-burgemeester Mayeur, die feitelijk net hetzelfde kan doen als zijn partner in crime. Het enige dat verschilt is dat Mayeur tenslotte al wel gezegd heeft fouten te hebben gemaakt.

   De Samusocial affaire is trouwens niet de enige die dreigt uit te lopen op een sisser. Het zo besproken Kazachgate schandaal gaat dezelfde weg op. Ook hier lijkt het ‘much to do about nothing’, al was dat helemaal niet het geval. Armand De Deckèr, de vroegere Senaatsvoorzitter, die als advocaat van die Kazachse zakenman er toch een paar honderdduizend euro aan heeft overgehouden, lijkt wel ongenaakbaar. Misschien kan het te maken hebben met het feit dat hier ook de Franse regering van Sarkozy bij betrokken was, die de nodige winsten heeft kunnen maken door een helikopterverkoop aan Kazachstan, wat meespeelde bij de druk op de Belgische regering die, zoals al meer gebeurd is, aan het handje van het ooit grote Frankrijk nog altijd denkt mee te moeten lopen.

   Als er met al die commissies geen betere resultaten kunnen geboekt worden, dat men er dan niet meer mee begint, maar de zaken gewoon over laat aan het gerecht. Niet dat er dan misschien resultaten geboekt zullen worden, maar de tientallen politici die er nu voor moeten komen opdagen kunnen dan misschien ander en nuttiger werk doen.

   Ondertussen brandt het politieke leven in Francofonië al een maand op een laag pitje, wordt er daar tegen de sterren gepalaverd over ‘bonne gouvernance’, maar moet het eerste akkoord over francofone gewestregeringen zonder de PS nog steeds gesloten worden.

   Dat Theo Francken weer bakken kritiek zou krijgen na zijn interview op de VTM, waarbij hij verklaarde dat het Belgische militaire schip ‘Louise-Marie’ er best mee zou ophouden drenkelingen te gaan zoeken op de Middellandse Zee waarmee Europa niet weet wat aanvangen, is een understatement. De man heeft gewoon gelijk, want het aantal echte asielzoekers is maar een fractie van de duizenden die de zee naar Europa willen oversteken. In feite is heel die invasie uit Afrika een zoveelste bewijs van het failliet van de dekolonisatie van de jaren zestig. Die landen waren gewoon niet klaar voor onafhankelijkheid en waren beter nog een welbepaalde tijd kolonie gebleven, tot men zekerheid had dat ze op eigen voeten konden staan. Nu is die kans verkeken en ze komt nooit meer terug.  

   Ondertussen heeft het zwarte continent Europa meer gekost dan het had kunnen kosten onder het koloniale bewind en zijn de mensen er daar alleen maar armer op geworden. Diegenen die er gaan vluchten behoren trouwens niet tot de armste klasse, want de verplaatsing naar de Noord-Afrikaanse kust gebeurt ook niet gratis en dan hebben we het nog niet gehad over wat mensensmokkelaars durven vragen.

   Ik heb altijd gedacht dat het feit dat de oude koloniale grenzen behouden bleven en zo etnische groepen van elkaar scheidden, een andere oorzaak was van het Afrikaanse drama, maar de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan, waar ze eindelijk die grenzen veranderden, heeft alleen maar geleid tot een volgende burgeroorlog, niet meer tussen Arabieren en zwarten, maar tussen zwarten onderling. Anderzijds zijn er landen – zoals ‘onze Kongo’ – die té groot zijn om ooit te kunnen functioneren. De oppervlakte van dat land bedraagt zowat de helft van dat van de continentale U.S., om maar een idee te geven. Het verschil is dat er momenteel in Kongo geen treinen meer rijden en geen boten meer varen die naam waardig, er zo goed als geen berijdbare wegen meer zijn en iedereen er overleeft door op e.o.a. manier te plunderen, in het beste geval de natuur, maar dikwijls ook de mensen. Kabila Jr krijgt dat nooit opgelost en een valabel alternatief is er niet. Straffer zelfs, moest men ons ‘onze Kongo’ teruggeven zoals het land er nu bij ligt, dan ging België ook meteen failliet.

   Ergens in de jaren zestig heb ik ooit de documentaire ‘Africa Addio’ gezien van de Italiaanse regisseurs Gualtiero Jacopetti en Franco Prosperi over de ondergang van Afrika zoals zij die voorzagen. Men lachte daar toen mee, maar ze hebben wel gelijk gekregen.

   Hoe zat dat weer met Turkije? Wou dat land niet bij de E.U. komen? Zou leuk kunnen worden met een president die dreigt zijn tegenstanders het hoofd te zullen afrukken! En die daarvoor applaus krijgt van een grote aanhang.

   Een week geleden kwam, voor de eerste keer sinds de coup van vorige zomer, de oppositie op straat en sprak men toch van honderdduizend betogers. Ook de verkiezingen die Erdogan na de coup won, was kantje boord. E.e.a. geeft weer dat Turkije een verdeeld land blijft, niet alleen politiek maar ook qua bevolkingsgroepen (o.m. 15% Koerden). Als Erdogan zijn zin krijgt, heeft die oppositie straks helemaal niets meer te zeggen. 40.000 mensen werden er al achter de tralies gezet, 150.000 verloren hun baan en de aantallen blijven nog groeien. En dat alles zonder stevige bewijzen - met de natte vinger, zeg maar - als gevolg van een militaire coup, waarvan nog altijd niet duidelijk is wie ze inspireerde. Volgens Erdogan zou dat de predikant Gülen zijn, maar daar is tot nu toe nog steeds geen bewijs van. Gülen zegt trouwens al van bij het mislukken van de coup, dat die – mislukking ingecalculeerd - het werk zou zijn van Erdogan zelf.

   Nu, ze doen maar daar in Turkije. Eén zaak is zeker: zo’n land komt nooit ofte nimmer in de E.U., al zal het aantal supporters daarvoor nu wel flink verminderd zijn. Wat ons wel aanbelangt is, dat Turken die zich al gevestigd hebben in Europa en die alles goed vinden wat die Erdogan uitspookt, beter naar hun vaderland terugkeren en ophouden hier bij ons hun vetes uit te vechten. Gelukkig werd er al in enkele Europese landen spreekverbod uitgevaardigd tegen Turkse medestanders van de nieuwe would be koppensneller, maar dat gebeurde niet in België. Nog niet. Hopelijk komt ook daar nu verandering in.