Berichten van 20 november 2017 tot 26 november 2017

   De PS houdt vandaag een congres in Luik, niet zomaar een congres, maar het slotcongres van wat ze zelf ‘Chantier des idées’ (Werf van ideeën) noemt. Er is meer dan twee jaar voorbereiding aan vooraf gegaan, vanaf ergens in 2015 toen links Wallonië zich realiseerde dat centrumrechts federaal zou stand houden. Ondertussen is de partij ook uit de Waalse gewestregering gewipt, waar nu een nipte coalitie van MR en cdH het voor het zeggen heeft.

   Dat slotcongres, dat helemaal beheerst zal worden door Di Rupo, die helemaal niet aan vertrekken denkt, gaat niet minder dan 170 voorstellen doen op een turf van 144 bladzijden. Marx achterna, terug naar de klassenstrijd. Sommige teksten zouden zo links zijn dat ze letterlijk zijn overgenomen uit de schrijfsels van Marx en Engels.

   De PS wil naar een vierdaagse werkweek, wil de pensioenleeftijd terug brengen naar 65 jaar, een progressieve belasting op alle inkomsten, ook die uit kapitaal en zelfs enkele wetten terugtrekken die onder de regering Di Rupo waren ingevoerd, zoals de beperking van de inschakelingsuitkering.

   Kortom, mocht de PS de volgende verkiezingen winnen, desnoods samen met Ecolo en onder bepaalde voorwaarden zelfs met de communisten van de PTB, dan gaat alvast Wallonië resoluut de linkse toer op, de DDR achterna. Vraag is natuurlijk wat het dan zal worden op federaal vlak, zeker als Vlaanderen centrumrechts zou blijven stemmen. Met een uiterst links Wallonië en een centrumrechts Vlaanderen is er maar één valabele oplossing: België splitsen. Er is natuurlijk Brussel nog, maar de gebeurtenissen van de laatste maanden en weken (zelfs gisteren nog) hebben pijnlijk aangetoond dat Broekzele niet in staat is zelf zijn zaakjes te beredderen.

   Het moet lang geleden zijn, misschien nog wel van vóór de val van de Berlijnse Muur en die van het Sovjet imperium, maar ik heb toen ooit een artikel gelezen over een meer in Rusland waarin men kernafval dumpte, zoveel dat wie een uur aan de oever van dat meer zat, riskeerde te sterven. Tijdens de koude oorlog kon dat ook anti-Russische propaganda geweest zijn, maar nu blijkt dat niet zo en bestaat dat meer nog altijd met ongeveer dezelfde functie. Men kiepert er tegenwoordig de kernafval niet meer zomaar in, men ‘begraaft’ die in de bodem van het meer, dat de naam Karatsjaj draagt. Dit niet al te groot meer droogt in de zomermaanden soms wel eens uit en wie dan op die bodem gaat zitten of liggen, sterft er binnen het uur.

   Het Karatsjajmeer ligt bij het dorp Majak, zo’n 150 km ten zuidoosten van de stad Jekaterinenburg, richting Kazakstan. In de buurt ligt de Tetsja rivier waarin ook kernafval gedumpt werd en het grotere Kyzyltasjmeer, waarvan het water gebruikt wordt voor de koeling van de kernreactoren, waarna het ongezuiverd weer in het meer vloeit. In de verwerkingscentrale werken liefst 15.000 mensen, waarvan er heel wat onteigend werden om de fabriek te kunnen uitbreiden en als compensatie werknemer konden worden. Het is een van de grootste nucleaire sites ter wereld, maar dan wel een die volledig verouderd is.

   Het hele verhaal is weer boven water gekomen, nadat de Franse nucleaire waakhond ISRN recentelijk in Europa verhoogde luchtconcentraties vond van radioactieve ruthenium 106. Dit werd twee weken later bevestigd door de Russische meteorologische dienst, die erbij voegde dat de radioactiviteit in de bovenstaande regio bijna 1.000 maal (!) boven de norm lag. Over de gezondheidstoestand van de inwoners hoort men niet veel, maar goed kan die nooit zijn.

   We mogen blij zijn zo’n controledienst als die Franse hier ter beschikking te hebben, wij die ons al zo druk maken over de luchtvervuiling op onze wegen en in onze steden.

---

   Nog zo’n dienst als die Franse ISRN is de ‘Comprehensive Nuclear test-ban Treaty’ agency’ uit Wenen die zich bezig houdt met de monitoring van eventuele kernproeven over de hele wereld. Het was die dienst die op 15 november een ongewoon geluid had waargenomen in de Zuid-Atlantische Oceaan, op 450 km van de Argentijnse kust. Meer dan waarschijnlijk ging het hier om een ontploffing in de Argentijnse duikboot die men sindsdien kwijt is en waarvan de 44 koppige bemanning het waarschijnlijk niet overleven zal…

   De affaire rond de Brusselse politie blijft aanslepen. Daar één politiezone van maken voor de hele stad zou mogelijk zijn, want alle Vlaamse partijen zijn het daarover eens. Daar zij de meerderheid hebben zouden ze dit kunnen beslissen, maar Jambon, als minister van Binnenlandse Zaken de eindverantwoordelijke, ziet dat niet zitten. Eigenlijk is dat ergens wel begrijpelijk, want dat zou ingaan tegen de wil van gemeenten, die hoofdzakelijk door (officieel) Franstaligen bewoond zijn. Toch zal er iets moeten gebeuren en de Vlaamse partijen zouden in elk geval moeten uitsluiten Brussel nog één eurocent extra toe te kennen. En zeker geen miljoenen meer zoals gebeurd is bij de zesde staatshervorming. Als zij het anders willen aanpakken – en dat zal moeten – zullen de Brusselaars er zelf maar voor moeten opdraaien en elders wat minder voor moeten uitgeven. Voor de kerstversieringen is het al te laat, maar er zijn genoeg feestelijkheden in Hellhole City waarop enorm kan bespaard worden.

   En wat voor dit idee: als we nu eens zorgden voor een eerste stap, een tussenoplossing en de zes politiezones voorlopig wel laten bestaan, maar binnen die zones één gemeente maken? Dat zou maken dat we in Brussel nog met zes gemeenten zouden te maken hebben i.pl.v. met negentien nu en heeft de politie maar rekening te houden met één burgemeester i.pl.v. nu drie of vier. De gemeenten die hun zelfstandigheid verliezen zouden dan districten worden, zoals dat ook in elke geciviliseerde andere stad is gebeurd. Dezelfde regel kan ook dienen voor het reduceren van de negentien OCMW’s tot zes. Dit moet mogelijk zijn en zou kunnen worden opgelegd ongeacht wat de plaatselijke baronnen daarover denken en zeggen. Als zo’n regeling zou lukken, gaan de kiekenfretters hopelijk inzien dat een tweede stap – één politiezone voor heel Brussel – ook moet kunnen.

   Nu IS ook in Syrië verslagen lijkt, begint het stilaan tot de strijdende partijen door te dringen dat er op het diplomatiek vlak iets moet gebeuren. Het initiatief daartoe kwam van Vladimir Poetin die ‘zijn’ bondgenoten naar Moskou riep om daar e.e.a. te bespreken. Aan de vooravond mocht zelfs ‘overlever’ Assad even komen opdraven, maar de eventueel uiteindelijke gesprekken zullen gaan tussen Rusland, Iran en Turkije. De U.S. en zijn westerse bondgenoten werden helemaal niet uitgenodigd en hetzelfde gold voor de Koerden en de rest van de zowat 30 rebellengroepen die bij het Syrische wespennest betrokken zijn. Ongeveer de helft van hen werkt dan nog samen met Saoedi Arabië, de aartsvijand van Iran, dat zelf een hele interne politieke omwenteling meemaakt. Voeg er tenslotte nog bij dat Erdogan steeds erop gestaan heeft dat Assad zou verdwijnen en dat de Koerden aan de grens met Turkije geen eigen staat zouden krijgen. Turkije steunde de rebellen die tegen Assad vochten en de Koerden werden bewapend door o.m. de U.S.

   Waar in heel de discussie tot nu toe weinig over gezegd en geschreven wordt, is dat IS ook verjaagd werd uit de laatste Iraakse steden die ze bezette en dat dit vooral te danken was aan de luchtsteun die het officiële Iraakse leger kreeg van de Amerikanen en hun bondgenoten, waaronder ook België. Heel wat van de animositeit die er bestaat tussen de partijen die nu een oplossing zoeken, heeft tenslotte te maken met de tweedracht, om het zacht uit te drukken, die er zowel in Syrië als in Irak en de buurlanden bestaat tussen soennieten en sjiïeten die elkaar nog meer haten dan de in hun ogen ongelovigen.

   Er zal in dat deel van het Midden-Oosten nooit een duurzame oplossing voor het conflict komen als men de landsgrenzen laat zoals ze nu zijn. Als men Assad aan het bewind wil laten blijven, mag dat alleen zijn in de regio van Damascus, waar zijn sjiïetische Alawieten in de meerderheid zijn, moet men de Koerden in Syrië een eigen autonoom gebied geven en moet in alles wat er overschiet een soennietisch regime komen. Dat laatste betekent dat delen van Zuidoost Syrië en van Noord Irak een nieuwe soennitische entiteit moeten worden, zodat de rest van Irak – het centrum en het zuiden – uitsluitend sjiïetisch zal zijn, terwijl ook daar de Koerden het autonome gebied, dat ze in feite al hebben, mogen behouden. Op die manier zullen soennieten en sjiïeten van elkaar gescheiden leven zodat de ene groep de andere niet meer zal kunnen verdrukken.

   Het alternatief is, dat er daar nooit meer vrede zal komen…

     Als gevolg van de komende Brexit, waarvan niemand voorlopig zeker is hoe die gaat aflopen, zijn er toch al heel wat bedrijven die Europees werken en niet langer in de UK willen blijven. Het goedkoopste zou zijn die zaken te verhuizen naar centraal Europa, maar niemand staat te springen om daar te gaan werken. Zo heeft het Europees Geneesmiddelenagentschap beslist te verhuizen naar Amsterdam, dat de stemming ervoor nipt won van Milaan. Een zaak te meer waarop Rutte III zijn borst vooruit mag steken: het agentschap telt 900 medewerkers en krijgt jaarlijks zo’n 36.000 bezoekers over de vloer die allemaal een of meerdere dagen zullen verblijven. Hij moet zich voor deze zaak niet eens meer druk maken om te zeggen dat Nederland het beter doet dan België, zeker niet nu Brussel met zijn huidig imago in dergelijke keuzes niet meer mee speelt. Ook de Bankenautoriteit blijft in West-Europa en zal verhuizen naar Parijs.

   Merkwaardig is wel dat daar waar de multinationals het in België niet (meer) zien zitten, er bij de internationale pensioenfondsen het tegenovergestelde gebeurt. Die willen juist naar dit land komen. In de context van wat hierboven staat, lijkt zoiets niet meer normaal. Maar daar zijn redenen voor.

   Om te beginnen worden winsten, gemaakt door pensioenfondsen, in België niet belast. Daar komt nog bij dat de FSMA, de Belgische Autoriteit voor Financiële Diensten en Markten, ‘constructief en flexibel’ met de fondsen meewerkt. Lees: ‘er kan over alles gepraat worden’. Zo heeft men vorig jaar de Belgische wet ‘aangepast’ om het pensioenfonds van ExxonMobil naar hier te halen. Die firma vroeg om uitkeringen aan niet-inwoners van dit land vrijgesteld te maken van bedrijfsvoorheffing, wat intussen wettelijk mogelijk is gemaakt. Zoiets doet denken aan Kazachgate.

   E.e.a. heeft wel gemaakt dat er nu al zo’n 20 pensioenfondsen voor België hebben gekozen. Vraag is wat wij, inwoners van dit land, daaraan hebben, zeker als men weet dat er rechtsreeks zo goed als geen arbeidsplaatsen mee gecreëerd worden. Het zou dan ook beter zijn dat men eens en voorgoed komaf maakt met onze lekkende wetgeving en er bv een vlaktaks tegenaan plakt. Voor één keer ben ik het met de Open VLD daarover eens, al had die partij dat ook al 20 jaar eerder kunnen voorstellen (en uitwerken).

   De gesprekken voor een nieuwe Duitse regering zijn mislukt. ‘Mutti’ hat es diesmal (noch) nicht geschaft. De programma’s van liberalen en groenen bleken niet te verzoenen. Merkel had misschien beter eens te rade kunnen gaan bij Verhofstadt, die daar met zijn paarsgroene regering wel in slaagde. Misschien was ze echter niet bereid haar eigen programma te verloochenen, zoals het genie uit Gent dat heeft gedaan…

   Verkiezingen in Europa worden echte kansspelen. In Frankrijk won een compleet nieuwe partij, in Italië is het allerminst zeker dat Renzi nog terugkomt na de pandoering die zijn partij kreeg op Sicilië (waar Berlusconi’s partij weer uit zijn as verrees). May deed haar eigen partij de meerderheid in het Britse parlement verliezen door een roekeloze, nodeloze verkiezing uit te schrijven, waardoor ze nu een soort minderheidsregering aanvoert. En in Nederland kreeg men, na een lange regeringsvorming die een recordtijd duurde, een onuitgegeven meerderheid van vier partijen met één zetel op overschot. De liberaal Rutte, die nu zijn derde Nederlandse kabinet leidt, dacht eens te kunnen uitpakken met te stellen dat zijn land het toch beter doet dan België – wat niet moeilijk is – maar kreeg daarop van hieruit heel wat protest.

   Toch had Rutte grotendeels gelijk dat bedrijven hier gaan lopen. Zo betalen bedrijven in België 50% van de loonmassa aan Sociale zekerheid (36% door de werkgever en 14% door de werknemers), een onroerend goed belasting, gemeente- en provinciale taksen, belasting op drijfkracht, verkeersbelasting op het wagenpark, overdrachttaksen, btw en dan nog die vennootschapsbelasting waar het tegenwoordig allemaal om gaat.

   Kortom, het gaat niet goed met Europa en dan hebben we het nog niet eens gehad over de schande van de manier waarop Spanje de Catalaanse crisis aanpakt en Europa helemaal niets doet. Of over de klimaatconferentie in Bonn – het vervolg van die van Parijs - die een maat voor niets werd, evenmin als de zgz ‘sociale’ top in het Zweedse Göteborg, waar Merkel niet eens bij was en waarbij niemand verplicht wordt de goedgekeurde maatregelen toe te passen. Het wordt hoog tijd dat men zich eens beraadt of dit Europa nog wel nodig is. Het land van de ondergaande zon begint zijn Assyrische naam* echt waar te maken.

 *   De naam Europa komt van het Assyrische woord ‘ereb’, wat ‘donker land’ betekent. Gezien vanuit het Midden-Oosten zag men hier bij ons de zon ondergaan.

   Dat we hier ergens in de jaren 2020 allemaal elektrisch gaan rijden is iets dat ik al langer betwijfel. Alleen al om dat in Vlaanderen waar te maken zouden we daartegen zo’n 1500 extra windmolens moeten geïnstalleerd hebben. Heel die evolutie naar elektrisch rijden zal dan ook zijn tijd moeten hebben.

   Parallel aan bovenstaande, zijn er de sprookjes die Elon Musk, de Zuid-Afrikaanse visionair van Tesla, verkoopt. De afgelopen week stelde hij weer twee nieuwigheden voor: een elektrische sportwagen die nog sneller optrekt dan de huidige klassieke modellen en een elektrische vrachtwagen die – leeg weliswaar – 1.000 km zou kunnen afleggen en beladen de helft. Dat laatste betwijfel ik ten zeerste. Ik heb niet voor niks de laatste 22 jaar van mijn carrière in een internationale pechdienst voor vrachtwagens (en autobussen) gewerkt. Een vrachtwagen beladen met enkele tientallen tonnen lading, zal meer nodig hebben dan wat Tesla nu te bieden heeft. Het bedrijf slaagt er voorlopig niet eens in de eerder beloofde realisaties te verwezenlijken, laat staan er geld van te maken. Sinds het bedrijf bestaat, werkt men er met grote verliezen en zit het tot over de oren in productieproblemen met de wagens die het momenteel maakt. Van de Tesla model 3, waarvan men er 200.000 per jaar zou maken, rollen er amper 260 per kwartaal van de band. Het probleem zou de zgn ‘gigafactory’ zijn, waar men de nieuwe batterijen maakt. De vraag is maar hoe lang beleggers een bedrijf gaan blijven steunen waarvan de beurswaarde momenteel al hoger ligt dan bv Ford, maar waarbij de vraag is hoeveel gebakken lucht daar in zit. Tussendoor zou Musk nog aardig wat verdienen aan de verkoop van zijn Paypal online betaalsysteem, maar moet hij ook zien dat er iets overblijft van de ruimteplannen met zijn SpaceX. De man mag dan al een visionair zijn, dromen blijft nog altijd bedrog.