Berichten van 25 december 2017 tot 31 december 2017

   ‘In 2018 maken de Democraten Trump vleugellam, door het Huis en misschien ook de Senaat terug te winnen’.

   Bovenstaande voorspelling komt van Ine Roox, correspondente van de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard. Verklaringen in die trant waren er ook al vorig jaar, zelfs van Financial Times commentator Martin Wolf en Nobelprijswinnaar voor Economie Paul Krugman. En wat blijkt nu: ze zaten er allemaal naast.

   De beurzen hebben na één jaar Trump wereldwijd nooit zo hoog gestaan, met de Amerikaanse aan de top. Zelfs de Brusselse Bel20 ging meer dan 10% vooruit en blijft daarmee boven het Europees gemiddelde. Als men er de netto dividenden bij telt, komt men zelfs aan een rendement van 13,2%. En daar houdt het niet mee op.

   In Amerika daalde de werkloosheid sinds het aantreden van Trump met 0,7% en staat er nu op zijn laagste punt sinds 2000 (4,1%). Als uitleg wordt hier de verlaging van de Amerikaanse vennootschapsbelasting gegeven, maar dat alleen kan de reden niet zijn. Die verlaging kwam er nl pas in de laatste maand van het jaar en was daarvoor niet 100% zeker. Ze had weggestemd kunnen worden zoals het inreisverbod uit bepaalde moslimlanden en Obamacare (die later, zij het afgezwakt, toch gestemd werden). Niet alleen in de States, maar in bijna de hele wereld groeide het optimisme, zowel bij bedrijfsleiders als bij consumenten.

   Kortom, de politiekcorrecte media hebben hun dromen voor werkelijkheid gehouden en sommigen, zoals die hierboven aangehaalde correspondente van De Standaard, volharden in de boosheid. Men kan zich terecht vragen of die mensen wel bekwaam genoeg zijn voor het beroep dat ze uitoefenen. Wie gelooft ze nog?

   ‘Markske’ Beke vindt dus dat Theo Francken de eer aan zichzelf moet houden en beter opstapt. De reactie daarop van N-VA is wel goed gevonden: ‘Dan moet CD&V zich aansluiten bij een reeds ingediende motie ter zake van Groen en de andere linkse partijen’. Mocht de partij die anders nooit iets serieus kan beslissen dat doen, dan dient ze tegelijk een motie van wantrouwen in tegen een regering waarvan ze zelf deel uitmaakt en zou het logisch zijn dat ze die regering laat vallen als ze haar zin niet krijgt. Men kan er rustig gif op nemen dat ze dat niét zal doen, want het is in dit land een ongeschreven wet dat wie de strekker eruit trekt er zelf de grootste schade van ondervindt. Vraag het maar eens aan Crootje of aan die Luxemburgse houthakker van het CdH, partij die in alle peilingen na de afvoering van de PS uit de Waalse gewestregering de electorale steun van zijn kiezers voor de helft en meer zag verminderen.

   Vergeten we trouwens niet dat de zgz christelijke partij van Beke nog altijd achter een Rajoy staat die de fundamentele democratische vrijheden in Spanje als een vodje papier beschouwt. Spanje is officieel nog altijd een rechtstaat, met vrije verkiezingen en gescheiden machten, maar Rajoy schendt wel de fundamentele rechten ervan en Beke en zijn partij lijken dat allemaal normaal te vinden. Ze maken zich wel zorgen om enkele Soedanezen, die in onze poco media dan nog ‘asielzoekers’ genoemd worden, terwijl ze niet eens de intentie hebben hier te blijven.

   Beke protesteert niet als democratische verkozenen in Spanje achter de tralies gezet worden, maar maakt zich wél druk om een discussie over een krantenbericht dat – voor zover nu bekend – was klaargestoomd in de coulissen van een instituut waar de hoofdverantwoordelijke een protegee blijkt te zijn van Verhofstadt, iemand waarvan we niet moeten verwachten dat hij waar dan ook in Europa nationalisten zal helpen.

   Voor wie het nog niet zou weten, die hele affaire van de mishandelde teruggestuurde Illegale Soedanezen, blijkt aangekaart te zijn door een zekere Koert Debeuf, voormalig adviseur van Guy Verhofstadt, nu directeur van het Tahir* Institute Europe, met hoofdzetel in Washington en een Europese vestiging die in Brussel gevestigd is in het Residence Palace van de Wetstraat. Dit instituut was vooral bekend o.w.v. zijn steun aan de zgz Arabische Lente, die ondertussen een humanitaire ramp is geworden. De bedoeling was dat Debeuf, als vertegenwoordiger van de Europese ALDE-fractie**, het liberalisme zou promoten in de Arabische wereld.

   Het wordt een sterk verhaal, want deze Koert Debeuf had vooraf al geprotesteerd tegen de uitwijzingen en gewezen op het gevaar van mishandeling bij de terugkomst van vluchtelingen in Soedan. Hij was daarna ook de eerste die melding maakte van effectieve mishandelingen. M.a.w. het werd een zelfvervullende profetie. Hij zou aan de nieuws geraakt zijn via het Internet. De Internationale Organisatie voor Migratie, die de repatriëringen opvolgt, had geen enkele klacht daarover gekregen. Koert dus wel. Merkwaardig genoeg kan hij op dit ogenblik geen contact meer krijgen met de betrokkenen, ook niet via Internet, waarvan gezegd wordt dat ze weer onderweg zijn naar Libië om een tweede poging te wagen om in Groot-Brittannië te geraken. De reden waarom deze Afrikanen naar het U.K. willen is, omdat ze daar niet verplicht zijn een identiteitskaart bij zich te hebben. Als ze dus over de Noordzee geraken, komen er dus gegarandeerd terecht in het zwarte circuit, waarin ze zullen worden uitgebuit. Dit alles met de steun van een Europese vijfde colonne die zelf zou moeten beschuldigd worden van mensenhandel.

   De N-VA laat Francken natuurlijk niet vallen, de andere meerderheidspartijen hebben hun oordeel zgz opgeschort tot de berichten van dat Tahir Institute zouden bevestigd worden. Bij enkele precedenten in het buitenland bleken de ‘slachtoffers’ nl ook niet meer te vinden te zijn, zou het steeds om ‘fake news’ gegaan zijn en meer dan waarschijnlijk eindigt de hele parlementaire heisa – waarvoor Groen en PS zelfs het parlement wilden bijeenroepen tijden het Kerstreces! – in een maat voor niets.

 * Tahir is de naam van het plein in Cairo waar de opstand tegen Moebarak begonnen was. Debeuf heeft, na die opstand, een tijdje in Cairo verbleven, maar is daar na de opkomst van generaal Sisi, de nieuwe sterke man, geruisloos verdwenen…

** Kaaiman heeft het in De Tijd altijd over de ALDI-fractie!

 ---

   Zoals Johan 1944 in een reactie op mijn blog van gisteren meldde, is onze vriend Fikken gestorven. We gaan zijn reacties missen, altijd to the point, zeker als het over zijn West-Vlaanderen ging.

   Uit een recente publicatie van KU Leuven professor André Decoster zou blijken dat op het gebied van ongelijkheid België helemaal niet slecht scoort. Volgens Econoom Geert Noels, die niet bang is om ook eens buiten de lijntjes te kleuren, is dit wel het gevolg van de aangehouden politiek van middelmatigheid. Denk maar aan de kritiek die Marc Coucke kreeg toen hij zijn bedrijf kon verkopen voor enkele miljarden en bleek dat hij daarop geen belasting diende te betalen. Mede als gevolg daarvan kwam eerst de speculatietaks, die diende afgevoerd te worden omdat de staat er geld aan verloor en plant men nu de effectentaks, twee geesteskinderen van Kris Peeters en zijn CD&V. Als men niet oplet en die laatste taks erdoor komt zal niet de winst, maar het bezit worden belast, de zoveelste poging om een vermogenstaks in te voeren. Eens die taks in het belastingsysteem zit, kan hij bij volgende begrotingsrondes naar behoefte worden verhoogd. Dat alles omdat we opgescheept zitten met een overheid die haar uitgaven niet onder controle krijgt. Mochten de rentelasten weer gaan stijgen – iets wat vroeg of laat zal gebeuren – zal dit land meteen vele extra miljarden méér schuld hebben.

   Met een staatsschuld van over de 100% van het bbp, zal België een voorbeeld van middelmatigheid blijven. Onze linkse partijen, CD&V inbegrepen, willen dat de sterke schouders de zwaarste lasten dragen, maar vergeten daarbij dat ze zo heel wat van die mensen hier wegjagen. Dat geldt niet alleen voor onze Rode Duivels die haast allemaal in het buitenland spelen, maar ook steeds meer voor onze beste jonge ondernemers. We mogen nog blij zijn dat er hier en daar een blijft, zoals bv een Coucke. Niet alleen in de infrastructuur maar ook in de grijze hersencellen werd hier onvoldoende geïnvesteerd. Voeg daarbij de onderfinanciering van de pensioenen en de daarbij horende vergrijzing, om nog te zwijgen over de energiebevoorrading. Het wordt één grote puinhoop.

   Kortom, het is niet wenselijk dat we hier een erg ongelijke maatschappij krijgen, zoals bv het geval is in de States en het V.K., maar een grijze, troosteloze samenleving waar geen sprietje boven het gazon zou mogen uitkomen en die onze jeugd geen prikkel geeft om het beter te doen, is ook geen alternatief. Het is niet omdat er hier en daar een ‘natte dweil’ het ver brengt door niets te doen, dat ons dat allemaal gaat lukken. Het leidt wel tot een afgunstmaatschappij zonder toekomst, waar de voornaamste bezigheid zwartepieten wordt.

   Terwijl het kabaal over het al dan niet liegen van Theo Francken over de repatriëring van Soedanezen niet ophoudt, is de hele politieke meute op Kerstvakantie getrokken – op “reces’, zoals dat heet – en zal het tot na Driekoningen wel rustig blijven. Het enige wat men voorlopig van het zomerakkoord met zekerheid geregeld heeft, is de verlaging van de vennootschapsbelasting en dat was niets te vroeg, want ook ‘The Donald’ heeft iets gelijkaardigs gedaan in de States, ruwweg gesproken met eenzelfde korting. Alleen gaat die Amerikaanse belastingsvermindering al in op 01.01.2018 en de Belgische pas twee jaar later. Tegen die tijd kan het goed zijn dat heel wat Amerikaanse bedrijven Europa de rug zullen toegekeerd hebben en zal de vennootschapsbelasting alleen nog meetellen t.o.v. Europese bedrijven uit onze buurlanden, voor zover die ook al niet die taks hebben verminderd. Met een speculatietaks die weer werd afgevoerd en een effectentaks die hetzelfde lot riskeert is feitelijk alles op de lange baan geschoven.

   Een tweede probleem, waar niet eens een echte oplossing voor is, is dat van de sluiting van de kerncentrales tegen 2025. Evenmin als voor de kosten van de vergrijzing moet het eerste ernstige initiatief daarvoor – de bekostiging – nog altijd worden opgestart. Zelfs al zou die kernstop er komen, dan kan dat met zekerheid alleen door in de volgende zeven jaar even snel acht tot negen splinternieuwe gascentrales te bouwen, waarvan men nu al weet dat ze verlieslatend zullen zijn en alleen kopers zullen vinden als het hele boeltje opnieuw zwaar gesubsidieerd zal worden. En dan hebben we het nog niet gehad over de extra vervuiling, want kerncentrales stoten geen CO2 uit, gascentrales wél. Het lijkt wel een perpetuum ‘immobile’, waarbij zelfs madame blanche met haar glazen bol op dit ogenblik niet kan voorspellen wat dat het land gaat kosten.

   ‘Panta rhei’, alles verandert. De oude Grieken wisten dat al en tegenwoordig blijkt het veranderen steeds sneller te gaan. Alleen in de Belgische politiek schijnt men dat niet te beseffen en blijft men maar voort klooien met knippen en plakken.

   Ik ga even verder op mijn verhaal van gisteren. De wereld houdt nl, meer nog dan vroeger, niet op bij Europa en Amerika. Er zijn de opkomende economieën China en zelfs India en – wat dichter bij ons – een Rusland waartegen we met gemengde gevoelens aankijken. Net als Donald Trump wil Poetin zijn land weer groot maken en i.pl.v. één jaar, is die daar al zo’n 17/18 jaar mee bezig. Zijn stelling dat de implosie van de USSR de grootste economische ramp voor Rusland was, heeft sindsdien veel weerklank gevonden bij de Russen en Poetin hoopt dat volgend jaar nog eens te kunnen verzilveren bij de presidentsverkiezingen, die hij normaal gesproken zou moet winnen, ook al omdat de concurrentie er verre van koosjer behandeld wordt.

   In Syrië is Rusland de beslissende factor geweest bij de redding van het Assad regime. Of daarmee de problemen er zijn opgelost is een ander verhaal. Een akkoord tussen alle verschillende fracties die daar tegen IS vochten is er nog niet en zowel dat akkoord als de wederopbouw van het land kan Rusland alleen niet aan. In 2015 – het laatste jaar waarvan er definitieve statistieken zijn – kromp de Russische economie met liefst 3,5%. Tussen 2013 en 2015 zakte de export (vooral gas en olie) met 40%. Het kleine België exporteert meer dan Rusland, qua oppervlakte het grootste land ter wereld. De salarissen zakten met 10% en de pensioenen werden losgekoppeld van de index, wat die laatste daar ook moge betekenen. Dat dit alles Poetin nauwelijks wordt aangerekend komt doordat de doorsnee Rus al e.e.a. heeft meegemaakt en heel wat meer kan verdragen dan de verwende Westerling.

   En er is meer, op de lange termijn. De huidige bevolking van Rusland, zo’n 144 miljoen, zou tegen 2050 slinken onder de 100 miljoen. Daarbij komt een steeds groeiende instroom van meestal moslims uit de vroegere Centraal-Aziatische Sovjetrepublieken. Men schat het huidig aantal moslims in Rusland op 20 miljoen…

   Kortom, Poetin mag dan al populair zijn, vraag is of hij het zal blijven. Met al dan niet verdoken grensoorlogen in Oekraïne, Georgië en nog zo’n paar regio’s in de Kaukasus, valt weinig populariteit te rapen. De Oost-Europese landen die van onder het Russische juk geraakt zijn, moeten echter nog niet meteen panikeren. Het echte Oekraïne, dat zonder het oostelijke mijngebied van de Donbas, zal wel nooit meer Russisch worden, Kazakstan koos recentelijk nog om terug te keren naar het Latijnse alfabet en in Wit-Rusland is het afwachten wat er zal gebeuren na de dictatuur van Loekasjenko. De USSR komt niet meer terug.

   Het is Kerstmis en het zal snel weer Pasen zijn. Hoe ouder men wordt, hoe sneller de tijd voorbij gaat. Een jaar is niets meer, laat staan een maand of een week.

   Kerstmis is het uitgesproken feest voor de vrede, al is die nog steeds in vele streken dezer aarde zo goed als onbestaande. Her en der woeden nog altijd oorlogen of iets dat erop trekt en dat zal wel nooit veranderen. Het voorbije jaar maakten we wel e.e.a. mee op politiek gebied: de verkiezingsoverwinning van Trump in de States, die van Macron in Frankrijk en de misrekeningen van May in de U.K. en Rajoy in Spanje. Wat als rode draad door al die verhalen loopt, is de pretentie van onze Europese politieke leiders, die denken dat zij de waarheid in pacht hebben. Wat duidelijk niet het geval is.

   Ondanks alle kritiek zit Donald Trump al een jaar in het Witte Huis en kan men rustig stellen dat hij zijn termijn zal uitdoen. Hij had zijn kiezers ‘America First’ beloofd, doet zijn best dat te verwezenlijken en begint er zowaar in te slagen. De Amerikaanse groei zit boven de 3%, de werkloosheid is er de laagste in 7 jaar, de nieuwe jobs zijn doorgaans beter betaald en de beurs heeft nooit zo hoog gestaan. Zijn erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israel – wat ze de facto al was – en zijn uitstap uit het klimaatakkoord van Parijs waren eveneens verkiezingsbeloften en, of men daar nu voor of tegen is, ook die maakt hij waar. Trump is de president van de USA, niet van de wereld en zeker niet van Europa, waar men denkt het wereldgeweten te zijn. Datzelfde Europa slaagt er zelf niet eens in ergens nog zijn stempel op te drukken. Onze media verwijten Trump o.a. dat hij maar 40% steun meer heeft van zijn onderdanen, maar bij Merkel en Macron is dat niet méér en dan hebben we het nog niet over Theresa May. Of over Rajoy, die in Spanje nog een middeleeuws schrikbewind voert en die mensen om hun politieke overtuiging in de kerker stopt. Alsof de inquisitie daar nooit heeft opgehouden te bestaan. Europa staat erbij en kijkt ernaar…

   Dat alles belet niet dat ik al mijn lezers een zalig en gelukkig Kerstfeest toewens, hét familiefeest bij uitstek. In Italië zegt men: ‘Natale con i suoi e Pasqua dove vuoi’ (Kerstmis met de zijnen en Pasen waar men wil).