Berichten van 5 maart 2018 tot 11 maart 2018

   Volgens een tussentijdse peiling naar het kiesgedrag van de waarde landgenoten, uitgevoerd voor Le Soir, RTL en VTM, blijven de traditionele partijen achteruitgaan. Pieter De Crem, in vorige federale regeringen een voortreffelijk minister van Landsverdediging, maar sinds de regering Michel gedegradeerd tot staatssecretaris voor Buitenlandse Handel, heeft niet op die peilingen gewacht om, een dag eerder, eens zijn gedacht te zeggen over de politiek van die huidige federale regering in het algemeen, maar vooral in het bijzonder op de pijnlijke situatie van zijn eigen partij, CD&V, die – volgens die peilingen – nog eens zo’n 4% achteruit zou gaan. De Crem is, samen met Hendrik Bogaert, zowat het laatste rechtse carré van zijn partij en is steeds te uitgesproken geweest om dat allemaal zomaar over zich te laten gaan. ‘Het discours van zijn partij’, zegt hij, ‘staat haaks op dat van de volkspartij die ze steeds heeft willen zijn. Het linkse imago dat de partij gekregen heeft, komt hard aan bij de brede basis van onze ondernemers, zelfstandigen en gezinnen’. De Crem vertelde dat allemaal op een besloten bijeenkomst van de denktank Libera in Antwerpen, waarop de enige officiële aanwezige journalist er een bleek te zijn van de digitale magazine Doorbraak van de Vlaamse Volksbeweging (VVB).

   Wat De Crem daar vertelde is niets nieuws, maar het is verfrissend dat eens te horen van iemand van binnen de partij, waar figuren zoals Kris Peeters en Eric Van Rompuy meer dan eens de indruk geven dat de huidige centrumrechtse federale regering met zo’n elementen geen oppositie nodig heeft; zeker niet als blijkt dat zwakke voorzitter Beke de twee eerder genoemden napraat.

   De verkiezingen van het najaar gaan wel om gemeenteraadszitjes, maar juist daarin speelt CD&V nog boven haar gewicht. Daarin zou wel eens verandering kunnen komen. De partij mag al blij zijn dat ze nog enkele rechtsgezinden van het type Decrem in haar rangen telt, die tenminste op gemeentelijke basis nog het verschil kunnen maken. De familie De Crem levert zo in Aalter al jaar en dag de burgemeester; in zoverre dat men daar het gemeentehuis ‘het Cremlin’ is gaan noemen! Uitspraken van Beke als ‘Pieter is nu eenmaal Pieter’ vanwege Beke zullen daaraan niet veel veranderen.

   Mensen zoals De Crem en Bogaert zullen waarschijnlijk wel niet meer van partij veranderen, maar ik heb zo het idee dat ze bij CD&V eerder met een bang hart die komende verkiezingen tegemoet zien.

---

   En dan nog dit: net als bij de dioxinecrisis, die de val van de laatste regering Dehaene veroorzaakte, is het nieuwe vleesschandaal weer iets uit ons ‘diepe zuiden’. Toen was de grote schuldige wel de Vlaamse vetsmelter Verkest, maar de vervuiling met pcb’s kwam tot stand door de toelevering van transformatoroliën i.pl.v. frituuroliën door het Waalse bedrijf Fogra. Nu is het helemaal een Waals gebeuren…

   Op 3 april van vorig jaar voerde de stad Gent een nieuw circulatieplan in voor de binnenstad, de ‘knip’ genaamd. Die bestond erin dat voertuigen niet meer dwars door het centrum konden rijden als ze er niet moesten zijn. Via allerlei signalen zou dan aangeduid worden hoe ze wél ter plaatse konden raken, zij het met meestal heel wat vertraging. Wie zich niet aan de regels hield, zou daarvoor, vanaf mei 2017, een boete krijgen. E.e.a. werd vastgesteld met camera’s.

   Van mei tot december 2017 hebben die camera’s meer dan 70.000 overtredingen geregistreerd, wat de stadkas 4.300.000 euro aan zgz gasboetes zou moeten opbrengen! Dat zijn er zo’n 400 per dag… Het is opmerkelijk dat daarover nog niet meer gezegd en geschreven is. De geplande wegwijzers, die zouden moeten aangeven hoe men van de ene kant van de stad naar de andere geraakt, zouden er nog steeds niet staan. En er is meer.

   Het Gents universitair ziekenhuis (UZ) vraagt al jaren een uitbreiding van haar parkings, die de dag van vandaag onvoldoende zijn. De stad geeft die niet omdat de schepen van Verkeer Watteeuw (groen, wat dacht ge?) ervan uit gaat dat meer parkings meer autoverkeer met zich meebrengen. Om het aantal auto’s te verminderen heeft men bij het UZ dan maar de tarieven opgetrokken en betaalt men vijf euro voor drie uur parkeren. Wie langer staat betaalt tien euro. Ge zult er maar elke dag moeten staan als bv een van uw kinderen er in behandeling is.

   Deze maand gaat de stad het parkeerreglement nog een keer ‘aanpassen’ en krijgen bedrijven, net zoals het UZ, geen verdere uitbreiding van parkeerplaatsen. Ge kunt in Gent dan ook maar beter wegblijven. Dat alles gebeurt in een jaar met gemeenteraadsverkiezingen. Men moet half gek (of groen) zijn om straks nog te stemmen voor een van de partijen van de huidige paarsgroene meerderheid. Ik volg de Gentse politiek niet op de voet, maar voor de huidige Gentse oppositie (CD&V, N-VA en VB) lijkt me dit een ideale gelegenheid om van deze zaak een prioriteit te maken in de verkiezingscampagne. Ik kan me nl niet voorstellen dat men nog zal stemmen voor partijen die ervoor zorgen dat ge met de regelmaat van een klok een gepeperde gasboete in uw brievenbus krijgt. Dat geldt zowel voor de Gentenaars zelf als voor de mensen van buiten de stadskern en uit de voorsteden, terwijl het voor de toeristen een reden is om niét meer naar Gent te komen. Er zijn nog kunststeden in Vlaanderen waar men neringdoeners en bezoekers niét de duivel aandoet…

----

   Ondertussen lijken de bobo’s van de BVB bezweken te zijn voor de klachten i.v.m. het aanstellen van die vrouwonvriendelijke rapper. Dat dit pas gebeurde nadat enkele grote sponsors dreigden af te haken zegt nog maar eens duidelijk waar het in het voetbal tegenwoordig om gaat: niet om de sport, maar om de centen, zelfs al moeten ze daar de taal van de meerderheid in dit land voor blijven negeren. In een land, waarin in de hoogste afdeling twaalf van de zestien ploegen uit het Nederlandstalig gedeelte komen, wordt het hymne alleen in het Frans gezongen! This must be Belgium…

   Terwijl men in Duitsland na zo’n 5 maanden eindelijk een akkoord heeft over de nieuw te vormen bondsregering, zijn de Italiaanse verkiezingen onbeslist geëindigd en zou het daar ook wel eens lang wachten kunnen worden. De M5S partij mag dan al als grootste uit de stembus gekomen zijn met zo’n 32% van de stemmen, de alliantie rond Berlusconi haalde 37% en zou in feite eerst aan de bak moeten komen om een nieuwe regering te vormen. Gemakkelijk zal dat niet worden, alhoewel men met de anarchisten van M5S alle kanten uit kan. Eerst wou die beweging (een partij kan men die moeilijk noemen) helemaal met niemand samen regeren, nu de ministerzetels lonken, schijnt er alvast een deel van de groep toch iets te willen ondernemen, waarschijnlijk dat deel dat het eens is met de Lega om zo snel mogelijk alle overtollige illegalen het land uit te zetten. Een andere optie die de rechtse alliantie heeft, is een samengaan met de partij van gevallen wonderboy Renzi, die zijn PD zag terugvallen van 42 naar 20%, een afstraffing die moeilijk zal gecompenseerd kunnen worden met nieuwe mandaten, al weet men zoiets nooit in het land van Macchiavelli.

   Opmerkelijk in de commentaar op de Italiaanse verkiezingen is, dat men het in onze media meestal heeft over de alliantie van de Forza Italia van Berlusconi en de Lega van Salvini. Soms voegt men er wel de ‘Fratelli d’Italia’ bij, maar niet overal. Voor de geïnteresseerden: ‘Fratelli d’Italia’ zijn ook de eerste twee woorden van het Italiaans volkslied, ook wel de ‘hymne van Mameli (de componist) genoemd. Er was echter bij die alliantie ook nog een vierde partij: ‘Noi con l’Italia-UDC’, een centrumpartijtje. ‘Fratelli d’Italia’ wordt in onze media nauwelijks vernoemd en ‘Noi con l’Italia’ nog minder. Nu we de uitslag kennen, doen die er ook niet toe, maar de enkele procenten van die partijtjes hadden wel van pas kunnen komen mocht de alliantie met de grens van 40% geflirt hebben, een grens die in Italië toelaat een meerderheid in het parlement te krijgen. Ongeveer twee derde van de Italiaanse volksvertegenwoordigers wordt verkozen in één grote kieskring, zoals bv bij ons per provincie. Het andere derde wordt verkozen in kiesdistricten met telkens één overwinnaar, zoals bv in de UK.

   Tenslotte is er bij ons in enkele kranten nog de misvatting dat de Lega Nord nog bestaat, terwijl die partij het tweede deel van haar naam heeft laten vallen en daarmee afziet van een afscheiding tussen Noord en Zuid, wat een heel wat groter verschil is dan hier bv van VLD naar Open VLD gaan. Ze is nu een partij voor heel Italië en niet enkel voor het noorden. Het heeft haar geen windeieren gelegd. Dat ook bv de Gazet Van Antwerpen nog steeds over de Lega Nord spreekt, zegt iets over het verval van die krant die, sinds de passage van Steve Stevaert en Patrick Janssens, alleen nog een plaatselijk blaadje is geworden…

   Het zit er bovenarms op tussen de Vrouwenraad en de Belgische voetbalbond (BVB) n.a.v. een nieuwe hymne die zou moeten dienen om de Rode Duivels te steunen in hun campagne tijdens het wereldkampioenschap deze zomer in Rusland. De bond had daarvoor een opdracht gegeven aan een rapper van allochtone, Kongolese afkomst, een zekere Damso (zal wel een pseudoniem zijn) en die kerel blijkt niet al te vrouwvriendelijk te zijn, om het beleefd uit te drukken. Nu zijn de meeste rappers dat evenmin. Nog niet zo lang geleden was er al herrie over een van insgelijks allochtone, maar Marokkaanse afkomst die de betekenisvolle naam ‘Boef’ droeg en zich zo ook liet kennen door meisjes als hoeren te bestempelen omdat ze, volgens hem, te kort gerokt waren. Die Boef had de Nederlandse nationaliteit en die Damso zou de Belgische hebben. Als dat allemaal zo maar kan, is het niet abnormaal zich af te vragen wat die Belgische (én Nederlandse) nationaliteit nog waard is. Als men trouwens ziet wat er zoal voetbalt in het Belgische nationaal elftal, is het niet verwonderlijk dat men voor zo iemand kiest. Dat zijn nl meestal evenmin Vlamingen of Walen die de Belgische nationaliteit hebben, maar Belgen en niks anders. De Vrouwenraad heeft zich ondertussen ook al gericht tot de grote bedrijven die het Belgisch team sponsoren en lijkt daar al wel een gevoelige snaar geraakt te hebben, iets dat bij de BVB blijkbaar nog steeds niet het geval is.

   Dit alles gezegd zijnde, hebben we het alleen nog maar gehad over de zgz gendergelijkheid, waar men de dag van vandaag zoveel tamtam over maakt (en geld probeert uit te slaan), maar voor wat de BVB betreft is er meer. Voor de zoveelste keer zal er nl een leuze, slogan of hymne worden gemaakt die meer dan waarschijnlijk alleen Franstalig zal zijn, waardoor in het buitenland de indruk dat België een Franstalig land is, nog zal versterkt worden. Dat de Vlaamse verantwoordelijken in de Raad van Bestuur van de BVB mosselen zijn, weten we al langer. Dat de diehards van de supportersclubs in meerderheid een hoop simpele zielen zijn (ik zal beleefd blijven) ook. Maar dat onze media, die altijd zo hoog oplopen met hun deontologische principes, dat allemaal blijven slikken en alleen maar oog hebben voor wie goed tegen een balletje kan trappen en daarvoor bereid zijn zowat alles te slikken wat ze buiten de sport nooit zouden aanvaarden, is een afgang die kan tellen. Bij vrouwonvriendelijkheid zijn ze de eersten die staan te protesteren, bij Vlaamsonvriendelijkheid melden ze niet thuis. Hopelijk houdt de Vrouwenraad voet bij stuk, als was het maar om te bereiken dat er in deze wereld nog iets anders bestaat dan voetbal.

   Wie de Belgische politiek al een tijdje volgt, weet dat de hoge staatsschuld van dit land grotendeels te wijten is aan het potverteren van Verhofstadt en zijn paarse en paarsgroene regeringen. Toen Verhofstadt en zijn partij in 1999 aan de macht kwamen na 18 jaar oppositie, met daarbij de Groenen, die voor de allereerste keer in dit land op federaal vlak mee mochten regeren, werd het graaien de belangrijkste activiteit. De aftredende regering Dehaene had, met de nodige besparingen en taksen, er niet alleen voor gezorgd dat dit land in de Eurozone kon treden, er was tevens een spaarpot aangelegd ter grootte van zo’n 6% van het toenmalige budget om de voorspelde kosten van de vergrijzing te dekken. Die bumper werd door Paarsgroen volledig opgesoupeerd. Om zijn gezicht en dat van de regering te redden, kwam toenmalig minister van Begroting, Vande Lanotte, voor de dag met zijn Zilverfonds, dat later een lege doos bleek te zijn. Of dit alles nog niet erg genoeg was, nam Paarsgroen ook enkele pensioenkassen over, waarvan de belangrijkste die van Belgacom was, het huidige Proximus. Dat ging om 5 miljard euro, waardoor Verhofstadt in staat was zijn begroting voor dat jaar ‘sluitend’ te noemen.

   Iedereen kon toen al vermoeden dat dit verkeerd ging aflopen. In ruil voor de overname zou de Belgische staat immers de pensioenen aan alle statutaire Belgacom/Proximus ambtenaren blijven betalen (tot aan hun dood!). Bij een navraag door (Straffe) Hendrik Bogaert, nota bene: een lid van een meerderheidspartij, moest huidig minister van Begroting, Sofie Wilmès, in de Kamer toegeven dat de 5 miljard van destijds tussen 2021 en 2022 op zullen zijn en dat de staat dan elk jaar 450 miljoen euro zal moeten bijleggen en dit tot alle contractuelen bij de telefoonmaatschappij letterlijk uitgestorven zullen zijn (Bij Proximus worden tegenwoordig alleen nog contractuelen aangeworven).

   Het bleef indertijd trouwens niet alleen bij Belgacom. Ook de pensioenfondsen van de NMBS, Belgocontrol, Brussels Airport en de haven van Antwerpen werden door Verhofstadt en Co overgenomen. Die operaties waren wel een stuk kleiner, maar veel kleintjes maken groot en de Belgische belastingbetaler, in de eerste plaats de Vlaamse, zal ook daarvoor nog lang mogen opdraven.

   Ondertussen heeft de heer Verhofstadt zijn functie als fractieleider van Alde (volgens Kaaiman: Aldi) in het Europees parlement opgegeven en heeft hij zich kandidaat gesteld bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in ‘zijn’ Gent. Als het in oktober lukt, vindt hij daar zijn Paarsgroen terug. Bij deze mijn innige deelneming aan alle Stroppen mocht hij erin slagen ook daar straks de politiek te verzuren.

   Paniek in Broekzele! Daar zijn ze er nl achter gekomen dat de N-VA blijft stijgen in de peilingen en riskeert straks in Brussel de volstrekte meerderheid te halen in de Nederlandse taalgroep, waardoor ze in staat zou zijn de politiek en haar instellingen daar te blokkeren. E.e.a. heeft te maken met de ingewikkeldheid van het Brusselse kiessysteem, wat vroeger in het voordeel speelde van de francofonen, maar nu andersom dreigt te zullen werken.

   Om een Brusselse regering te vormen is nl een meerderheid nodig in elke taalgroep. Daar er naar schatting maar zo’n 50 à 60.000 Brusselaars zijn die normaal Vlaams stemmen, volstaat het 30.000 stemmen te halen om die meerderheid te behalen. Volgens de laatste peilingen haalt de N –VA er 6% op een totaal aantal kiezers van meer dan één miljoen en zou de partij, als dat zich doorzet, in Brussel zelfs groter worden dan het CdH. De reden van de stijging is dat, na alle schandalen en lijken die er uit de kast gevallen zijn, er ook steeds meer francofonen en anderstaligen zeggen dit jaar voor de N-VA te zullen stemmen, dit dank zij de successen die Jambon en vooral Francken er behalen met de harde aanpak in hun strijd tegen terrorisme en illegaliteit, die niet meer in te dijken is met de klassieke linkse politiek van alleen maarl preventies. Daarbij komt nog dat de N-VA én het VB de enige partijen zijn die in Brussel tot nu toe niet meegespeeld hebben en dus ook geen rekenschap moeten geven voor alles wat er misliep en nog misloopt. Het VB heeft vroeger, met de kandidatuur van de Schaarbeekse politiecommissaris Johan Demol al eens geprobeerd Brussel te blokkeren, maar is daar toen niet in geslaagd, omdat ze binnen de Vlaamse kieslijsten geen absolute meerderheid behaalde.

   Als het de N-VA dit jaar wél zou lukken, is dat voor de meeste Brusselse politici een nachtmerrie. Komt daar nog bij, dat Didier Reynders (MR) niet zinnens is een francofone tegenaanval in Brussel te steunen. Hij gaat ervan uit dat zijn partij, die vrij goed samenwerkt met de N-VA in de federale regering, dat ook moet kunnen in Brussel.

   Enfin het kan daar nog spannend worden, al moeten we het vel van de beer niet verkopen vóór hij geschoten is. In het vinden van uitvluchten zijn onze francofonen ook niet van gisteren. Het zou de eerste keer niet zijn dat ze zelf de politiek blokkeren als het hen niet uit komt. Denk maar aan de ‘institutionele atoombom’ van Flup Moustache in tempore non suspecto toen zijn Molenbeeks rijk nog geen (slecht) wereldnieuws was.

     Wanneer ik mijn blog voor maandag schrijf, is het nog wachten op de uitslag van de Italiaanse verkiezingen, waarvoor de Transalpijnen nog konden stemmen tot zondagavond 23.00 uur. Er zullen dan al wel exit polls geweest zijn maar die zijn in Italië al even onbetrouwbaar als de politiek zelf. Het wordt dus afwachten tot maandag ergens overdag.

    Door een zoveelste wijziging van de Italiaanse kieswet, kan een partij die 40% van de stemmen haalt, er een absolute meerderheid krijgen. De kans dat een van de drie grote blokken: centrumlinks, rechts of ongeregeld links die 40% gaat halen, blijft klein, al zit de rechtse groep, die zelf al uit drie partijen bestaat – het Forza Italia van Berlusconi, de rechtse Lega en de uiterst rechtse ‘Fratelli d’Italia’ - er het dichtst bij. Het zou wel eens kunnen dat Berlusconi het nogmaals haalt, zoals recentelijk nog gebeurd is bij regionale verkiezingen op Sicilië. Dat men hem corrupt en immoreel vindt, kan juist zijn, maar dat zou hier meer indruk maken dan in Italië, waar men op dat gebied al e.e.a. heeft meegemaakt. Vooral oudere kiezers, die meestal vinden dat het vóór het Berlusconi nóg erger was – denk maar aan Craxi, nota bene: een socialist, die letterlijk is moeten gaan lopen – blijven ze voor Silvio stemmen . Ook het hele verhaal over de fascisten wordt in het buitenland veel erger voorgesteld dan in Italië zelf. ‘Fascist’ is hier bij ons een scheldwoord geworden, meestal gebruikt door mensen die niet eens weten wat het betekent. Het komt van het Latijnse ‘fascio’, wat een bijl voorstelt gewikkeld in een busseltje hout. Dat was een waardigheidsteken dat door de oude Romeinen werd mee gedragen in overwinningsstoeten. In het begin van de vorige eeuw was Italië een doodarm land, zo arm dat enkele miljoenen burgers er wegtrokken, de meesten naar de States, maar ook naar Argentinië. De partij van Mussolini bracht orde op zaken, voerde grootschalige landhervormingen door en schakelde o.m. de maffia zo goed als uit. Die is toen ook gevlucht naar Amerika, maar - jammer genoeg – teruggekomen met het Amerikaanse leger in 1944. Dé fout die Mussolini maakte was, dat hij het land mee betrok in WO II. Hij was toen trouwens niet de enige die in 1940 dacht dat de Duitsers de oorlog gingen winnen. Die waren er bij ons ook.

   Verder zijn er Berlusconi’s tegenstrevers. Vooreerst de Partito Democratico (PD) van Matteo Renzi, tot voor kort de golden boy van de Italiaanse politiek, die echter veel van zijn pluimen verloren heeft, nadat hij een referendum over een grondwetswijziging verloor, waaraan hij zijn lot verbonden had. Hij werd er niet populairder op, toen hij op zijn belofte terugkwam op te stappen en partijgenoot en premier Letta opzij schoof om zelf die plaats in te nemen, waarna hij later in botsing kwam met, jawel, Berlusconi die hem tot dan toe vanuit de oppositie gesteund had, maar dat niet meer deed nadat Renzi koos voor een socialist als nieuwe president.

   Tenslotte is er de Vijf Sterren Beweging (Movimento Cinque Stelle), waar de stichter, komiek Beppe Grillo, de leiding heeft doorgegeven aan een knaap van 31, die geen enkel diploma heeft, nooit echt gewerkt heeft* en nooit aan politiek heeft gedaan. Afzonderlijk geteld haalt zijn partij, die wat te vergelijken is met onze Groenen, waarschijnlijk de meeste stemmen, maar door het imbroglio van sluwe Berlusconi maakt diens verzameling – volgens mij althans - iets meer kans.

   ‘Chi verrà, vedrà’ (wie leeft, zal zien).

* Ik heb negen jaar in Italië gewoond en ook toen (in de jaren 1960/70) waren daar veel jongeren die geen werk vonden, maar meestal wél een diploma hadden, gewoon omdat ze verder bleven studeren tot ze een werk vonden. Niet zelden kreeg men daar toen te maken met jonge mensen die vóór hun dertigste geen vast werk hadden, maar wel een diploma en de titel van bv landmeter, boekhouder of advocaat. Zonder diploma is men daar blijkbaar alleen goed om in de politiek te gaan.

----

   Ondertussen heeft een 2/3 meerderheid van de SPD-kiezers zich in Duitsland toch akkoord verklaard met een nieuwe ‘GroKo’, eine grosse Koalition. Het feit dat graaier Schulz had afgezien van zijn kandidatuur als minister van Buitenlandse Zaken én opgestapt was als partijvoorzitter, zal daarbij wel hebben meegespeeld en is hopelijk een voorbeeld dat navolging verdient. Mutti kan er waarschijnlijk mee verder en er, samen met Macron, Juncker en Timmerfrans, een Europees potje van maken.