Berichten van 6 mei 2019 tot 12 mei 2019

   Siegfried Bracke is nu niet precies het type flamingant waar Vlaanderen op zat te wachten. Eerder links als politiek journalist bij de VRT (anders lukt het je daar niet), kwam hij tenslotte in de zetel terecht van voorzitter van de Kamer en werd hij theoretisch de eerste burger van het land. De beslissing van de N-VA om in 2014 haar communautaire agenda voor vijf jaar in de koelkast te stoppen, was een idee van Bracke, de zgn ‘Bocht van Bracke’. Het heeft hemzelf in elk geval geen windeieren gelegd. Zelfs nu zijn partij de federale regering heeft verlaten, zit hij – als enige N-VA’er - nog steeds op zijn voorzitterszetel.

   Dit alles gezegd zijnde, neemt het niet weg dat Bracke af en toe ook wel eens iets zinnigs zegt. In een interview in De Afspraak zei hij dat, als het politiek systeem blijft wat het is, de federale begroting nooit in evenwicht zal geraken. Bracke stelt, dat men de Belgische staat zal moeten hervormen om hem budgettair op orde te krijgen.

   Begrotingsbeleid en het communautaire zijn geen afzonderlijke zaken, zoals ze dikwijls worden voorgesteld. Ze horen bij elkaar en een oplossing kan er bijna alleen komen via duidelijke afspraken tussen de gemeenschappen. Noem het desnoods confederatie. Als puntje bij paaltje komt, gaat het altijd om de centen, zoals gebleken is uit alle staatshervormingen die tot nu toe hebben plaatsgevonden. De reden, waarom Di Rupo vanaf 2024, zoals was afgesproken bij de zesde staatshervorming, de transfers van Noord naar Zuid zou gaan afbouwen, nu toch weer bespreekbaar wil maken, zegt genoeg. Nu maar hopen dat er weer geen Vlaamse leliaards in gaan trappen, zodat die geschiedenis zich blijft herhalen. Dé reden om te hopen dat ze er straks niet meer uit raken, geen federale regering meer zullen kunnen vormen en dan – inderdaad, zoals Bracke stelde – dit land zullen moéten hervormen.

---

   In de marge van bovenstaande, nog dit. De Franstaligen in het algemeen, maar ook de Vlaamse belgicisten van Gwendolientje’s clubje en de groenen – met in de eerste plaats superbelg Calveau - hebben het regelmatig over een terugkeer naar de nationale kieskring. Heel België zou op die lijsten kunnen staan en/of kunnen verkozen worden. Dat zou bv betekenen dat men in Vlaanderen ook zou kunnen kiezen voor bv Di Rupo en bij onze zuiderburen voor Theo Francken. Een terugkeer naar het Belgique à papa, zeg maar, onaanvaardbaar voor overtuigde Vlamingen. Groot was dan ook de verbazing, toen bleek dat Bart De Wever en Jan Jambon er nu wél mee akkoord zouden gaan, maar wel op één voorwaarde: één man/vrouw, één stem. Op die manier zou de N-VA nog eens een bocht nemen, maar daarbij wel een einde maken aan het ondemocratische huidige systeem waarbij Franstaligen minder stemmen nodig hebben voor een parlementszetel dan Vlamingen en zouden deze laatsten zo’n 60% van de zetels kunnen halen. Ik denk niet dat de francofonen en belgicisten dat ooit zullen aanvaarden en dat alles dan ook bij het huidige discriminatie zal blijven.

   Het rommelt bij CD&V. Daar zou ‘Markske’ Beke te kennen hebben gegeven na de verkiezingen een uitvoerend mandaat te willen. Dat betekent dat hij dan geen voorzitter meer zal zijn en er dus een opvolger zal moeten gezocht worden. Misschien was het nieuws niet uitgelekt, ware het niet dat ‘Straffe Hendrik’ Bogaert het niet alleen heeft uitgebracht, maar zich meteen ook kandidaat gesteld heeft. Bogaert is, samen met Pieter De Crem een van de weinige tsjeven die boven het mosselgehalte van hun partij uitstijgen. De Crem had al eerder te kennen gegeven dat hij uit de federale politiek wou stappen, maar bedacht zich toen hij, na de Marrakech affaire, toch weer (even) een ministerpost kreeg aangeboden. Bogaert heeft het nooit zover gebracht en dat had meer dan waarschijnlijk te maken met zijn eerder rechtse reflex. Voor de partij komt de hele zaak op een slecht moment, want uitgerekend vandaag is er een CD&V-verkiezingsmeeting in Torhout, de thuisbasis van Hilde Crevits, die zopas door de partij nog werd voorgedragen als de lijsttrekster voor West-Vlaanderen én kandidaat Vlaams minister- president. En laat West-Vlaanderen nu ook de provincie van Bogaert zijn.

   Een ongeluk komt nooit alleen en zo heeft Beke in zijn eigen Limburg de nummer 5 op de CD&V-lijst uit de partij gezet. Van de man, een Turk, is een filmpje opgedoken, waaruit blijkt dat hij lid is van de Grijze Wolven, een uiterst rechtse Turkse beweging die niet min noch meer overal ter wereld de Turkse vlag wil zien wapperen. Een bijkomend probleem is wel, dat men hem twee weken vóór de verkiezingen niet meer van de kieslijst kan halen en hij dus verkozen kan worden, ook al is hij geen lid meer van de partij en – indien verkozen - dan kan zetelen als onafhankelijke.

   Tenslotte deelt ook super-tsjeef Geens in de klappen bij de affaire van de moord op Julie Van Espen. De man kreeg een paar weken geleden, bij de beoordeling van de regering Michel, in De Standaard nog het hoogste aantal punten. Ik vrees dat er niet veel meer van over zal blijven. De manier waarop Geens zijn politieke verantwoordelijkheid tracht te ontlopen, tart alle verbeelding. Vande Lanotte en Stefaan Declerck waren van een ander kaliber toen ze hun ontslag aanboden bij de kortstondige ontsnapping van Dutroux, waarbij – nota bene – geen dode viel, zelfs geen gewonde…

   Er zal in de komende twee weken nog veel moeten veranderen wil CD&V op 26 mei nog boven de 15% van de stemmen geraken en derhalve nog meetellen.

---

   I.v.m. de moord op Julie Van Espen, nog dit. Gisteren, vrijdag, werd in de media gemeld dat de moordenaar aangehouden blijft. Dat klonk alsof er een kans zou bestaan hebben dat hij nog kon vrijgelaten worden! De man werd trouwens nog steeds een ‘verdachte’ genoemd, alhoewel hij de moord bekend heeft. Bij ons (on)gerecht lijkt het er op dat men nog steeds meer geeft om de dader dan om het slachtoffer...

   Ik kom even terug op het eten van vlees, dat – volgens een huidige tendens bij ons (niet zozeer elders) – slecht zou zijn voor het klimaat en ook voor onszelf. Dat laatste klopt niet, want de mens heeft een aantal calorieën nodig om zich de ontwikkelen en een gebrek aan vlees kan nadelig zijn voor wie dat niet eet. Er zijn wel vervangmiddelen, maar die zijn niet alles vervangend en dat wreekt zich, vooral op de ontwikkeling van kinderen (om nog te zwijgen over de extra kosten).

   Volgens hetzelfde FAO-rapport, waaruit ik mijn gegevens haalde, blijkt dat de gemiddelde Chinese stadsjongen in 2010 negen centimeters langer is geworden dan in 1985, het gemiddelde meisje zeven. Vooral de jongens zijn in dezelfde periode ook iets dikker geworden. Dat heeft in de eerste plaats te maken met het feit dat ze zich sindsdien ook het eten van vlees kunnen veroorloven.

   Toen ik in 1963 met vrouw en eerste kind naar Sardinië trok, was het bij ons hier de gewoonte dat men alleen vis at op vrijdag. Op dat eiland hebben wij echter echt vis leren eten en zijn we dat blijven doen toen we negen jaar later weer in Vlaanderen terecht kwamen. Niet dat wij geen vlees meer aten, maar toch meer vis dan wat men hier toen gewend was. Ondertussen zijn de meeste mensen hier ook meer vis gaan eten, wat o.a. mede het gevolg was van het toegenomen op vakantie gaan naar het zuiden (dat laatste geldt ook voor het verbruik van pasta). Sinds ik weduwnaar ben en meestal alleen voor mijn eigen potje moet zorgen, eet ik thuis nog uitsluitend vis bij mijn warme maaltijd. Ik ben absoluut geen vegetariër geworden en eet wat men mij elders voorschotelt, ook vlees. Op restaurant ben ik zeker niet vies van ganzenlever (nog zo iets dat we hier niet meer zouden mogen eten), varkenswangetjes, kalfszwezerik en Toulouserworst, maar dat gebeurt eerder uitzonderlijk. Vis verteert ook sneller en zorgt er mee voor dat men niet te snel aandikt. Ik kan het alleen maar aanraden. Vis hoeft ook niet duur te zijn. Verse haring, makreel (kustvangst), verse sardienen, pladijs (buiten de wintermaanden) en geep (in de maand mei) zijn niet duurder dan het doordeweekse vleesaanbod, zeker niet als men de prijzen in ’t oog houdt, ze vers koopt en zelf schoonmaakt. Wie thuis kippen heeft, zoals ondergetekende, geraakt moeiteloos van de afval vanaf.

---

   En dan nog dit: de klimaatmarsen worden hoe langer hoe kleiner. Gisteren nog zo’n 200 betogers in Brussel en 150 in Antwerpen, waar men het lumineuze idee had de commotie rond de moord op Julie van Espen te kapen voor hun klimaateisen. ‘Lijkenpikkerij’ noemt men zoiets. Gelukkig laat de man/vrouw in de straat zich niet meer vangen aan de idioterieën van de volgelingen van de heilige Greta. Bewijs: de duizenden mensen die al hebben toegezegd zondag in hetzelfde Antwerpen Julie te gaan herdenken, maar dan met een stille mars op een neutrale basis zonder de hele zaak ondergeschikt te willen maken aan wat utopische eisen van een zootje klimaatpubers of politieke partijen.

   We kennen ondertussen allemaal het verhaal van de plastiekverspilling, waar we in Europa een eind aan moeten maken, terwijl de rest van de wereld, Azië en Afrika op kop, zich daar blijkbaar niets van aantrekt. Dat is geen uitzonderlijk verhaal, er is er minstens nóg zo een. Men wil nl ook hebben dat wij minder vlees gaan eten, liefst zelfs helemaal geen meer als het aan de veganisten zou liggen. En wat gebeurt er in de rest van de wereld?

   Volgens verschillende verslagen van de Food & Agriculture Organisation (FAO), een onderafdeling van de UNO, is van 2007 tot 2017 wereldwijd de consumptie van vlees met bijna 2% en die van zuivel met iets méér dan 2% gestegen. Ongeveer 4/5^de van alle landbouwland (weilanden plus gronden waarop veevoeder gekweekt wordt) is bestemd voor het voeden van vee. Men schat dat de biomassa van de zoogdieren op deze wereld verviervoudigd is sinds het stenen tijdperk.

   Volgens de FAO zal het grazend vee (runderen, geiten en schapen) tussen 2015 en 2050 wereldwijd stijgen van 4 naar 6 miljard eenheden. Het aantal kippen zelfs nog meer. Daarvan schat men dat er nu al 23 miljard op onze wereld rondlopen. Het dier dat het meest in aantallen is toegenomen is het Chinese varken, dertig keer meer dan in de jaren 1960. E.e.a. heeft te maken met de toenemende Chinese welvaart. Om die varkens vet te mesten, voert China tegenwoordig jaarlijks zo’n 100 miljoen ton sojabonen in, 2/3 van de wereldproductie.

   In China houdt het trouwens niet op bij varkens. Vorig jaar werd het land de tweede grootste rundsvleesverbruiker van de wereld, na de USA. Dit is slecht nieuws voor onze wereldverbeteraars, want graseters vragen meer plaats dan varkens, die in principe geen weiland nodig hebben. Daarenboven vervuilen ze ook meer het milieu en verbruiken graseters ook driemaal meer veevoeders. In India, een ander land met meer dan één miljard inwoners, waar koeien heilig zijn en niet mogen geslacht worden, worden die dieren steeds meer vervangen door waterbuffels, die men wél slachten (en opeten) mag en stijgt het vleesverbruik zienderogen.

   En dan hebben we het nog niet gehad over het Afrika ten zuiden van de Sahara, dat hier en daar uit het dal kruipt en vooral kippen eet. Zelfs als men daar eenzelfde hoeveelheid vlees per persoon zou blijven eten, zal het verbruik er rond 2040 verdubbeld zijn, omdat de bevolking er dan ook ongeveer verdubbeld zal zijn (van ±1 naar 2 miljard!). Afrika importeert nu al meer vlees dan China.

   Maar het zijn wij, Europeanen, die moeten ophouden met vlees te eten, of tenminste erop besparen en/of er meer voor betalen. Met dank aan de klimaatfanaten, die geloven dat dat zal volstaan om de planeet te redden terwijl elders een veelvoud zal verbruikt worden…

   Quizvraag: ‘Wie volgt Geert Bourgeois op als Vlaams minister-president? Antwoord: Liesbeth Homans. Echt waar!

   Geert Bourgeois, huidig Vlaams minister-president, is nl N-VA lijsttrekker voor het Europees Parlement. Als N-VA lijsttrekker zal hij daar op 26 mei verkozen worden en dan zijn plaats in de Vlaamse regering moeten opgeven. Daar er niet meteen een nieuwe minister-president zal zijn, omdat er eerst nog een akkoord moet gevonden worden tussen partijen die er een (eventueel) nieuwe regering gaan vormen, zal Bourgeois tijdelijk opgevolgd worden door de vice van zijn eigen partij en dat is Liesbeth Homans. ‘Betteke’, zoals Kaaiman haar noemt. Het zal een kortstondig minister-presidentschap worden en een in lopende zaken, want als de N-VA de grootste partij zou blijven en mee in de nieuwe coalitie zou zitten, dan wordt Bart De Wever de nieuwe Vlaamse minister-president. Maar zelfs al zou het maar over enkele dagen gaan, ‘Betteke’ wordt dan wel de eerste vrouwelijke Vlaamse minister-president en niet bv Hilde Crevits, die dezelfde plaats ambieert als lijsttrekster van CD&V. Dat laatste kan alleen als de N-VA niét in een volgende Vlaamse regering zou zitten en CD&V de andere meerderheidspartijen zal kunnen overtuigen, want het zou al een grote verrassing zijn, mocht CD&V de tweede grootste partij blijven in Vlaanderen. Volgens de laatste peiling haalt ze nog amper 14% en was men al blij dat Groen ze niet voorbijgestoken had. Mocht Groen groter worden dan CD&V en N-VA niet meedoen, kan ze ook het Vlaams minister-presidentschap opeisen, wat voor de tsjeven een zoveelste imagoverlies zou betekenen.

   Hopelijk eindigt Crevits niet zoals Marianne Thyssen, die in de verkiezingen van 2010 door de partij gebombardeerd werd tot Belgisch kandidaat premier. Als compensatie voor de daarop volgende verkiezingsnederlaag, kreeg Thyssen in 2014 een tweederangs post in de Europese Commissie, waardoor Kris Peeters het Belgische premierschap mocht vergeten. Alhoewel deze laatste gezworen had nooit minister te worden in een federale regering die door iemand anders geleid werd, slikte hij zijn belofte in en we weten hoe dat verder is mis gelopen…

   Béatrice Delvaux is senior writer bij Le Soir en schrijft elke maand een column in De Standaard. In haar laatste gewrocht breekt ze een lans voor Brussel, die volgens haar, het hele land zou kunnen verrijken. Verboden te lachen! Uitgerekend de stad die nooit geld genoeg heeft, die de grootste werkloosheid kent; waar de meeste ondernemingen wegtrekken en die niet eens in staat is het transmigrantenprobleem aan haar Noordstation te managen, zou dit land kunnen verrijken!

   De laatste Belgische staatshervorming is er gekomen, omdat Brussel weer eens extra geld nodig had. Dat geld – een half miljard euro per jaar – heeft ze ook gekregen, met dank aan de traditionele partijen en de groenen. Als tegenprestatie waren de francofonen bereid vanaf 2024 te beginnen met het afbouwen van de beruchte noord/zuid transfers. Ondertussen zit de stad weer kort bij kas en stelt de PS voor in 2024 het afbouwen van de transfers te ‘herzien’.

   Ondanks dat voortdurend tekort aan geld, bestaat Brussel wel nog altijd uit 19 overbodige gemeenten, met evenveel burgemeesters, schepencolleges, gemeenteraden en OCMW’s. New-York, met zijn 11 miljoen inwoners, heeft er van elk maar één. Ook maar één politiezone, daar waar Brussel er zes heeft. Waarom diezelfde stad voor haar hele grondgebied maar één brandweer heeft, blijft dan ook een raadsel.

   Brussel heeft zijn troeven: de NAVO en het Europees Parlement, met alles wat daarmee te maken heeft, maar ze boycot haar eigen internationale luchthaven door het beperken van de vluchten wegens geluidsoverlast. Die luchthaven ligt trouwens in Vlaanderen, wat e.e.a. zou kunnen verklaren. De stad heeft maar één voordeel: ze ligt geografisch in Vlaanderen. Dat Vlaanderen zou gek zijn Brussel af te schrijven, maar er bv een akkoord mee sluiten tot een soort confederale samenwerking, waarbij het Nederlands een gelukwaardige taal zou blijven aan het Frans en de andere talen die men er eventueel wil bijnemen en de stad bereid zou zijn een eind te maken aan haar 19 ‘baronieën’.

   Dat is zowat de enige ‘verrijking’ die Brussel Vlaanderen bieden kan.

    De verkiezingscampagne kreeg dit weekeinde zware concurrentie in de media vanuit een vrij onverwachte hoek: de ‘royals’.

   In Thailand werd de nieuwe koning ingezworen. Dat was daar niet alleen opmerkelijk omdat het al meer dan 60 jaar geleden was dat het er nog gebeurde, de nieuwe koning is een figuur die in onze contreien waarschijnlijk niet meer aan de bak zou zijn gekomen. De man in kwestie is nl aan zijn vierde vrouw toe. Die laatste; een voormalige air hostess en Hare Koninklijke Hoogheids ‘lijfwacht’ – wat dat daar ook moge betekenen – trouwde officieel met de koning drie dagen vóór diens troonsbestijging. Bij de drie vorige vrouwen verwekte de ‘brave’ man zeven kinderen. Kers op de taart was, toen hij zijn poedel tot maarschalk bevorderde! Zie je zoiets hier al gebeuren?

---

   In Japan zeker niet. Daar trad de Keizer af, iets wat in Japan nog nooit gebeurd was (zoiets als bij ons vroeger de Paus, tot Benedictus XV). De troonopvolger lijkt een eerder normaal man, die er, ondanks zijn status; enkele jaren over heeft moeten doen om de vrouw van zijn leven te overtuigen dat ook echt te worden. Daarna liep het nog niet van een leien dakje, daar er als nageslacht tenslotte alleen maar een dochter ter wereld kwam, terwijl de erfgenaam van de troon daar nog een man moet zijn. Dat probleem werd opgelost door de jongere broer van de kroonprins, die wél een zoon verwekte. Oef! Vergeten we niet dat het daar gaat om een koningshuis dat – volgens de overlevering – afstamt van een godin en dus een goddelijke status heeft

---

   Nee, geef mij dan maar Groothertog Jan van Luxemburg, die 97 werd, maar zich in zijn jonge tijd tijdens WO II liet inlijven bij de ‘Irish Guard’ van het Britse leger en effectief lijfelijk mee vocht om zijn landje (en het onze) te bevrijden van de Nazi’s. Er zullen niet veel royals zijn die hem dat hebben nagedaan. Waarin de heerser van een klein land groot kan zijn.

   Onze Coburgers waren er trouwens bij op Jans begrafenis, als aangetrouwde familie. Bijna allemaal: onze twee koningen, twee koninginnen en hun entourage. Opvallend bij de uitvaart was wel, dat de aartsbisschop van Luxemburg tijdens de dienst Frans sprak, maar de familieleden het eigen Lëtzebuergesch. De buitenlandse kerkgangers zullen van dat laatste wel niet veel hebben verstaan, maar het doet wel sympathiek aan. Zo’n beetje als ‘In Vlaanderen Vlaams’.