Berichten van 23 maart 2020 tot 30 maart 2020

     Ik kom nog maar eens terug op die volmachten, waarvan de francofonen misbruik hebben gemaakt door ze niet alleen aan de federale regering te geven – zoals was afgesproken – maar ook te laten gelden op regionaal vlak, maar dan alleen voor de Waalse deelregering, voor het Brusselse gewest en voor de Franse Gemeenschap. Dat laatste kan straks betekenen dat in die entiteiten de afbouw van de crisismaatregelen ook economisch op het Belgisch vlak zouden kunnen aangepakt worden. Dit zou kunnen leiden tot situaties die vooral zullen wegen op de Vlaamse economie zonder dat Vlaanderen daarbij betrokken zou zijn.

   De budgettaire schade loopt nu al in de miljarden euro’s en zou de Belgische overheidsschuld kunnen doen oplopen tot 110%. Het gat in de Belgische begroting zou tot driemaal groter kunnen worden (men spreekt al van meer dan 30 miljard euro). Men kan als excuus aanvoeren dat dat ook geldt voor de andere landen, wat klopt. Maar landen zoals bv Nederland en Duitsland, met een staatsschuld die verwaarloosbaar is, maakt het weinig uit als ze die schuld straks met 10% verhoogd zouden zien. België zit nu echter al over de 100%. En het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat we op de E.U., die de autoriteit mist van bv de Amerikaanse FED, niet teveel zullen moeten rekenen.*

   Vergeten we daarbij niet dat de beslissingen hier nu worden genomen door de zgz ‘superkern’ van de Veiligheidsraad, waarin zelfs mensen zitten die niet eens in de Kamer zitten, maar straks wel mee vergaande beslissingen kunnen treffen. We kunnen alleen maar hopen dat ze het democratisch zullen houden.

*In de marge van bovenstaande nog deze uitspraak van André Szász, voormalig directeur van De Nederlandse Bank, die de euro een ‘mooiweermunt’ noemde, die tot stand kwam op basis van halve waarheden.

   In mijn blog van 22 dezer (‘De volwaardige komedie’) had ik het er reeds over, dat het niet nodig was de restregering van Michel voor de koning in te laten zweren om inzake de corona problemen te kunnen werken met volmachten. Dat idee –zoals ik reeds schreef – was niet van mij, maar van Rik Van Cauwelaert, een specialist ter zake. Volgens hem hoefde de Kamer van Volksvertegenwoordigers de wetgevende macht niet over te dragen aan de rompregering van Wilmès. De bestaande noodregering kon de beperking van de bewegingsvrijheid, de sluiting van handelszaken en het verbieden van massabijeenkomsten ook zonder die volmachten gewoon uitvoeren.

   Nu stellen we vast dat die bijzondere volmachten er niet alleen zullen zijn voor de federale regering of wat daarvoor nog moet doorgaan, maar ook gelden voor die van het Brussels gewest, voor de Waalse deelregering en zelfs voor die van de Franse Gemeenschap, door de francofonen nog steeds ongrondwettelijk ‘la Fédération Wallonie/Bruxelles’ genoemd. De Vlaamse regering en die van de Duitstalige Oostkantons doen daar niet aan mee. Dat maakt, dat uitgerekend de francofonen, die steeds staan te roepen dat België één moet blijven en die zeggen niets te maken willen hebben met confederalisme, zelf initiatieven nemen om in de diverse landsgedeelten verschillende wetten te maken.

   Nu zou er bij het verlenen van die volmacht uitdrukkelijk gesteld zijn, dat ze alleen gelden voor alles wat met de coronacrisis te maken heeft, maar de geschiedenis leert ons dat de francofonen de eerste zijn die de Belgische wetten aan hun laars lappen als ze in hun kraam niet passen. Als er ooit een einde komt aan de corona pandemie, dan is het opletten geblazen vóór men straks die volmachten zal misbruiken voor intern francofoon gebruik, wat in de praktijk zou kunnen betekenen dat de Franstaligen dan Sinterklaas gaan spelen en de Vlamingen de Zwarte Piet zullen krijgen toegespeeld als de rekeningen eraan komen.

   Onderstaande tekst komt uit het boek ‘Homo Deus’ (ondertitel: ‘Een kleine geschiedenis van de toekomst’) van de joodse historicus en futuroloog Yuval Noah Harari*, die begin dit jaar een eredoctoraat kreeg aan de VUB en einde januari een voordracht gaf in een volgelopen Antwerpse Lotto-Arena (5.000 plaatsen!). Bart De Wever, zelf ook historicus van opleiding, stelde de gemeenteraad een dag uit om aanwezig te kunnen zijn. Dus niet de eerste de beste.

   Harari schreef onderstaand verhaal in het voorjaar van 2016, dus zo’n vier jaar vóór het coronavirus in China uitbrak en geeft een hallucinant beeld van de hygiënische toestand in de hoofdstad Peking, dus niet in Wuhan, waar de pandemie tenslotte uitbrak en het waarschijnlijk nog erger was.

---

   ‘Peking is nu al zo vervuild, dat mensen liever niet buiten komen en rijke Chinezen duizenden dollars besteden aan luchtzuiveringssystemen voor binnenhuis. De superrijken bouwen zelfs beschermende overkappingen over hun tuinen. In 2013 ging de internationale school in Peking, waar kinderen van buitenlandse diplomaten en Chinezen uit de beter kringen naartoe gaan, nog een stap verder door een gigantische, vijf miljoen dollar kostende koepel over zijn zes tennisbanen en zijn voetbalvelden te bouwen. Natuurlijk kunnen de meeste inwoners van Peking zich een dergelijke luxe in hun huis niet veroorloven en ze kunnen hun kinderen ook niet naar de internationale school sturen’.

---

   En dat in een land met een centraal communistisch bestuur waar iedereen officieel gelijk zou moeten zijn...

*Vóór hij ‘Homo Deus’ uitgaf, had Harari al een voorgeschiedenis geschreven: ‘Sapiens’, met als ondertitel ‘Een kleine geschiedenis van de mensheid’ en erna nog een derde boek: ’21 lessen voor de 21ste eeuw’. Vooral dat eerste boek leest als een trein en het is niet uitgesloten dat ik er nog op terugkom, nu onze politiek op een laag pitje brandt en daar weinig nieuws te rapen valt.

   Terwijl iedereen de adem inhoudt hoe het met de corona-crisis zal aflopen, zijn er nog maar weinigen die zich afvragen wat er daarna zal gebeuren. Bijna alle landen, waarvan de meesten nu al diep in de rode cijfers zitten, geven momenteel extra miljarden uit alsof het peanuts zijn. De landen met een eigen munt kunnen dat later corrigeren door hun munt te devalueren. De vraag is maar hoe de E.U. dat gaan aanpakken, want de deelnemende landen van de Eurozone kunnen hun munten niet meer apart devalueren. Zal men straks naar een devaluatie van de Euro zelf gaan? Er zal nog wat water door Rijn en Donau vloeien vooraleer daarover unanieme besluiten zullen worden genomen.

   Voor wat de Belgische politiek betreft, zal dit land ook grote aanpassingen moeten doen. De vorming van een nieuwe federale regering is nog altijd opgeschort en geen mens – buiten enkele verstokte unitaristen zoals die Bouchez - gelooft nog dat dat op de traditionele manier zal kunnen gebeuren.

   Om te beginnen beseft men bij CD&V nu stilaan dat de partij gegijzeld wordt door een combinatie van linksen en francofonen, iets waarmee men bij een volgende verkiezing in Vlaanderen geen stemmen zal winnen, integendeel. De enige beleidsniveaus die nog werken zijn de regio’s en de roep om van daaruit te vertrekken wordt steeds sterker, zelfs bij geëvolueerde Waalse juristen zoals een Marc Uyttendaele (‘monsieur Onkelinx’) en een Philippe Destatte (hoofd studiedienst Jules Destrée). Hoe kan bv het verpauperende Wallonië in stand gehouden blijven naast een welvarend Vlaanderen, zeker in de wetenschap dat de transfers vanaf 2024 stilaan moeten uitdoven? In het licht daarvan moet men in Waalse kringen stilaan maar eens ophouden de Vlamingen af te schilderen als halve nazi’s, zeker met de wetenschap dat de kans groot is dat er in 2024 in Vlaanderen een meerderheid zal zijn van Vlaamsnationalisten?

PS. Ik heb deze blog ook doorgestuurd naar het weekblad ‘Kerk & Leven’ als antwoord op een artikel daarin van Dave Sinardet, politicoloog aan de VUB en overtuigd belgicist, waarin hij het oude, niet meer werkbare Belgische systeem van federale regeringsvorming blijft verdedigen.

   Het was me niet meteen opgevallen, maar Philippe De Backer (Open VLD) is nu ook minister in de federale club van Sophie. Wat daar speciaal aan is, is dat diezelfde De Backer een jaar eerder, in de nasleep van de Marrakech affaire, gezegd had uit de politiek te gaan en weer in het bedrijfsleven te zullen stappen. Niet, dus en daarmee blijkt het ministerschap in dit landje een zware aantrekkingskracht te hebben op onze politiekers. Want de zaak De Backer is geen alleenstaand geval.

   Om te beginnen was er al de affaire De Crem. In de regering Di Rupo was die federaal minister. Bij het tot stand komen van de Zweedse coalitie van onze nationale Charel, werd De Crem gedegradeerd tot staatssecretaris van Buitenlandse Handel, een job die weinig voorstelde en waarvan hij zekere bevoegdheden zelfs nog moest delen met een collega van de Vlaamse gewestregering. De Crem die weet wat hij waard is – zeker bij CD&V – besloot bij een volgende verkiezing niet meer op te komen en de taak van burgemeester in zijn Aalter effectief op te nemen. Tot dan Marrakech kwam en hij weer bevorderd werd tot minister in de restregering van Michel en meteen het burgemeesterschap aan zich liet voorbij gaan.

   Nog straffer is het geval Beke. Die gaf, als afscheidsnemend partijvoorzitter, zichzelf een ministerschap cadeau. Door Kaaiman werd hij daarvoor beloond met de titel van ‘Zelfbediening W. Beke’.

   Ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan. Bv met Maggie De Block, die bij haar aanstelling tot federaal minister zei ‘dat het een droom was die werkelijkheid werd’. Of van de politiek weinig ervaren Conner Rousseau die als zelfbenoemd gelegenheidsformateur een ministerpost in petto had voor zijn voorganger, streek- en partijgenoot Crombez. Verder speelt de MR ver boven haar gewicht, enkel en alleen omdat ze – helemaal volgens de Belgische wet - nog steeds de helft van de federale ministers kan blijven leveren, iets waar de meeste vroeger zelfs niet van durfden dromen, laat staan dat ze bekwaam genoeg voor waren.

   ‘Kampioen zijn is plezant’, zongen Johny Voners en Co bij ‘De Kampioenen’. Minister zijn blijkbaar ook.

   De voorzittersverkiezing bij Open VLD is wegens de coronacrisis voor twee maanden uitgesteld en daar kan men alleen maar begrip voor hebben. Nadeel is wel, dat ondertussen Gwendolientje nog communautaire fratsen zou kunnen uithalen, al dan niet met haar nieuwe politieke vlam George-Louis Bouchez (en de steun van de groenen). We kunnen alleen maar hopen dat ze het haar opvolger niet extra moeilijk gaat maken en dat Vlaanderen met die nieuwe voorzitter beter af zal zijn.

   Hoe men het ook draait of keert, over x-aantal maanden zal er opnieuw moeten onderhandeld worden en het ziet er niet naar uit dat de Vlaamse partijen die door ‘Magnjet’ en Bouchez bij de neus genomen zijn, een tweede keer in die val zullen trappen. Wie nog het meest ontgoocheld uit die gesprekken over de mogelijke noodregering is gekomen, is nieuwe SP.a voorzitter Conner Rousseau. De jongeman dacht echt dat hij erin geslaagd was PS en N-VA in één regering te krijgen en liep de (eerste) grote politieke ontgoocheling van zijn leven op toen hij moest vernemen (en dan nog via de media) dat men iets anders beslist had zonder er hem van op de hoogte gebracht te hebben. Weinig ervaren als hij nog is, droomde Conner er zelfs van zijn streekgenoten Crombez en Vande Lala mee in die regering te krijgen, laatstgenoemde zelfs met zicht op Wetstraat 16!

   Magnette en nog meer de brutale Bouchez spelen het spel hard en zullen daarmee doorgaan zolang het hen geen windeieren legt. CD&V’ers Coens en Geens zijn hopelijk slim genoeg om het geen tweede keer te laten gebeuren. Maar, zoals ik al eens schreef, eerst is er nog Corona...

   Zoals ik al schreef in mijn blog van gisteren, ben ik Vlaamsnationalist geworden toen ik op vijftienjarige leeftijd op college het Pallieterke toegestuurd kreeg waarin het overlijden vermeld werd van stichter Bruno De Winter. Hij stierf in 1955 op amper 45 jarige leeftijd aan een hartaanval, één week voordat zijn Pallieterke 10 jaar zou zijn geworden.

   Bruno De Winter startte zijn journalistieke carrière in 1931 als ‘soirist’ bij ‘Het Handelsblad’, in de volksmond ‘Het Ganzeke’ genoemd, toen een concurrent van de ‘Gazet Van Antwerpen’, die men ‘De Frut’ noemde. ‘Soirist’ betekende zo’n beetje de rubriek ‘gebroken armen en benen’, maar daarnaast had hij een kronijkje waarin hij vrij en vrank zijn mening gaf en dat hij ’t Pallieterke noemde, naar het toen immens populaire boek van Felix Timmermans. In 1945 verliet hij het Handelsblad en werd zijn Pallieterke een weekblad. In het rouwnummer van 2 juni 1955 stond een bloemlezing van zijn bekendste columns en uitspraken, waarvan ik er enkele mijn lezers niet wil onthouden:

-           Over het Vlaams-Waalse huwelijk: ‘België is een fabricaat van grote mogendheden. Ze hebben – de democraten van toen – niet gevraagd of Vlaanderen met Wallonië wilde trouwen’.

-           ‘Het is altijd kletspraat te vertellen waarom een soldaat sneuvelt. Ik geloof voor mijn part dat een soldaat zelden vóór iets sterft, maar meestal tégen zijn goesting’.

-           ‘ België is een vrij land en in dat vrij land is ook de pers vrij. Dat wil zeggen dat de eerste de beste hond met een hoed op een gazet mag uitgeven. Waarom zou ik het dan niet doen? (uit zijn eerste hoofdartikel).

-           ‘Een vuile tong? Misschien wel, maar in geen geval door teveel Duitse, Russische, Amerikaanse of Engelse zolen te likken’.

-           ‘Wij zijn Vlamingen door het werk van God, Belgen door dit der diplomaten. Met een beetje goede wil kunnen we het een en het ander blijven. Maar komt het tot kiezen, dan stel ik meer vertrouwen in het werk van God dan in dit der diplomaten’.

-           ‘Wij, Vlamingen, hebben vandaag de dag in niks iets te zeggen, maar met alles wat te maken’.

-           ‘Iedereen was ermee akkoord dat koning Leopold III er in 1940 er het bijltje bij neerlegde. Ik bedoel: iedere Belg die toen op minder dan 50 km van het gevaar verbleef. Dat er later duizenden van toen hun woord hebben opgevreten, bewijst slechts dat de politiek veel lafaards en Tartarins in ons land gekweekt heeft’.

   We zijn nu 65 jaar verder, maar enkele van die uitspraken zijn nog steeds vrij actueel.

---

   En dan nog dit: lezer Ludo heeft gelijk waar hij, in reactie op mijn brief van gisteren, zegt dat ‘Zon en schaduw over Vlaanderen’ niet uit ’t Pallieterke kwam, maar uit het maandblad van de VAB en geschreven werd door voorzitter Jozef Van Overstraeten. Dat klopt. In de Pallieter heette de rubriek: ‘God schept de dagen’, waar o.a. ook Louis Verbeeck aan heeft meegewerkt.

   Ik kom even terug op de reactie van onze vriend Walter, die zich terecht verontwaardigt over wat de Chinezen ons hebben aangedaan. Hij heeft, net zoals ik, daarover e.e.a. gelezen in ’t Pallieterke en dat blad heeft niet de gewoonte veel te verzwijgen zoals onze poco media dat doen. Ik heb diezelfde artikels ook gelezen en geef enkele data die iedereen zou moeten weten over de virussen die ons uit China al zijn overgewaaid.

   In 1957 was er de zogeheten ‘Aziatische griep’ die wereldwijd 2 miljoen mensen het leven kostte. In 1968 de Hongkonggriep (700.000). Van de Sars-epidemie, die in 2003 ontstond in hetzelfde Wuhan waar nu het coronavirus vandaan komt, herinner ik me nog dat ik netten over mijn kippenren moest hangen en anders de beestjes weg moest doen (die netten hangen er nog en houden ook de vraatzuchtige bosduiven weg).

   Verder is het bekend (ik meldde het reeds in een van mijn vorige blogs), dat het griepvaccin dat we hier jaarlijks toegediend kunnen krijgen, gebaseerd is op de Chinese grieptoestanden van het jaar daarvoor, omdat ze goed genoeg weten dat er daar een ‘weerzinwekkend’ (ik gebruik de term uit ’t Pallieterke) gebrek aan hygiëne is.

---

   Van de gelegenheid maak ik gebruik even terug te komen op ’t Pallieterke. Dat Vlaamsnationaal spotblad lees ik reeds sinds het nummer van 2 juni 1955, toen ik als 15-jarige intern op het college het blad van thuis uit toegestuurd kreeg waarin de aankondiging stond van de dood van zijn stichter, Bruno De Winter met daarbij diens voornaamste uitspraken en columns. Ik heb die originele editie nog steeds.  

   Alles wat men in ’t Pallieterke leest, is geen waarheid, maar het blad geeft wel een algemeen overzicht van wat in Vlaanderen en omstreken gebeurt, “God schept de dagen’, zoals een vroegere rubriek heette, waarin o.m. ook Louis Verbeeck schreef. Ik had er zelfs een abonnement op tijdens mijn legerdienst in Duitsland en mijn negenjarig verblijf op Sardinië en bleef zo op de hoogte van de toestand hier. In onze door de politiek correcte pers overheerste media is ’t Pallieterke een verademing.