Berichten van 13 juli 2020 tot 19 juli 2020

   In mijn blog van 16 dezer (‘Het land van de grimlach’) schreef ik dat België een tekort in zijn lopende begroting had van 45 miljard euro. Volgens het monitoring comité, een groep topambtenaren die de raming voor de begroting opmaken, is dat tekort al gestegen tot 53 miljard. En weten dat datzelfde tekort vóór het begin van de coronacrisis ‘maar’14 miljard was. De staatsschuld staat momenteel op 122% van het bbp, dat is iets meer dan het dubbele van de norm die was afgesproken bij het verdrag van Maastricht.

   In het licht van bovenstaande moet dan nog gezegd worden dat België, bij monde van onze federale minister zonder Financiën, achter het herstelfonds van Merkel en Macron staat, dit in tegenstelling tot Nederland dat resoluut de leiding heeft genomen van de zgz ‘zuinige vier’ en wil dat de landen die het zwaarst getroffen werden door de coronacrisis – in de eerste plaats Italië en Spanje – een tegengeste doen alvorens de honderd en meer miljarden die ze hopen te krijgen ook effectief zullen gegeven worden. Onze Decroo hangt in Europa de grote Alexander uit, iets waar geen enkele reden voor is. België heeft een grotere staatsschuld dan bv Spanje.

   Dat het budget van dit land ontspoort komt door de minder inkomsten van de overheid en de explosie van de uitgaven voor de sociale zekerheid. Een eventuele nieuwe federale regering zal dan ook in de eerste plaats voorop moeten stellen hoe ze die situatie denkt op te lossen zonder de bevolking ervoor te laten opdraaien. Dat kan m.i. alleen door een verregaande staatshervorming die komaf maakt met enkele relicten uit het oude België die absoluut overjaars zijn geworden en niet meer van deze tijd. De senaat had al lang moeten zijn afgeschaft en de benoemingscarrousel rond de nieuwe Vlaamse gouverneurs heeft eveneens duidelijk gemaakt dat die functie niet veel meer voorstelt, wat nog meer geldt voor de provincieraden. Bij Franstalig België komt er nog bij dat hun Franse Gemeenschap helemaal niet meer nodig is. Vlaanderen heeft zoiets niet en die onnodige Gemeenschap heeft ondertussen ook al een schuld van ettelijke miljarden. Pas als al deze (en misschien nog wel enkele andere) zullen zijn afgeschaft, kan men gaan praten over eventuele extra belastingen, die in dit land – nota bene – nu al tot de hoogste van de wereld zijn.

---

   Ik kom even terug op enkele reacties n.a.v. mijn blog ‘Leuk zo’n bondgenoten’ van 17 dezer. De verhalen die de lezers vertelden over Armenië en Libië zullen wel kloppen (over Armenië zelfs leerzaam), maar mijn verhaal ging in de eerste plaats over het feit dat bepaalde regime’s in wat er nu allemaal gebeurt in dat Midden-Oosten in één land samenspannen en in een ander elkaar bevechten. Mijn punt is dat zo’n landen niet serieus en zeker niet geloofwaardig en betrouwbaar te noemen zijn.

     Terwijl het nieuws bijna volledig beheerst wordt door het uit de hand lopen van de coronabesmettingen, heeft de Vlaamse regering haast stiekem drie nieuwe provinciegouverneurs benoemd. Daarvan gaan de posten voor Vlaams-Brabant en Limburg naar de N-VA en die van Oost-Vlaanderen, die al een paar jaar vacant stond, naar Open VLD. Feitelijk hebben de drie meerderheidspartijen de buit onder elkaar verdeeld. CD&V kreeg wel geen gouverneur bij, maar had er al twee, in Antwerpen en in West-Vlaanderen. Tot daar lijkt alles normaal als men er zoals vanouds van uitgaat dat die ambten moesten worden toegekend aan de grootste partijen. De waarheid is echter helemaal iets anders, zeker voor wat Oost-Vlaanderen betreft. Ik heb daarover al een paar blogs vuil gemaakt, maar vind het mijn plicht er nog eens op terug te komen, want dit is echte oude Belgische politiek.

   Toen gouverneur André Denijs (Open VLD) in mei 2013 overleed aan de gevolgen van kanker, eiste zijn partij dat de plaats weer naar een liberaal zou gaan. Volgens de politieke geplogenheden had echter de N-VA daar toen recht op, nadat ze ondertussen de grootste partij van Vlaanderen was geworden. Om te laten zien dat ze het fair wilde houden, benoemde ze Jan Briers, organisator van het Festival van Vlaanderen, een man zónder partijkaart. Open VLD ging ermee akkoord, maar eiste dat er een eind zou gemaakt worden aan de politieke benoemingen en er in ’t vervolg via een ‘objectieve procedure’ een examen zou komen, waarbij de best geplaatste gouverneur zou worden. Toen Briers in 2018 met pensioen ging, kwam de plaats dus weer vrij en werd er een examen uitgeschreven. Dat werd gewonnen door Wim Leerman, een directeur bij de stad Aalst, die echter niet kon benoemd worden omdat de Open VLD de uitslag niet erkende van het examen dat ze – nota bene - zelf had voorgesteld. Reden was dat haar kandidate, Carina Van Cauter, op dat examen slechts als vierde eindigde. Bij gebrek aan gouverneur werd Oost-Vlaanderen sindsdien tijdelijk bestuurd door een arrondissementscommissaris. Tot nu dus, nu Carina Van Cauter toch de post krijgt volgens de oude politieke regels en niet volgens die van de bekwaamste zoals de eigen partij dat had voorgesteld. À la Verhofstadt, zeg maar, principes overboord. De objectieve procedure hoefde niet meer.

   Ik hoop uit de grond van mijn hart dat Wim Leerman daartegen in beroep zal gaan bij de Raad van State. Dit is niet meer serieus, zeker niet van Open VLD, van wie men al wat gewend is, maar evenmin van de N-VA die steeds meer de Belgische toer lijkt op te gaan. ‘Vlaanderen is steeds meer een klein België aan het worden’, zoals Karl Drabbe het recentelijk nog verwoordde (mijn blog van 13 dezer: ‘Een (bijna) gelijkgestemde mening’).

   Het heeft er steeds meer van weg dat de partij van De Wever, net als de traditionele partijen, geen nieuwe verkiezingen wil en de legislatuur wil uitzingen tot 2024, omdat ze – terecht – vreest een nieuwe electorale pandoering te krijgen, Ook het Lamme Goedzakgedrag van Jambon wijst in die richting. Met een koehandel van het soort dat we nu meemaken bij de benoeming van de gouverneurs, zal het er zeker niet op beteren.

   Bij het Syrisch drama worden Rusland, Turkije en Iran bondgenoten genoemd, maar in de praktijk is daar weinig van te merken. In Syrië zelf hebben de Turken al eens een Russische gevechtsbommenwerper neergehaald en werden Turkse soldaten gedood in een treffen met de troepen van Assad, versterkt met Russische huurlingen. ‘Killed by friendly fire’. En buiten Syrië is het nog erger.

   Zo heerst er al enkele jaren een staat van oorlog in Libië. Daar vechten Russische huurlingen mee met de opstandige krijgsheer Haftar, nota bene tegen een door de VN erkende regering die het alleen nog voor het zeggen heeft in en rond de hoofdstad Tripoli. De Turken zijn nu die internationaal erkende regering komen helpen, ook met huurlingen, maar uit ... Syrië. M.a.w. de bondgenoten in Syrië bevechten elkaar in Libië.

   Toen de meeste Afrikaanse landen in de jaren 1960 onafhankelijk werden en men hier en daar Westerse huurlingen inzette tegen de opstandelingen, sprak men daar schande over. Tegen het inzetten van huurlingen uit Syrië door Turkije of van Russische huurlingen (van de beruchte Wagner Groep) komt helemaal geen protest tenzij van de strijdende partijen zelf, waarbij de pot de ketel verwijt.

   Ondertussen is de liefde ook even uit tussen Rusland en Iran, nadat er weer een oorlogje is losgebarsten over Nagorno Karrabach, een Armeense enclave in Azerbeidzjan, waarbij eind vorige eeuw een stuk door Armenië werd geannexeerd. Rusland verdedigt daar het christelijke Armenië en Iran de islamitische Azeri.

   Leuke bondgenoten, maar dan alleen in Syrië, waar het in de eerste plaats begonnen was als een opstand van een soenitische meerderheid tegen een overheersende sjiïtische minderheid en waar de soenitische Turken, de sjiïtische Iraniërs en de (voor zover gelovig) orthodox christelijke Russen, dus bondgenoten zouden zijn, maar dan alleen in Syrië.

 ---

    I.v.m. mijn artikel over Magnette van gisteren, wil ik er op wijzen dat ik al meer dan eens gewaarschuwd heb dat Vlaanderen de akkoorden moet aanhouden die genomen werden in 2014 bij de zesde staatshervorming, waarbij men vanaf 2024 zou beginnen met de afbouw van de transfers die in 2033 afgelopen zou moeten zijn. De PS heeft dat toen mede ondertekend en kreeg daarvoor als troostprijs dat Di Rupo federaal premier mocht worden..

   Zie daarover de laatste alinea van mijn blog van 11 dezer (‘Waar is dat feestje?’).

   Nadat hij de zaak al maanden geblokkeerd heeft, blijkt Magnette zijn euro nu toch gevallen te zijn en zou hij bereid zijn de PS mee in een nieuwe federale regering onder te brengen, desnoods mét de N-VA. De aanleiding voor zijn beslissing zou het feit geweest zijn dat zijn Vlaams ‘mateke’ misschien wel eens in zo’n regering zou kunnen stappen zonder hem en dat zijn partij in dat geval niet meer ‘incontournable’ zou zijn. Zijn verklaring dat het bij hem in de eerste plaats om de inhoud zou gaan, is dan ook een lachertje.

   Dit land heeft echter veel meer nodig dan een zoveelste federale regering die met haken en ogen aan elkaar hangt. Als die er al zou komen, zouden er in eerste instantie een deel wetten dringend moeten worden gewijzigd of bijgemaakt. Bv een die zegt dat, als men drie maanden na een verkiezing er niet in slaagt een nieuwe regering te vormen, men nieuwe verkiezingen moet uitschrijven. Dat bestaat (en werkt min of meer) in landen zoals Spanje en Israël, waarom eens niet hier proberen?

   Verder moet men stilaan ophouden met Sinterklaas te spelen. Met een begrotingstekort van 45 miljard euro en een schuldenlast van 120%. van het bruto binnenlands product (bbp), lijkt het erop dat het parlement nog enkele tournées générales aan ’t geven is. Jammer genoeg zullen die straks betaald worden door u en ik, de belastingsbetalers. Verdere uitgaven die een impact hebben op het budget, zouden eerst grondig moeten gecontroleerd worden en niet door deuren en vensters worden buitengesmeten zoals men nu bezig is. Dat gebeurt in geen enkel land dat op zijn centen let, zeker niet in onze buurlanden Nederland en Duitsland en zelfs niet in Europa, al zou men dat soms denken. Ook daar heeft men nl een systeem van effectenbeoordelingen dat de nieuwe wetgeving voldoende afweegt. Hier rekent men met de natte vinger op een blijvende lage rente en e.o.a. verhoging van de vennootschapsbelasting als de Belgisch versie van ‘Ezeltje, strek je’. Vóór we het weten zit dit land straks bij de Club Med.

   In het Belgisch voetbal blijft het rommelen en dat drie weken vóٕór de officiële start van de nieuwe competitie. De raad van bestuur van de Pro-League heeft de uitspraak van het Belgisch Arbitragehof voor de Sport, dat de klacht van Waasland-Beveren tegen haar degradatie uit 1A ontvankelijk had verklaard, gewoon naast zich neergelegd. Alsof dat allemaal zomaar kan, zeker in de wetenschap dat de Oost-Vlaamse club gesteld heeft alle mogelijkheden te zullen benutten om de beslissing tot degradatie aan te vechten.

   Ondertussen is er ook iets merkwaardigs gebeurd. Bank-verzekeraar KBC heeft voor liefst vijf jaar de rechten op het Belgische voetbal afgekocht en gaat die aanbieden via een bank-app die op elke smartphone kan worden geïnstalleerd. Wie bij de bank een Plusrekening heeft, hoeft daar niets voor de betalen, niet-klanten betalen een ‘beperkt’ bedrag, wat dat ook moge zijn. Via de app zal men alle doelpunten en hoogtepunten van de competitie in 1A meteen op de smartphone kunnen volgen, Al wordt het eerst wel even afwachten of en hoe die competitie straks al dan niet van start gaat. En er is meer.

   Als alles gaat volgens plan, zullen in 1A alle matchen voortaan op een ander tijdstip beginnen, zodat de echte voetbalfanaten nog meer dan ooit aan hun smartphone gekluisterd zullen zitten en het risico groot zal zijn dat het aantal smartphone verslaafden nog zal toenemen. Tenslotte werd er geen aankoopsom vernoemd, maar zegt men in de wandelgangen dat het zou gaan over enkele miljoenen euro’s. Waarbij nog maar eens bevestigd wordt wat ik hier al een tijdje schrijf, nl dat topvoetbal geen sport meer is maar een business.

---

   Dat laatste wordt trouwens bevestigd door de opheffing van de schorsing die Manchester City had opgelopen om de volgende twee jaar nog mee te kunnen spelen in de Europese competities wegens het niet naleven van de ‘financial fair play’, een moeilijk woord om te zeggen dat ze gefoefeld hadden met o.m. de transfers. Het tegendeel is daarvan niet bewezen, maar alles lijkt erop dat de Britse club, die zwaar gesponsord wordt vanuit het Midden-Oosten, diepe zakken heeft en dat ook heeft uitgespeeld. Het is zelfs niet eens een precedent. Paris Saint-Germain (PSG), ook al eigendom van e.o.a. sjeik, kreeg dat eerder al voor elkaar door zo’n straf af te kopen. Bij FC Loederpee zou dat niet lukken, vrees ik.

    Vorige week is België veroordeeld geworden door het Europese Hof voor de rechten van de mens, Dit n.a.v. een klacht vanwege de PTB, de   Waalse tak van de PvdA. De fractieleider daarvan, zo te zien een echte Belg met de naam Germain Lugemangango, had zijn nieuwe vaderland aangeklaagd omdat de Belgische parlementsleden tegelijk rechter en partij blijken te zijn over de verkiezingsuitslagen*. Ze namen daarvoor wel hun tijd, want het gaat om de verkiezingen van 2014. De communisten haalden toen al in Wallonië vlot de kiesdrempel, maar hadden 14 stemmen tekort om een zetel meer te vergaren. Dit alles terwijl er 21.385 ongeldige of blanco stemmen waren uitgebracht. Daarom vroeg de partij een hertelling, maar het Waalse parlement stemde die vraag weg.

   Buiten bovenstaand arrest – unaniem genomen door 17 (!) rechters - lopen er nog enkele vorderingen van niet verkozen politici, die nu waarschijnlijk ook gelijk zullen krijgen. Dat zou geen slechte zaak zijn, want ook in Vlaanderen zou zoiets kunnen gebeuren als de poco partijen bv een verkiezing van een VB’er zouden willen verhinderen. Ik zeg niet dat het al gebeurd is, maar het zou wel kunnen. België zal dan ook zijn verkiezingswetten moeten aanpassen en dat is niet meer dan juist.

   Wat er nu feitelijk nog ontbreekt, is dat datzelfde Hof zich ook eens zou buigen over het cordon sanitaire, dat ook indruist tegen de rechten van de mens, voor discriminatie zorgt en nergens anders bestaat. Of over het feit dat men in Wallonië minder stemmen nodig heeft om verkozen te worden dan in Vlaanderen. Wie ‘a’ zegt, moet ook ‘b’ zeggen.

---

   'Het is alsof je studenten vraagt hun eigen examens te verbeteren', aldus prof Koen Lemmens, specialist mensenrechten KULeuven.

    In de weekeindeditie van De Standaard stond een interview met Karl Drabbe, historicus van opleiding en uitgever non-fictie van de uitgeverijen Vrijdag en Doorbraak Boeken. De man van 49 zit al het grootste deel van zijn leven in de Vlaamse Beweging en vertelde enkel zaken die ik de lezers niet onthouden wil.

   Hij zou het helemaal niet erg vinden mocht een meerderheid van Vlaams Belang en N-VA in 2024 de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroepen. Hij stelt er wel bij dat men dan binnen het jaar verkiezingen zal moeten uitschrijven. Dat laatste is nodig om ook binnen Vlaanderen een interne staatshervorming door te voeren. Het Vlaanderen van vandaag is een klein België geworden, met te veel reglementen en een overtrokken ambtenarij. Wat Brussel betreft is hij niet zo zeker van zijn stuk, maar merkt wel op dat ook daar 100.000 Vlamingen wonen, die we zo maar niet aan hun lot mogen overlaten*.

   Net als ikzelf vindt Drabbe dat de N-VA tekort is gekomen, maar misschien de kans krijgt het goed te maken, samen met het VB. Hij vindt het eveneens jammer dat Henrik Vuye zich wat heeft teruggetrokken. Nog iets waar hij hetzelfde op reageerde als ik is, dat ook hij in de jaren 1990 achter de ideeën van Verhofstadts Burgermanifesten stond en uitermate ontgoocheld was toen die man ze verloochende voor een Belgisch premierschap. Net zoals ik haalde hij de quote aan van de Oostenrijkse Nobelprijswinnaar Economie Friedrich von Hayek, waar Verhofstadt toen – nota bene - mee dweepte: ‘Wie zijn principes verloochent, gaat naar de hel’!

---

*Wat Brussel betreft heb ik wel een oplossing. Ik zou het Brussels gewest, zoals het nu is, niet integreren in Vlaanderen, al ligt het er middenin. We zouden er een pak problemen bij krijgen. Wel vind ik dat we er een confederatie mee moeten aangaan, waarbij elk gewest zelfstandig blijft, maar waarbij uitdrukkelijk vermeld wordt dat Vlaanderen uitsluitend Nederlandstalig zal blijven, terwijl het Nederlands in Brussel op gelijk niveau zal moeten behandeld blijven met het Frans en/of eventueel andere talen.