Berichten van 1 februari 2021 tot 7 februari 2021

    Bij CD&V schijnt er toch stilaan het besef te groeien dat men niet goed bezig is. Dat geldt op de eerste plaats op gemeentelijk niveau, waar de partij nog meetelt. Er blijkt binnen de partij zowaar een rechtse beweging te zijn ontstaan, die zich ‘Stuurboord’ noemt, wat staat voor de rechterzijde van een schip. Eind december kwam deze nieuwe christendemocratische beweging, in de eerste plaats een netwerk van burgemeesters, reeds in het nieuws op de opiniewebsite van de Vlaamse Volksbeweging (VVB). Een der woordvoerders van Stuurboord is zowaar de burgemeester van mijn eigen gemeente, Kasterlee, Ward Kennes, die uitgebreid aan het woord kon komen in een interview in ’t Pallieterke van deze week. Ward stelt daarbij dat Stuurboord een antwoord is op het feit dat de mensen vaak het gevoel hebben dat CD&V centrumlinks is. Wat anders kan men het noemen als een partij in een federale centrumlinkse regering zit als vijfde wiel aan de wagen en door de coalitiepartners alleen maar wordt gedoogd om de Vlaamse oppositie zo wat kleiner te maken?

     Ward Kennes komt uit een Vlaams nationaal milieu, maar om in Kasterlee politiek te kunnen meespelen, koos hij voor de christendemocraten die er al sinds mensengeheugenis heer en meester zijn. Toch zou die partij bij de laatste gemeentelijke verkiezingen haar meerderheid zijn kwijtgespeeld als de plaatselijke afdeling van het Vlaams Belang niet de fout had gemaakt maar één kandidaat voor te dragen. De kiezers, ondergetekende inbegrepen, zagen dat pas toen ze gingen stemmen. Mocht het VB een tweede kandidaat opgesteld hebben – desnoods een onafhankelijke zoals dat met Dries Van Langenhove gebeurd is - had zij een zetel meer gehad en CD&V een minder en waren de christendemocraten voor de allereerste keer hun meerderheid in Kasterlee kwijt geweest. Die zetel ging nu naar CD&V, maar omdat men bij CD&V vond dat één zetel op overschot wel eens niet genoeg kon zijn, werd er een coalitie aangegaan met de N-VA, alhoewel dat cijfermatig niet nodig was..

     Het is even afwachten of die Stuurboord beweging binnen CD&V iets zal kunnen bereiken. Vaste rechtsere waarden zoals Pieter De Crem en Hendrik Bogaert zijn er (voorlopig?) niet bij. Het zal niet gemakkelijk worden in een partij die deel uitmaakt van een centrumlinkse federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen, de regio waar CD&V het van moet hebben, zeker op gemeentelijk vlak. Als het niet lukt en men verder blijft aanmodderen met Paarsgroen+, waarvan de partij maar een aanhangsel is, blijft de kans groot dat een volgende verkiezing voor een volgende nederlaag gaat zorgen, ook op gemeentelijk vlak, het enige niveau waar ze momenteel nog echt meetelt en waar ze in 2018 nog tot 40% van de stemmen haalde, meer dan het dubbele van wat ze er regionaal of federaal nog van terecht bracht. Dan zou Stuurboord wel eens overboord kunnen gaan.

   Wie zal er nog van wakker liggen?

     Er was dezer dagen nogal wat ophef, nadat bleek dat meer dan de helft van het verplegend personeel in de Belgische francofone ziekenhuizen en woonzorgcentrales liever niet gevaccineerd wordt tegen het coronavirus. In Vlaanderen is dat amper 6%. Als reden wordt daarbij gegeven dat onze francofone Brusselaars en Walen beïnvloed worden door wat in Frankrijk gebeurd, waar men in de Zorg ook eerder sceptisch staat t.o.v. het vaccineren en ik denk ook dat dat inderdaad de reden is.

   Ik heb in deze rubriek al meer dan eens geschreven dat onze francofonen naar la douce France kijken als konijnen naar een lichtbak. Op onze Franstalige media, in het bijzonder op de Tv- uitzendingen, wordt heel wat gekeken naar wat in Frankrijk gebeurt. Bij het avondnieuws op de Tv zap ik wel eens naar RTL en moet ik meemaken dat daar soms ook meest banale criminele feiten en het leven van bekende Fransen regelmatig uitvoerig worden getoond en becommentarieerd. Dat kan gaan over een moord in de Provence, een brandstichting in Bretagne of zelfs over grensoverschrijdend gedrag van e.o.a. Franse artiest, waarvan wij in Vlaanderen niet eens het bestaan vermoedden. Of over een gerechtszaak over de erfenis van Johnny Hallyday op een Parijs tribunaal en dergelijke meer.

   Het vaccineren tegen het coronavirus is bij ons niet verplicht én is kosteloos. Het verschil tussen Francofonië en Vlaanderen is echter dermate groot, dat men zich daarover terecht vragen kan stellen. Mochten de transfers vanaf 2024 effectief worden afgebouwd en Wallonië helemaal financieel in de put zou komen te zitten, wat houdt hen daar dan nog tegen om bij Frankrijk aan te sluiten? Vraag is maar of de Fransen er de ‘petites belges’ wel bij zouden willen. Ze hebben daar zelf al genoeg armoedige landsstreken.

  Ons mateke is, na zijn coronabesmetting en quarantaine, weer boven water gekomen en dat zullen we geweten hebben. Nadat eerst gezegd werd dat de SP.a dit jaar geen Nieuwjaarsboodschap zou geven, heeft Rousseau dat toch nog in extremis gedaan. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 28 januari, lijkt het er steeds meer op dat de SP.a een éénmansbedrijf is geworden, waarin niemand anders in staat lijkt een virtuele SP.a-Nieuwjaarsboodschap te kunnen geven. Het zou trouwens de laatste moeten zijn onder die naam, want vanaf 1 mei wordt het ‘Vooruit’. Als men het mij vraagt, nu niet bepaald een naam om wild van te worden, tenzij dan misschien in slogans zoals ‘Vooruit met de geit’ en dergelijken. Doet me denken aan dat mopje van die politieagent die een automobilist een bekeuring dreigde te geven omdat die zijn wagen op het trottoir had staan. Zegt de agent: ‘Vooruit, achteruit. Komt eraf of ge staat erop’.

   Ons mateke pleit in zijn nieuwjaarsboodschap ook voor meer loon dan de 0,4% opslag (boven op de index) voor de mensen die werken bij bedrijven die tijdens de coronacrisis beter hebben geboerd, zoals bv supermarkten en pakjesdiensten. Dat lijkt niet slecht, maar het zou het verschil met de mensen die de tegenslag hadden technisch werkloos te worden, nóg groter maken. Waar is de solidariteit?

   Tenslotte mengde ons mateke zich ook in de kakafonie over de coronaprikjes. ‘Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof’ is hier zelfs letterlijk te nemen. Wie heeft er tot nu toe nog niet gezegd wie volgens hem/haar eerst moet/zal gevaccineerd worden? Op elk bericht dat daarover verschijnt is er steeds meteen een meestal negatieve reactie. Het lijkt één grote chaos en het is alleen maar te hopen dat de leveringen blijven komen en de mensen die de prikjes geven gewoon verder doen, ongeacht wat er nog allemaal over verteld zal worden. Ook door ons mateke.

   ‘Maart slaat met zijn kop of met zijn staart’ zegt een weerspreuk. Het wordt ‘met zijn staart’ dit jaar en niet op gebied van het weer, maar dat van de arbeidsmarkt.

   Op 31 maart komt er nl normaal gesproken een einde aan de tijdelijke werkloosheid i.v.m. Corona. Vraag is maar of de meeste bedrijven, wier werknemers door het Coronasysteem getroffen worden, tegen die tijd weer normaal zullen kunnen functioneren, om nog te zwijgen over bedrijven die misschien helemaal niet meer zullen mee draaien. E.e.a. zal afhangen van het aantal besmettingen en ziekenhuisopnames, die op hun beurt kunnen afhangen van de werking van de ondertussen toegediende vaccinaties.

   De Rijksdienst voor Arbeidsbemiddeling (RVA) heeft over 2020 gemiddeld aan zo’n half miljoen werknemers een tijdelijke werkloosheidvergoeding betaald. Voor het hele jaar 2020 betekende dat zo’n 4 miljard euro, wat bijna evenveel was als voor de gewone werkloosheid, inbegrepen die van het ‘Stelsel van Werkloosheid met een Bedrijfstoeslag’ (SWT), het vroegere brugpensioen.

   De vraag zal zijn wat de overheid gaat doen als er op 31 maart nog steeds geen klaarheid zou zijn, wat tot de mogelijkheden behoort. Eind 2020 ging dat nog om 370.000 werknemers. Ter vergelijking: Bij Ford Genk ging het 2012 om ‘slechts’ 4.300 werknemers. Voor heel wat van die mensen wordt het bang afwachten. Ze krijgen momenteel een uitkering van 70% van hun recentste loon, plus een supplement van 5,65 per dag tijdelijke werkloosheid. Vraag blijft hoe lang dit nog vol te houden zal zijn.

   In het licht van bovenstaande is het bijna lachwekkend dat de vakbonden de interprofessionele loononderhandelingen hebben verlaten, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 23 januari (‘De week van het ongenoegen(3). Een loonsverhoging van 0,4% (boven op de index) voor de volgende twee jaar zou in normale omstandigheden inderdaad niet aanvaardbaar zijn, maar het zijn nu eenmaal geen normale omstandigheden.

   Het huis van Alexander De Croo werd een dezer dagen met hakenkruizen beklad. Dat was voor mij een déjà vu. Onze familie heeft dat nl ook meegemaakt bij de bevrijding in 1945 en ik wil de lezers dat verhaal niet onthouden. Het verscheen trouwens in een speciaal Repressienummer als bijdrage van ’t Pallieterke van 11 september 2019. Hieronder het relaas zoals ik het in ’t Pallieterke schreef:

Nooit vervolgd,

Wel alles kwijt

   Mijn vader had tijdens WO II een schoenmakerij in Kalmthout. Enkele straten verder dan waar wij woonden, was er een houthandel met een grote loods.Die loods werd door de Duitsers aangeslagen om er een legereenheid in onder te brengen.

   Die legereenheid had zijn eigen schoenmakers bij (zo ging dat in die tijd) en die kwamen bij ons hun schoenen repareren. Daar konden wij niets tegen inbrengen. De Duitsers betaalden ‘pünktlich’ de gemaakte kosten en brachten af en toe ook iets mee dat in oorlogstijd moeilijk tot niet te vinden was, chocolade bv of koffie. Buren die daarvan op de hoogte kwamen, hadden het daar moeilijk mee, zoals later uit dit verhaal zal blijken.

   Toen, bij de bevrijding van Antwerpen, stad en haven bijna zonder tegenstand of schade door de Geallieerden werd ingenomen, was er een Canadese eenheid, ‘versterkt’ met Belgische weerstanders van de Witte Brigade, die meteen verder oprukte naar het noorden. In Kalmthout werden ze tot staan gebracht door de Duitsers die zich daar in en rond de heide gehergroepeerd hadden. De wijk waarin wij woonden lag in het vuurgebied en de hele bevolking ervan werd gevraagd hun huizen te ontruimen. Wij trokken te voet naar Putte-Kapellen, dat al bevrijd was en kregen daar logies bij gastvrije medemensen.

   Dezelfde avond, toen wij in Putte aankwamen, werd vader aangehouden op verdenking van collaboratie met de vijand. Waarschijnlijk had dat te maken met de Duitse militaire schoenmakers en kwam de klacht van jaloerse buren. Hoe dan ook, vader werd binnen de 24 uur weer vrijgelaten, een duidelijk bewijs dat die collaboratie een verzinsel was. Een grote week later konden we weer naar huis en vonden we er alles leeggeroofd. In het huis was letterlijk alles weg, tot zelfs het laatste stukje leder uit de schoenmakerij. Buiten op het huis stonden enkele hakenkruisen. Vader is nooit vervolgd geweest, laat staan veroordeeld; maar van de hele inboedel van ons huis hebben wij nooit iets terug gezien.

                                                                       GUIDO VAN ALPHEN

   Tot daar het verhaal zoals het in ’t Pallieterke verschenen is.       Ik was toen vijf jaar, maar kan me nog steeds dat totaal leeggehaald ouderlijk huis herinneren. Bij de eerste verkiezingen na de Tweede Wereldoorlog stemde mijn familie voor Herman Wagemans, een Antwerps advocaat die opkwam voor amnestie en later mee aan de wieg stond van de Volksunie, waar we daarna voor stemden, dan voor het Vlaams Blok en nu voor het Vlaams Belang. Ik hoop nog mee te maken dat de Vlaamsnationale partijen in 2024 samen een meerderheid halen in het eigen parlement en hun geschillen dan bijleggen. Ze hebben nog vier jaar om dat te doen. Het kan de eerste effectieve stap zijn naar Vlaams zelfbestuur en onafhankelijkheid. Als dat niét gebeurt, dan mag Vlaanderen het vergeten en zullen wij voor altijd de enige meerderheid blijven die het in een democratisch land niet voor het zeggen zal hebben. Of, zoals Anton van Duinkerken het verwoordde: ‘dan zal het Vlaamse volk het enige ter wereld blijven dat altijd een grote toekomst zal hebben in het verleden’

    Er blijken in dit land te weinig artsen te zijn om de langdurig zieken te controleren. 260 artsen voor 460.000 langdurig zieken. Voor mij is dat geen verrassing, want ik heb in deze rubriek al jaren geschreven dat er een tekort was aan huisartsen, spoedartsen en tandartsen. De reden daarvoor was een numerus clausus bij de ingangsexamens. Ik heb een kleinzoon die ondertussen huisarts is kunnen worden, maar die op de universiteit een jaar verloren heeft omdat hij niet meteen voor dat ingangsexamen slaagde, een examen dat niets te maken had met geneeskunde, maar alleen met een soort computerspelletje dat als enig voordeel had dat het in een oogwenk digitaal kon gecontroleerd worden. Jonge mensen, die zich geroepen voelden om (tand)arts te worden, waren dan bijna verplicht eerst biomedische te volgen, waarvoor geen ingangsexamen nodig was en na het behalen hun bachelordiploma daarin, via een schakeljaar over te stappen op geneeskunde. Maar heel wat dokters in spe haakten af.

   Klap op de vuurpijl was dan nog dat de francofonen, gewend als ze zijn de wetten in dit land niét na te leven als ze hen niet goed uitkomen, ook het resultaat van dat ingangsexamen aan hun laars lapten en toch verder konden studeren. Maggy De Block (Open VLD) heeft daar iets aan gedaan en niet meer de behaalde punten, maar de plaatsen als slaagkans laten tellen, wat ook een numerus clausus is. Verder heeft De Block de vele Franstalige afgestudeerden, die wel een diploma hadden, maar geen RIZIV nummer kregen omdat het aantal daarvan beperkt was; toch geregulariseerd en werd daarmee bevestigd dat de wet niet naleven in dit land alleen lonend is, als ge Franstalig bent.

   Het resultaat van dat geknoei à la belge is wel dat we nu – zoals verwacht – in Vlaanderen met een groot tekort aan artsen zitten en dat terwijl de Coronacrisis van onze artsen extra veel bijkomende inzet vraagt. En niemand staat te springen om het tekort bij de controle van langdurig zieken op te lossen, waardoor allerlei mistoestanden ontstaan en blijven bestaan, de staat er miljoenen euro’s aan verliest en de ziekenkassen daarvoor moeten opdraaien.

 ---

    En dan nog dit: februari wordt de maand waarin het minst geklaagd zal worden. Het telt maar 28 dagen. (grapje)

   Het zoveelste schandaal binnen de PS blijft onze media beroeren, maar in feite zijn de laatste feiten ervan in Luik nog een voortvloeisel van de moord op PS-kopstuk André Cools, 30 jaar geleden a.u.b. Het onderzoek daarnaar leidde tot het fameuze Agusta-schandaal dat ook in Vlaanderen slachtoffers maakte binnen de socialistische familie en bracht een serie van malversaties aan het licht waarbij heel wat politiekers bij betrokken waren, waarvan de meeste de PS stempel droegen. De moord maakte aan deze praktijken echter geen einde. De verwevenheid van politiek met groot geld in Wallonië is feitelijk nooit stilgevallen. Na Cools waren er de problemen met zijn politieke erfgenamen, daarbij o.m. ‘papa’ Daerden en Alain Mathot, deze laatste de man die ooit zei ‘dat het gat in de Begroting er vanzelf gekomen was en weer vanzelf zou weggaan’. De Daerden en Mathot die nu mee de Luikse politiek bepalen, zijn beide ‘zoon van’. Stéphane Moreau, die voorlopig in de cel zit en beschouwd wordt als het meesterbrein achter de meeste van deze malversaties,, zette papa Daerden opzij als burgemeester van Ans, maar werd bij het eerste schandaal van Publifin, dat ook in Vlaanderen speelde, meer bepaald in Gent en Oostende (denk maar aan ‘Publipart’ en ‘Electrawinds’) en nu Nethys heet, uit de partij gezet. Tussendoor was er ook nog het Omob-schandaal , een verzekeringsmaatschappij waarvan Cools destijds voorzitter was, die Cools’ politiek netwerk (intercommunales, ziekenhuizen, water- en elektriciteitsmaatschappijen en andere nutsbedrijven) mee financierde en later is overgegaan in Ethias. Over deze laatste is zelfs binnen de huidige federale Paarsgroen+ regering zopas een eerste conflict ontstaan, omdat de PS haar niet wil laten privatiseren. De hoofdzetel is nl nog steeds in Luik en de PS maakt ook daar nog steeds grotendeels de dienst uit, vandaar.

---

   In de marge van bovenstaande hierbij een voorbeeld van wat zich daar allemaal afspeelt, in Luik maar ook daarbuiten.

   Misschien zegt de naam Julie Fernandez-Fernandez in Vlaanderen niet veel, maar deze dame was ooit staatssecretaris in de regering Leterme. In 2019 werd ze herverkozen op de Kamerlijst, maar ze verkoos, wegens het cumulverbod, schepen van Luik te blijven. Als schepen krijgt ze daar een jaarsalaris van 100.000 euro, en daar houdt het niet bij op. Omdat ze haar Kamerzetel opgaf, krijgt ze gedurende twee jaar een maandvergoeding van 9.742 euro (in totaal 233.800!). Daarenboven is ze voorzitter van de intercommunale Enodia en en het pensioenfonds Ogeo Fund, twee instellingen die ook ter sprake komen in het gerechtelijk onderzoek dat nu aan de gang is. Voor het Ogeo Fund beheert Fernandez-Fernandez een budget van 1 miljard euro, alhoewel ze volgens toezichthouder FSMA daarvoor niet geschikt is, tenzij ze bijscholing zou krijgen, wat tot op heden niet gebeurd is. En Fernandez-Fernandez is bij de PS geen uitzondering, zeker niet in de Luikse republiek der kameraden, Ongetwijfeld gaan daar nog lijken uit de kast vallen, maar geen mens in Wallonië gelooft dat het systeem er veel zal veranderen.