Berichten van 22 februari 2021 tot 28 februari 2021

   In de commentaar over de federale regering hebben onze media het altijd over de ‘Vivaldi coalitie’. Ik noem ze Paarsgroen+, omdat ze een herhaling is van de Paargroene federale regering onder Verhofstadt, plus nu dus CD&V. een partij die men niet eens nodig had om een meerderheid te vormen, maar die door haar toetreding ervoor zorgde dat de Vlaamse oppositie zou verkleinen en de federale meerderheid a priori anti-Vlaamser zou worden. Bij de partij wisten en weten ze dat ook en dat is waarschijnlijk te reden waarom geen bekende CD&V-figuren bereid waren tot de nieuwe regering toe te treden en er zich te verbranden. Mahdi, Van Peteghem en Verlinden mogen dan wel enige bekwaamheid hebben, zij hebben geen politieke ervaring op federaal vlak en als zij zich straks in Paarsgroen+ verbranden, is dat voor de partij maar een beperkte schade. Enfin dat hopen de kadodders toch.

   Dat laatste geldt vooral voor Annelies Verlinden, juriste en topadvocate die vanuit het politieke niets minister van Binnenlandse Dinges van dit land is kunnen worden. Bij het begin van de coronacrisis kwam ze al eens internationaal in het nieuws, toen ze stelde dat mensen thuis wel een barbecue mochten houden, maar dat bezoekers niet door het huis mochten lopen en dus ook niet naar het toilet konden gaan. Die uitspraak haalde zelfs de Washington Post.

   Nu heeft ze zich serieus versproken door te zeggen dat Dries Van Langenhove bij zijn deelneming aan een rechtse demonstratie in Parijs onwettig het land uit was, want dat dat geen essentieel bezoek was. Ze werd daarover al tegengesproken door enkele bekende ex-collega’s advocaten, die wezen op een volledig foute interpretatie van een ministerieel besluit dat ze zelf had opgesteld en waarbij staatshoofden, regeringsleiders, ministers en verkozen vertegenwoordigers van het parlement wel degelijk naar het buitenland mogen als dat bezoek past in de uitoefening van hun al dan niet politieke benoeming.

   Persoonlijk ben ik geen specialist ter zake, maar als zelfs De Standaard Van Langenhove in deze zaak moet gelijk geven, zit er wel degelijk iets fout met een minister die als uitvoerende macht een publiek standpunt heeft ingenomen, wat in principe niet mag. Annelies Verlinden komt wel van buiten de politiek, maar is een duidelijk voorbeeld van het Peter Principe, dat zegt dat iedereen in een hiërarchisch systeem doorgroeit tot hij/zij boven zijn/haar competentieniveau zit en dan aan ‘creatieve incompetentie’ gaat doen. Bij haar blijkt het zo te zijn.

    De loononderhandelingen tussen vakbonden en werkgevers hebben finaal niets uitgehaald en de onderhandelaars hebben de hele zaak doorgespeeld naar de regering, die er waarschijnlijk ook niet veel meer aan zal kunnen doen dan de loonopslag van 0,4% boven op de index bevestigen. Doet de regering méér, dan moet ze nog meer geld uitgeven die ze niet heeft en wordt de nu reeds immense staatsschuld nóg groter. Dat in deze tijden werknemers, die het geluk hadden niet (al dan niet tijdelijk) werkloos te worden, meer opslag willen is zeker geen teken van solidariteit met diegenen die hun werk verloren of die wel 70% van hun loon kregen maar geen garantie op wat er later kan gebeuren. Een oplossing zou zijn de loonbarema’s te bespreken volgens sectoren, zoals dat in de meeste landen gebeurd. Maar dit is weer een van die zaken ‘only in Belgium’.

   In het Britse ‘The Economist’, zowat het belangrijkste economisch weekblad ter wereld met een oplage van om en bij het miljoen, waarvan de helft in de USA, verscheen deze week een grafiek van de landen met de grootste schuldgraad in verhouding tot hun Bruto Binnenlands Product (bbp). België staat op die lijst op de zesde plaats. De eerste vijf plaatsen worden er ingenomen door koploper Griekenland, gevolgd door Italië, Portugal, Frankrijk en Spanje. Allemaal zgz ‘Club Med’-landen die het niet altijd zo nauw nemen. Dat België daar als eerste niet ‘Club Med’-land staat is een veeg teken, zeker als men weet dat Vlaanderen op zich daar helemaal niet bij hoort, maar wel riskeert erbij te geraken door de impasse in Wallonië.

   Met zijn centrale ligging, zijn internationale zeehavens en zijn hardwerkende bevolking hoort Vlaanderen thuis bij de zgz ‘Hanze landen’: Duitsland, Nederland, Oostenrijk en de Scandinavische landen, niet bij de Club Med. Daar dreigt het wel bij te geraken door het blok aan het been dat Wallonië heet, maar dat in dit land wel de pretentie heeft de politieke lakens uit te delen. Straks betalen we niet alleen meer voor Wallonië (± 12 miljard euro per jaar), maar ook voor de hele Club Med.

---

   En dan nog dit. In de States heeft men al 500.000 overlijdens t.g.v. het coronavirus. Vreselijk zoveel, maar in verhouding tot het aantal inwoners (30 x meer dan in België, waar we over de 20.000 zitten) hebben wij er hier nog altijd meer, maar dat schijnen onze media nog altijd niet te beseffen. De USA, China, Rusland en India zijn trouwens geen landen vergelijkbaar met het onze, dat zijn continenten.

   Er zijn in dit land zowat 25 overheidsbedrijven en instellingen waarbij de federale regering een vinger in de pap heeft. Reeds van bij het aantreden van Paarsgroen+ waren er nogal wat mandaten die al een tijdje vervallen waren en niet onmiddellijk konden worden ingevuld tijdens de regering in lopende zaken en het vervolg ervan. Dat opnieuw invullen gebeurt in dit land volgens het zgz ‘systeem D’Hont’, waarbij de zitjes toegekend worden naargelang het ‘gewicht’ van elke meerderheidspartij. Bij Paarsgroen+ met haar zeven meerderheidspartijen (drie meer dan in de regering Michel) gaat dat een hele klus worden. ‘Hoe meer zielen, hoe minder vreugde’ geldt hier. In tegenstelling tot de uitbreiding van de federale regering met extra ministers, vicepremiers en kabinetsmedewerkers, blijven bij de overheidsbedrijven de postjes beperkt en kan men normaal gesproken alleen die vervangen waarvan het mandaat is afgelopen.

   In de praktijk betekent dat voor de regering van Crootje, Brouckie en Quicky dat de vrijgekomen zitjes van N-VA’ers die hun mandaat zagen vervallen, niet zullen volstaan om socialisten en groenen naar hun zin te bedienen en zal de MR, die in de regering Michel oververtegenwoordigd was, niet meer kunnen rekenen op wat men wel eens het Reynder’s effect noemde. Didier had er de pak van weg zijn mannetjes overal te plaatsen, van de gouverneur van de Nationale Bank, Wunsch, tot de voorzitter van de NMBS Fontinoy. Die laatste, een eentalige francofoon, is ondertussen al 70, maar heeft zich opnieuw kandidaat gesteld. De wet werd zelfs speciaal voor hem aangepast om zijn mandaat na zijn 65ste te kunnen blijven uitoefenen.

   Kortom, het wordt weer een koehandel à la belge, waaraan de groenen voor het eerst in 17 jaar nog eens mogen deelnemen. Die worden liefst niet meer herinnerd aan de tijd toen ze ‘Anders Gaan LEVen’ als motto hadden*

*Dat doet me altijd denken aan dat mopje over die quiz. Vraagt de quizmaster: ‘Hoe heet de hoofdstad van Groenland?’. .Antwoordt de kandidaat: ‘Agalev’.

    Men zou het haast vergeten, maar er zijn ook nog altijd problemen genoeg buiten Corona om het eens over te hebben. Zo werd nog eens herhaald dat Engie/Belgacom niet meer rekent op het openhouden van de Belgische kerncentrales na 2025. Dat verhaal is niets nieuws, maar zal waarschijnlijk vrijdag officieel worden medegedeeld bij de bekendmaking van de jaarresultaten. Het bedrijf zal een waardevermindering aankondigen van een kleine twee miljard euro op haar Belgische kerncentrales Daarmee doet het Engie niets verkeerd. Ze komt alleen zo op dezelfde lijn te zitten van de Belgische federale regering die de volledige kernstop wil tegen 2025.

   Daarmee is echter de kous niet af. Een eventuele verlenging blijft wel achter de hand te worden gehouden als een Plan B en dit zou kunnen gebeuren via een subsidiemechanisme dat investeringen in vervangcapaciteit en nieuwe gascentrales aanmoedigt. En dat zal weer veel geld kosten.

   Tot daar het voorlopige officiële verhaal, waar onze nieuwe (groene) minister van Energie Tinne Van der Straeten (niet van Heule!) 100% achter zou staan. Waar men haast niets meer over hoort, is dat de gascentrales die eventuele energietekorten na 2025 moeten opvangen, niet alleen ettelijke miljoenen gaan kosten, maar tevens CO2 gaan uitstoten die voorlopig op geen enkele manier zal worden gecompenseerd. Onze laatste twee kerncentrales vervangen door gascentrales op die manier betekent een toename van CO2 die overeen komt met een half miljoen extra auto’s met fossiele verbrandingsmotoren. De groene logica is hier ver te zoeken.

   Doel 4 en Tihange 3, de meest recente kerncentrales die o.m. de N-VA wil open houden, zijn momenteel goed voor 20% van onze totale elektriciteitsvraag. Aan de bouw van de allereerste gascentrale moet nog begonnen worden, terwijl deze centrales tientallen jaren moeten kunnen draaien om rendabel te zijn. ‘Wird schon schief gehen’, zeggen ze in Duitsland.

   Kortom, het wordt nog wat voor wat onze energievoorziening betreft. Ikzelf heb me al voorgenomen mijn open haard, die ik al tien jaar niet meer heb gebruikt (als men alleen woont is dat niet praktisch), terug in te schakelen. Hout is er genoeg in Kasterlee. Ik heb er vroeger nooit moeten kopen (wél de zagen). Samen met de plannen om het nachttarief af te schaffen zie ik geen andere oplossing om de verwarmingskosten onder controle te houden en ik zal daarbij wel niet de enige zijn. Alleen in Vlaanderen zijn er nog zo’n 38.000 gezinnen die op e.o.a. manier elektrisch verwarmen.

   Het Luikse gerecht is op het spoor gekomen van een zoveelste financieel schandaal. Alhoewel het onderzoek in handen is van onderzoeksrechter Frenay, dezelfde die onlangs Stéphane Moreau (de spilfiguur van de schandalen rond Publifin en Nethys) en François Fornieri (de zgz ‘Waalse Marc Coucke’) liet aanhouden, gaat het nu om een zaak die daar helemaal niets mee te maken heeft, maar wel weer om enorme bedragen. Men spreekt van zelfs honderden miljoenen euro.

   Dat geld – een bedrag van meer dan 400 miljoen is al gevallen – kwam reeds in 1999 in Luxemburg bij de bank Degroof (zowat de nummer vijf in België na de fusie met Petercam) terecht vanuit Zwitserland en werd daar ondergebracht in een investeringsvennootschap. Het behoorde toe aan de Luikse familie Jossart die toen al een kleine eeuw samenwerkte met wapenfabrikant FN Herstal. Gustave Jossart werd door de Belgische regering in ballingschap tijdens WO I in het Franse Le Havre zelfs ingeschakeld om in Frankrijk een wapenfabriek op te starten en kreeg na die oorlog de opdracht FN Herstal weer op te starten, nadat die fabriek door de Duitse bezetter was leeggeroofd. Bij zijn dood werd Gustave Jossart opgevolgd door een zoon met dezelfde voornaam. Die laatste bleef er directeur tot 1978 toen hij verder ging als zelfstandig wapenhandelaar in het Midden-Oosten. De Jossarts waren nooit aandeelhouder bij FN, dat – nota bene - eigendom is van het Waalse gewest, maar werden wel tot op het hoogste niveau betrokken bij het sluiten van grote wapencontracten. Toen Gustave Jossart Jr stierf in 2015 kwam pas aan het licht wat voor enorm vermogen hij had achter gelaten. Zelfs zijn eigen kinderen zouden er weinig of niets van geweten hebben.

   De kans is groot dat de honderden miljoenen bij Degroof-Petercam, zoals de fusiebank nu heet, met de wapencontracten te maken hebben gehad. De bank wordt niets ernstig ten laste gelegd, want zij heeft zelf de antiwitwascel erover ingelicht. Maar Luik zit daarmee meer dan waarschijnlijk aan zijn zoveelste schandaal, waar de Waalse politiek weer wel eens mee te maken zou kunnen hebben. Het lijkt er hoe langer hoe meer op dat ‘la Gauche Caviar’ en enkele duistere elementen binnen het grootkapitaal het in Wallonië goed met elkaar kunnen vinden en doet wat denken aan de schandalen die er enkele jaren geleden waren in Charleroi. Toen deed er daar het mopje de ronde over Diogenes die Charleroi bezocht. Het zou de dag van vandaag niet misstaan in Luik. Ik wil de lezers de aan de Luikse toestanden aangepaste mop niet onthouden.

---

   Diogenes was een filosoof uit de Griekse oudheid, die met een olielamp door de hoofdstad Athene liep om naar oprechte mensen te zoeken.

   Op zekere dag besloot hij dat ook eens in Luik te proberen. Op een gegeven ogenblik vindt een voorbijganger Diogenes uitgeput op een bank in het centrum van de stad. ‘En’, vraagt de man, ‘hebt ge een oprechte mens gevonden?’. ‘Zwijg stil’, zegt Diogenes, ‘ik ben al blij dat ik mijn lamp nog heb’.

    I.v.m. de geplande relance in het post-corona tijdperk en het verkrijgen van het geld van het Europese Herstelfonds, waarover al e.e.a. te doen was, is het de bedoeling van de Vlaams gewestregering om de activiteitsgraad in Vlaanderen boven de 80% te brengen. Om dat te kunnen verwezenlijken moet echter de federale regering meewerken, zeker voor wat de langdurig zieken betreft. Het is nl weer eens geen toeval dat het aantal langdurig zieken en invaliden in Wallonië een aardig stuk hoger ligt dan in Vlaanderen, vandaar.

   Volgens de jongste Eurostat-cijfers van 2019 gaat het in België om liefst bijna een half miljoen mensen die langdurig ziek of invalide zijn. Dat zijn er 200.000 meer dan tien jaar geleden en dat betekent 6,4% van de bevolkingsgroep tussen 20 en 65 jaar. Ter vergelijking: het Europees gemiddelde is maar 4,3%. In 12 van de 27 EU-landen was er die laatste tien jaar zelfs helemaal geen stijging en in Duitsland en Italië zitten ze voor dezelfde periode aan respectievelijk 3,3 en 2,6%.

   Volgens een rapport van Jan Denijs, de arbeidsmarktdeskundige van de uitzendgroep Randstad, is België het enige EU-land met een lager dan gemiddelde arbeidsgraad én een hogere dan gemiddelde ziekte en invaliditeit. Dat dat laatste bijna uitsluitend op rekening van Wallonië komt, zegt Denijs er niet bij en komen we, naar slechte gewoonte, ook niet van Europa te weten dat alleen maar Belgische cijfers geeft en geen regionale, maar is een logisch resultaat als men er de Eurostat-cijfers naast legt. Het zou pas een verrassing zijn als het eens andersom zou geweest zijn.

    In mijn blog van 12 dezer had ik het er nog over dat in Italië Silvio Berlusconi de laatste premier was die daar democratisch verkozen werd. Sindsdien zijn er al zes andere geweest, allemaal zgz ‘technocraten’, ‘Super Mario’ inbegrepen. De in Italië populaire cabaretière Luciana Litizzetto zei het zo: ‘Wij hebben in Italië geen parlementaire democratie, maar een verwarmingsketel. Eens in de zoveel tijd bellen we een technicus’...

---

   Nu is die Mario Draghi misschien wel de enige ‘technicus’ die de verwarmingsketel daar nog kan repareren. In feite draait bij onze Transalpijnen alles om de miljarden die het land kan krijgen van het Europees Herstelfonds. Die leningen en subsidies bedragen in totaal meer dan 200 miljard euro. Vóór hij die krijgt zal Draghi echter moeten afkomen met een plan waaruit zal moeten blijken dat dat geld op een intelligente manier zal besteed worden. Met zijn ervaring bij de Europese Centrale Bank (ECB) is hij een van de weinige Italianen die daartoe in staat wordt geacht. Vroeger was dat geen probleem. Het land devalueerde zijn Lire en klaar was kees. Wij hebben negen jaar in Italië gewoond, van 1963 tot 1972. Toen we daar aankwamen, kregen we 8 Bfr voor 100 Lire. Toen we er vertrokken nog maar 4 en had de Lire dus op negen jaar tijd de helft van zijn waarde verloren. Daardoor werd de Italiaanse export echter wel goedkoper en kon het land blijven concurreren. Sinds het Verdrag van Maastricht kan dat niet meer.

   Aan ‘Super Mario’ dus de taak om daarvoor een oplossing te vinden. Zijn slogan bij de ECB ‘I’ll do whatever it takes’ zou ook in eigen land wel eens van pas kunnen komen.