Berichten van 13 september 2021 tot 19 september 2021

   Na de Amerikaanse terugtrekking uit Afghanistan, zonder voorafgaandelijk overleg met de bondgenoten, wordt Europa nog eens voor schuit gezet door de oprichting van een in de eerste plaats militaire alliantie tussen Australië, de UK en de USA, samengevat in het logo AUKUS. Het gaat in de eerste plaats om een strategisch antwoord te bieden aan de opbouw van een sterk China binnen de Stille Oceaanzone, al kan men de aanwezigheid van de Britten alleen verklaren door hun historische aanwezigheid die tegenwoordig voltooid verleden tijd is.

   In het kader van deze nieuwe Angelsaksische alliantie heeft Australië alvast bij de USA een serie met kernenergie aangedreven duikboten besteld en werd eenzelfde bestelling bij Frankrijk afgezegd met als excuus dat de Franse duikboten nog op diesel werken en de Amerikaanse op kernenergie. Het Franse protest daartegen lijkt mij vrij hypocriet omdat datzelfde Frankrijk op tijd en stond haantje de voorste wil spelen in het kader van de klimaatdiscussies. Die duikboten zullen (voorlopig?) wel geen kerkwapens vervoeren.

   Dat Europa in het AUKUS-verhaal niet meespeelt is ook de logica zelf. De EU-landen hebben in totaal een militair budget dat vier keer groter is dan bv dat van Rusland. In tegenstelling tot wat Poetin ermee bereikt, zijn wij een bende amateurs. Zo loopt er het gerucht dat de Franse troepen, die in Mali al enkele jaren tevergeefs proberen de terreurgroep Boko Haram te verdrijven, zich binnenkort ook daar zullen terugtrekken en dat er gesprekken zijn van de Malinese overheid met Moskou om er Russische huurlingen in te zetten...

    Over onze pensioenen is het laatste woord nog niet gezegd. Wie hier zijn hele leven officieel gewerkt heeft en veel heeft bijgedragen, krijgt in verhouding een eerder laag pensioen. Wie weinig heeft bijgedragen, moet niet wanhopen, want zal een pensioen krijgen dat in verhouding meer zal bedragen. Reden daarvoor zijn de mee tellende gelijkgestelde periodes zoals bv ziekte en werkloosheid, een soort basispensioen dat sommigen willen terugdraaien en anderen, zoals die Lalieux (PS), willen beschikbaar maken voor iedereen.

   Er zijn landen vergelijkbaar met het onze, zoals bv Denemarken en Nederland waar men al zo’n basispensioen heeft. Et alors? Wel, het verschil met het onze is dat dat basispensioen daar maar ongeveer de helft is van het minimumpensioen dat men hier aan iedereen wil uitkeren. De voorwaarde daar is verder dat men er lang genoeg zal hebben gewoond en/of gewerkt. Bij dat lager basispensioen voor iedereen kan dan nog een bedrijfspensioen, een groepsverzekering of iets dergelijks gevoegd worden, maar ook daarvoor moet men een aantal jaren gewerkt hebben.

   Tenslotte is een pensioenstelsel een contract tussen generaties dat alleen in stand kan worden gehouden als het betaalbaar blijft. Daar waar pensioenen betaald moeten worden uit lopende premieontvangsten, zoals bij ons, kan dat serieuze problemen opleveren bij grotere vergrijzingskosten, wanneer meer werknemers op pensioen gaan dan er nieuwe bijkomen.

    Ik heb het vaccin voor mijn reguliere griepprik besteld en zal dat gezet krijgen zodra mijn huisarts mij dat aanraadt. Dat doe ik al sinds 1995 en sindsdien heb ik geen griep meer gehad. Dit jaar zijn er ook de 2 Covid-19 prikjes bijgekomen en hoop ik daarmee het najaar en de winter door te komen. Ik heb ook besloten mijn mondmasker te blijven dragen waar dat aanbevolen blijft, al wordt het zo stilaan een mission impossible.

   Vandaag komt het beruchte veiligheidscomité nog maar eens samen en wordt er weer godweetwat beslist. Daarover uitweiden heeft nu geen enkele zin en zelfs daarna zal God en klein pierke er weer zijn zeg over hebben, want het zal nooit voor iedereen goed zijn. In het verdeelde en ingewikkelde land dat België is, zal het nooit lukken een duidelijke uitleg of toepassing geregeld te krijgen. ‘Elk voordeel hep se nadeel’, wist Johan Cruyff al en elke regio een specifiek probleem.

   Enige positieve noot in de coronakakofonie is dat de ziekenhuisopnames weer zakken. Ook al gebeurt dat zachtjesaan, het gevaar van een volgende golf n.a.v. de buitenlandse vakanties lijkt beperkter dan gevreesd. Hoop doet leven en wie leeft zal zien (dat laatste letterlijk).

    Er is dezer dagen nogal wat te doen over de prijzen van gas en elektriciteit. Die blijven maar stijgen, vooral door een tekort aan het eerste, waarmee ook het tweede wordt geproduceerd. Gas kan men zo maar niet maken, elektriciteit wel. Door de relance na de Covid-19 epidemie, waar men zo stilaan hoopt vanaf te geraken, is er echter grote vraag naar gas – vooral in China - waardoor hier tekorten dreigen en de prijzen blijven stijgen.

Of dat alles nog niet erg genoeg is, dreigt er in Europa nog een extra probleem bij de komen. In Noorwegen, dat de grootste Europese producent van gas en olie is, zijn er verkiezingen geweest, waarbij de mogelijkheid bestaat dat er een linkse regering komt, bestaande uit de eerder gematigde Arbeiderspartij en enkele kleinere linkse partijen die de Noorse productie van zowel gas als olie willen stilleggen. Alhoewel de opbrengst van gas en olie meer dan 40% uitmaakt van de Noorse export en voor 200.000 banen zorgt, zou dat voor Noorwegen zelf niet veel uitmaken. Zij zitten daar op een superspaarpot, nadat men er besloten had de opbrengsten van gas en olie uit de Noordzee niet onmiddellijk uit te geven, maar te beleggen om ook latere generaties ervan te laten genieten. Sinds enkele jaren vloeit er nauwelijks nog oliegeld naar het fonds, wel in de omgekeerde richting. In de eerste helft van dit jaar ging er 14 miljard euro oliegeld naar de Noorse begroting.

Uit klimaatoverwegingen willen enkele kleinere linkse partijen, mochten ze deel uitmaken van de volgende Noorse regering, nu de productie stilleggen, wat Noorwegen zelf niet veel armer zal maken. Het fonds heeft aandelen in zowat alle belangrijke Europese bedrijven. Voor landen die zelf weinig of geen olie hebben, zal het echter betekenen dat de prijzen voor de olieproducten nóg hoger zullen komen te liggen. Helemaal geen prettig vooruitzicht. Het zou wel eens een dure winter kunnen worden.

---

   Als het met die gasprijzen de spuigaten blijft uitlopen, zal dat een reden te meer zijn om hier niet meer met gascentrales te beginnen. Buiten het feit dat ze te vervuilend zijn, gaan ze dan ook nog teveel verbruikskosten hebben, mét daarbij het risico dat ze wel eens zonder gas zouden kunnen komen te zitten .

   In mijn blog van 11 dezer kondigde ik nog het boek ‘Botsende beschavingen?’ aan dat Bart De Wever en de Gentse Imam Khalid Benhaddou samen hadden geschreven en uitgegeven. In tegenstelling tot wat ik halvelings vreesde, was de reactie op dat boek in onze media eerder gelaten. Er werd in feite weinig in verteld dat men al niet wist.

   Dat er een zekere toenadering tussen de twee culturen zou zijn, is omdat het meestal moetens is, zeker in de steden waar ze op elkaars tenen lopen. Voor De Wever komt daar nog bij dat zijn voorzitterschap van de N-VA erdoor wel onder druk komt te staan. Men schat dat het aantal moslims dat in Antwerpen voor de N-VA stemt amper 3% zou zijn en in heel Vlaanderen niet veel meer. De meeste moslims kiezen bij ons voor de linkse partijen.

   Zoals ik al eens stelde, zou het beter zijn dat Bart zijn N-VA- voorzitterschap zou doorgeven en zich uitsluitend nog zou bezig houden met zijn diverse stad, die hem werk genoeg bezorgt. Antwerpen is al bij al een wereldstad en mag niet vergeleken worden met een stadje zoals bv Aarschot, waar Gwendolientje destijds het burgemeesterschap combineerde met dat van de partij en zelfs dat niet goed werkte.

   Volgens de Nationale Bank (NBB) zijn de ‘intergewestelijke overdrachten,’ zoals zij de transfers van noord naar zuid noemt, lichtjes gedaald en bedragen ze nu ‘maar’ zo’n 7 miljard euro. Die komen uit de Sociale Zekerheid, de belastingen en de financieringswet. Men zou ermee kunnen lachen, want dit cijfer houdt geen rekening met een vierde pijler, nl het afbetalen van de jaarlijkse intrestlasten voor de Belgische staatsschuld die voor 90% door Vlaanderen en voor 10% door Brussel wordt afgelost en waarbij Wallonië 0,0% bijdraagt, omdat het zegt geen geld over te hebben. Dat maakt dat de werkelijke transfers van Vlaanderen naar Wallonië geen 7 maar 12 tot 13 miljard bedragen, per jaar a.u.b., een deel van onze welvaart die we zomaar weggeven. Dat is een gegeven dat we allemaal jammer genoeg al jaren kennen. Het wordt alleen ergerlijk als de Nationale Bank, waarover we sinds de komst van Pierre Wunsch als nieuwe gouverneur een betere indruk hadden gekregen, daar zomaar overheen stapt.

   Nu het coronagebeuren toch stilaan lijkt deemsteren, zou de politiek terug de draad moeten opnemen en zou de federale regering werk moeten maken van enkele heikele punten uit haar eigen regeerakkoord. Gemakkelijk zal dat niet worden, zoals we reeds hebben kunnen zien bij het lanceren van het PS-pensioenvoorstel en de groene kernuitstap. En dan hebben we het nog niet gehad over de werkzaamheidsgraad die – zoals in Nederland en Duitsland – boven de 80% zou moeten komen te liggen. Voor Vlaanderen lijkt dat haalbaar. Daar zit men nu reeds aan 75%, in Wallonië ligt het 10% lager en in Brussel – waar 35% van de huidige bevolking een vreemde nationaliteit blijkt te hebben - geraakt men zelfs niet verder dan 61%. Eenzelfde verhaal voor wat de vaccinaties betreft, waarbij vooral het verschil met datzelfde Brussel nóg groter is. Zelfs in Wallonië krijgt men zo stilaan genoeg van de fameuze ‘Fédération Wallonië-Bruxelles’ die alleen maar uitblinkt in het maken van schulden. Zoals ik hier reeds meermaals geschreven heb, wordt het tijd die tweede regionale Waalse regering af te schaffen. Wat nut heeft men daar alles dubbel te hebben: twee regeringen, twee minister-presidenten en een dubbele hele reeks ministers. En daar houdt het niet eens bij op. De ‘Service Publique de Wallonie’ (SPW), die officieel moet zorgen voor de wederopbouw na de overstromingen in de Vesder- en Maasvalleien, telt al 5 directeurs-generaal, 1 secretaris-generaal en ook een hele serie directeurs. Doet zo’n beetje denken aan bepaalde ngo’s die ook zoveel ‘administratieve kosten’ hebben, dat er voor de echte gedupeerden amper iets overblijft.

   De Chinezen hebben daar een spreekwoord voor, dat zegt, dat tegen bureaucratie en cholera niets te beginnen is.