Berichten van 21 maart 2022 tot 28 maart 2022

   Onze vroegere nationale-,  nu Europese Charel ziet zijn mandaat als voorzitter van de Europese Raad verlengd met twee en een half jaar, tot eind 2024. De man barst van de ambitie, maar heeft in werkelijkheid niet veel positiefs uitgevoerd. Dat men hem ‘de secretaris van Macron’ noemt zal daar ook niet veel aan verhelpen.

   Michels carrière doet zo’n beetje denken aan die van partijgenote Sofie Wilmès, die ‘riskeert’ in het najaar benoemd te worden als nieuwe secretaris-generaal van de NATO en in feite blijft omhoogvallen bij gebrek aan gewicht (mijn blog van 12 februari). Gestart als ‘zoon van’, werd Michel jr reeds Waals minister op zijn 25ste. Dat hij in de Zweedse coalitie premier van België werd, dankte hij aan het feit dat hij op dat ogenblik voorzitter was geworden van MR, die men nodig had om de socialisten er buiten te houden.

   Of Michels carrière crescendo zal blijven lopen, is – in tegenstelling tot die van Wilmès – eerder twijfelachtig. De man is wat te houterig en zijn  Engels is niet van het beste. Ook zijn houding bij enkele topontmoetingen, waarbij Ursula von der E.U. straal genegeerd werd (o.a. bij Erdogan) en Charel daartegen niets ondernam, wordt hem kwalijk genomen. Hij lijkt echt wel een typisch voorbeeld van het Peter Principe dat zegt dat ‘mensen in een hiërarchisch systeem gepromoveerd worden tot ze een niveau bereiken waarvoor ze niet langer competent zijn’. ‘Doodgepromoveerd’, zeg maar.

   Al jaren pleit ik in deze rubriek om van de Vlaamse feestdag van 11 juli een officiële feestdag te maken, dus voor iedereen en geen apartheidsfeestdag, zoals dat tot nu toe het geval is, waarbij Vlaamse ambtenaren ervan kunnen genieten, maar bv werknemers in de privé niet. Nu blijkt dat in het regeerakkoord van Paarsgroen+ er wel degelijk gesteld is er een feestdag voor iedereen van te maken en dat niet alleen voor de Vlaamse regio, maar ook voor de Waalse (27 september) en de Brusselse (8 mei). België zou echter België niet zijn  als men daar geen nationale draai aan zou geven. Het blijkt nl dat de federale minister van Werk, Pierre-Yves Dermagne (PS), die daarover een voorstel moest doen, wil uitgaan van de werkplek en niet van het behoren tot een bepaalde gemeenschap of gewest.

    Dat laatste zou inhouden dat de Vlaamse pendelaars naar Brussel – en dat zijn er nogal wat – een betaalde feestdag zouden krijgen op het Brusselse Irisfeest van 8 mei en niet op 11 juli. Op die echte Vlaamse feestdag zouden ze dan wel moeten gaan werken of een dag vakantie voor afgeven. Waarom het gemakkelijk maken als het moeilijk ook kan?

    Annelies van Binnenlandse Dinges zal er volgende week mee te maken krijgen en hopelijk past die er een mouw aan, anders wordt dit een zoveelste nieuw negatief punt op mijn lijst ‘Only in Belgium’.

---

    En dan nog dit: Uit een laatste peiling van o.m. Het Laatste Nieuws, blijkt dat vooral de Vlaamse liberalen verliezen. De partij zou zelfs bij verkiezingen de 10% niet meer halen. Feitelijk een normale evolutie van een partij waarvan de voorzitter zijn woord niet hield t.o.v. de achterban die hem verkozen had. Zelfs de zgz ‘premierbonus’ van Crootje zal daar niets aan veranderen, want die dient alleen maar als dweil voor de linkse partijen  die in Paarsgroen+ de lakens uitdelen.

     Brussel is de laatste week flink in het nieuws geweest als hoofdstad van de E.U., thuisbasis van de NATO en gastheer van de G7. Wie niet beter weet, zeker in  het buitenland, moet een geweldig gedacht hebben van de stad. De werkelijkheid is echter heel wat genuanceerder.

   Ergens in het najaar van 2021 heb ik reeds een blog geschreven over de belabberde toestand van de Brusselse begrotingen. Die waren er zo erg aan toe, dat het Rekenhof de begroting, opgemaakt door Brussels minister van Financiën Sven Gatz, terugstuurde omdat er op een gegeven punt sprake was van 777.000 euro i.pl.v. 777 miljoen euro. Nu blijkt dat die zaak nog steeds niet geregeld is en dat de stad nog altijd  geen volwaardige begroting heeft voor dit jaar, 2022 dus. Als gevolg daarvan kan het alleen werken  met voorlopige twaalfden, zoals men dat noemt. Dat wil zeggen dat Brussel  maandelijks slechts één twaalfde van het budget van 2021 mag uitgeven.

   Ondertussen zijn de Brusselse schulden tussen 2016 en 2020 met 90% gestegen naar 8,9 miljard euro, bijna 180% van de jaarlijkse inkomsten, staan er 10 Brusselse gemeenten onder financiële voogdij van het Brusselse Gewest en dreigt een faillissement. De bevoegde minister Clerfayt (Défi, het vroegere FDF) doet er niets aan en wordt al ‘Clairfailliet’ genoemd. Vrij vertaald: ‘klaar voor het failliet’. Met dank aan dertig jaar PS-bestuur.

    Meyrem Almaci heeft haar ontslag als voorzitster van Groen aangeboden. Normaal zou ze nog twee jaar aanblijven, maar dat ziet ze niet meer zitten. De officiële reden voor haar ontslag zou zijn dat ze zich nu ineens meer gaat aantrekken van haar familie. Nu zo ineens? Volgens mij is ze eerder het (eerste) slachtoffer van de mislukte kernuitstap.

   Het gaat niet goed met Groen, dat haar dada van de  volledige kernuitstap niet heeft kunnen waarmaken. De ‘overwinningsnederlaag’ bij de laatste verkiezingen, de rel met Calvo en de deelname aan Paarsgroen+ heeft haar geen enkele bonus opgeleverd, buiten de ministerpostjes. Groen blijft een aanhangsel van Ecolo, in de eerste plaats Belgisch, on- om niet te zeggen anti-Vlaams en dat snappen ondertussen ook de vele simpele zielen die vroeger in de partij geloofden en nu niet meer.

   Partijen als Groen en PvdA maken in Vlaanderen weinig kans om door te breken, juist omdat ze maar aanhangsels zijn van  hun Waalse medestanders, die in de eerste plaats links zijn. Ze zouden beter moeten weten, want ze kopiëren gewoon de Vlaamse socialisten die nooit iets anders hebben gedaan en alleen blij mogen zijn nog te mogen meespelen als de PS dat wil. Net zoals de socialisten van ons ‘mateke’, hebben Groen en de PvdA blijkbaar nog altijd niet begrepen dat het niet opgaat de Belgische kaart te trekken, terwijl ze alleen maar stemmen kunnen halen in het eigen Vlaanderen dat ze verwaarlozen.

   Dat de prijs van brood, bloem en zonnebloemolie zou stijgen, was te verwachten. Dat er tegelijkertijd al meteen zou gehamsterd worden, is een herhaling van het corona tijdperk, dat zelf nog niet helemaal voorbij is. Mede door de prijsstijgingen zal de bevoorrading bij ons wel geen ramp worden. Dat wordt het wel in sommige landen van het Midden-Oosten en van Noord-Afrika, die ook de vorige jaren de grootste afnemers waren van de tarwe uit Rusland én Oekraïne, zoals ik zelf reeds meldde in mijn blog van 18 dezer (‘Ons dagelijks brood’).

   De prijsstijgingen zullen zich trouwens niet beperken tot voedsel. Denkt maar aan de fossiele brandstoffen, de toeleveringskosten, de grondstoffen en alles wat daarmee te maken heeft. De vraag is alleen hoe lang die verhoogde kosten zullen kunnen worden aangerekend, want in feite is er geen echt tekort, maar worden bepaalde zaken met opzet ingehouden of duurder gemaakt.

   Ondertussen blijven onze regeringen maar geld uitdelen alsof het echt niet meer op kan. Waar blijft de begrotingscontrole, of is die ook al afgeschaft? Verwijzen naar wat andere landen doen, is geen optie. De meeste van onze buurlanden – Frankrijk uitgezonderd – hebben een begroting die nog beheersbaar blijft. Het koninkrijk België heeft zo stilaan de grootste staatsschuld van heel Europa. ‘We zijn ons aan het ruïneren’, Dat zei Crootje letterlijk n.a.v. een vergadering van de Europese staatshoofden*. Voor één keer moet ik hem gelijk geven, maar er hem meteen daarbij aan herinneren dat het momenteel wel de verantwoordelijkheid is van zijn eigen Paarsgroen+-regering

. 

*Dat gebeurde gisteren op het Klara-journaal van 10.00 uur.

    Corona blijkt opnieuw in de lift te zitten. Een echte verrassing kan men dat moeilijk noemen. De mensen komen weer bijeen, in  het dichter bevolkte Vlaanderen  nog meer dan in Wallonië. Van de laatste variant, de omikron, was al meteen  bekend dat hij besmettelijker was dan de vorigen en dat blijkt nog steeds zo. Anderzijds was omikron minder gevaarlijk en ook dat klopt nog steeds, behalve dan voor de 65-plussers en zelfs dat is geen verrassing.

   Jongeren en mensen van de middelbare leeftijd die geen buitengewone inspanningen moeten leveren,  zullen dus nog steeds besmet kunnen geraken, maar er in verhouding minder last van hebben. Al blijkt dat niet zo bij sportbeoefenaars. Een record aantal wielrenners gaf zaterdag forfait voor Milaan- San Remo omdat ze zich niet goed voelden. Een van de afhakers, Europees kampioen Sonny Colbrelli, nam daarna wél deel aan de Ronde van Catalonië en moest bij de aankomst van de eerste rit gereanimeerd worden! Ook een van de Borlée’s diende forfait te geven bij de  Wereldkampioenschappen Indoor atletiek.

   Voor de ouderen blijft het opletten geblazen en ikzelf – de 80 voorbij – draag nog steeds mijn mondmasker in supermarkten of op drukke plaatsen. Mocht ik morgen besmet raken, dan zou ik het wel eens kunnen vergeten.

   Gelukkig zitten we ondertussen in een zonnige lente en staan we voor de zomer. We zullen maar duimen en hopen, dat er na de zomer weer geen nieuwe variant opduikt.

    In de waanzin van de oorlog in Oekraïne is het de vraag of Poetins ‘bevrijdingsleger’ het zal aandurven het historisch centrum van Kiev plat te bombarderen, zoals dat gebeurd is in Charkov en Marioepol. Kiev betekent nl voor zowel Russen als Oekraïeners de bakermat van hun beschaving, een beetje te vergelijken met wat Rome is voor West- en  Zuid-Europa..

   Ik schreef reeds dat Kiev al bestond als stad, toen Moskou nog een  boerengat was.  Ze ontstond aan de rivier de Dnjepr, aan de handelsroute van de Varjagen naar Constantinopel. Wanneer de stad gesticht werd, is onduidelijk. Volgens de Nestorkroniek is het in of vóór de negende eeuw ontstaan door de komst van de Varjagen of Roes. Het omliggende gebied benoemden zij tot Kiev-Roes. De stad zelf werd Kiev genoemd. In die tijd leefden in de omgeving van Kiev de Slavische Poljanen. Uit Roes ontstond later de naam Rusland.

   Kiev beleefde zijn bloeitijd tussen 882 en 1169, toen het de hoofdstad van het Oost-Slavische Kievse Rijk was. Uit die periode, waarin de Slaven overgingen op het (oosterse) christendom, dateren de belangrijkste monumenten in de stad, de Sint-Sofiakathedraal en het Holenklooster. Als Poetins leger verder doet zoals het nu bezig is met zijn terreur op burgerdoelen in andere Oekraïense steden, bestaat het risico dat er ook van die historische monumenten in Kiev niet veel meer zal overblijven.

   Poetins beslissing om Oekraïne binnen te vallen was gebaseerd op drie veronderstellingen:

-        Dat Zelensky een schertsfiguur was en zijn regering snel zou vallen.

-        Dat het Oekraïense leger niets voorstelde t.o.v. het Russische en het hoogstens een week zou stand houden.

-        Dat het Westen te zwak en te verdeeld was om te reageren.

     Hij heeft zich daarbij serieus vergist, op alle punten. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 17 februari (‘Het wilde oosten’) was de annexatie van de Krim en de opstand van de door Rusland gesteunde Donbas wat té vlot verlopen en leek het Westen erin te berusten. Dat was niet meer het geval bij de haast getelefoneerde inval van 24 februari.  Poetin heeft zich toen vreselijk misrekend en de ramp is, dat hij nu blijkbaar niet meer terug kan. Veel zal afhangen van de vraag hoelang zijn leugens t.o.v. zijn eigen volk zullen stand houden.

   Het bestaan van de Russische oligarchen was geen uitvinding van Poetin. Ze waren het gevolg van de al te lakse wetten waarbij, na de val van de Sovjet Unie, zowat alle grote bedrijfstakken van de Russische economie voor een appel en een ei geprivatiseerd werden. De nieuwe eigenaars werden op slag miljardairs en lieten het niet aan hun hart komen. Toen Poetin rond de eeuwwisseling aan de macht kwam, wist hij dat ook en verving hij de meeste van die oligarchen, zoals men ze is gaan noemen, door zijn eigen mannetjes, meestal uit zijn vriendenkring van Sint Petersburg. De belangrijkste voorwaarde om oligarch te worden en te blijven, was dat ze zich niet met politiek zouden bezig houden. Wie dat wél deed, zoals Mikhail Kodorkovski, die kritiek uitte op Poetin en zich kandidaat stelde bij de presidentsverkiezingen, verloor zijn contract met de staat en ging voor tien  jaar achter de tralies.

    Door de Russische inval in Oekraïne zijn zowat alle oligarchen hun fortuin buiten Rusland ofwel kwijt gespeeld of is het bevroren zodat ze er voorlopig niet veel meer mee kunnen aanvangen.

   Er is echter één uitzondering en die heet Jevgeni Prigozjin, ook al uit Sint Petersburg. Hij komt uit de georganiseerde misdaad en zat in de jaren 1980 negen jaar in de gevangenis. Toen hij vrij kwam, startte hij een handel in hotdogs en bouwde hij zijn zaak uit tot chique restaurants. In die functie kreeg hij van Poetin bij dienst aanstelling tot president de opdracht de staatsbanketten te verzorgen. Dat leverde hem de naam op van ‘kok van Poetin’, maar hij was meer dan dat en bezorgde het Kremlin een huurlingenleger dat bekend werd onder de naam ‘Wagner-groep’. Die naam heeft te maken met de de facto leider van de groep, een zekere Dimitri Oetkin, 20 jaar actief bij de veiligheidsdienst van het Russische leger, wild van het Derde Rijk van ‘der Adolf’ en van de muziek van Richard Wagner, voor wie diezelfde Adolf een boontje had. In Oetkins nek prijkt een SS-tatoeage. Uitgerekend die man moet de ‘denazificatie’ van Oekraïne mee bewerkstelligen,  Sinds zijn aanstelling knapt hij alle vuile werkjes op, waarvan men Poetin beschuldigt maar waar die altijd kan zeggen er niets mee te maken te hebben gehad en dat zowel in Syrië, in verschillende Afrikaanse landen en nu dus ook in Oekraïne.

*   In een oligarchische regeringsvorm is de rechtsgeldigheid van de wetten gebaseerd op het goeddunken van een gesloten elite.  Het woord ‘oligarchie’ komt uit het Oud-Grieks. De filosoof Plato noemde het ‘de slechte variant van aristocratie’.

.