De artsenquota
Van toen ik met deze blog begonnen ben, op mijn pensioneringsdag van februari 2005, heb ik geschreven over het probleem van de ingangsexamens voor studenten Geneeskunde en Tandheelkunde. Dat werd nl alleen toegepast door de Vlaamse afdeling, niet door de Franstaligen en was dus een zoveelste discriminatie waar wij Vlamingen het nog maar eens het slachtoffer van werden in la Belgique à papa. Het resultaat daarvan was nl dat Vlaanderen een steeds groter tekort kreeg aan huisartsen, spoedartsen en tandartsen, terwijl er aan francofonen kant meer afstudeerden dan wenselijk was, maar waarvan een deel geen Riziv-nummer kreeg dat nodig was om een artsenpraktijk te beginnen. Onder de regering Michel werd dat laatste probleem min of meer opgelost door Maggy De Block, maar weer bijna uitsluitend in het voordeel van de Franstaligen en veranderde er in feite niets.
Aan die ellendige toestand zou nu een einde komen, omdat de coronacrisis heeft aangetoond dat er in heel het land artsen tekort zijn. Een voorstel van Brouckie zou daar een einde aan maken en zou tevens de Franstalige kandidaat artsen verplichten vanaf het academiejaar 2023-2024 te slagen in een ingangsexamen. Beter laat dan nooit natuurlijk, maar het blijft een schande dat Franstaligen in dit land hun voeten kunnen vegen aan wetten die zij niet goed vinden, maar die de Vlamingen wél moeten naleven. L’unité fait la farce’. Het is trouwens helemaal niet zeker dat de Franstaligen zich straks ook aan de nieuwe wet zullen houden. In principe blijven ze er tegen. Van Vlaamse kant blijft het wantrouwen trouwens groot. Het overtal Franstalige studenten wordt tot en met 2027 kwijtgescholden en omdat Vlaamse artsen dooreen genomen meer uren kloppen dan hun Waalse collega’s – nog zoiets typisch Belgisch - is het risico groot dat de quota aan Franstalige kant nog zullen worden opgetrokken en zullen we met een nieuwe discriminatie te maken krijgen. Hoelang nog?

