Berichten van 6 juni 2022 tot 12 juni 2022

      Onze groenen hebben een opvolging gevonden voor Almaci. Niet één maar twee. Dat hebben ze afgezien van het Waalse Ecolo die dat al langer doet en – zoals ik al meer geschreven heb – volgen de Vlaamse linkse partijen de Waalse tegenhangers. België eerst. Het zal hen weinig voordeel brengen. Onze groenen zijn nog altijd een amateurclub die eerder wereldvreemd blijft en niet tot de verbeelding spreekt, wél tot onze portemonnee. Zowat alle ideeën waar ze mee afkomen kosten onredelijk veel geld.

    Hun kernuitstap was er al zo een , waarvoor ze zelf reeds de eerste stap hadden gemaakt tijden Verhofstadt I en die hen toen al hun Kamerzetels kostten. Ik heb zo het idee dat het hen na Paarsgroen+ niet veel beter zal vergaan. Het tweetal dat nu de leiding heeft, Jeremie Vaneeckhout en Nadia Naji, is voor het grote publiek een nobele onbekende. De voorstellen en ideeën die ze mee zullen moeten uitwerken,  o.m. een cheque van 30.000 euro voor elke 25-jarige, een sabbatjaar voor wie 50 wordt en nog van dat moois, zijn voorstellen die misschien zouden kunnen werken in een rijk OPEC-land, maar niet in het armlastige België met haat failliete Waalse deelstaat.

    Europa heeft dus beslist dat er vanaf 2035 geen nieuwe auto’s met verbrandingsmotor meer mogen gemaakt worden en alles dus elektrisch wordt of met waterstofaandrijving. Dat betekent dat wie zich zo’n elektrische wagen niet zal kunnen veroorloven (ze kosten momenteel zowat het dubbele), met een tweedehands zal moeten rijden. Dat zouden er heel wat  kunnen zijn, misschien wel de helft van de huidige autobezitters als we er de bedrijfswagens even niet bijtellen.

    Ondertussen begint men ook de beseffen,  wat iedereen feitelijke al wist, dat er niet genoeg elektrische stroom voorradig zal zijn. In Nederland geeft de overheid geen vergunningen meer voor nieuwe bedrijven of de uitbreiding van de bestaande in de provincies Noord-Brabant en Limburg. Bij ons is men nog niet zover – Elia de Belgische hoogspanningsnetbeheerder zegt dat er bij ons geen reden tot paniek is -   maar dat gaat er gegarandeerd nog eens van komen. Fluvius, de netbeheerder van elektriciteit en aardgas in Vlaanderen, heeft al laten weten dat het de volgende jaren minstens 4 miljard euro extra zal moeten investeren om de stroombevoorrading te kunnen blijven verzekeren. Men mag drie keer raden wie die extra kost voor o.m. laadpalen en aansluitingen daaraan zal mogen betalen.

   Een ander probleem zijn de aansluitingen van de stroom uit de windmolenparken op zee, die door West-Vlaanderen naar Henegouwen moeten lopen. Daartegen is heel wat protest uit Vlaanderen o.w.v. de mogelijke schadelijke stralingen. Die lijnen ondergronds leggen kan ook, maar zal vijfmaal meer kosten.

   En verder maar hopen dat er veel zonneschijn zal zijn en het op tijd en stond flink gaat waaien! ‘Duurzaam weer’, zeg maar.

    In mijn kindertijd zei ik altijd: ‘Als ik bij het leger moet, dan ga ik naar de Kongo’. Nu moest het lukken dat ik mijn legerdienst moest doen in 1960, uitgerekend het jaar dat Kongo onafhankelijk werd. Na enkele maanden zat het er daar al bovenarms op met onlusten en werden er vrijwilligers voor Kongo gevraagd, ook bij de dienstplichtigen, de  ‘miliciëns’, zoals men die toen noemde. Toen kon ik dus naar Kongo, maar heb dat niét gedaan. Dat kon een geluk bij een ongeluk geweest zijn, want tijdens de opdracht van het Belgisch leger crashte er in Kongo een van hun transportvliegtuigen. Ik had erbij kunnen zijn, zeker nadat ik me realiseerde dat een van de slachtoffers een jongen was die samen met mij in 1959 zijn ‘drie dagen’ had gedaan in ’t Klein Kasteeltje.

    Die jongen was niet de eerste de beste. Hij heette Marcel Indekeu uit Hulshout en was dat jaar (1959) Belgisch  kampioen op de weg geworden bij de amateurs (‘liefhebbers’ heetten die toen). Elk jaar wordt er in Hulshout nog een wielerkoers gereden die de Grote Prijs Marcel Indekeu heet. Ze zijn hem daar niet vergeten en ik ook niet.

    N.a.v. het koninklijk bezoek aan onze vroegere kolonie, werden alle registers weer opengetrokken over de koloniale uitbuiting. Flup de laatste betuigde de zwartjes zijn spijt, maat opperde geen excuses die tot vergoedingen hadden kunnen leiden. Men vergeet daarbij constant te zeggen dat ‘Onze Kongo’ bij zijn onafhankelijkheid in 1960  voor die tijd in Afrika in vrij goede staat was. Een behoorlijk onderhouden wegennet, het spoornet ook en dat werkte. Er waren zelfs boekjes met de aangekondigde vertrektijden, die meestal nog klopten ook en dat gold eveneens voor de aansluitingen op de overzetboten. De doorsnee Kongolees had het niet breed, maar – zeker na de overname door België van de Vrijstaat Kongo, het privébezit van Leopold II - wel beter dan de dag van vandaag. Het sindsdien potverteren van het staatskapitaal en de ontwikkelingshulp gebeurde niet door de Belgen, maar door de eigen, nieuwe Kongolese machthebbers.

   Kongo beslaat ± een kwart van het Afrikaanse continent,  is veel te groot om als één land behoorlijk bestuurd te kunnen worden. Toen men het land zijn onafhankelijkheid gaf, had men het eerst moeten verdelen in een tiental staten*, min of meer volgens de etnische samenstellingen. Katanga had daar een voorbeeld van kunnen worden, maar dat werd niet toegestaan. Kongo moest een België in het groot worden. Zoals het nu is, ziet het er naar uit dat het daar nooit meer goed komt.

    De Vlamingen speelden in Kongo dezelfde ondergeschikte rol als in België. De hardste werkers waren doorgaans de missionarissen en hospitaalzusters, overwegend Vlamingen, die er werkten voor een appel en een ei, maar bijna alles verliep er in het Frans en het woord ‘Flamand’ was en is er een scheldwoord.

   Het huidige België, met zijn hoge staatsschuld en zijn begrotingstekorten is niet meer in staat om Kongo financieel te steunen. Alleen nog wat gerommel in de marge.

• Zo’n verdeling had men ook moeten doorvoeren in Zuid-Afrika, nog zo’n uitgestrekt land dat geen vooruitgang meer maakt.

   78 jaar, meer dan driekwart eeuw,  geleden was er ‘D-day, the sixth of June’, de ontscheping van de geallieerden in Normandië, wat het begin betekende van het einde voor de nazi-bezetting van Europa. Enfin, voor ons toch, want volgens Poetin en Lavrov zijn er na al die jaren nog altijd neo-nazi’s die Rusland bedreigen, wat een oorlog verrechtvaardigt die in Oekraïne zorgt voor tienduizenden doden, miljoenen vluchtelingen, het platbombarderen van heelder dorpen en steden, het ontwrichten van de wereldeconomie en de kans op de hongerdood van miljoenen mensen in Afrika en het Midden-Oosten die met die oorlog zo goed als niets te maken hebben. En volgens Putins aanhangers zou dat allemaal de schuld zijn van het Westen dat Oekraïne helpt zich te verdedigen tegen die waanzin.

   Vraag is maar: ‘hoe maken we een eind aan die waanzin?’. Of moeten we wachten tot het Rusland van Poetin straks ook Finland aanvalt, een land waarmee het al een winteroorlog heeft uitgevochten en grondgebied van heeft afgepakt.  Dat al een stap verder staat dan Oekraïne, want met honderden kilometer grens met Rusland heeft Finland als buurland officieel gevraagd lid te worden van de NAVO. Als Poetin er maar de nodige neo-nazi’s kan vinden en zich weer bedreigd zal voelen.

   Het probleem Oekraïne kan alleen worden opgelost als men, ten eerste, de wapens neerlegt, ten tweede het Russische leger hoogstens nog toelaat in de Krim en het Russisch sprekend gedeelte van de Donbas, ten derde alle vluchtelingen die dat willen laat terugkeren en ten vierde over laat ons zeggen één jaar* een VN-referendum houdt om uit te maken wie kiest voor Oekraïne en wie voor Rusland, en daarna de nieuwe grenzen daaraan aanpast.

*Dat hele jaar is nodig om alle vluchtelingen die dat willen, de kans te geven terug te keren.

.

    In mijn blog van 4 dezer (‘De kernINstap’) suggereerde ik al dat onze groenen, als ze consequent met zichzelf zouden zijn, best zouden opstappen en deze Paarsgroen+ regering  laten vallen, zodat de kiezer er zelf over zou kunnen beslissen hoe het verder moet. In een interview op Pinksterzondag bij VTM zei Bart De Wever ook dat de groenen best uit de federale regering zouden stappen. Alleen sprak hij niet van verkiezingen, maar stelde hij voor dat zijn partij dan voor een wisselmeerderheid zou zorgen. M.a.w. hij wil de Paarsgroen+ regering, die zijn partij bij de laatste verkiezingen een paar keer voor de gek heeft gehouden, nu gaan depanneren.

   Er is voor Vlaanderen maar één oplossing om consequent voor de eigen zelfstandigheid te gaan en dat is in de regionale verkiezingen van 2024 een Vlaamsnationale meerderheid halen. Om dat te bereiken zullen we de stemmen van álle  overtuigde Vlamingen nodig hebben, zowel die van de N-VA als die van het VB. Eventueel zou een derde partij, zoals bv cd&v, mee op die trein kunnen springen, maar dan wel onder de voorwaarden van de andere twee. Een volgende Vlaamse regering van N-VA met Vooruit en eventueel cd&v, zoals zelfs gesuggereerd werd in ’t Pallieterke van vorige week, is wishful thinking. Om te beginnen zal het Vlaams Belang  dan waarschijnlijk als grootste Vlaamse partij uit de volgende verkiezingen komen en dus eerst aan bod zijn. Als de voorsprong te groot zou zijn (wat tot de mogelijkheden behoort als De Wever volhardt in de boosheid niét mee te zullen doen) zal een volgende Vlaamse regering zonder het VB niet eens meer lukken.

   Tenslotte kan ik me niet voorstellen dat de Vlaamse zaak gediend zou zijn  door een coalitie met de Gauche Caviar, het volkje van denk links, leef rechts, dat in de eerste plaats op België gericht is. Met of zonder zingend konijn.

    Dat het niet goed gaat met de wereldeconomie is een open deur intrappen. Wat er voor dit land nog specifiek bij komt is, dat het al niet goed liep vóór de overval van Poetin op Oekraïne, wat alles alleen maar erger heeft gemaakt.

   Feitelijk valt voor België heel wat te herleiden tot de rampzalige twee legislaturen onder Verhofstadt. Toen werd de spaarpot (van, omgerekend, miljarden euro), die Dehaene had aangelegd om de vergrijzingkosten op te vangen, opgesoupeerd. Met de bereidwillige medewerking van socialist Vande Lanotte wiens zilverfonds, dat ervoor in de plaats moest komen, een lege doos bleek te zijn. Puur bedrog.

    In het licht van de gesprekken tussen de huidige federale regering, Paarsgroen II zeg maar, en Engie blijkt, dat de ‘actieve welvaartstaat’ die Verhofstadt ons beloofde, onze kernenergie verkocht aan het Franse Electrabel/Engie. Nadat deze laatste gedurende twee decennia woekerwinsten heeft kunnen maken en het nu waarschijnlijk wat minder gaat worden, mag België weer meespelen. Men kan daar tegen zijn, maar het alternatief – straks een stroomtekort te hebben – is geen rozig vooruitzicht. Het woord chantage is hier wel op zijn plaats.

    Ons mateke zal nog veel werk hebben om van dit België ‘het beste land ter wereld te maken’,  zoals hij dat aankondigde bij zijn benoeming tot voorzitter van de SP.a.