Berichten van 3 oktober 2022 tot 9 oktober 2022

   Gisteren verjaarde Poetin. De man werd 70, dat is 5 jaar boven het gemiddelde voor Russische mannen en dus oud naar Russische normen. Veel plezier zal hij er trouwens niet aan beleefd hebben, want uitgerekend dezelfde dag kreeg hij te horen dat voorvechters van mensenrechten uit Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne dit jaar de Nobelprijs voor de vrede hebben gekregen.

    Het gaat in de eerste plaats om de Wit-Russische mensenrechteractivist Aleksandr Bilaliatsk, die al een paar jaar door het Loekashenko regime in de cel is gestopt zonder enig proces of specifieke beschuldiging. Verder wordt de prijs gedeeld met twee mensenrechtenorganisaties, de Russische Memorial, dat al bestaat van 1987 maar vorig jaar door Poetin werd verboden en de Oekraïense Center for Civil Liberties, die sinds de Russische inval in Oekraïne de Russische oorlogsmisdaden in Oekraïne in kaart brengt.

   De Nobelprijs voor de vrede is de enige die niet uitgedeeld wordt in Zweden, maar in Noorwegen, nota bene: een buurland van Rusland. De inzendingen van kandidaten voor de prijs waren al binnen op 31 januari van dit jaar, dus nog vٕóór Poetins leger (of wat daarvoor doorgaat) Oekraïne binnenviel. Van de 300.000 reservisten die Poetin had laten oproepen bij de gedeeltelijke mobilisatie, blijkt meer dan een derde zich niet gemeld te hebben. Die zijn ofwel ondergedoken of het land uit gevlucht.

   Nog slecht nieuws voor de jarige was een zware ontploffing op de verbindingsbrug van Rusland met de Krim, aangelegd na de illegale aanhechting van dat schiereiland met Rusland in 2014. Net als bij het beschadigen van de Northstream gasleidingen in de Baltische Zee blijkt ook het opblazen van die brug stof voor speculatie en raden naar de dader(s), vooral als men weet dat de eigenaar en de chauffeur van de vrachtwagen, die op de brug ontplofte, Russen waren en dat het voertuig uit Rusland kwam.

   In deze rubriek heb ik al meermaals geschreven dat de Vlaamse onafhankelijkheid, hoe wenselijk ook, er niet op één, twee, drie zal komen. Voor een eerste stap is een Vlaamsnationale meerderheid nodig in het eigen parlement en dat kan in het beste geval pas na de regionale verkiezingen van 2024. Niet eerder, omdat de Vlaamse gewestregering een legislatuurregering is, wat bij een eventuele val geen nieuwe verkiezingen tot gevolg kan hebben. In 2024 zou dat wél kunnen en een Vlaamsnationale meerderheid, al dan niet gesteund door andere partijen, zou dan de zogenoemde Senelle-doctrine kunnen toepassen, waarbij het Vlaams parlement Vlaanderen uitroept tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlands taalgebied. Dat is democratisch volledig legitiem, want het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk, wat voor overtuigde democraten het enige is wat telt.

   Bovenstaande heb ik al meermaals geschreven en komt uit het boek ‘De ordelijke opdeling van België’, door Annemans en Utsi. Deze soevereiniteitsverklaring is  een eerste stap die wel noodzakelijk is om de verdere evolutie naar een onafhankelijkheid een wettelijke basis te geven.

   Daarna moet er o.m. een overgangsfase komen binnen het raamwerk van een sterk gereduceerde Belgische constructie, met als gevolg een boedelscheidingsverdrag die moet uitmonden in een onafhankelijkheidsverklaring. Iets parallels zou tegelijkertijd ook kunnen gebeuren aan francofone kant, maar dat is niet noodzakelijk.

    Er zal dus nog heel wat water naar zee lopen vóٕór het zover zal zijn, maar men moet érgens mee beginnen en dat zal in de eerste plaats zijn ervoor te zorgen dat álle overtuigde Vlamingen in 2024 ervoor zorgen dat die eerste stap zal kunnen gezet worden.

     Punt nummer één van mijn lijst ‘Only in Belgium’, de automatische indexverhoging, wordt met de dag actueler. Vorige week zaterdag drong Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank (NBB) nog aan om er een politiek debat over te houden. Af en toe zo’n verhoging mag, maar vier tot vijf op één jaar is ‘des Guten zuviel’.

   Het klopt dat de Belgische werknemers door die automatische index minder koopkracht verliezen dan die van onze buurlanden. Het probleem daarbij is dat die verhoging wordt doorgeschoven naar de werkgevers en dat kleine en middelgrote bedrijven dat niet blijven aankunnen. De loonkostenhandicap met de buurlanden gaat naar 16%. Daardoor kost een uur arbeid in België nu zo’n 45 euro, in onze buurlanden slechts 38 euro. Vooral voor bedrijven die exporteren is dat een slechte zaak. In januari zal er voor bijna de helft van de werknemers een loonsverhoging van 11% inzitten. Bedrijven die het al moeilijk hebben zullen dan ook meer dan waarschijnlijk geen nieuwe mensen aanwerven, maar eerder afdanken, voor zover ze de zaak zelf boven water zullen kunnen houden, waarbij daar iedereen zijn job kwijt raakt..

     Om de concurrentiekracht van onze bedrijven te kunnen behouden en/of verbeteren zal er hoe dan ook over die index moeten gepraat worden. Er zou bv een indexsprong kunnen gemaakt worden, waarbij één verhoging zou worden overgeslagen, iets dat één keer werd gedaan onder de regering Michel (en verscheidene keren onder die van Dehaene). Met Paarsgeel, dat Lachaert beloofde, had dat kunnen lukken. Met Paatsgroen+ zit dat er niet in. Een ander voorbeeld zou een netto indexering kunnen zijn, waarbij de werknemer dezelfde verhoging zou krijgen, maar de werkgever er niet voor zou moeten opdraaien. Die werkgeversbijdrage zou zelfs helemaal kunnen worden  geschrapt of uitgesteld naar betere tijden, maar dan blijft onze nu al bijna bankroete staat met de kosten zitten.

   Persoonlijk blijf ik erbij dat zo’n systeem, dat nergens anders nog bestaat, ook hier best verdwijnt. Dan zou ook de discussie over de loonnorm, die nu telkens weer oplaait, grotendeels vermeden kunnen worden. Elders wordt ook over dat probleem gediscussieerd, maar gebeurt dat per sector, zodat sectoren waarin het goed gaat wel iets kunnen doen en bedrijven waar het minder goed of slecht gaat al dan niet tijdelijk gespaard worden van de ondergang.

   Als ons mateke zijn dreiging waar maakt en alle coalities met de N-VA zou stopzetten mocht die partij een akkoord sluiten met het VB, dan kan dat alleen maar in de koekenstad, de enige plaats waar momenteel zo’n coalitie bestaat. De reden waarom De Wever de gauche caviar bij in een volgende Vlaamse regering zou nemen, is omdat hij vindt dat zijn Antwerpse coalitie met matekes maten daar lijkt te werken. Bart zou echter op gewestelijk niveau beter rekening houden met de 81% van zijn eigen potentiële N-VA-kiezers die in een peiling begin dit jaar verklaarde wél bereid te zijn met het VB samen te werken mochten beide Vlaamsnationale partijen in 2024 een meerderheid halen in het Vlaamse parlement. We kunnen alleen maar hopen dat die kiezers, bij gebrek aan een alternatief zonder ons mateke, bij die verkiezingen consequent voor het VB zullen stemmen, al was het alleen maar gewestelijk.

   Een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement zou niet alleen zorgen voor een Vlaamse  soevereiniteitsverklaring als eerste stap naar de onafhankelijkheid, maar tevens voor het officiële einde van het ondemocratische cordon sanitaire in Vlaanderen en zou bovendien de francofonen ertoe verplichten dat ook te aanvaarden als voorwaarde om nog te praten hoe het verder moet met België.

   In ’t Pallieterke van vorige week verscheen er een interview met Em. Prof. Dr. Karel Evrard, n.a.v. diens speech op de IJzerwake. De man, in een vroeger leven zenuwarts, breekt er een lans voor Vlaamse samenwerking. Wat er speciaal aan was, is dat hij de gezegende leeftijd van 98 jaar heeft bereikt en desondanks dus nog zeer goed van geest.

    Prof. Evrard wijst in dit interview op de zware verantwoordelijkheid van alle partijen, maar in  het bijzonder van de N-VA, die – net zoals het VB – de Vlaamse onafhankelijkheid als eerste punt in haar partijprogramma heeft staan. Daarmee zit hij op één lijn met mijn redenering dat de Vlaamsnationalisten in eerste instantie een meerderheid moeten halen in hun eigen parlement en er, als eerste stap, de Vlaamse soevereiniteit moeten uitroepen.

    Het wordt daarmee steeds duidelijker dat álle Vlamingen, ook die normaal het N-VA  of de traditionele partijen steunen, tenminste bij de volgende regionale verkiezingen voor het VB moeten stemmen. Zolang De Wever en Co zich immers daartegen blijven verzetten, zal het geen zin hebben regionaal anders te stemmen. Zelfs mocht De Wever tegen 2024 van mening veranderen, zou ik het nog niet doen, want een ‘Lachaertje’ is gauw gemaakt.

---

   Die prof Evrard vertelde in dat interview nog iets interessants. Hij werd er ooit door journalist Hugo Camps (Gauche Caviar) van beschuldigd dat hij homoseksualiteit een ziekte zou genoemd hebben. ‘Dat is niet waar’, zegt Evrard; ‘het is louter een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid’. Linkshandige kinderen, die vroeger op school verplicht werden rechts te schrijven, konden daar, volgens de zenuwarts, ongunstige gevolgen in de hersenen aan overhouden. Volgens de professor is homofilie zoals linkshandigheid. De ene heeft het, de andere niet. Men moet er mee leren leven’.

   Alain Grootaers is een gepensioneerde Vlaming die ergens in Zuid-Spanje renteniert, maar die e.e.a. hier en in de rest van de wereld blijft volgen. Hij is ook een tijdje zijn columns kwijt geraakt in ’t Pallieterke, maar nu kwam ik hem tegen in de Doorbraak Magazine van september met een toch wel spectaculair nieuws. Volgens Alain vroeg de overheid van California begin september haar burgers hun elektrische wagen niet meer bij te laden om zodoende het elektriciteitsnet te ontlasten. Als het klopt, zijn we er goed mee bezig, zeker als men weet dat in Californië al bijna 38% van de energiemix bestaat uit hernieuwbare energie. Zoiets zou dus straks ook hier kunnen gebeuren als zowat iedereen tegen 2035 elektrisch zou moeten rijden.

    Vóór men elektrisch kan gaan rijden, moet men eerst aan zo’n wagen geraken (gesteld dat ge er het geld voor hebt) en ook dat is de dag van vandaag niet vanzelfsprekend. Alleen al om bv de groeiende vraag naar autobatterijen te volgen, is volgens een recente studie van Benchmark Mineral Intelligence, tegen 2035 zes keer zoveel lithium, drie keer zoveel kobalt; twee keer zoveel nikkel en zeven keer zoveel grafiet nodig als vandaag. Om die hoeveelheden te halen, zijn meer dan 350 nieuwe mijnen nodig, investeringen die in de honderden miljarden lopen en jaren voorbereiding vragen. Terwijl de prijzen voor de grondstoffen nu al oplopen, moet de echte krapte – men schat over drie jaar - nog komen.

    Sinds begin 2020 zijn de prijzen voor de grondstoffen voor elektrische wagens verdubbeld en denkt men niet dat het daarbij zal blijven. Gegarandeerd zal het elektrisch vervoer ook een stuk duurder worden, voor zover er al genoeg stroom voorhanden zal zijn. Zoals Grootaers ook schrijft, riskeren we straks, als iedereen elektrisch moet rijden, ‘allemaal elektrisch stil te staan’. Dan wordt rijden lijden.

   De stafchef van het Belgisch leger, admiraal Michel Hofman, pleit voor een herinvoering van de dienstplicht. Zijn leger heeft volk tekort. En daarmee zitten we op eenzelfde lijn, want in deze rubriek heb ik al meer dan eens gepleit voor een herinvoering van e.o.a. soort van dienstplicht. Dat is al gebeurd in de Scandinavische en Baltische landen en ook in Oostenrijk en Griekenland. Blijkt nu dat de dienstplicht in België in de jaren 1990 niet is afgeschaft – zoals ik eerst dacht – maar opgeschort. Dit laatste betekent dat de Grondwet daar niet voor moet worden aangepast en dat die met een gewone wet, gestemd door een meerderheid van het parlement, kan worden heringevoerd.

    Als dat ooit zou gebeuren, zou dat geen terugkeer zijn naar de vroegere militaire dienstplicht, maar eerder een gemeenschapsdienst, een keuze tussen militaire- en burgerplicht voor zowel jongens als meesjes, met daarin verschillende categorieën, gaande van een soort extra burgerbescherming over specialisatie op IT-gebied tot echte militaire dienst. Zoals dat bv al in Zweden gebeurt, zou men er wel fatsoenlijk voor betaald worden en zou de duur afhankelijk zijn van de soort opleiding. Wie wil, kan na de dienstplicht bij het leger blijven en dan dus beroepsmilitair worden. In Zweden is dat een succes geworden.

    Enfin, dat zal nog niet voor morgen zijn, maar in een steeds sneller veranderende wereld kunnen  we beter tijdig voorbereid zijn, dan anders straks weer achter de feiten te moeten aanlopen. Tegelijk zal de jeugd er leren wat discipline en autoriteit betekent en zal de dienst ook kunnen dienen voor het eventueel bekomen of kwijtspelen van de nationaliteit. Dit laatste voor wie ook een andere nationaliteit heeft en op grond daarvan de dienstplicht zou weigeren.