Berichten van 24 oktober 2022 tot 30 oktober 2022

    In mijn blog van 27 dezer (‘De Waalse afgrond’) had ik het er al over dat ONAF, het maandblad van de Vlaamse VolksBeweging (VVB), schreef dat het WalloBruxverhaal van Magnette een prachtige utopie is. In een interview in de weekeindeditie van De Tijd blijft Magnette echter bij zijn standpunten en zegt hij o.m. dat Hij hoopt dat zijn zgz Vivaldi-coalitie (die ik Paarsgroen+ noem sinds cd&v er is ingestapt) tien jaar mee zal gaan en dat die federaal niet zal doen wat rechts in Vlaanderen wil.

   Met andere woorden, als Bart De Wever denkt met Magnette als voorzitter van de grootste partij in de huidige federale regering - de ‘schaduwpremier’, zeg maar – te kunnen gaan praten over confederalisme, dan zal hij er voor de zoveelste keer aan zijn voor zijn moeite, en Vlaanderen met hem.

    Vergeten we niet dat diezelfde De Wever bereid was datzelfde confederalisme voor de regeerperiode van de zgn Zweedse coalitie in de koelkast te stoppen, juist om de socialisten er buiten te houden en dat hij na de daaropvolgende contacten met Magnette steeds nul op het rekwest heeft gekregen. Een normaal mens zou voor minder wanhopig worden, maar historicus Bart blijft blijkbaat tevreden met een dooie mus.

   Dat laatste is een reden te meer om bij de volgende verkiezingen – al was het alleen maar regionaal – Vlaams Belang te stemmen en ‘incontournable’ te maken, zodat Magnette en de Vlaamse overlopers de kans niet zullen krijgen voor een Vivaldi bis of hoe ze het ook zullen willen noemen.

   Zoals de meeste van de lezers al wel weten, werkte ik 33jaar bij DAF-Trucks, eerst bij de afdeling Bezoeken, de laatste 22 jaar bij ITS (International Truck Service) een pechdienst voor DAF-voertuigen met problemen in het buitenland. Het was een 24 uursservice, 7 dagen op 7. Als je zo minstens acht uur per dag te maken krijgt met de miserie van pannes in het buitenland, was het logisch dat ik soms wel eens met een zwaar hoofd weer naar huis kon. Om mijn zinnen te verzetten, zette ik dan in mijn wagen een cd op van Mozart of Bach en tegen dat ik thuis was, zo’n drie kwartier later, was mijn geest weer helder.

   Op mijn 55^ste, in 1995, werd ITS geautomatiseerd en toen ik tien jaar later met pensioen ging, had ik al drie schermen vóór mij. Als ITS-verantwoordelijke voor Italië en Italiaanse strandingen in het buitenland, kreeg ik mijn eerste gsm van de zaak. De smartphone stond toen nog in zijn kinderschoenen. Ik heb die later zelf wel gekocht, maat na een half jaar weer geruild voor een gsm. Ik werd er gek van.

   Daar moest ik aan denken toen ik de vaststelling las van Digimeter, een studie die jaarlijks peilt naar het mediagebruik in Vlaanderen. Volgens de laatste cijfers ervan spenderen we in Vlaanderen al meer dan drie uur per dag op onze smartphone. Als we er rekening mee houden dat dit een gemiddelde is en men vooral bij de oudere generaties dat veel minder of zelfs helemaal niet doet, betekent dat, dat sommige categorieën een veelvoud van tijd daaraan besteden. Voor die groep kan dat een nefast gevolg hebben op de gezondheid, doordat hun geest niet meer tot rust komt. Steeds volgens de studie van Digimeter, gaf 18% van de ondervraagden toe eraan verslaafd te zijn, 33% zegt er afhankelijk van te zijn en 36% ervaart druk om altijd bereikbaar te zijn. Dat laatste kan ook voorkomen voor wie een gsm heeft, maar loopt veel minder risico om afgeleid te worden, een black-out te krijgen of erger.

   Er is de laatste dagen heel wat te doen over het al dan niet toekennen, vermeerderen of verminderen van subsidies. Denk maar aan de hele heisa over de opschorting van een subsidie van de Vlaamse regering aan de KU Leuven voor de feestelijke viering van het 600 jarig bestaan van de universiteit in 2025. Zoals het hoofdartikel van ’t Pallieterke deze week stelde, was die opschorting een fout middel voor een goed doel. We hebben er zelfs een nieuwe uitdrukking bij: ‘een Zuhalleke doen’ voor het beschrijven van een emotionele reactie.

   Nu krijgt men soms wel het gevoel dat men niets meer georganiseerd krijgt, of het moet gesubsidieerd worden. Vooral in deze tijd van geldschaarste, is het maar de vraag of bepaalde subsidies nog wel gerechtvaardigd zijn. In principe zijn subsidies nu eenmaal een vervalsing van de kostprijs en de concurrentiekracht van allerlei activiteiten.

   Ik kan aannemen dat men in de gezondheidszorg en – in mindere mate – in de cultuursector niet meer zonder subsidies kan en het zou zonde zijn het kind met het badwater weg te kappen. Anderzijds zijn er de laatste tijd enkele misbruiken aan het licht gekomen – denk maar aan die van El Kaouakibi - waar paal en perk dient gesteld te worden.

   Subsidies die, volgens mij, best meteen zouden moeten afgeschaft worden zijn die aan onze overwegend linkse media, die Vlaanderen meer kwaad dan goed doen. In onze huidige steeds meer open samenleving zijn die subsidies niet meer nodig. Alles wordt bij manier van spreken op straat gegooid en dan verwijs ik nog eens naar ‘El keuken ribbedebi’.

---

   ‘De waarheid is dat Wallonië vandaag op de rand van het faillissement staat en dat de kloof tussen Wallonië en Vlaanderen kolossaal is. Vlaanderen is een echte natie geworden en wil niet langer financieel solidair zijn met een Waals gewest dat in zijn ogen een ongepast beleid voert. Een dergelijke ontwikkeling maakt het uiteraard onmogelijk om het federale systeem voort te zetten.

   De ontmanteling van België zal onverminderd doorgaan tot op de dag waarop de Vlaamsnationalisten, met een absolute meerderheid in hun eigen parlement, zich eenzijdig zullen afscheuren. Wallonië, aan zichzelf overgelaten, zal onmiddellijk in een sociaal bloedbad belanden.

   Een WalloBrux dat PS-voorzitter Magnette ‘perfect levensvatbaar’ acht, is bovendien niets meer dan een prachtige utopie. Uit een studie van Rudy Janssens, onderzoeker aan de VUB, uit 2013 blijkt dat 73,9% van de Brusselaars autonomie wil in het geval van het verdwijnen van België. Slechts 6,4% koos voor een vereniging met Wallonië en 4% met Vlaanderen. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te begrijpen dat de Brusselaars geen zin hebben zich in de Waalse begrotingsafgrond te storten.’

---

   Bovenstaande tekst heb ik integraal overgenomen uit de ONAF-magazine van de Vlaamse VolksBeweging (VVB) van november 2022, als open brief aan Elio Di Rupo, momenteel de Waalse minister-president. Er staat bijna letterlijk hetzelfde wat ik al enkele jaren in deze rubriek schrijf. Alleen bij die ‘afgrond’ had ik er waarschijnlijk nog bij geschreven dat die in het Italiaans ‘dirupo’ heet en de Waalse afgrond’ dus  ‘Il dirupo vallone’

   Stel eens voor dat de Vlaamsnationalisten in 2024 een volstrekte meerderheid halen in het eigen Vlaamse parlement. ‘Wat dan?’ zal menigeen S zich afvragen. Wel, dan past die meerderheid best zo snel mogelijk de Senelle-doctrine toe, die zegt dat het Vlaams parlement Vlaanderen dan moet uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied, de zgn ‘soevereiniteitsverklaring’ als eerste stap naar de onafhankelijkheid. Eens dat gebeurd, moeten de regeringen van de vier gewesten, de zgn ‘deelstaten’ – Vlaanderen, Wallonië, Brussel en Duitstalig België -  samen komen en onder elkaar uitmaken wat ze voortaan nog samen zullen doen. In principe zal dat alleen Defensie en de Buitenlandpolitiek zijn. Dan kan best gebeuren zoals dat bv al sinds jaar en dag bestaat in Zwitserland, de ‘Confederatio Helvetica’. En verder?

- De Sociale Zekerheid gaat integraal naar de deelstaten.

- Als Wallonië en Brussel denken de Franse Gemeenschap, die zij de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ noemen, maar volgens de Belgische Grondwet niet eens bestaat, in stand willen houden, kan dat, maar moet die voortaan volledig door Brussel en Wallonië worden gefinancierd. Als dat niet blijkt te kunnen (alles is nu dubbel bemand en betaald), dan wordt die Franse Gemeenschap ondergebracht in het Waalse gewest, zoals de Nederlandstalige gemeenschap steeds in het Vlaams gewest is geïntegreerd geweest.

- In Brussel worden het huidige gewest en de stad één entiteit. Ook dat wordt een ontdubbeling van ambten. De Brusselaars zullen zelf beslissen of ze een aparte deelstaat worden of niet. Dat geldt ook voor de Oostkantonners, die eventueel wel zullen kunnen kiezen voor een terugkeer naar hun vroegere Heimat.

- De faciliteitengemeenten worden integraal Vlaams, wat betekent dat de faciliteiten zullen worden afgeschaft.

- Vlaanderen zal met Brussel akkoorden sluiten om de problemen inzake cultuur en gezondheid voor de Vlaamse Brusselaars op zich te nemen – iets wat ook nu reeds gebeurt - waarbij Brussel zal garanderen dat het Nederlands er een evenwaardige taal zal blijven naast Frans en eventuele andere talen.

- Antwerpen wordt Vlaanderens nieuwe hoofdstad. De Vlaams deelregering kan gehuisvest worden in het pas gerenoveerde en vergrote Antwerpse provinciehuis, dat momenteel half leeg staat.

- De provincieraden worden afgeschaft. Er blijft alleen een gouverneur over met een beperkte ‘hofhouding’, die zich in de eerste plaats zal bezig houden met cultuur en het coördineren bij rampenbestrijding. De resterende huidige taken zullen worden overgenomen door de gemeenten en/of de intercomunales.

- Tenslotte zal de Belgische staatsschuld verdeeld worden onder de vier deelstaten naar verhouding van de officiële bevolkingscijfers.

    Er zal nog wel e.e.a. bijkomen, maar wat hierboven staat is al een eerste boterham. Het kan, hopelijk, niet snel genoeg 2024 worden!

---

   Ik zal wel niet de enige overtuigde Vlaming zijn die zich afvraagt wat Bart De Wever bezielt om eventueel na de verkiezingen van 2024 met Magnette en zijn PS te gaan praten over confederalisme en dit zonder het Vlaams Belang, dat tegen die tijd wel eens de grootste Vlaamse partij zou kunnen zijn. Hij kan dan natuurlijk zeggen dat de PS met het VB niet eens wil praten omdat de francofone partijen (en niet alleen de PS) nog altijd het cordon sanitaire t.o.v. het VB handhaven. Dat doen ze niet omdat het VB te rechts zou zijn, te post-fascistisch of te neo-nazistisch (dat laatste afgekeken van Poetin), maar gewoon omdat, door het VB uit te sluiten, niet meer de francofonen, maar de Vlamingen in die besprekingen dan in de minderheid zullen zijn en het Belgisch gemodder kan worden voortgezet.

    Zoals ik al meermaals geschreven heb, zouden alle Vlamingen die het goed menen met hun volk en gewest, in 2024 dan ook best VB stemmen en ermee voor zorgen dat die partij, tenminste bij de eigen regionale verkiezingen, incontournable wordt. Dat geldt niet alleen voor de N-VA-kiezers, maar ook voor die van de traditionele partijen en in de eerste plaats voor de gewestverkiezingen. Voor de andere, nationaal, gemeentelijk of Europees, kunnen ze dan nog voor de eigen partij stemmen. De reden daarvoor is niet alleen het cordon sanitaire – dat nergens anders bestaat, ‘only in Belgium’ - maar het feit dat Vlaanderen moet kunnen vertrekken vanop een wettelijke basis, in casu de soevereiniteitsverklaring, die de hoeksteen moet worden van een confederaal en later onafhankelijk Vlaanderen.

---

   In een volgende blog ga ik enkele proefballonnetjes oplaten over het hoe en wat na 2024.

    De asielcrisis is terug van nooit weg geweest. En het wordt alleen maar erger. Het aantal ‘vluchtelingen’ die zich hebben aangemeld bij het commissariaat-generaal, is gestegen van 5.304 einde 2018 (exit Francken/N-VA) naar 12.129 einde september 2020 (exit De Block/Open VLD) en naar 17.212 einde juni 2022 (Mahdi/cd&v). De cijfers zijn van Marc Bossuyt, ere-commissaris-generaal voor de vluchtelingen, die er zelfs een boek over schreef (‘Tussen demagogie en hypocrisie’/Uitgeverij Ertsberg).

   Volgens Bossuyt en niet alleen hij, zijn er nog altijd veel te veel meervoudige aanvragen (jaarlijks tot meer dan 5.000). Van ongeveer de helft daarvan is aangetoond dat ze door andere E.U-staten moeten worden behandeld. Erger nog, maandelijks zijn er een honderdtal aanvragen van mensen die al in andere landen zijn erkend! Asiel à la carte,  zeg maar, helemaal niets uit wanhoop.

   Volgens Bossuyt, die al in zijn tijd ervoor waarschuwde; heeft het geen zin steeds meer plaatsen en personeel vrij te maken, als men geen werk maakt van een snellere screening en daadwerkelijk terugsturen. Het is zowat als emmers uitdelen bij overstromingen, terwijl men vergeet de dijken te verhogen,

   Zo hoort men het ook eens van een insider, die indertijd – lang vóór ‘Wir schaffen das’, toenmalig premier Verhofstadt daarvoor al had gewaarschuwd. Maar die had het toen te druk met zijn ‘actieve welvaartstaat’ en zijn opvolgers deden het niet veel beter.