Berichten van 19 juni 2023 tot 25 juni 2023

     Met enige verbazing las ik in ’t Pallieterke van 22 dezer een artikel van Wannes Neukermans, waarbij die schrijft dat ‘volgens het merendeel van de flaminganten* Brussel niet losgelaten kan worden als Vlaanderen een onafhankelijke staat wordt’. Het wordt des te opmerkelijk als in datzelfde nummer zijn collega Julien Borremans verwijst naar het meest recente vernietigende taalrapport van de Brusselse vice-gouverneur, waaruit blijkt hoe diepgeworteld de Franstalige minachting in de stad is voor de taalwetgeving in het algemeen en het Nederlands in het bijzonder. En alsof dat nog niet genoeg was, staat er – steeds in hetzelfde nummer – een interview met de Waalse columnist en auteur Jules Gheude, oud-medewerker en biograaf van voormalig Waals federaal minister François Perrin - een specialist ter zake, zeg maar – die zegt dat uit een studie van Rudi Janssens (VUB) uit 2013 blijkt dat toen bijna driekwart van de Brusselaars autonoom wilde blijven, mocht België verdwijnen, slechts een kleine 5 procent koos een  samengaan met Wallonië en nog minder voor Vlaanderen. Volgens een Europees rapport van 1990, na de ontmanteling van ex-Joegoslavië, blijkt verder dat Europa alleen rekening houdt met de geografische afbakening, niet met de gemeenschappen en dus ook niet met die ongrondwettelijke Fédération Wallonie-Bruxelles.

   Vlaanderen heeft dit Brussel met zijn meer dan 180 nationaliteiten niet meer nodig, tenzij onder strenge voorwaarden die de ontmanteling van het huidige Brussel zouden inhouden en die ik in deze rubriek al enkele keren heb aangehaald.

--

* ‘Flaminganten’ is trouwens ook al een ongelukkige keuze, want daarmee bedoelt men niet de Vlaamse man in de straat, maar de overtuigde Vlaming, de Vlaamsnationalist – zeg maar – die lak heeft aan dit Brussel, of – om het met Bert Kruismans te zeggen:

   ‘Wat is het leukst aan Brussel?’

   ‘De trein naar huis’ !

  De kans is groot dat CD&V-voorzitter Mahdi Wouter Beke zal aanduiden als lijsttrekker voor de komende Europese verkiezingen. Daar er bij die verkiezingen geen provinciale kieskringen zijn, doet men er best aan op die plaats iemand te zetten die in het hele gewest bekendheid verworven heeft. Dat gebeurde ook al bij de vorige verkiezingen, toen Beke zelf voorzitter was en hij Kris Peeters op de eerste plaats zette. Men kan het best beschouwen als een voorbeeld van oude politieke cultuur, wat echter de dag vandaag waarschijnlijk niet meer zal pakken.

   Sindsdien heeft Beke immers een parcours doorlopen waarbij  de vraag blijft in hoever die bekendheid in de gunstige zin zal uitvallen. Om te beginnen benoemde hij zichzelf tot Vlaams minister van Welzijn, wat hem bij Kaaiman de titel opleverde van ‘Selfservice Beke’. In die functie kreeg hij te maken met de corona crisis, waarbij hij de bezoekers van Zorg- en Verzorgingstehuizen de toegang ontzegde, maar de mensen die er binnen zaten vergat, met vreselijke gevolgen die er daarna mee voor zorgden dat hij tenslotte de eer aan zichzelf hield.

   Bij de benoeming van Kris Peters als lijsttrekker voor Europa, stelde Bart De Wever al dat de Romeinen in zo’n situatie zouden gezegd hebben: ‘Ga naar huis, laat uw bad vollopen en zet uw aderen open. U bent niet meer nodig.’

   Vraag is maar of Mahdi die geschiedenis kent…

    Zoals ik in mijn blog van gisteren schreef, kan men de Franse Gemeenschap best integreren in het Waals en het  Brussels gewest, net zoals de Nederlandstalige Gemeenschap al jaren is geïntegreerd in het Vlaams gewest. Daarvoor hoeft men geen staatshervorming, zelfs geen Vlaamsnationale meerderheid of eventueel een verkiezing af te wachten.

--

   Waarvoor wél een staatshervorming nodig zal zijn, zijn o.m. volgende punten:

-        Laat het Brussels gewest en de stad Brussel samenvallen,

wat de overbodige, dure jobs met de helft zou verminderen. Dus, geen stad én een gewest, zoals nu, maar één stadgewest, met één burgemeester, die tegelijk ook gewestelijk minister-president wordt, één schepencollege, één gemeenteraad, één politiezone en één OCMW, en herleid de overige 18 baroniën tot districtsraden, zoals dat nu al gebeurt in bv Antwerpen.

-        Schaf de compleet overbodige en nu al afgeslankte Senaat af. Die vergadert nog amper acht keer per jaar, maar de logistieke kosten om ze in stand te houden blijven dezelfde.

-        Schaf de provincieraden af en geef haar taken door aan de gewestregeringen , de gemeenten en/of de intercommunales. Houdt desnoods alleen nog een gouverneur met zijn hofhouding voor de culturele aangelegenheden en eventuele rampen.

--

Met het geld dat men daarmee bespaart, kan men inderdaad ervoor zorgen dat de staatsschuld verkleint en dat mensen die werken straks wat gaan overhouden, zonder de BTW of iets dergelijks te moeten verhogen, zoals Van Prutseghem nu wil doen.

    I.v.m. de eindeloze discussies die nu gaande zijn over de hervorming van o.m. de financieringswet, is de drang groot om de problemen over de volgende verkiezingen te heffen. Voor sommige zal dat nodig zijn, maar niet voor allemaal. Voor andere hoeft men zelfs niet eens te wachten tot de volgende verkiezingen noch op een eventuele Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement of een grondwetshervorming . Denk maar aan bv de Franse Gemeenschap.

   Zorg ervoor dat het Waals en Brussels gewest de wat zij nu de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ noemen maar in feite de Franse Gemeenschap is, integreren in hun gewesten, net zoals Vlaanderen dat al gedaan heeft met de Nederlandstalige Gemeenschap. Dat zou voor beide gewesten (én voor België) minstens een halvering van de kosten betekenen. We spreken hier dan over miljarden euro. Dat kan zonder een nieuwe staatshervorming, want die Fédération heeft geen eigen inkomsten, staat niet eens in de Grondwet en is in feite dus illegaal. Maar ze heeft wel een politieke structuur zoals een gewest, minister-president en kabinetten inbegrepen.

      Pure geldverkwisting.

       Opmerkelijk in de zaak van die burgemeester van Teheran, die niet alleen een visum kreeg om een vergadering in Brussel bij te wonen, maar ook zijn verblijfskosten betaald kreeg, is dat het weer een Vlaming was, in casu Pascal Smet, de Brusselse staatssecretaris, die ontslag nam, niet de francofone hoofdverantwoordelijke minister Hadja Lahbib. Doet denken aan de zaak Dutroux waar twee Vlaamse ministers aftraden (Vande Lala en Declerck). Voor diezelfde Lahbib was het trouwens niet de eerste keer dat ze er de kantjes afliep. Denk maar aan haar reis naar de Krim op kosten van Rusland. Kan allemaal in dit land. Democratie op zijn Belgisch…

   De zaak Lahbib doet denken aan die andere met Mark Eyskens als toenmalig minister van Buitenlandse Zaken, die ook een visum gaf aan een moslimterrorist en evenmin weigerde af te treden. ‘In een normaal land zou ik dat doen’, zei Eyskens toen, ‘maar in dit apenland niet’. Een uitspraak die hem is blijven achtervolgen.

      Heel die communautaire trammelant over de Vlaamse autonomie zou een stuk eenvoudiger kunnen als N-VA en VB bij de volgende gewestelijke verkiezingen in het eigen Vlaamse parlement de meerderheid haalden en bereid zouden zijn er eindelijk eens samen tegenaan te gaan. Want hét probleem blijft, dat er na de verkiezingen van 2024 in het eigen parlement een Vlaamsnationale meerderheid moet zijn om de onderhandelingen  met Wallonië, Brussel en de Oostkantons met enig succes te kunnen beginnen en dit zonder elke regio één stem te geven, want dan wordt het drie tegen één en zit de Vlaamse meerderheid meteen in de numerieke minderheid. Daarom moet er een oproep komen aan alle Vlamingen,  in de eerste plaats aan de kiezers van de N-VA, maar ook aan die van de traditionele partijen, om in 2024 gewestelijk voor het VB te stemmen. Als stok achter de deur zijn er drie maand later ook nog de gemeentelijke verkiezingen, waarbij partijen die regionaal niet mee wilden spelen alsnog gemeentelijk zullen kunnen worden afgestraft. De schrik zit er dik in, nu er reeds Open VLD’ers en CD&V’ers zijn die niet meer onder de eigen partijnaam gemeentelijk durven opkomen. Sinds de outcoming van ons transmateke is het nog raden wat er bij de kaviaarsocialisten gaat gebeuren, maar ook daar is niemand er blijkbaar nog gerust in.

      In deze rubriek heb ik het er al meermaals over gehad dat een soevereiniteitsverklaring van het Vlaams parlement de eerste stap naar Vlaamse autonomie moet worden. Dat principe werd ook bevestigd op het communautair congres van het Vlaams Belang van 11 juni ll.

   Hoe dat juist zijn beslag moet krijgen en waarom dat een hele legislatuur moet duren – iets dat ook al eens gesteld werd door Gerolf Annemans - is voor velen nog koffiedik kijken. Een duidelijker uitleg kregen we  in ’t Pallieterke van 15 dezer van Klaas Slootmans,  Vlaams Parlementslid voor het VB en zondag voorzitter van bovenvermeld congres.

   Volgens Slootmans is die soevereiniteitsverklaring nodig om Vlaanderen formeel uit de Belgische rechtsorde te laten stappen. Dat wordt dan het startschot van onderhandelingen met de Frans- en Duitstaligen over de boedelscheiding, onderhandelingen die dus moeten resulteren in scheidingsakkoorden en de ondertekening van een scheidingsverdrag. Vervolgens zal het Vlaams Parlement zich onafhankelijk verklaren en een aanvraag indienen om toe te treden tot internationale instellingen zoals de E.U., de Verenigde Naties en de NAVO.

   Uit berekeningen van Lode Vereeck en andere professoren blijkt dat het Vlaamse aandeel in de Belgische staatsschuld al is afbetaald in … 1996! Toch hebben we geen belang bij een failliet Wallonië, dat hoe dan ook ons buurland blijft.  We zullen dus nog even gul moeten blijven, maar onze steun zal dan wel eenmalig zijn en op onze voorwaarden.

   Om Catalaanse toestanden te vermijden moet Vlaanderen zich ook wenden tot het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) dat regio’s de mogelijkheid geeft hun onafhankelijkheid na te streven en te bewerkstelligen, zolang het proces zich op een democratische en geweldloze manier voltrekt. Zoals ik zelf reeds meermaals stelde vormen wij, Vlamingen, een meerderheid in België, terwijl de Catalanen slechts 5/6% uitmaken van de Spaanse bevolking en Catalonië slechts één regio is op een totaal van zeventien deelstaten..