Berichten van 19 mei 2025 tot 25 mei 2025

   Een van de maatregelen van Arizona is dat langdurig werklozen voortaan na twee jaar werkloosheid die werkloosheidsvergoeding zullen kwijtspelen. Dat stelsel zou stapsgewijs ingaan vanaf 2026 en zou als gevolg kunnen hebben dat heel wat van die langdurig werklozen bij hun gemeente een leefloon zullen aanvragen, iets wat veel gemeenten in een precaire financiële situatie zou kunnen brengen.

   De Tijd maakte daar een oefening over op basis van cijfers van de Rijksdienst Voor Arbeidsbemiddeling (RVA) en kwam tot het besluit dat gemeenten die nu al relatief veel leefloongerechtigden hebben er vaak nog meer zullen bijkrijgen omdat ze al veel langdurig werklozen hebben.

   Voor lezers van mijn blogs zal het geen verrassing zijn te vernemen dat de gemeenten die de hervorming het sterkst zullen voelen in Wallonië en Brussel liggen. In de top vijf staan alleen maar Brusselse gemeenten. 16 van de 19 Brusselse gemeenten staan in de top dertig. Daarin staan ook de Waalse steden Luik, Charleroi (Magnette), Bergen (Di Rupo) en La Louvière. De eerste Vlaamse stad is Antwerpen,  maar die staat pas op nummer 52! Nog verder volgen Gent, Kortrijk, Turnhout en Hasselt.

   Arizona hoopt dat een derde van wie zijn werkloosheidsvergoeding kwijt speelt weer aan het werk zal gaan, een derde geen uitkering nodig heeft en een derde een leefloon zal aanvragen.

   Hoop doet leven…

      Eind vorig jaar kreeg ik een schrijven van Wart Van Schel, momenteel hoofdredacteur van ’t Pallieterke en voorzitter van de  PAL Academie, die me de unieke penning met kaarthouder stuurde van Bruno De Winter, de stichter van mijn  lijfblad, dat ik reeds lees sinds 3 juni 1955, het nummer met het nieuws van Bruno’s overlijden. In datzelfde schrijven werd me gemeld dat er op 18 mei 2025 een verjaardagsfeest zou zijn ter gelegenheid van 80 jaar Pallieterke,  waarop ik zou worden uitgenodigd, iets waarvoor ik hem meteen bedankte.

   Vorige week was er een extra uitgave ter gelegenheid van die 80 jaar Pallieterke, maar van die uitnodiging heb ik niets meer gehoord. Meer nog, in het laatste Pallieterke, dat van deze week  (22 mei), stond er geen enkele letter meer over die viering en neem ik aan die niet is doorgegaan. Zoiets kan gebeuren, maar dan verwacht ik – en waarschijnlijk nog heel wat andere lezers – daarover enige uitleg, maar die is er niet gekomen. Ondertussen had ik naar de lezersrubriek een mailtje gestuurd met mijn foto, een kopie van de eerste bladzijde van het blad van 3 juni 1955 en van een artikel over mijn familie dat in ’t Pallieterke verscheen in het repressienummer van 5 september 2019 en waarvoor ik toenmalig hoofdredacteur Karl Van Camp nog altijd dankbaar ben. Ook op mijn mailtje kreeg ik geen enkele reactie.

   In de brievenrubriek van hetzelfde Pallieterke  van 22 dezer schrijft lezer Erik De Boeck dat de nieuwe professionele stijl die het weekblad zich heeft aangemeten ten koste is gegaan van menig ‘ironische opmerking’. Dat is, braaf gezegd, dat ’t Pallieterke steeds minder Pallieter is geworden, zeker in  de geest van de stichter.

Waarvoor mijn innige deelneming.

      Volgens de laatste berichten zou het Belgisch begrotingstekort dit jaar kunnen stijgen tot 5,4 procent van het bruto binnenlands product (BBP) en volgend jaar zelfs tot 5,5 procent. Dat voorspelt de Europese Commissie. Daarmee zou ons land na Frankrijk het diepste in het rood gaan in de eurozone. 4,5 procent: zoveel bedroeg het begrotingstekort in 2024.

   Na het indienen door de federale Arizona-regering van hoe die denkt het tekort op de begroting terug te brengen tot 3%, krijgt ze van Europa daarvoor nu zeven jaar de tijd. Dat is drie jaar meer dan eerst was vooropgesteld en is ook langer dan de huidige federale legislatuur. Deze of eventueel een andere federale regering zal daar later ook rekening mee moeten houden. En ook nog met iets anders, nl dat in 2030 dit land, dat nooit meer zou uitgevonden worden, 200 jaar zal bestaan. Dat zal ook extra geld kosten en, als we niet oppassen, zal dat weer grotendeels betaald worden door de bevolkingsgroep die er het minste profijt aan heeft gehad: de Vlamingen.

   Volgens een recente peiling van de VRT zou Bart De Wever nog steeds het vertrouwen van zijn kiezers hebben. Vraag is maar of dat in 2029/32 nog zo zal zijn.

      De gedrukte pers krijgt het steeds moeilijker in de aan de gang zijnde digitale transitie. De Gazet Van Antwerpen (Het ‘Frutje’ voor de Sinjoren) is opgeslorpt door Het Nieuwsblad, zal nog wel onder de eigen naam verschijnen, maar Liesbeth Van Impe, nu nog hoofdredacteur van dat Nieuwsblad, wordt algemeen hoofdredacteur.

   Ook De Tijd gaat met zijn tijd mee en hervormt. Vanaf vorige week pakt ze uit met een nieuwe weekeindkrant, iets wat me persoonlijk interesseert. Ik heb sinds enkele jaren  geen krantenabonnement meer, maar koop elke zaterdag de weekeindeditie van De Standaard en De Tijd; De Standaard voor het verhaal, De Tijd voor de cijfers.

   Niet dat er in de nieuwe weekeindkrant van De Tijd zoveel verandert. Voor mij is het al belangrijk dat Rik Van Cauwelaert er zijn column (‘Het paleis der Natie’) blijft publiceren. Rik is zowat dé eminence grise van de Belgische politieke journalistiek. Wat ik bij Rik ook apprecieer is dat hij, net zoals ik, met zijn zestiende uit de school is gestapt en daarmee bewezen heeft dat men niet noodzakelijk een diploma moet hebben om te slagen in het leven. Het volstaat trouwens eens een paar keer ‘Blokken’ te zien, waar de meeste van die ‘interloctuele’ mensen met diploma’s hogere studies zonder hun smartphone niet eens meer weten waar de Alpen of de Pyreneeën liggen, in welke oceaan Haïti en aan welke stroom de stad Londen…

   En daarmee hebben we gisteren de 24^ste stakingsdag bij de NMBS gehad tegen de hervormingsplannen van de federale regering. Die afkortingen worden voortaan ‘Niet Meer Bij Staking’. Dat stakingssignaal raakte stilaan uitgeblust omdat alleen de socialistische ACOD er nog toe opriep.

  E.e.a. betekent niet dat het protest zal stilvallen. Alleen zal het voorlopig – waarschijnlijk tot ergens in het najaar – alleen nog maar gaan om manifestaties en betogingen…

  Al dat vakbondsprotest heeft trouwens tot nu toe weinig uitgehaald. Volgens de laatste peilingen blijft de N-VA op haar score, won zelfs Vooruit terrein en verloor alleen cd&v één procentje.

--

   Ondertussen blijft het zorg en kwel bij de Open VLD, waar voorzitster Eva De Bleeker er steeds bleker uitkomt. Dat zal er niet beter op worden als de partij blijft speculeren op Quicky, Gwendolientje en Lachaert, die elk op hun manier de diepblauwe achterban in de steek lieten. Het enig blauwe lichtpuntje blijft Frédéric De Gucht, weliswaar de zoon van zijn vader, maar die tenminste bewezen heeft ook buiten de politiek zijn mannetje te kunnen staan als ondernemer.

   The Economist publiceert elke week op haar laatste bladzijde een ‘Orbituary’ oftewel overlijdingsbericht van een of andere bekende persoon. Twee weken geleden was dat van Paus Benedictus, vorige week van Álvaro Angino (71). Álvaro wie?  Wel, dat was een van de leden van een jong Uruguayaans rugbyteam dat in de winter van 1972 het vliegtuig nam naar Chili om daar een match te spelen. Het crashte in het onder de sneeuw bedekte Andesgebergte. Een deel van de jongelui, die de crash overleefde, werd pas levend teruggevonden na … 72 dagen. De wereld vroeg zich af hoe zij hadden kunnen overleven, op een hoogte van 5.000 meter, waar eten noch vogels te vinden waren in de winter. Wel, ze hadden elkaar opgegeten…

   Een geluk bij dat ongeluk was dat twee van de overlevenden  geneeskunde studeerden, de gewonden wisten te verzorgen, ook beseften dat het enige voedsel voorhanden zich in de lichamen van de overledenen bevond en dat de daar aanwezige proteïne zich kon omzetten in suikers. Tussendoor maakten ze nog een sneeuwstorm mee die nog enkele slachtoffers eiste, zodat er een lijst diende te worden opgemaakt van wie de crash had overleefd, wie ook de sneeuwstorm en wie er over bleef.

   Zij sneden de overledenen in kleine stukjes, zo klein dat men niet kon zien waarvan het een deel was.  Eerst aten zij alleen de spieren, daarna zowat alles: de nieren, de lever, het hart. Daarna openden zij de schedels (met een bijl…) en aten zij de hersenen.

   Twee maand na de crash konden 16 overlevenden contact maken met enkele herders en gered worden met helikopters. Geen sciencefiction, een vreselijk, écht gebeurd verhaal…

   Ter gelegenheid van de aanstelling van onze nieuwste paus, heb ik al eens verteld dat ‘Leo’ ook een kruiswoorditem is (‘Pausennaam met drie letters’) en dat Robert Prevot’s naamvoorganger, Leo XIII, de paus was van het Rerum Novarum, de encycliek die de christelijke arbeidersbeweging lanceerde.

   Blijkt nu dat er nóg een paar bijzondere Leo’s paus waren. Leo I, ook Leo de Grote genaamd, overtuigde persoonlijk, in Mantua, niemand minder dan Attila, de koning der Hunnen, zijn leger terug te trekken uit Italië en niet verder naar Rome op te rukken. Een bijkomend gevolg daarvan was dat de inwoners van de stad Aquila, veroverd door Attila, zich terugtrokken in de moerassen langs de Adriatische kust en er Venetië stichtten, de eerste stad in de geschiedenis die niet meer alleen zou leven van landbouw.

   Leo X tenslotte sloeg Maarten Luther in de ban. Dat Trump maar oplet!